ระบบใช้จ่ายตอนที่ 83

ติดตามอ่านตอนใหม่ๆ และข่าวสารได้ที่แฟนเพจ:แปลNiyay

บทที่ 83: ท่านหญิงน้อย

"1,000,000" หลังจากที่ผู้จัดประมูลพูดจบ หงต้าหลี่ก็ได้ยกป้ายประมูลขึ้นทันที

ถังมู่ซินเลยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ต้าหลี่ทำไมนายถึงอยากซื้อมันล่ะ มันใช้ทำอะไรได้หรอ? นายไม่ได้ต้องการมันด้วยซ้ำเลยนะ"

คำถามของเธอกระตุ้นความสนใจของผู้คนที่นั่งล้อมรอบพวกเขา ทุกคนเงยหน้าขึ้นและกลั้นหายใจโดยหวังว่าจะได้ยินคำตอบที่แสนยอดเยี่ยมจากเขา

"ก็ถ้าได้เอามาเล่นมันดูน่าสนุกดีออก!" ดวงตาของต้าหลี่เปล่งประกายพร้อมกับจ้องมองไปที่ของประมูลเทคโนโลยีชิ้นสุดท้ายนี้

"ถึงฉันจะไม่แน่ใจว่ามันคืออะไรจริง ๆ ก็เถอะ แต่ดูเหมือนว่ามันมีคุณค่ามาก ฉันเลยจะซื้อมัน!"

ผู้คนที่ได้ยินหงต้าหลี่พูดแบบนั้น พวกเขาถึงกลับตกตะลึง

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่เขาก็ต้องการที่จะซื้อมันเพื่อเล่นกับมัน โครตสิ้นเปลือง! เห็นได้ชัดว่าเขาพยายามที่จะซื้อมัน ไม่ว่าจะเป็นยังไง เขาก็ไม่สนอยู่แล้วว่ามันคุ้มค่าหรือไม่

ในเวลานี้หงอันเปาก็คิดในใจของเขาไปว่า ฉันควรเพิ่มราคาให้สูงขึ้นดีไหมนะ? แต่ถ้าฉันเพิ่มราคาไม่สูง มันจะดูน่าอายและทำให้ฉันเสียหน้ามาก อย่างไรก็ตาม ถ้าฉันเพิ่มราคาสูงเกินไปจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าฉันเสียเงินไปแบบเมื่อกี้อีกล่ะ? ตอนนี้ฉันเสียเงินไปประมาณห้าล้าน… และบริษัทของฉันจะทำรายได้ปีละ 40 ล้านเท่านั้น หากมีอะไรเกิดขึ้นอีก ฉันจะเสียรายได้และความพยายามที่ทำมากับการบริหารบริษัทในเวลาที่ผ่านมาครึ่งเดือนแบบสูญเปล่า เมื่อคิดอย่างนี้หงอันเปาก็ถอนหายใจอย่างไร้ประโยชน์ ใจเย็น ๆ ฉันต้องใจเย็น ๆ ! ไอ้เด็กเหลือขอนี้ก็แค่มีพ่อแม่ดี และพ่อแม่ของมันก็ให้เงินค่าขนมตามที่มันต้องการก็เท่านั้น แต่ฉันนั้นแตกต่าง ฉันต้องห้ามใจตัวเอง! ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ตัดสินใจที่จะไม่ลงราคาอีก

อีกด้านหนึ่ง หลิงหมิงซินก็ยกป้ายประมูลราคาอย่างรวดเร็ว "1,200,000" จากนั้นเขาก็แตะคางของเขาและไตร่ตรอง เทคโนโลยีชิ้นนี้ค่อนข้างสูง แต่บริษัทของเขาไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรกับเทคโนโลยีนี้เลย ความเป็นจริงแล้ว เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันสามารถใช้ทำอะไรได้ แต่ตัวเขาจะลองเพิ่มราคาอีกนิดหน่อย ก่อนจะหยุดบิทราคาแซงหงต้าหลี่ ไม่มีอะไรมาก เขาก็แค่แข่งขันกับหงต้าหลี่ในเรื่องการถลุงเงินเท่านั้น หงต้าหลี่นั้นมีพ่อแม่ที่คอยเลี้ยงเขาจนเสียคน และคนอื่นๆต่างก็รู้ว่าพ่อแม่ของเขานั้นให้เงินเขาใช้หลักแสนหรือหลักล้านในคราวเดียว แต่ประเด็นคือมีโอกาสที่หงต้าหลี่จะยอมแพ้กลางทางอยู่ ดังนั้นตัวหลิงหมิงซินก็ไม่กล้าเสี่ยงสักเท่าไหร่

หลิวหมิงซินเป็นคนที่ใจเย็นและเป็นคนที่เก็บรวบรวมข้อมูลได้ดีและถือว่าเป็นนักคิดที่ดี แต่การกระทำทุกอย่างของเขาก็สามารถประสบความสำเร็จได้โดยกระบวนการคิดของเขาทั้งนั้น ซึ่งอธิบายได้เลยว่าทำไมบริษัทเกมของเขาจึงขยายตัวได้มากและประสบความสำเร็จขนาดนี้

