ระบบใช้จ่ายตอนที่ 74

ติดตามผลงานของผู้แปลและนิยายทุกตอนได้ที่แฟนเพจ:แปลNiyay

บทที่ 74: ความมีเมตตาและความถูกต้องของหงต้าหลี่

สำนักงานใหญ่ อาคารเคียนจี เมืองเทียนจิง ชั้น 16

" ซีโอหง ไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ท่านได้ทำการซื้อที่ดินหลายแห่งที่สี่แยกทิศตะวันตก ค่าใช้จ่ายทั้งหมดเป็นจำนวนเงิน 270 ล้านหยวนค่ะ " เลขานุการวางเอกสารเกี่ยวกับที่ดินห้าถึงหกหน้าลงบนโต๊ะทํางานของหงเหว่ยกูและยืนรอคําสั่งต่อไปของเขา

" โอ้? ดีมาก รวดเร็ว ไหนฉันขอดูหน่อยสิ " หงเหว่ยกูหยิบเอกสารขึ้นมาและเริ่มตรวจสอบ " อืม มันไม่ไกลเกินไปจากเย่ไหลเซียง แต่พื้นที่ก็ไม่ใหญ่มากนัก ราคา 270 ล้านหยวนถือว่ายังยอมรับได้ " หงเหว่ยกูวางเอกสารลงและยืนขึ้นมองแผนที่ ที่แสดงพื้นที่ใกล้เคียง เขาชี้นิ้วของเขาและคิดวิเคราะห์ " แต่มันยังน่าเสียดายที่มันยังคงไกลจากตัวเมือง เราจะปล่อยให้มันเป็นเช่นนั้นไปก่อนดีกว่าและคอยดูว่ามันจะเป็นยังไงต่อไป อืม.. ผู้อยู่อาศัยที่ตั้งใจจะย้ายที่อยู่ใกล้เย่ไหลเซียงเป็นอย่างไรบ้าง? "

" ณ ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไปได้สวยค่ะ " เลขานุการยิ้มและอธิบายต่อ " ผู้อยู่อาศัยที่อยู่ใกล้เย่ไหลเซียง พวกเขาส่วนมากจะถามถึงการย้ายค่ะ หลังจากนั้น พวกเขาจะทำการแลกเปลี่ยนบ้านเก่าให้เป็นบ้านใหม่ค่ะ บ้านเหล่านั้นส่วนใหญ่ก่อสร้างมานานเกือบทศวรรษและบ้านของพวกเขาก็เป็นเพียงหลังคาเตี้ยๆ นอกจากนี้ การจัดการอสังหาริมทรัพย์ในที่ดินขนาดเล็กนี้ค่อนข้างง่ายที่จะจัดการค่ะ "

" ฮึ่ม ดีแล้ว " หงเหว่ยกูแตะคางของเขาแล้วพูดต่อว่า " อืม อย่าลืมให้อะไรกับพวกเขาซักหน่อยล่ะ แล้วค่อยบอกวิธีการเก็บเงินพวกเขา หลังจากทำการย้ายบ้านจะมีการคิดค่าธรรมเนียมอสังหาริมทรัพย์ 0.2 หยวนต่อตารางเมตร/เดือน และเราจะต้องรับรองว่าที่ดินเล็ก ๆ แห่งนี้จะต้องปลอดภัยและสะอาด "

" รับทราบค่ะ ซีอีโอหง " เลขานุการตอบ

" แล้วพื้นที่รอบ ๆ ภูเขาเทียนจิงใกล้กับทะเลสาบเฟิงหยวนเป็นอย่างไรบ้าง? " หงเหว่ยกูชี้ไปที่แผนที่อีกครั้งแล้วพูดต่อ " สถานที่นี้น่าจะเหมาะสม ถ้าเราพัฒนาบ้านพักตากอากาศให้เป็นระดับสูงได้ ในอนาคตฉันคิดว่ามันจะได้ราคาดีเลยทีเดียว "

