ระบบใช้จ่ายตอนที่154

บทที่ 154: เจอข้างถนน

ไม่น่าแปลกใจที่หงต้าหลี่ไม่เชื่อ

ใครจะคิดว่าเด็กผู้หญิงขอทานตัวเล็ก ๆ คนนี้ที่เขาเจอข้างถนนจะเชี่ยวชาญด้านการเล่นเกมและยังเหมือนนางฟ้าอีก โชคของเขาดวงดีกับผู้หญิงจริง ๆ เหลือเชื่อมากเลยใช่ไหมล่ะ?

แต่เพราะเขาเอาตัวเธอมาแล้ว จะเอาไปคืนก็คงยาก

หงต้าหลี่สูดหายใจเข้าและพูดว่า "โอเค พูดตามตรงนะ เจ้าหนูนี้ค่อนข้างสวยจริง ๆ อย่างน้อยก็มาตรฐานเดียวกันกับซินซินและน้องสาวเนียนเหว่ยของฉัน ใช่ สวยเหมือนกันหมด"

หงต้าหลี่เดินออกไปและขึ้นรถ ก่อนหน้านี้หลินซี่ฉวนเนื้อตัวมอมแมมสกปรกเกินไป เคลตินจึงไม่เต็มใจที่จะเข้าใกล้เธอ แต่ตอนนี้เคลตินพยายามดิ้นรนเพื่อเข้าใกล้เธอ หงต้าหลี่โกรธมากและพูดว่า "เคลตินแกร้ายนักนะ เดี๋ยวนี้มองข้ามฉันแล้วเหรอ!"

ถังมู่ซินฮัมเพลงและพูดว่า "นายกำลังพูดถึงอะไร เคลตินเป็นตัวเมียนะ นายไม่ใช่เหรอที่เป็นคนบอกฉันเอง"

ตอนนี้ทุกอย่างก็เสร็จสิ้นแล้ว หงต้าหลี่เดินเล่นได้สักพัก เมื่อเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืดเขาก็ไปส่งถังมู่ซินที่บ้านทันที จากนั้นหงต้าหลี่กลับบ้านของเขา หงวูวิลล่า

หลังจากที่ถังมู่ซินถึงบ้าน หลินซี่ฉวนที่อยู่กับหงต้าหลี่แค่สองคนก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยและอยู่ห่างจากหงต้าหลี่ แต่เธอก็เป็นแค่เด็กผู้หญิงอายุ 14 ปีเท่านั้น เธอยังอยากรู้อยากเห็นและมองไปทั่วรัฐสวรรค์ในระหว่างทางกลับบ้าน ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง เธอมีคำถามมากมายในใจ แต่ก็ไม่สามารถถามได้

เมื่อเห็นเธอเป็นแบบนี้ หงต้าหลี่ก็แอบคิดว่าฐานะครอบครัวของเธออาจะไม่ดีเท่าที่หงต้าหลี่คิด อย่างน้อยก็คิดว่าเธอคงมีครอบครัวที่ร่ำรวย แต่ยังไม่ใช่ครอบครัวชนชั้นสูงมากนัก

แต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่แบบนั้น หงต้าหลี่ต่างหากมีฐานะและครอบครัวระดับสูงเกินไป และในเมืองเทียนจิงก็มีไม่กี่ตระกูลที่เทียบเท่ากับตระกูลหงได้ จนสามารถนับได้ว่ามีกี่ตระกูลที่ร่ำรวย แต่ถึงยังไงก็ไม่สามารถเทียบกับตระกูลหงได้เลย