"1,500,000!" หงต้าหลี่ไม่ได้คิดไรมาก ตราบใดที่เขารู้สึกว่ามันสนุก เขาก็จะซื้อมัน เขาไม่เคยนึกถึงมูลค่าของมันเลย นอกเหนือจากมันชื้อไม่ได้แค่นั้น

"1,700,000" หลิวหมิงซินเพิ่มราคาอีกครั้ง ในขณะที่คิดในใจว่า: ตอนนี้ฉันควรหยุดแล้ว แค่นี้ก็เพียงพอที่จะรู้แล้วว่าหงต้าหลี่เป็นคนแบบไหน ฉันไม่จำเป็นที่จะต้องกังวลเรื่องนี้มากเกินไปเลย หงต้าหลี่เองก็ไม่ใช่คนเลว อย่างไรก็ตาม มันเป็นเรื่องที่น่าเสียดายที่พวกเราแตกต่างกัน ถ้าเราเป็นเพื่อนกัน มันคงไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอย่างแน่นอน ไอยา น่าเสียดาย น่าเสียดาย

"2,000,000!" หงต้าหลี่ยกป้ายเพิ่มราคาขึ้นอีกครั้ง

"ฉันยอมแพ้!" หลิวหมิงซินได้หยุดทันที เทคโนโลยีนี้เป็นระดับไฮเอนด์แน่นอน อย่างไรก็ตาม การโกหกก็มีประโยชน์ในตัวของมัน ดังนั้นจึงถือได้ว่าหลิวหมิงซินแค่เล่นไปตามหงต้าหลี่เท่านั้น

"2,000,000 ครั้งที่หนึ่ง! 2,000,000 ครั้งที่สอง! 2,000,000 ครั้งที่สาม!"

"ปิดการขาย!"

ซู่หลีผู้ประมูลได้เคาะค้อน เพื่อบอกถึงการสิ้นสุดการประมูล

ในที่สุดการประมูลก็สิ้นสุดลง หงอันเปาใช้เงินไป 2,600,000 หยวน ซื้อดาบอันทรงเกียรติเล่มใหญ่ ในขณะที่หลิวหมิงซินกลับไม่ได้ซื้ออะไรเลย หงต้าหลี่ซึ่งเป็นคนที่มีความสุขที่สุดเดินออกไปพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้าขณะที่พูดว่า "ฮ่าฮ่า มันเป็นการตัดสินใจที่ดีจริงๆที่มาในวันนี้ ในที่สุดซามอยด์ตัวเล็กของฉันก็มีของเล่นสักทีและฉันก็ได้ซื้อตุ้มหูให้น้องสาวเนียนเหว่ยเป็นของขวัญด้วย และของชิ้นสุดท้ายก็คือ'เครื่องฉายภาพเสมือนจริง'ที่ซื้อมา ก็ดูเหมือนจะค่อนข้างดีนะ ฮ่าฮ่า!" เขาจะไม่มีความสุขได้อย่างไร หลังจากที่ดูระบบในใจของเขา เขารู้ว่าเขาถลุงเงินไปกว่า 4,000,000 ซึ่งสามารถใช้แลกคะแนนสถานะได้ถึง 40 คะแนน!

"นายนี่มันบ้าจริงๆ ... ซื้อโดยไม่รู้ว่าของพวกนี้สามารถทำอะไรได้บ้างเนี่ยนะ" ถังมู่ซินพูดพร้อมกับยิ้ม "กลับไปบ้านและเล่นกับของประมูลดูสิ นายจะได้รู้ว่านายจะสามารถใช้มันทำอะไรได้บ้าง" หลังจากที่ใช้แผนการต่อสู้ถลุงเงินสำเร็จ หลิวหมิงซินก็หันไปหาหงอันเปา จากนี้ไปหงอันเปาจะไม่กังวลเกี่ยวกับเรื่องหงต้าหลี่อีกแล้ว และหงต้าหลี่ก็กลายเป็นเพียงอาเสี่ยที่ใช้เงินอย่างมีความสุข ในความเป็นจริงก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี

"น้องสาวเนียนเหว่ย ตุ้มหูที่ใส่อยู่ดูสวยมาก ๆ เลยนะ" หงต้าหลี่มองด้านซ้ายและด้านขวา เมื่อยิ่งมองก็ยิ่งชอบ หลังจากเดินผ่านไปสองก้าว เขาสูดลมหายใจและรู้สึกหดหู่เล็กน้อย "น่าเสียดาย ฉันดันไม่พบของที่เหมาะกับเธอเลย ซินซิน ตอนแรกฉันต้องการหาของขวัญที่เหมาะสมกับเธอ แต่หาไม่เจอเลยเนี่ยสิ ของประมูลที่ผ่านมามัน ราคาถูกเกินไปแถมไม่น่าสนใจเลยสักนิดเดียว"

"อัยยา ฉันไม่ต้องการอะไรแบบนั้นหรอกนะ" หลังจากฟังที่ต้าหลี่พูด ถังมู่ซินก็รู้สึกอายเล็กน้อย

