ระบบใช้จ่าย ตอนที่ 101

ติดตามอ่านนิยายเพิ่มเติมของผู้แปลและนิยายทุกตอนได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay

บทที่ 101: โครตแห่งอมตะ

"ครั้งนี้เธอจะประดิษฐ์อะไรนะ?" เมื่อได้ยินคำพูดของเพื่อนร่วมชั้นที่ทำหน้าที่เป็นยาม ทุกคนต่างล้อมรอบตัวเขาทันที หลิงยี่กระซิบถาม "ประดิษฐ์อะไรหรอ? เป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ใช้ในชีวิตประจำวันหรืออาวุธล่ะ?"

"ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน" เพื่อนร่วมห้องที่ทำหน้าที่เป็นยามก็ยักไหล่ของเขา "ดูเหมือนว่าจะเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ท่านหญิงน้อยใส่นะ อย่าถามเธอเลย เธอกำลังจะมาแล้ว"

ดูซินเฉินมองไปที่หงต้าหลี่ เขากำลังอ่านและมอบรางวัลให้นิยายอยู่ และถามเพื่อนเบาๆว่า "เฮ้ พวกนายคิดว่า ท่านหญิงน้อยมาหาพี่ใหญ่ต้าหลี่ของเรารึป่าว? ในสมองของฉันมันบอกว่า พี่ใหญ่ต้าหลี่.. แต่ไม่สิ คงไม่มีใครมีค่าพอที่จะทำให้ท่านหญิงน้อยมาโรงเรียนได้หรอก"

"แต่มันก็อาจจะเป็นไปได้นะ!" ทุกคนผงกหัว หลิงยี่ก็พูดต่อว่า "ทุกคนกลับไปที่ที่นั่ง! เร็ว!"

ทุกคนในชั้นเรียนรีบกลับไปที่นั่งอย่างเป็นระเบียบ ไม่เกิดเสียงรบกวนใดๆ

ในไม่ช้าประตูห้องเรียนก็ถูกเปิดออกและท่านหญิงน้อยที่มีผมสีฟ้ามัดหางม้าสองข้างก็เดินเข้าห้องเรียนโดยไม่แสดงอารมณ์ เธอมองไปรอบ ๆ และพบที่นั่งของหงต้าหลี่ จากนั้นก็เดินไปหาโดยไม่แสดงสีหน้า

ในเวลานี้หงต้าหลี่อยู่ในช่วงเวลาที่สำคัญและจดจ่ออยู่กับการอ่านนิยาย เขาไม่รู้ถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเลย เขาสนุกไปกับการอ่านนิยายและมอบรางวัลให้นิยายอย่างมหาศาล ในตอนนั้นเอง หลินหยูหยินก็ได้เดินไปที่ด้านข้างของหงต้าหลี่ เธอเหยียดตัวและสะบัดไหล่ไปมา

"อย่ายุ่ง ฉันกำลังอ่านนิยายอยู่ ถ้ามีไรจะพูด รอฉันอ่านให้เสร็จก่อน" หงต้าหลี่ไม่ได้สนใจเธอเลยและปรับที่นั่งก่อนที่จะอ่านต่อ

ดวงตาของเพื่อนร่วมชั้นรอบๆข้างต่างเต็มไปด้วยความตกใจกลัว

พวกเขารู้สึกตกตะลึงเมื่อหงต้าหลี่ทำเฉยต่อท่านหญิงน้อย เพราะเมื่อก่อนเคยมีคนสองคนได้ขวางทางท่านหญิงน้อยที่วิทยาเขตและทำให้เธอไม่สามารถกลับบ้านได้ หลังจากนั้นท่านหญิงน้อยก็ได้สงเคราะห์ ... ที่พวกเขาโกหก ... จนทำให้ทั้งคู่ต้องนอนในโรงพยาบาลเป็นเวลาครึ่งเดือน สภาพพวกเขาดูน่าสมเพชมาก

แม้ว่านักเรียนหลายคนจะพูดเกินจริง แต่พวกเขาทุกคนก็กลัวท่านหญิงน้อยอยู่ดี

แต่พวกเขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อท่านหญิงน้อยไม่ได้โกรธหรือโมโหหงต้าหลี่แม้แต่นิดเดียว มีแต่หงต้าหลี่ที่เหมือนไปกระตุ้นให้ท่านหญิงน้อยโมโหขึ้น

"ต้องการอะไร ... " หงต้าหลี่หันไปมองและต้องตกใจทันที เขาไม่เพียงแต่ตกใจเท่านั้น แต่นักเรียนในชั้นเรียนก็ด้วย

หากจะให้อธิบายเหตุการณ์ก็คือ ด้วยความที่ร่างของหงต้าหลี่ที่ผอมและบอบบางที่มีส่วนสูงแค่ 1.75 เมตร และท่านหญิงน้อยที่ตัวเล็กและมีส่วนสูง 1.64 เมตร เพียงหงต้าหลี่หันหน้าไป ริมฝีปากของเขาก็แตะริมฝีปากของท่านหญิงน้อย!

