ระบบใช้จ่ายตอนที่ 78

ติดตามผู้แปลและนิยายทุกตอนได้ที่แฟนเพจ:แปลNiyay

บทที่ 78: ลบเลขศูนย์

หลังจากที่จีเทียนหยูพูดไปได้สักพัก ก็ได้มีเด็กผู้หญิงคนนึงเดินมาหาและรู้สึกประหลาดใจมาก "ท่านนายน้อยต้าหลี่ ท่านมาทำอะไรที่นี้คะ?"

หงต้าหลี่หันไปมอง เด็กผู้หญิงคนนี้สวยงามและน่ารักพอสมควร แต่หน้าตาของเธอกลับดูน่าสงสาร จิจือยั่วเหรอ? เขายิ้มทันทีและกล่าวว่า "เธอก็อยู่ที่นี้เหมือนกันสินะ อะไรมันมันจะน่าเซอร์ไพรส์กว่ากันละ?"

จิจื่อยั่วก็วิ่งไปหาพ่อของเธอ นั่นก็คือจีเทียนหยู และพูดเบา ๆ ว่า "พ่อค่ะ พ่อคุยอะไรกับเขางั้นเหรอคะ?" หลังจากนั้นเธอก็แนะนำหงต้าหลี่ให้รู้จักทันที "ท่านนายน้อยต้าหลี่ค่ะ นี้พ่อของฉันเองค่ะ ฉัน.. เรื่องที่ฉันบอกท่านก่อนหน้านี้ ... "

"เฮ้ เฮ้ ฉันได้ยินหมดทุกอย่างแล้ว" หงต้าหลี่ถามว่า "ทำไมเธอไม่บอกรายละเอียดล่ะ? พูดตามตรง ฉันค่อนข้างอยากรู้นะ จริงๆแล้ว บริษัทครอบครัวของเธอค่อนข้างใหญ่มากเลยนะ ว่าแต่มันเกิดอะไรขึ้นกับบริษัทของคุณงั้นเหรอ?"

จีเทียนหยูยิ้มอย่างขมขื่นและส่ายหัว เขากล่าวอย่างช้า ๆ ว่า " เห้ออ.. มันก็เหมือนกับวลีที่ว่า 'โลกธุรกิจก็เหมือนกับการสู้รบ' น่ะครับ "

"ในตอนแรกยอดขายของบริษัทเครื่องดื่มพิเศษไมท์ค่อนข้างเป็นที่นิยมและดีมาโดยตลอด ในเวลานั้นยอดขายของทุกปีเพิ่มขึ้นและพูดได้เลยว่าช่วงนั้นผมประสบความสำเร็จมาก อย่างไรก็ตาม ช่วงเวลาที่ดีก็มีได้ไม่นานนัก เมื่อบริษัทของผมเติบโตช้า แบรนด์อื่น ๆ อย่างเช่น เครื่องดื่มกระทิงก็ได้โผล่ขึ้นมาตามท้องตลาดทันที"

"ตั้งแต่เครื่องดื่มกระทิงแดงวางจำหน่ายตามท้องตลาด เครื่องดื่มกระทิงนี้ก็เป็นที่นิยม ทุกที่เต็มไปด้วยโฆษณาของเครื่องดื่มกระทิง ทำให้บริษัทเครื่องดื่มบางบริษัทต้องปิดตัวลง จริงๆแล้วนี่เป็นเรื่องปกติมาก นี่คือเบื้องหลังของการทำธุรกิจ บางคนก็ชนะและบางคนก็พ่ายแพ้ เนื่องจากเครื่องดื่มกระทิงนี้ได้รับความนิยมจากผู้คนเป็นจำนวนมากจนทำให้เครื่องดื่มยี่ห้ออื่นๆไม่สามารถขายออกได้ เดิมทีแล้วเครื่องดื่มไมท์อาจถือได้ว่าเป็นหนึ่งในแบรนด์ใหญ่กว่าในตลาด ดังนั้นผลกระทบครั้งนี้จึงหนักพอสมควร อย่างไรก็ตาม..."