"ไม่ต้องเสียใจหรอก ในอนาคตก็ยังมีโอกาสอีกนะ "

"งั้นก็ดี เมื่อถึงเวลานั้นฉันจะหาของขวัญที่เหมาะกับเธอแล้วฉันจะซื้อให้เธอแน่นอน"

ลี่เนียนเหว่ยที่ยืนอยู่ข้างๆพวกเขาก็ยิ้มและพูดว่า "คุณพี่หญิงสวมใส่เสื้อผ้าที่สวยและดูดีมากเลยนะคะ แต่ว่า..กระเป๋าของพี่อาจยังดูไม่ได้มาตรฐานเล็กน้อยค่ะ ทำไมไม่ซื้อกระเป๋าที่ดูดีกว่านี้ให้เธอล่ะคะ? กระเป๋าก็ถือว่าเป็นเครื่องประดับชนิดนึงสำหรับผู้หญิงเลยนะคะ"

"เป็นความคิดที่ดีเลย! โอเค ฉันตัดสินใจแล้ว!"

กลุ่มพวกเขาต่างก็ได้พูดคุยและหัวเราะกันดันลั่น ในขณะที่พวกเขาเดินออกมาจากงานประมูล หลังจากออกจากลิฟท์ ด้านนอกอาคารจิน ถังมู่ซินก็ได้อุทานออกมา "ท่านหญิงน้อย คุณมาอยู่ที่นี้ได้ยังไง?! ท่านเป็นคนที่โรงประมูลงั้นเหรอ?"

ท่านหญิงน้อย?! นักเรียนในชั้นเรียนของเราที่ไม่เคยเรียนหนังสืออ่ะนะ?

หงต้าหลี่มองอย่างซุกซนและตกใจกับสิ่งที่เขาเห็น

เด็กผู้หญิงอายุเท่ากันกับหงต้าหลี่ และผมของเธอมีสีฟ้า ผมของเธอถูกมัดด้วยหางม้าทั้งสองข้าง และเธอมีผมยาวเลยสะโพก เธอมีรูปร่างเพรียวบางและมีหน้าอกแบนเล็กน้อย เธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนระบายกับกระโปรงสั้นและถุงน่องสีดำ เธอดูอ่อนเยาว์และบริสุทธิ์มาก

ดวงตากลมโตและใสของเธอดูไร้อารมณ์ แต่ก็ไม่สามารถปกปิดใบหน้าที่สวยงามของเธอได้ หากเธอได้รับการจัดอันดับ ถ้าถังมู่ซินได้คะแนนเต็ม 100 คะแนน ผู้หญิงคนนี้ที่ชื่อเล่นว่า "ท่านหญิงน้อย" คงได้คะแนน 99.5 เป็นอย่างต่ำ

อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้หงต้าหลี่ตะลึง

เด็กผู้หญิงที่อยู่ข้างๆเขาอย่างถังมู่ซินและลี่เนียนเหว่ยล้วนเป็นสาวสวยที่ไร้ที่ติในทุกด้านอยู่แล้ว ดังนั้นต้าหลี่จึงสามารถต้านทานความงามของผู้หญิงคนอื่นๆได้อย่างง่ายดาย สิ่งที่ทำให้เขาตกใจก็คือเครื่องสำอางที่ท่านหญิงน้อยใช้

หงต้าหลี่ จู่ๆก็พูดชื่อขึ้นมา: "คุณ คือ ฮัทสึเนะ?  ฮัทสึเนะ มิคุงั้นเหรอ?

"

ฮัทสึเนะ มิคุที่ร้องเพลง Leek Song ที่โด่งดังไปทั่วโลกเนี่ยนะ? หงต้าหลี่ขยิบตาอย่างแรง

"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันคือหลินหยูหยิน" ท่านหลินหยูหยินค่อย ๆ เดินไปข้างหน้าและยื่นมือของเธอไปหาหงต้าหลี่ "เครื่องฉายภาพเสมือนจริงอยู่ที่ไหน?"

"ทำไมคุณพูดกับท่านนายน้อยของเราแบบนี้?" หลังจากได้ยินว่าหลินหยูหยินพูดเอาแต่ใจแบบนี้ ผู้ติดตามของหงต้าหลี่ก็เริ่มไม่สบายใจ ผู้ติดตามคนนึงรีบวิ่งไปหาหลินหยูหยินพร้อมที่จะลงมือทำร้ายเธอ "ทำไมคุณถึงพูดกับท่านนายน้อยของเราแบบนี้ คุณควรให้เกียรติท่านนายน้อยก่อนที่จะขออะไรนะครับ"

"หยุด!" ทุก ๆ คนต่างก็ประหลาดใจ ถังมู่ซินที่ยืนอยู่ข้างหน้าหลินหยูหยินอยู่ ๆ เธอก็ได้ตะโกนใส่ชายผู้ติดตามด้วยความโกรธ "ต้าหลี่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย หยุดเดี๋ยวนี้!" เสียงของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ 30% ความหวาดกลัว 30% และความกังวล 40% ทำให้ทุกคนที่ได้ยินคำพูดของเธอต่างก็รู้สึกแปลกประหลาดใจ