"โอ้ พระเจ้า!" ทุกคนตกตะลึงด้วยความกลัว มีกระทั่งคนที่ล้มลงกับพื้น

ห้องเรียนทั้งหมดเงียบไปในทันที หลังจากเกิดความงุนงง ไม่นานนักทุกคนก็นั่งตัวตรงและถือหนังสือเรียนในมือ มีเพียงหูของพวกเขาเท่านั้นที่ตั้งเป็นกระต่ายที่กำลังรอฟังสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป

หลังจากจูบปากหลินหยูหยิน หงต้าหลี่ก็ถอยหลังและอยู่ห่างจากหลินหยูหยิน "เธอกำลังทำอะไร?"

ทุกคนรอบตัวต่างตกใจ

หลิงยี่: "พระเจ้าช่วย พี่ใหญ่ต้าหลี่คงเป็นผู้อมตะที่สืบเชื้อสายมาจากสวรรค์แน่นอน! เขาจูบท่านหญิงน้อย แล้วก็พูดแบบนั้นออกมา นั่นมันท่านหญิงนะเห้ย!"

ดูซินเฉิน: “สมองฉันมันกำลังบอกว่า…โอ้ เชี่ยอะไรเนี่ย!”

ลังเฮา: “แม้ว่าฉันจะไม่ชอบการถลุงเงินของพี่ใหญ่ต้าหลี่ แต่นี่มัน..ฉันขอคุกเข่าให้พี่ใหญ่ต้าหลี่! หัวใจของท่านทำมาจากเหล็กใช่หรือไหม?”

จิจือยั่ว: "แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น ท่านนายน้อยต้าหลี่จะไม่เป็นโสดไปตลอดกาลเหรอ!"

อาเสี่ยหงต้าหลี่เองก็ คิดในใจว่า: ฉันเองก็กลัว นั่นมันท่านหญิงเลยนะ เธอเป็นนักเทคโนโลยีที่ล้ำสมัย ที่มีไอคิวมากกว่า 180 แถมเธอถูกฉันจูบ ยิ่งไปกว่านั้น ฉันไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกไปด้วย  ตอนนี้ไม่มีทางรับประกันได้เลยว่าเธอจะไม่ฆ่าฉัน! ฉันหวังว่าฉันจะรอดนะ ได้โปรด ได้โปรด พระเจ้าอวยพรให้ลูกด้วย อาเมน…

ดูเหมือนว่าพระเจ้าจะได้ยินคำอธิษฐานของหงต้าหลี่ หลินหยูหยินหรือท่านหญิงน้อยไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เธอแค่ตอบอย่างแผ่วเบาว่า "ฉันจะคืนของที่ยืมนายไป ด้วยเกียรติของฉัน ที่จะต้องคืนในเวลาที่ตกลงกัน" เธอยื่นมือเล็ก ๆ ที่ขาวดั่งหิมะของเธอออกมาและวางพัสดุไว้ในมือของหงต้าหลี่ก่อนจะพูดว่า "ภารกิจเสร็จสิ้น ลาก่อน"

หลังจากพูดจบ เธอก็หันหลังกลับและพร้อมที่จะจากไป หงต้าหลี่ที่ได้รับของจากเธอ เขาก็ตรวจสอบอย่างรอบคอบก่อนถามว่า "นี่คืออะไร?"

หลินหยูหยินก็ได้หยุดนิ่งพร้อมกล่าวว่า "เครื่องฉายภาพเสมือนจริง"

"โอ้ ฉันจำได้แล้ว ฉันชื้อมาเพราะตอนนั้นมันดูเท่ห์มาก แล้วฉันก็ได้ให้เธอยืมไปสินะ " ในตอนนี้หงต้าหลี่ที่รู้สึกกลัวกลับดวงตาแวววาวเป็นประกายสีทองด้วยความอยากรู้อยากเห็น "โอ้ หลินหยูหยิน เธอไม่ได้เป็นนักสุดยอดเทคโนโลยีหรอกเหรอ? เธอช่วยพาฉันไปห้องวิจัยของเธอได้ไหม ตอนเธอว่างๆน่ะ? ฉันอยากรู้ว่ามันมีอะไรอยู่ข้างใน ถ้าฉันสามารถช่วยออกค่าใช้จ่ายได้ด้วยได้ นั่นก็อาจจะดีสำหรับเธอเลยนะ ฉันจะจ่ายให้ทั้งหมดเลย! ถ้าเธอต้องการพื้นที่สำหรับการทดลอง ฉันก็มีพื้นที่กว้างพอสมควร ฉันมีเนินเขาเป็นของฉันด้วยนะ!"