เมื่อพูดถึงจุดนี้จีเทียนหยูก็ถอนหายใจอีกครั้งและพูดว่า "เรื่องร้ายก็มีมาเสมอ เมื่อไม่นานมานี้บริษัทเครื่องดื่มกระทิงมีเงินทุนจำนวนมหาศาล - หมื่นล้านหยวน บริษัทเครื่องดื่มกระทิงได้ขยายบริษัททันที ทั้งเครื่องมือการผลิต การจำหน่ายสินค้าและโฆษณาไปยังหลายสถานีในช่วงเวลาทอง และทำให้ประสิทธิภาพการขายเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในทางตรงกันข้ามสินค้าของผมที่ไม่สามารถขายออกได้ ทุนก็ไม่สามารถกู้คืนได้และตอนนี้แม้แต่เงินสำหรับโฆษณาก็หมดแล้วด้วย"

"สำหรับธุรกิจอาหารและเครื่องดื่มนั้น การโฆษณาเป็นสิ่งสำคัญ เมื่อไม่ได้โฆษณา ผู้บริโภคจะลืมเราอย่างรวดเร็ว แล้วมันจะยิ่งยากขึ้นไปอีกกว่าจะได้รับเงินคืน ภายใต้วงจรอุบาทว์นี้ ไม่นานนักบริษัทของเราก็จะถูกปิดตัวลง"

หลังจากที่จีเทียนหยูอธิบายแบบเรียบง่าย หงต้าหลี่ก็เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด

นี่คือธุรกิจอุตสาหกรรมอาหารและเครื่องดื่ม การแข่งขันที่ดุเดือดและโหดร้าย มันเป็นเรื่องของชีวิตและความตาย โดยเฉพาะโฆษณา ถ้าไม่มีการโปรโมทด้วยโฆษณา หากไม่มีการโปรโมทสินค้าที่เพียงพอ ผู้บริโภคจะลืมอย่างรวดเร็วว่ามีบริษัทดังกล่าวอยู่

ในชีวิตก่อนหน้าของหงต้าหลี่ เขารู้ว่ามีโรงงานไม่กี่แห่งที่ทำได้ค่อนข้างดี แต่ถ้าโปรโมทสินค้าไม่ทันการ ผู้บริโภคจะลืมสินค้าพวกนั้นไปอย่างรวดเร็ว ในเวลาครึ่งปีหรือหนึ่งปีบริษัทพวกนั้นจะถูกปิดตัวลงทันที จากนั้นบริษัทพวกนั้นก็ต้องล้มละลายหรือต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดภายใต้การโจมตีของบริษัทใหม่ ๆ

สถานการณ์ของบริษัทจีเทียนหยูก็น่าจะเหมือนกัน ไม่แปลกใจที่จิจือยั่วไม่ได้มาร่วมประชุมในชั้นเรียน อาจเป็นเพราะเธอไม่สบายใจเนื่องจากครอบครัวของเธอกำลังเผชิญกับปัญหาใหญ่อยู่

หงต้าหลี่สูดลมหายใจเข้าและทันใดนั้นก็หันมาพูดกับเสี่ยวหยี่ว่า "เสี่ยวหยี่ ช่วยฉันตรวจสอบบริษัทเครื่องดื่มกระทิงหน่อย"

"รับทราบค่ะ" เสี่ยวหยี่หันหลังไปอีกด้านและหามุมที่เงียบสงบและโทรออกทันที

"ลุงจี ไม่ต้องกังวล เราสามารถหาทางออกร่วมกันได้" ตอนนี้ข้อมูลเกี่ยวกับคู่แข่งยังมีไม่เพียงพอ หงต้าหลี่ปลอบโยนเขาได้แค่เท่านั้น

เพียงแค่ชั่วครู่ เสี่ยวหยี่ก็กลับมา แต่เมื่อหงต้าหลี่มองไปที่ใบหน้าของเสี่ยวหยี่ ใบหน้าของเธอกลับเหมือนคนกำลังจะร้องไห้หรือหัวเราะไปพร้อมกัน "ท่านนายน้อยค่ะ เครื่องดื่มกระทิงนี้ เป็น ... เป็น ... "