“พี่ชาย พี่จะพาฉันกลับบ้านของพี่เหรอ?” บรรยากาศในรถตอนนี้ค่อนข้างเย็น หลินซี่ฉวนครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งและรวบรวมความกล้า ถามว่า "แล้วบ้านพี่อยู่ที่ไหน?" หลังจากใช้เวลาร่วมกันครึ่งวัน หงต้าหลี่ก็ไม่ได้แสดงอาการใด ๆ หรือคิดร้ายต่อเด็กผู้หญิงคนนี้ ดังนั้นสาวน้อยจึงสบายใจมากขึ้น ซึ่งถึงเธออยากจะต่อต้าน แต่คนๆนี้นั่งในรถหรูพร้อมผู้ติดตามมากมาย เธอจะกล้าไปสู้ได้ยังไง ถึงแม้ว่าหงต้าหลี่จะอยากทำอะไรกับเธอ เธอก็คงได้แค่เพียงยอมรับชะตากรรมและพยายามทำให้บรรยากาศดูไม่ขุ่นมัว อย่างน้อยหงต้าหลี่ก็ปฏิบัติกับเธอเป็นอย่างดี ในวันนี้โลลิต้าตัวน้อยก็ได้เล่นเกมสมใจอยากและทุกคนก็สนับสนุนเธอด้วย

“เราจะไปที่ไหนกันเหรอ ไม่ใช่บ้านเหรอ?” ความงามของหลินซี่ฉวนมันอยู่นอกเหนือความคาดหมาย แต่หงต้าหลี่ก็ไม่รู้สึกพิเศษอะไรเลย ถ้าเทียบถังมู่ซินและลี่เนียนเหว่ยยังต้านทานความงามได้ยากกว่า ดังนั้นในสายตาของเขา โลลิต้าน้อยคนนี้เป็นแค่เด็กน้อยอัจฉริยะในการเล่นเกม เธอน่าสนใจน้อยกว่าเคลตินที่เขากอดเสียอีก “จะให้ฉันปล่อยเธอนอนข้างถนนเหรอ? ไม่ต้องกังวลหรอก บ้านของฉันใหญ่มาก แค่หาที่นอนให้เธอไม่มีปัญหาหรอก”

"ค่ะ" เมื่อเห็นว่าหงต้าหลี่ไม่เหมือนกับผู้ชายคนอื่น ๆ ที่จ้องมองใบหน้าของเธอ หลินซี่ฉวนก็รู้สึกโล่งใจในที่สุด ในตอนนี้เธอรู้สึกประทับใจในตัวหงต้าหลี่ แน่นอนว่าเธอรู้สึกปลอดภัยมากขึ้นด้วย เธอเห็นได้ว่าหงต้าหลี่ไม่ใช่คนโกหกหลอกลวง ดังนั้นเธอจึงถามคำถามมากมาย “แล้วบ้านพี่ชายอยู่แถวไหนคะ?”

หงต้าหลี่มองไปนอกหน้าต่างและพูดว่า "เธอเห็นภูเขาลูกเล็ก ๆ ตรงนั้นไหม? เดินตามถนนนี้ไปเรื่อย ๆ ก็จะเห็นป่า แถวนั่นคือบ้านของฉัน”

“ภูเขาลูกนั้น?” หลินซี่ฉวนครุ่นคิดและคิดอย่างรวดเร็วว่าสถานที่แห่งนี้อยู่ที่ไหน ในขณะเดียวกันเธอก็รู้แล้วว่าคนตรงหน้าเธอคือใคร “ภูเขาหงวู? หงวูวิลล่า? พี่ชายคือสุดยอดอาเสี่ยอัจฉริยะในตำนานหงต้าหลี่คนนั้นเหรอ!?”

เป็นครั้งแรกที่อัจฉริยะด้านเกมคนนี้แสดงสีหน้าประหลาดใจต่อหน้าหงต้าหลี่ มันเป็นภาพที่ดูน่าเหลือเชื่อมาก ซึ่งดูๆแล้วเด็กคนนี้น่าจะชอบพอหงต้าหลี่พอสมควร

หงวูวิลล่า หงเหว่ยกูเป็นเหมือนไอดอลของคนชั้นสูงในเมืองเทียนจิง เขาเป็นตำนานในวงการธุรกิจ ทุกคนที่มีชื่อเสียงจะต้องยกนิ้วให้เขาเมื่อได้ยินคนพูดถึงตระกูลหง

และตระกูลของเจ้าเด็กน้อยนี้ก็ไม่เลว ดังนั้นเธอจึงเข้าใจว่าตระกูลหงมีอิทธิพลมากแค่ไหน

