ระบบใช้จ่าย ตอนที่ 90

ติดตามอ่านนิยายเพิ่มเติมของผู้แปลและนิยายทุกตอนได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay

บทที่ 90: ฉายาใหม่ของพี่ใหญ่ต้าหลี่

กลุ่มคนที่เข้าห้องน้ำดูยิ่งใหญ่มาก มันจึงทำให้ดึงดูดความสนใจของนักเรียนคนอื่นๆทันที เพราะพวกเขาไม่รู้ว่าคนพวกนี้จะรวมตัวเป็นกลุ่มใหญ่เข้าห้องน้ำเพื่อ? อย่างไรก็ตามทุกคนต่างก็รับรู้ถึงร่างกายของหงต้าหลี่ดี พวกเขาทุกคนไม่มีใครกล้าไปต่อยหงต้าหลี่ที่ห้องน้ำหรอก เพราะใครก็ตามที่กล้าแตะต้องหงต้าหลี่ มันก็เท่ากับพวกเขาเหล่านั้นแสวงหาความตาย แม้แต่เทียนหวัง เลาซี่ก็ไม่สามารถช่วยคนนั้นได้…

หลังจากเข้าห้องน้ำ หงต้าหลี่ก็บิดตัวเล็กน้อยก่อนที่จะเลื่อนซิปกางเกงลง หลิวหมิงเฉิงโน้มตัวเข้าหาหงต้าหลี่ที่กำลังหันหน้าไปทางโถส้วม และเขาก็ได้แต่รู้สึกสงสาร อัยยา ไอ้บ้านี้ดูผอมมาก กระเจี๊ยวเล็กๆของมันคงไม่ใหญ่แน่ ก่อนหน้านี้ฉันโทรหาลูกน้องให้เตรียมกล้องไว้แล้ว รอจนกว่ามันจะเอากระเจี๊ยวจิ๋วๆออกมาเถอะ ฉันจะได้ให้ลูกน้องถ่ายรูปเอาไว้! วะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! เมื่อภาพกระจายออกไป มันคงจะเป็นอะไรที่ยอดเยี่ยมมาก!

ในขณะที่มันกำลังคิด ตัวมันก็มั่นใจในนกเขาของตัวเองที่มีขนาดประมาณนิ้วหัวแม่มือมาก ครานี้ก็เพียงแค่รอหงต้าหลี่เอามันออกมาเท่านั้น

หงต้าหลี่ไม่แม้แต่จะมองมาที่เขา เขาค่อยๆถอดกางเกงออก ก่อนที่จะแสดงให้เห็นถึงนกยักษ์ที่แสนจะหยิ่งผยอง!

หลังจากนั้นไม่นาน หลิวหมิงเฉิงก็หวาดกลัวจนไม่กล้าเหลียวไปมอง ใช่! เขาหวาดกลัวมาก ปัสสาวะของเขาแทบจะไม่สามารถควบคุมได้ จากนั้นปัสสาวะของเขาก็พุ่งออกมา ในขณะที่คนของหลิวหมิงเฉิงก็เริ่มถ่ายภาพอย่างบ้าคลั่ง

ร่างของหลิวหมิงเฉิงในตอนนี้เต็มไปด้วยเหงื่อเย็นและตัวมันก็ได้หันกลับไปมองอีกรอบ ทำไมหงต้าหลี่ไม่ได้มีนกตัวเล็ก ๆ อย่างที่มันคิดไว้ล่ะ

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว เพราะมันสายเกินไป

หงต้าหลี่ก็ฉี่อย่างรวดเร็วและก็รู้สดชื่นมาก ในขณะเดียวกันเขาก็ฮัมเพลงไปด้วย หลังจากมองดูนกตัวเล็ก ๆ ของหลิวหมิงเฉิงอย่างไม่ได้ตั้งใจ เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเลย แต่รู้สึกถึงความตื่นเต้นและภูมิใจ ก่อนที่จะรูดซิปกางเกงขึ้นอย่างช้า ๆ และหายใจออกด้วยความสดชื่น