หลินหยูหยินไม่สนใจ แต่ในฐานะที่เป็นคนชื่นชอบเทคโนโลยี มันก็เป็นเรื่องที่ดี ที่จะมีห้องวิจัยที่ใหญ่ขึ้น หลินหยูหยินไม่มีความรู้สึกของมนุษย์ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอโง่ ดังนั้นหลังจากฟังคำพูดของหงต้าหลี่ หลินหยูหยินก็หันกลับมามองที่หงต้าหลี่และพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะพูดว่า "ตกลง" ถือว่าเป็นการยืนยัน

หลังจากพูดอย่างนี้แล้ว หลินหยูหยินก็ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง จากนั้นเธอก็หยิบอุปกรณ์ที่เหมือนไดรฟ์ขนาดเท่าหัวแม่มือออกมาจากกระเป๋าของเธอ และยื่นปุ่มเล็ก ๆ ส่งไปที่หงต้าหลี่พร้อมพูดว่า: "อุปกรณ์ฉุกเฉิน กดปุ่มนี้และฉันจะมาถึงภายในสิบห้านาที"

"โคตรสุด!" หงต้าหลี่เบิกตากว้าง "นี้เรื่องจริงใช่ไหมเนี่ย? เพียงฉันตะโกนว่า 'ขอกำลังเสริม นายท่าน' แล้วเธอจะมาที่นี่ทันทีเรอะ!"

หลังจากคิดไปครู่หนึ่ง หลินหยูหยินก็พยักหน้า "นั่นเป็นวิธีการทำงาน"

ฮะ! ด้วยอุปกรณ์ฉุกเฉินนี้ ฉันจะไม่กลายเป็นคนน่ากลัวในโรงเรียนไปด้วยเหรอ! เทคโนโลยีที่ไม่สามารถอธิบายอะไรได้ที่ถูกสร้างโดยคนไอคิวที่มากกว่า 180! วะฮ่าฮ่าฮ่า! หลังจากวันนี้ท่านนายน้อยผู้นี้ก็สามารถทำสิ่งที่ต้องการในวิทยาเขตได้โดยไม่ต้องกังวลอะไรอีกต่อไปแล้ว!

จากนั้นหงต้าหลี่ก็ได้เห็นอะไรบางอย่างและสงสัยมาก จึงได้ตัดสินทำอะไรบางอย่างไป เพราะเขากลัวว่าเขาจะนอนไม่หลับ "อืม คือว่า.. หยูหยิน เธอช่วยเอาของตรงคอเธอออกมาดูได้ไหม? มันเป็นเครื่องประดับหรอ? หรือชุดเกราะโครงกระดูก?" หงต้าหลี่ชี้ไปที่แผ่นโลหะทั้งสองด้านของลำคอหยูหยิน มีแถบเล็ก ๆ และมีรอยแยกเล็ก ๆ บนแผ่นโลหะ หงต้าหลี่ค่อนข้างแน่ใจว่าสิ่งนี้ไม่ใช่แผ่นโลหะธรรมดาแน่นอน

เพียงแค่ว่าหงต้าหลี่ไม่รู้ว่ากำลังเล่นอยู่กับไฟอยู่

นักเรียนที่อยู่รอบ ๆ ต่าง กลืนน้ำลายและกลั้นสะอึกกันโดยถ้วนหน้า

"รับทราบ" หลินหยูหยินตอบด้วยน้ำเสียงหุ่นยนต์ "ด้วยนามของฉัน"

ทันทีที่เธอพูดจบ พวกเขาก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวอะไรบางอย่างบนของแขนขวาของเธอ จากนั้นเธอก็ยกมือขวาขึ้นอย่างช้า ๆ โดยกลางนิ้วแยกออกจากกันและหันฝ่ามือของเธอไปที่ผนังด้านหลังของหงต้าหลี่  มือของเธอที่ขาวและอ่อนโยนของเธอตอนนี้ถูกปกคลุมไปด้วยเหล็กโดยมีวงแหวนแปลก ๆ ที่กลางฝ่ามือของเธอ "ด้วยนามของฉัน เป้าหมายได้รับการยืนยัน ปืนใหญ่อนุภาคไฟ"

หลังจากเสียงของเธอดังขึ้น แหวนที่อยู่ตรงกลางฝ่ามือก็สว่างขึ้น จากนั้นเลเซอร์ที่มีความหนาเท่านิ้วโป้งก็ยื่นออกมา เสียงดัง "ปัง" แสงเลเซอร์ผ่านทะลุจนมองเห็นรูในกำแพง! หลุมนั้นลึกประมาณหนึ่งเซนติเมตรและมีควันออกมา

"ฉันจะไปแล้ว" หลินหยูหยินถอดชุดเกราะออกจากแขนขวาโดยไม่หันหลังกลับและหายไปจากสายตาของทุกคนเพียงพริบตา