"เป็นอะไร?" หงต้าหลี่ถามอย่างสงสัย

"มันเป็นทรัพย์สินภายใต้ชื่อของหงอันเปาค่ะ" หลิงเสี่ยวหยี่ไม่ลืมที่จะเตือนหงต้าหลี่  "ตอนนั้นที่ท่านนายน้อย.. เมื่อเร็วๆนี้ หงอันเปาได้รับทุนมูลค่า 25 ล้านหยวนจากการขายที่ดินมากมาย ซึ่งเงินทุนที่เขาได้จากการขายที่ดินก็คือเงินของท่านนายน้อยค่ะ"

"บ้าเอ้ย!" เมื่อได้ยินแบบนั้น หงต้าหลี่ก็ตกใจ "ไม่แปลกใจที่เขารีบเร่งขายที่ดินเหล่านั้น เหตุผลเป็นแบบนี้นิเอง เขานี้ช่างเลวจริงๆ"

ถังมู่ซินยักไหล่ของเธออย่างช่วยไม่ได้ "ดูสิฉันบอกนายแล้ว ตอนนั้นที่นายถลุงเงินมันมีผลเสียยังไง"

"แล้วฉันจะแก้ไขอะไรได้เล่า?" หงต้าหลี่หัวเราะแล้วพูดว่า "การจะเป็นอาเสี่ยน่ะ ฉันก็จะต้องซื้อสองชาม ชามแรกเพื่อดื่มและอีกชามเพื่อเท บริษัทเองก็เช่นกันที่จะต้องซื้อเป็นคู่ แต่ได้ชัดว่าทั้งสองบริษัทไม่สามารถซื้อได้ ทางออกเดียว คือ ให้บริษัทใดบริษัทนึงโดเล่นจนกว่ามันจะล้มไป "

ถังมู่ซินถอนหายใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินคำพูดแบบนี้ ...

หลังจากที่หงต้าหลี่พูดจบและมองจีเทียนหยู เขาก็พูดไปอีกว่า "ลุงจีไม่ต้องกังวล แม้ว่าหงอันเปาจะมาจากตระกูลของฉัน แต่ความสัมพันธ์ของเราไม่ได้สนิทกัน ฉันเดาได้เลยว่า เขาคงอยากให้ฉันตายเร็วๆซะมากกว่า ดังนั้นเราจึงอยู่ฝั่งเดียวกัน เราอาจจะต้องเล่นใหญ่ในครั้งนี้ หึหึ"

"เล่นใหญ่?" ถังมู่ซินถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เล่นยังไงล่ะ?"

"เล่นง่ายๆ" หงต้าหลี่มองไปที่จีเทียนหยู "ลุงจี ก่อนหน้านี้จิจื่อยั่วใช้เงินที่ยืมจากฉันไปเท่าไหร่?"

จีเทียนหยูกล่าวว่า "ตอนนี้โดยรวมแล้ว 3,850,000 หยวน"

หงต้าหลี่งับนิ้วของเขาและพูดว่า "ลบเลขศูนย์ด้านหลัง เอาให้มันเป็นสามล้านหยวน ฉันจะลงทุนอีกสามล้าน เพื่อแลกกับ 10% ของส่วนแบ่งบริษัทของลุง จากนั้นเราจะอยู่ข้างเดียวกัน ว่ายังไง?"

ถังมู่ซินตบหน้าผากของเธอ "ฉันไม่เคยเห็นใครลบเลขศูนย์แบบนี้เลยนะ ... "

ในฐานะที่เป็นคนสร้างบริษัทขนาดใหญ่นี้ จีเทียนหยูไม่ได้เป็นคนที่ยืดเยื้อนัก เขาตัดสินใจทันทีโดยไม่พูดอะไรอีก " ได้ครับ! "

หงต้าหลี่หัวเราะแล้วพูดว่า "ถือว่าเป็นการตัดสินที่ดี แต่มีสิ่งที่เราจะต้องทำก่อน ... "

จากนั้นพวกเขาก็กระซิบคุยกันเป็นกลุ่ม หลังจากได้ยินแผนการของหงต้าหลี่ ถังมู่ซินก็เป็นคนแรกที่ล้มลงบนพื้นด้วยเสียงหัวเราะ "ต้าหลี่แผนของนายนี้สุดยอด ฮิฮิ ฮ่าฮ่าฮ่า มันตลกมาก!"