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรก็บ้าแล้ว! ในตอนนี้หลิวหมิงเฉิงก็คงรู้สึกราวกับว่าตัวมันกำลังยืนอยู่หน้าประตูนรก

เมื่อหงต้าหลี่ออกจากห้องน้ำ เขาก็ได้แต่ยิ้มแสยะอย่างช้าๆ จากนั้นเขาก็เดินและพึมพำไป แต่เสียงของหงต้าหลี่ก็ได้ดังเข้าโสตประสาทของหลิวหมิงเฉิน "อัยยา สำหรับผู้ชายแล้ว การที่มีเจ้าโลกเล็กแบบนั้นช่างน่าเวทนานัก ... "

ใบหน้าของหลิวหมิงเฉิงเต็มไปด้วยความอับอายและเขาแทบทนไม่ไหวแล้ว เขาอยากจะตาย คราวนี้เขาเสียทั้งหน้าและศักดิ์ศรีไปหมดสิ้นแล้ว…

"อ้าาาาาาา!!"

ไม่นานนัก ในห้องน้ำก็เต็มไปด้วยเสียงคำรามที่ดังของหลิวหมิงเฉิง

นักเรียนที่อยู่ใกล้ ๆ ต่างอยากรู้อยากเห็นแต่ก็ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น แน่นอนว่ามีพวกเขาสักคนหนึ่งได้ถามขึ้นมา : "เฮ้ รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น? หลิวหมิงเฉิงส่งเสียงร้องเจ็บปวดแบบนี้ได้ยังไง?“ในเวลานี้ นักเรียนชายที่เดินออกมาจากห้องน้ำต่างก็กระซิบว่า”นายอาจไม่รู้สินะว่าเกิดอะไรขึ้น แต่นายน้อยต้าหลี่แมร่งโครตใหญ่!"

"เกิดอะไรขึ้น? มันเกิดอะไรขึ้น? บอกเรามาเร็ว!"

"ใช่ ใช่ เกิดอะไรขึ้นในนั้น? หลิวหมิงเฉิงแพ้งั้นหรอ?"

"นายพูดให้เร็วหน่อยได้ไหมและพูดให้มันชัดๆหน่อย ทำไมนายต้องชักช้าด้วย?"

เมื่อเห็นว่าใครหลายๆคนต่างก็สนใจในเรื่องนั้น คนๆนี้ก็ได้เริ่มอธิบาย "ก่อนหน้านี้ฉันก็อยู่ที่นั่นแหละนะ ฉันได้ยินท่านนายน้อยต้าหลี่พูดสวนหลิวหมิงเฉินว่า ‘สำหรับผู้ชายแล้ว การที่มีเจ้าโลกเล็กแบบนั้นช่างน่าเวทนานัก' ฉันเองก็อยากรู้เกี่ยวกับสิ่งที่เขาพูดและได้มองไปตรงนั้น ลองนึกสิ่งที่ฉันเห็นดูสิ"

"เห็นอะไรงั้นเหรอ?" นักเรียนที่อยู่รอบ ๆ ดวงตาของพวกเขาดูสว่างกว่าหลอดไฟและจ้องมองไปที่คนเล่าเรื่องทันที "เร็ว พูดสิ!"

"ในตอนนั้น ฉันเห็นมัน!" นักเรียนที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำต่างกล่าวว่า "น้องชายของท่านนายน้อยต้าหลี่ มันใหญ่มาก ฉันไม่เคยเห็นใครที่ใหญ่เท่าเขามาก่อน ตั้งแต่ฉันเกิดมา ถึงแม้ว่านกเขาของหลิวหมิงเฉิงจะไม่ได้เล็กก็เถอะ แต่ถ้าเทียบกับนายน้อยต้าหลี่ หลิวหมิงเฉิงก็แค่นกตัวเล็กๆ!"