“หนูจำได้ว่ามีวันหนึ่งพ่อกลับมาบ้านและทำตัวราวกับว่าเขาได้เงินรางวัลเป็นล้านหยวน ตอนหนูถามไป เขาก็บอกว่าเป็นเพราะเขาเห็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัท Sangle สองสามคน” หลินซี่ฉวนยิ้มและพูดในขณะเดียวกันก็รู้สึกภูมิใจในตัวเองมาก

พอคิดว่าเธอคงเป็นสาวน้อยคนเดียวที่ได้นั่งรถของหงต้าหลี่ นายน้อยคนเดียวของตระกูลหงได้ เธอก็รู้สึกประหลาดใจกับโชคชะตาที่น่าอัศจรรย์ เธอเป็นแค่เพียงเด็กสาวอายุ 14 ปีเองนะ มันช่างเป็นอะไรที่ดูไร้สาระดี

"อืม" หงต้าหลี่สูดลมหายใจและยังคงหยอกล้อกับลูกเสือในอ้อมแขนของเขา "ยังไงฉันเห็นพวกเขาเกือบตลอดเวลาอยู่แล้ว ฉันก็เลยรู้สึกเฉย ๆ ไม่ได้ประทับใจอะไรมากนัก แต่สำหรับเธอมันคงเป็นโอกาสที่หายากสินะ”

"ใช่ค่ะ" หลินซี่ฉวนเห็นด้วย "ถ้าพี่ชายเห็นพวกเขาทุกวัน พี่ชายก็คงไม่รู้สึกแปลกใจหรอก" ขณะที่เธอพูด เธอก็มองออกไปนอกหน้าต่าง ตอนนี้รถโซแองเจิ้ลก็ได้ขับเข้าเส้นทางที่ทั้งสองข้างปลูกต้นไม้แปะก๊วย ยิ่งพวกเขาเข้าไปลึกเท่าไหร่ หลินซี่ฉวนก็รู้สึกกังวลมากขึ้น

เธอไม่ใช่คนที่ไม่เคยเห็นคนชนชั้นสูง เพราะฐานะครอบครัวของเธอก็ไม่ได้เลวร้าย

แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นครอบครัวชนชั้นสูงที่อยู่ใจกลางภูเขา ในสมัยโบราณคนประเภทนี้ล้วนเป็นคนชั้นสูงมากๆ เดิมทีเธอคิดว่าฐานะครอบครัวของเธอไม่ได้เลวร้าย แต่เมื่อเปรียบเทียบครอบครัวของหงต้าหลี่กับครอบครัวของเธอแล้ว เธอก็รู้สึกอิจฉาเล็กน้อย

เมื่อเธอเห็นรูปปั้นสิงโตหยกสีแดงสูงสามเมตรสองตัวที่เชิงเขา หลินซี่ฉวนก็รู้สึกปลื้ม

และจู่ ๆ หลินซี่ฉวนก็พึมพำ

“ในรัฐสวรรค์มีคนลึกลับแบบนี้ซ่อนอยู่ทุกที่จริง ๆ”

ถ้าตามหลักความเป็นจริงแล้วนั้น ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงคนไหนคงต้องการจะจีบคนอย่างหงต้าหลี่ไปแล้ว เพราะหงต้าหลี่เป็นเหมือนภูเขาทองคำ สิ่งที่พวกผู้หญิงต้องการก็คือแต่งงานกับเขาหรือทำอย่างไรก็ได้ แต่พอพูดไปมันก็เหมือนกับว่านกกำลังจิกขนตัวเองและพากันไปสร้างรัง ตอนนี้หลินซี่ฉวนกำลังคิดว่าหงต้าหลี่จะคอยสนับสนุนเธอ ไม่ใช่เหมือนพ่อแม่ของเธอที่เอาแต่บังคับให้เธอไปเรียนทั้งวันและไม่ปล่อยให้เธอเล่นเกมออนไลน์

แต่เรื่องราวพวกนั้นช่างมันก่อนเถอะ

ในตอนนี้เธอได้แต่พูดในใจกับตัวเองว่า.. เมื่อถึงเวลา ถ้ามีใครมาดูถูกเธอเกี่ยวกับการเล่นเกมออนไลน์ เธอก็จะพูดถึงพี่ชายหงต้าหลี่คนนี้อย่างภาคภูมิใจ เพราะเขาคอยสนับสนุนการเล่นเกมของเธอ คนธรรมดาก็คงไม่มีโอกาสได้รับแบบนี้!