" การเจรจาที่ดินตรงนั้นเสร็จสิ้นแล้วค่ะ โดยรวมแล้วมีเนินเขาทั้งเล็กและใหญ่ 12 เนิน ราคารวม 86 ล้านหยวนค่ะ ไม่กี่วันที่จะถึงนี้ เราสามารถเซ็นสัญญาได้เลยค่ะ " เลขานุการพิจารณาและให้คำแนะนำอย่างรอบคอบ " ซีอีโอหงค่ะ ฉันรู้สึกว่ามันจะดีกว่านี้ ถ้าเราจะสร้างสนามกอล์ฟตรงนั้น เพราะเราจะสามารถเชื่อมโยงวิลล่าและทำให้เป็นศูนย์ความบันเทิงได้ค่ะ "

" สนามกอล์ฟเหรอ? " หงเหว่ยกูพึมพำเล็กน้อยแล้วส่ายหัวอย่างเด็ดขาด " ลืมไปได้เลย มันไม่ดีต่อสิ่งแวดล้อมโดยเฉพาะแหล่งน้ำตามธรรมชาติของเรา มันอาจเป็นประโยชน์ในระยะสั้น แต่ฉันไม่คิดว่ามันจะดีในระยะยาว ไว้ค่อยดูต่อไปเถอะ "

" กริ้งงง! "

…

" อ๊ะ หมดคาบเรียน! เลิกเรียนสักที! " หงต้าหลี่คิด พร้อมกับเหยียดหลัง ในที่สุด ก็เลิกเรียนสักที ฉันอยู่ในโรงเรียนตลอดทั้งวันเลย ฉันจะไปทานอาหารเย็น แล้วก็ไปที่ประมูล

หงต้าหลี่เก็บข้าวของของเขา แล้วคว้ากระเป๋าเดินออกจากห้องเรียนไปอย่างสบาย ๆ แต่เมื่อเขาออกจากห้องเรียน เสียงของจิจือยั่วก็ดังขึ้น " ท่าน ... ท่านนายน้อยต้าหลี่ เอ่อ..ท่าน ท่านรอฉันก่อนได้ไหมคะ? "

ฮืมมมม? ดูเหมือนว่าเธอจะมีอะไรบางอย่างในใจตลอดทั้งวัน หงต้าหลี่หยุดฝีเท้าของเขาและถามอย่างสงสัย ว่า " จือยั่ว มีอะไรรึเปล่า? วันนี้เธอพูดแปลกๆทั้งวันเลย เกิดอะไรขึ้น? ไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ ฉันรู้สึกว่าเธอกำลังทำตัวแปลก ๆ นะ "

ไม่น่าแปลกใจที่หงต้าหลี่พูดแบบนั้น ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา จิจือยั่วทำตัวแปลกไปจริงๆ หรือเธอจะออกนอกลู่นอกทางเพราะอยู่กับเพื่อนร่วมชั้น

จิจือยั่วจ้องไปที่หงต้าหลี่และพูดเบา ๆ ว่า " ท่านนายน้อยต้าหลี่ค่ะ ท่าน.. ท่านช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ? "

" เกิดอะไรขึ้น? อะไรทำให้เธอต้องทำหน้าเศร้าแบบนี้กัน? โอ้ อย่าร้องไห้สิ ใครเป็นคนแกล้งเธอ? " หงต้าหลี่ประทับใจจิจือยั่วมาโดยตลอด เด็กผู้หญิงคนนี้ เธอกล้าหาญและเชื่อฟัง เธอเป็นตาให้แก่ครูและเพื่อนร่วมชั้นมาโดยตลอด

“ฉัน…ฉัน…” จิจือยั่วลังเลซักพัก ก่อนที่เธอจะพูดต่อ " ท่านนายน้อยต้าหลี่ค่ะ ท่านมีเงินให้ฉันยืมไหมคะ? เมื่อเร็ว ๆ นี้ธุรกิจของครอบครัวฉันมีปัญหาบางอย่างค่ะ "