“ตายโหง! นี้พูดจริงใช่ไหมเนี้ย? โคตรน่ากลัวเลยว่ะ?!” นักเรียนที่อยู่ใกล้ ๆ อุทาน

"มันไม่น่าจะใหญ่แบบที่นายว่าเลยนะ" นักเรียนที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำยังคงพูดต่อว่า "นายยังจำได้ไหมตอนที่นายน้อยต้าหลี่เรียกลูกน้องของเขาให้ล้างห้องน้ำให้ ก่อนที่เขาจะใช้ห้องน้ำ? แต่ก่อนพวกเราคิดว่าเขานั้นเล็ก เขาเลยไม่แสดงออก แต่ตอนนี้ถูกพิสูจน์แล้ว เพราะมันใหญ่จนทำให้ผู้คนกลัวต่างหาก!"

"ใช่ ใช่ ดูเหมือนว่าพวกเราทุกคนจะเข้าใจผิดตั้งแต่แรก นายน้อยต้าหลี่กลัวว่ามันจะกระทบต่อความมั่นใจของคนอื่น เช่นนั้นเขาจึงต้องการปิดบังไว้เพื่อพวกเรา"

"อัยยา มันเป็นความผิดของฉัน ที่ฉันเข้าใจเขาผิดมาโดยตลอด อ่าาา ไม่น่าเลยเรา"

"ในตอนนี้หลิวหมิงเฉิงต้องรู้สึกเศร้าแน่ๆ หลังจากได้เห็นภาพนั้นแล้ว ... อ่าาา หวังว่าเขาจะไม่ได้มีขนาดที่แตกต่างจากนายน้อยต้าหลี่มากหรอกนะ"

"อืม" เพื่อนร่วมชั้นที่เอาเรื่องมาเผยแพร่ได้พยักหน้าพร้อมกับจู่ๆก็ได้คิดอะไรขึ้นมาได้บางอย่าง “นายยังจำการ์ตูนเรื่องหนึ่งได้ไหม? มีศัตรูชั่วร้ายตัวใหญ่ๆที่ชื่อว่า ดีโอ บรันโด้อยู่อะ หลิวหมิงเฉิงน่ะมันชอบทำร้ายคนอื่นและมักพูดเสมอว่านกเขาของมันนั้นใหญ่ มันจึงตั้งฉายาว่า 'นกเขาไม่ขี้เกียจ' [1. ในการออกเสียงภาษาจีน คำว่า 'ไม่ขี้เกียจ' การออกเสียงในภาษาจีนจะคล้ายกับชื่อภาษาอังกฤษ 'บรันโด้'] แต่คราวนี้เขาแพ้อย่างราบคาบไปแล้ว! นกเขาของนายน้อยต้าหลี่มีขนาดใหญ่กว่านกเขาของหลิวหมิงเฉิง

" ใช่ ใช่ ใช่ ฉายานี้ฟังดูเข้าท่าดี 'นกเขาโคตรยักษ์ "

"ฉายานี้ดีและเหมาะสมจัด!"

"นกเขาโคตรยักษ์ โคตรหล่อเท่ห์!"

กลุ่มนักเรียนหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน เสียงของพวกเขาดังไปทั่วทางเดิน

จนข่าวแพร่กระจายเหมือนไฟป่าในโรงเรียน

ในไม่ช้าข่าวลือที่ท่วมท้นก็เริ่มแพร่กระจายและกลายเป็นไวรัส ในฐานะที่เป็นคิงส์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งปี ฉายาของหงต้าหลี่จึงทวีคูณขึ้นในเวลาไม่นาน

"สุดยอดนกเขา" "นกเขาโคตรยักษ์" "พี่ใหญ่นกเขา" ฯลฯ

เมื่อคนในโรงเรียนเจอหน้ากัน คำแรกส่วนใหญ่ที่พวกเขาทักทายกันก็มักจะเหมือนกัน: นายได้ยินข่าวลือบ้างไหม?  พี่ใหญ่ต้าหลี่มีนกเขาที่ตัวใหญ่มาก!"