คนอื่น ๆ ในกลุ่มก็หัวเราะเหมือนกัน

…

ในเวลาเดียวกัน อีกด้านหนึ่งของปาร์ตี้

ไท่ยาฉิงกอดแขนของหงอันเปาและพูดเบา ๆ ว่า "อันเปาค่ะ เมื่อกี้คุณพูดว่าคุณอยากเป็นแฟนฉันจริงหรือเปล่า?"

"แล้วผมจะโกหกทำไมล่ะ?" หงอันเปาหัวเราะอย่างเขินอายและจ้องมองไปที่เนินอกของเธอ หลังจากนั้นดวงตาของเขาก็ค่อย ๆ ชายตามองไปที่ขายาวและเซ็กซี่ของเธอ หงอันเปายิ้มและพูดว่า "ขาของคุณช่างเรียวยาวเหลือเกิน ผมก็ไม่รู้หรอกว่าจะมีชายคนอื่นมาแตะต้องตัวคุณนอกจากผมอีกรึเปล่า?"

"คุณนี้น่ารักจริงๆ ทำไมคุณถึงคิดอย่างนั้น" ไท่ยาฉิงคัดค้านด้วยน้ำเสียงที่ยั่วยวน “นอกจากคุณแล้ว ฉันจะปล่อยให้คนอื่นแตะเส้นผมของฉันได้ไหมล่ะ? อย่าพึ่งเปลี่ยนหัวข้อสิค่ะ รีบบอกฉันมา ว่าคุณพูดจริงหรือเปล่า ที่บอกว่าอยากจะเป็นแฟนฉัน”

หงอันเปาหัวเราะเสียงดังและอิ่มเอมใจ และพูดว่า "เมื่อคุณไม่มีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนอื่น เมื่อนั้นผมก็อยากจะเป็นแฟนคุณ แค่เรื่องนั้น ก็ไม่มีปัญหาอะไรอีก"

"ได้ค่ะ ตอนนี้คุณเป็นที่รักของฉันแล้วนะ" ไท่ยาฉิงเริ่มแสดงละครอย่างฉับพลัน หลังจากที่พูดคุยกันมาระยะหนึ่ง ไท่ยาฉิงก็ถามว่า "อันเปาค่ะ ตอนนี้เครื่องดื่มกระทิงของคุณไปได้สวยมากและทำกำไรได้ดีมากเลยนะคะ ตอนนี้คุณมีแผนใหม่สำหรับเครื่องดื่มกระทิงไหมคะ?"

หงอันเปาขยับปากของเขาเข้ามาใกล้หูของเธอแล้วพูดเบา ๆ ว่า "จำเป็นต้องถามด้วยเหรอ? หลังจากที่ฉันขยายบริษัทอีกครั้งให้มีขนาดที่ใหญ่กว่านี้ ฉันจะมีอำนาจพูดในระหว่างการประชุมตระกูลของฉันน่ะสิ หงต้าหลี่ ไอ้หน้าโง่นั้น หึหึ เขาแค่อายุ18ปี รอก่อนเถอะ เมื่อถึงเวลานั้น ฉันจะทำให้มันทุกข์ทรมานเอง!"

ไท่ยาฉิงจูบหงอันเปา ก่อนที่จะถามอย่างสงสัยว่า "ทั้งที่คุณพูดแบบนั้น แต่ทำไมคุณถึงไม่ชอบเขาขนาดนั้นละคะ? เขาก็เป็นแค่เด็กที่ใช้เงินไปวันๆนี้ค่ะ "

หงอันเปายิ้มชั่วร้ายและมองไปที่ขาของไท่ยาฉิง เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ ว่า

"อย่ามายุ่งเรื่องของผมเลย อย่าถามในสิ่งที่คุณไม่ควรถามสิ"