เมื่อเธอกำลังคิดในใจอยู่ ในตอนนี้รถทั้งสี่คันก็ได้ขับผ่านรูปปั้นสิงโตหยกสีแดงสองตัวที่เฝ้าอยู่

เมื่อพวกเขาเข้ามาในวิลล่าตระกูลหง หลินซี่ฉวนก็มองก้มต่ำทันที

กลุ่มผู้คนยืนอยู่ด้านนอกคฤหาสน์หลังใหญ่ พวกเขายืนเรียงแถวสองแถวอย่างเคารพ มีทั้งชายและหญิง เด็กและผู้ใหญ่รวม 40 กว่าคน คนที่ยืนอยู่ตรงหน้า คือ คุณปู่แก่ ๆ สวมชุดเสื้อคลุมจีนสีดำ เขาไม่ได้สูงมาก รูปร่างของเขาก็ผอมเพรียว เขามีสุขภาพดีที่สุดสำหรับวัยชราแบบนี้และเขาก็ยืนหลังตรงเหมือนเสาไฟ เมื่อมองไปที่เขา เขาคือพ่อบ้านที่มาจากครอบครัวพ่อบ้านที่ดีที่สุดของรัฐสวรรค์ เพียงแค่พ่อบ้านคนเดียวก็ต้องเสียเงินอย่างน้อย 0.3 ถึง 0.5 ล้านต่อปี

ขบวนรถค่อย ๆ ชะลอตัวลงจนหยุดและหงต้าหลี่ก็พาหลินซี่ฉวนลงรถมาพร้อมกับเขา พ่อบ้านรีบเดินมาหาและในที่สุดเขาก็ยิ้มต้อนรับ เขาโค้งคำนับไปทางหงต้าหลี่และพูดว่า "ในที่สุดท่านนายน้อยก็กลับมาแล้ว ท่านพ่อและท่านแม่ของนายน้อยกำลังรอท่านอยู่อย่างกระวนกระวายครับ พวกเขามีเรื่องบางอย่างที่จะบอกท่านนายน้อยครับ"

“พ่อกับแม่อยากคุยกับฉันเหรอ?” หงต้าหลี่สูดลมหายใจเข้าและคว้ามือเล็ก ๆ ของหลินซี่ฉวนพร้อมกับวิ่งเข้าบ้านไป เมื่อเขามาถึงทางเข้า เขาไม่สนใจประตูไม้คุณภาพสูงราคาหลายแสน เขาเตะมัน จากนั้นเขาก็ตะโกนว่า "พ่อแม่ ผมกลับมาแล้ว!"

"โอ้ อาเสี่ยน้อยที่แสนอัจฉริยะของฉันกลับมาแล้ว" หลานรุยชีรีบเดินออกมาจากห้อง เมื่อเธอเห็นหงต้าหลี่ เธอก็เดินขึ้นไปและคว้ามือเขาทันที “ดูสิ แกเล่นมากไปจนมือเย็นไปหมดแล้ว สองคืนนี้อากาศเริ่มหนาวแล้วนะ แกต้องใส่เสื้อผ้าสักสองสามตัว”

หลังจากที่เธอจับและกดหงต้าหลี่ให้นั่งลงโซฟา เธอก็มองไปที่หลินซี่ฉวนที่ยืนอยู่ด้านข้าง “เด็กคนนี้”

"เธอเป็นขอทานที่ผมเก็บมาจากริมถนน" จริง ๆ แล้วหงต้าหลี่ไม่ได้สนใจว่าเธอจะเป็นคนยังไง ในตอนแรกที่พบก็ไม่ได้ประทับใจอะไร หงต้าหลี่หยิบเครื่องดื่มกระป๋องขึ้นมาและเบะปาก ก่อนจะพูดว่า “เธอชื่อหลินซี่ฉวน ผมคิดว่าเธอเป็นน้องสาวของผม คงไม่เป็นอะไรใช่ไหมถ้าผมพาเธอกลับมาด้วย”