“โอ้ ฉันก็คิดว่าจะมีเรื่องที่เครียดกว่านี้” หงต้าหลี่หยิบบัตรเครดิตของเขาขึ้นมาแล้ววางไว้ที่มือของจิจือยั่วและพูดต่อ ว่า " รหัสบัตรเครดิต คือ เลขศูนย์หกตัว ใช้ตามสบายเลย ไม่รู้ว่าในนั้นเหลืออยู่เท่าไหร่…ฉันลืม ฉันจำไม่ได้ แต่ฉันคิดว่า น่าจะมีสักสองหรือสามล้านในนั้น หากมันไม่พอก็บอกฉันแล้วฉันจะขอเพิ่มจากครอบครัวของฉันให้เอง "

" แค่นี้ก็มากเกินพอแล้วค่! " จิจือยั่วเกือบจะน้ำตาไหล " ทุนธุรกิจในครอบครัวของฉันล้มและฉันได้ยินจากพ่อว่าธุรกิจของเราขาดทุนสองล้าน แน่นอนว่าเงินเพียงแค่นี้ก็เพียงพอแล้วค่ะ "

จิจือยั่วก็ได้พูดต่อ ว่า " ฉันจะตอบแทนท่านแน่นอนค่ะ! "

" ฮ่าฮ่า ไม่มีปัญหา เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่จำเป็นต้องเป็นทางการอะไรหรอก " หงต้าหลี่ลูบจมูกและโบกมือให้จิจือยั่ว “มันก็แค่อีกโอกาสหนึ่งที่ฉันจะได้ถลุงเงิน ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เธอกลับบ้านได้แล้ว ฉันจะกลับไปดูหนังคืนนี้สักที”

" ท่านนายน้อยต้าหลี่ ... " ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา น้ำตาไหลอาบแก้มของเธอ จิจือยั่วโค้งคำนับหงต้าหลี่ด้วยความซาบซึ้ง ในขณะที่เธอคิดกับตัวเอง หลังจากที่ผ่านวิกฤตินี้ไปได้ฉันจะตอบแทนคุณมากกว่าสิ่งที่ฉันได้รับแน่นอน!

หงต้าหลี่ออกจากโรงเรียนขึ้นรถและพูดกับหลิงเสี่ยวหยี่ว่า " เสี่ยวหยี่ ไปขอเงินจากครอบครัวให้ฉันหน่อย ฉันใช้เงินหมดแล้ว "

หลิวเสี่ยวหยี่ก็ได้ตอบกลับ " รับทราบค่ะ ท่านนายน้อย "

" เงินหมด! " ถังมู่ซินผู้ที่นั่งอยู่ข้างๆถามด้วยความประหลาดใจว่า " นายมีบัตรเครดิต แล้วในบัตรก็มีเงินอยู่สองสามล้านหยวนใช่ไหม? นายใช้มันเร็วขนาดนี้ได้อย่างไรกัน? "

" ก็ไม่นับว่าเป็นการใช้จ่ายนะ " หงต้าหลี่แสดงท่าทางและพูดต่อ ว่า " จิจือยั่ว เธอได้มาขอให้ฉันช่วย เธอพูดว่าครอบครัวของเธอกำลังเผชิญกับปัญหาบางอย่างและต้องการใช้เงินสองสามล้าน ดังนั้นฉันจึงให้เงินเธอ "

" นายไม่ได้ถามรายละเอียดอะไรเลยหรือขอ IOU เหรอ? " ถังมู่ซินจ้องไปที่เขา จนดวงตาของเธอกลมโต " นายให้เงินเธอไปง่ายๆแบบนั้นเนี่ยนะ? "

หงต้าหลี่ตอบด้วยความสับสน " ใช่ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีเงินเหลืออยู่ในบัตรของฉันเท่าไหร่และฉันก็ไม่รู้จะขอ IOU จากเธอยังไ? นอกจากนี้ด้วยฐานะอาเสี่ยสุดหล่ออย่างฉัน ฉันจะไปถามขอ IOU เพื่ออะไรกัน? "