"ฉันรู้มานานแล้ว แต่เป็นเรื่องที่แปลกนะที่พี่ใหญ่ต้าหลี่ต้องมีลูกน้องคอยมาล้างห้องน้ำก่อนที่เขาจะใช้ห้องน้ำ ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาแค่ภูมิใจในตัวเองแค่นั้น"

"ทำไมต้องเรียกว่า 'นกเขาโคตรยักษ์’ ด้วยล่ะ? อัยยา มันดูน่าอายนะ แต่ที่พูดมาเนี่ย นกเขาของพี่ใหญ่ต้าหลี่มันใหญ่จริงๆหรอ?"

"เป็นเรื่องโกหกรึเปล่า? แต่จากที่ฟังมา นกเขาของนายน้อยต้าหลี่ใหญ่มาก ถ้าเทียบกับนกเขาของหลิวหมิงเฉิง นกเขาต้าหลี่ใหญ่จริงๆ!"

"อัยยา ใหญ่ขนาดนั้นเชียวเรอะ นี้…นี้อาจจะทำให้คนฟังอึดอัดจนอายก็ได้นะ…”

"หรือว่าน้องสาวของเธอตกหลุมรักแล้วล่ะ? อยากลองนกเขาของท่านนายน้อยดูไหม?"

"มะ..ไม่หรอกย้ะ! ยะ…ยิ่งไปกว่านั้น นายน้อยต้าหลี่คงไม่รู้จักฉันหรอก... "

ในขณะที่หลิวหมิงเฉิงเดินเข้ามาในมหาวิทยาลัยพร้อมกับใบหน้าซีด นักเรียนที่อยู่ใกล้เคียงชี้ไปที่เขาและพูดว่า: "ดูสินั่นมัน 'นกเขาโคตรเล็ก' เขาอยู่ตรงนั่น อัยยา น่าสงสารมาก ตอนที่เขาร้องในห้องน้ำดูหนักกว่าตอนที่รถเขาพังอีก ชู่ว เงียบๆหน่อยสิ … "

"เร็วเข้า หนีกันเถอะ 'นกเขาโคตรเล็ก กำลังมาตรงนี้แล้ว รีบหนีกันเถอะก่อนที่เขาจะอาละวาด"

"ใช่ ใช่ ใครก็ตามที่โดนล้อแบบนี้ เขาคงไม่รู้สึกดี อัยยา..น่าสงสารมาก"

"ทำ …ทำไม?!" หลิวหมิงเฉิงกำลังรู้สึกเสียหน้า "ทำไมนกเขาของมันถึงใหญ่แบบนั้น! มันเป็นไปไม่ได้ มันเป็นไปไม่ได้! มันผอมแห้งจะตายไป สูงแค่ 1.75 เมตร นกเขามันจะใหญ่ได้ยังไงกัน? มันไม่ใช่เรื่องจริง! มันไม่จริง! ฉันต้องมองผิดไปแน่ๆ อ่าอ่าอ่าาาา!!!"

หงต้าหลี่ในตอนนี้กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องเรียน เพราะเขารู้สึกว่าคงไม่มีอะไรที่ดีไปกว่านี้ ในขณะที่นักเรียนที่อยู่ใกล้ๆต่างก็พูดคุยกันอย่างต่อเนื่อง: "พี่ใหญ่ต้าหลี่ได้กลายเป็นตำนานไปแล้ว นกเขาโคตรยักษ์ อัยยา ฉันหวังว่าฉันจะมีขนาดใหญ่พอ ๆ กับเขานะ ชู่ววว ..."

"ไม่มีทางซะหรอก อย่าหวังเลย นกตัวใหญ่นั่นต่างก็เป็นที่ปรารถนาของทุกคนอยู่แล้ว!"

หงต้าหลี่: "พวกนี้พูดอะไรกัน? อะไรคือ 'นกเขาโคตรยักษ์’ ใครฟร๊ะนั้น?"

หลังจากนั้น เขาก็มองเวลาและรู้สึกชื่นใจพอสมควร เพราะโรงเรียนก็กำลังจะเลิกเรียนแล้ว เขาจะได้กลับบ้านสักที เมื่อถึงบ้านตอนกลางคืน ฉันจะยิงไม่ยั้งเลย ฮ่าฮ่า!"