"ต๊าย ตาย ตาย" หลานรุยชีดีใจมาก เธอเดินไปรอบ ๆ หลินซี่ฉวนและมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า หลินซี่ฉวนสวยมากไม่แพ้ถังมู่ซินเลย ตอนนี้เธอรู้สึกกลัวเล็กน้อย ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอดูน่าสงสาร นิ้วของเธอเกร็งไปหมด ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงและก้มหน้าตลอดเวลาเหมือนกระต่ายที่ตกใจกลัว ยิ่งหลานรุยชีมองเธอมากเท่าไหร่ หลานรุยชีก็ชอบเธอ หลังจากมองได้สักพักเธอก็ตะโกนว่า "สามี! ออกมาหาฉันเดี๋ยวนี้! ดูสิว่าต้าหลี่เอาอะไรกลับมาบ้าน!"

“ฉันกำลังมา ฉันกำลังจะมา คุณเอะอะทำไม” หงเหว่ยกูถือท่อยาสูบและเดินออกจากห้องอย่างช้า ๆ เมื่อเห็นหลินซี่ฉวนที่ยืนอยู่ ดวงตาของเขาก็สว่างขึ้นและถามด้วยความประหลาดใจ "โอ้ว สาวน้อยคนนี้สวยมาก ต้าหลี่พาเธอกลับมาบ้าน?”

"ใช่แล้ว" หลานรุยชีหัวเราะจนริ้วรอยของเธอเห็นได้ชัด “โอ้ว อาเสี่ยน้อยอัจฉริยะของเรานี้ช่างมหัศจรรย์จริง ๆ ดูสาวน้อยคนนี้สิ เธอสวยมาก ผิวพรรณของเธอก็ขาวเนียนสวย จมูกปากเล็ก ตาไม่เล็กแถมยังเป็นตาสองชั้นด้วย ผมของเธอก็ดกดำเป็นมันเงา ดีจริง ๆ ฮ่า ๆ”

หลินซี่ฉวนก็ยังคงก้มหน้าเกร็ง เพราะเธอขี้อาย

และยังไม่จบเพียงเท่านี้ หงเหว่ยกูก็ยังกล่าวชมเธออีก "ใช่ เธอสวยแบบไม่มีที่ติ สายตาของต้าหลี่ของเรานั้นดีจริง ๆ“เมื่อพูดเช่นนั้น เขาก็หันไปมองที่หงต้าหลี่”ต้าหลี่ แกไปเจอสาวน้อยคนนี้ที่ไหน?"

"ผมไปเจอเธอข้างถนน" หงต้าหลี่อุ้มลูกเสือขึ้นมาในอ้อมแขน ทำให้หงเหว่ยกูและหลานรุยชีตกใจ หลานรุยชีพูดว่า "โอ้ ไอ้ลูกบ้า แกกล้าจับสัตว์อันตรายแบบนี้มาเหรอ ตอนแรกฉันก็คิดว่ามันเป็นแมว ว่าแต่เสือตัวนี้มาจากไหน มันเป็นเสือจริง ๆ ใช่ไหม? เร็ว ๆ ส่งมาให้ฉัน ฉันกลัวมันจะกัดแกเอานะ"

“มันจะไม่กัดผมหรอก” หงต้าหลี่พูดกับเคลติน "มา เคลติน จุ๊ฟฉันหน่อย!"

เคลตินยื่นลิ้นออกมาและเลียหงต้าหลี่ทันที

หงเหว่ยกูและหลายรุยชีตกใจอีกครั้ง หลานรุยชีพูดด้วยความประหลาดใจว่า "ดูเหมือนว่าลูกเสือตัวนี้มันจะเหมือนกับอาเสี่ยน้อยของเรานะ ฮ่าฮ่า ดีมาก ต้าหลี่และเสือตัวนี้เหมือนคู่ที่สวรรค์ส่งมาให้กันเลยฉอะ! งั้นฉันจะบอกให้พ่อบ้านเตรียมเนื้อออสเตรเลียคุณภาพดีไว้เลี้ยงมันทีหลังแล้วกัน!"