" นี้เรื่องซีเรียสนะ นาย ... " ถังมู่ซินก็ได้หยุดพูดและหัวเราะออกมาอย่างกระทันหัน ในขณะที่เธอเอื้อมมือไปจับแก้มของหงต้าหลี่ " ไม่คิดเลยว่านายจะมีเมตตาและมีน้ำใจแบบนี้ "

ใบหน้าที่หล่อเหลาของหงต้าหลี่ถูกบีบบี้ไปมา ในขณะที่เขาพูดว่า "เฮ้ หยุด หยุด ลองคิดดูสิ เธอจะไม่แสดงความรู้สึกต่อคู่หมั้นของเธอหน่อยหรอ? อย่างน้อยเธอก็ควรจะดีใจกับฉันเรื่องอื่นสิ?"

" ก็ได้ " ถังมู่ซินยิ้มแล้วปล่อย “จะว่าไปนะ นายได้เตรียมตัวที่เราจะไปถลุงเงินในคืนนี้รึยัง? นั่นหลิวหมิงซินนะ ไม่ใช่ทอม ดิก หรือ แฮรี่ นายไม่สามารถทำร้ายเขาได้ง่าย ๆ หรอกนะ”

หงต้าหลี่ค่อนข้างจริงจังเรื่องหลิวหมิงซินมาก

หลิวหมิงซินร่ำรวยและมีฐานะ และเขามีประวัติครอบครัวที่ดี แถมเขายังเป็นคนฉลาดและหล่ออีกด้วย อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าเขาคนนี้เป็นคนโชคดีที่เกิดมาพร้อมกับโชคชะตาและคู่ควรที่จะเป็นตัวละครหลักของเรื่องเสียจริง

หงต้าหลี่ไม่แคร์เรื่องการแข่งขันกับหลิวหมิงซินคนนี้ การเป็นคนร่าเริงมีความสุขไร้กังวลเป็นสิ่งที่เขาพึงแสวงหาและถือว่าเป็นความฝันตลอดชีวิตของเขาต่างหาก

ดังนั้น หงต้าหลี่จึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาดว่า " แน่นอน ฉันคิดมาก่อนแล้วน่า ฉันจะไม่ไปกวนเขาตรง ๆ หรอก ไปกันเถอะ ไปหาอะไรกินกันและจากนั้นเราค่อยไปโรงประมูลคืนนี้ อืม..จะว่าไป นี้เป็นการประมูลเพื่อการกุศลใช่มั้ย? เงินทั้งหมดจะถูกใช้เพื่อการกุศลจริงเหรอ? "

" ก็จริงสิ ไม่งั้นจะถูกเรียกว่าการประมูลเพื่อการกุศลทำไมล่ะ " ถังมู่ซินพยักหน้าและพูดต่อ " เพราะงั้นถึงมันจะเหมือนว่าการถลุงเงินในครั้งนี้ แต่ท้ายสุดมันก็ดีนะ ฉันก็เลยสนับสนุนนายอีกครั้งล่ะกัน "

" โอเค ฉันจะพยายาม " หงต้าหลี่ยักไหล่และพูดต่อว่า " พอถึงเวลาประมูลก็บอกฉันด้วยว่าเธอสนใจของประมูลชิ้นไหน ฉันจะซื้อให้เธอเอง "

" ไม่มีทาง! " ถังมู่ซินส่ายหัวอย่างเด็ดขาดและพูดต่อ " ฉันไม่ชอบของแพง ๆ มันทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจ นายก็แค่ยกป้ายประมูลขึ้นและซื้อสิ่งที่นายต้องการก็พอ ฉันแค่จะดูเท่านั้น "

" เอาล่ะ ค่อยพูดตอนถึงที่นั่นกันล่ะกัน " หงต้าหลี่มองออกไปนอกหน้าต่างแล้วพูดต่อว่า " โอเค ไปกินข้าวกันก่อนเลย! "