นักฆ่าเกิดใหม่กลายเป็นจอมดาบอัจฉริยะ 95
นักฆ่าเกิดใหม่กลายเป็นจอมดาบอัจฉริยะ 95
ติดตามเป็นกำลังใจให้ผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay
บทที่ 95
"ดิฉันทนดูไม่ได้หรอกค่ะ”
เฮเลนไม่สามารถลืมตาได้แม้การดวลดาบจะยังไม่เริ่มขึ้น เธอมองราอนเป็นลูกชายของเธอมาโดยตลอดและราอนกำลังจะดวลดาบกับราเดนผู้มีชื่อเสียงในเรื่องความโหดร้าย เธอกังวลมากจนหายใจแทบไม่ออก
“แต่เราต้องคอยดูเขาให้ดีๆ”
ซิลเวียต่างจากเฮเลนตรงที่เธอจ้องมองไปที่ราอน
“เพราะเขาจะต่อสู้เพื่อพวกเรา”
เฮเลนพยายามเปิดตาของเธอ ราอนยืนอยู่กลางสนามฝึกซ้อมเพื่อวอร์มร่างกาย เขาไม่ได้ดูแตกต่างไปจากปกติ นั่นช่วยลดความตึงเครียดของเธอเล็กน้อย
“แต่ดิฉันก็กังวลอยู่ดี คุณผู้หญิงไม่คิดเหมือนกันเหรอคะ…?”
ดวงตาของเธอเบิกกว้างหลังจากที่เธอหันศีรษะไปมองซิลเวีย เพราะมือของเธอสั่นมากจนแม้แต่ราวจับก็ยังสั่นตาม
"คุณผู้หญิง…"
เฮเลนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้่ไม่อยู่ ซิลเวียพยายามมากที่จะไม่แสดงอารมณ์ออกมาแม้จะกังวลมากกว่าใครๆ
เพราะเธอรู้เกี่ยวกับวัยเด็กที่ยากลำบากของซิลเวีย เธอจึงรู้สึกทั้งภูมิใจในตัวเธอและเศร้าใจแทนเธอ
'...เธอจะได้มีความสุขไหมนะ?'
เธอรู้สึกแย่กับทั้งซิลเวียและราอน ถ้าเป็นไปได้เธอก็อยากให้พวกเขาออกไปจากที่นี่
“เขาจะชนะค่ะ”
จูเดียลหันไปมองพวกเขาด้วยสายตาที่สงบ
“คุณชายเตรียมตัวรับมือกับดาบยืดหยุ่นของราเดนทั้งกลางวันและกลางคืน ฉันแน่ใจว่าทุกคนที่นี่จะต้องประหลาดใจกับการต่อสู้ของเขา”
"ถ้าเป็นงั้นก็ดีสิ แต่ว่า..."
"เธอพูดถูก ลองคิดแบบนี้สิเฮเลน ขอบใจนะ"
ซิลเวียขอบคุณจูเดียลด้วยสายตาของเธอ
“มาจับมือกัน มาเร็ว”
"อะไรนะคะ?"
“มาจับมือกันและอธิษฐานให้ราอนชนะกันเถอะ”
ซิลเวียเดินไปจับมือของเฮเลน เฮเลนจับมือจูเดียลขณะที่เธอนั่งอยู่ข้างๆ เธอ จากนั้นสาวใช้ทุกคนจากอาคารเสริมจึงจับมือกัน
“…”
จูเดียลรู้สึกได้ถึงมือเปียกชื่นและสั่นเทาของเฮเลนและสาวใช้อีกคน
'จริงๆ แล้วพวกเขาจำเป็นไม่ต้องเป็นห่วงเขาเลย’
ราอนเป็นปีศาจ
ร่างกายเขายังคงอ่อนแอกว่านักรบที่แข็งแกร่งหลายคน แต่กับจิตใจของเขามันต่างกัน
เธอจะไม่มีวันลืมสายตาของราอนคนที่เธอเห็นในวันนั้น จิตสังหารรอบตัวเขาในตอนนั้นยังคงทำให้เธอขนลุก
เขาเป็นคนที่เก่งกาจของจริง
เขาไม่ใช่คนที่จะพ่ายแพ้ให้กับของปลอมที่มีแต่ความรุนแรงและไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น
ขณะที่จูเดียลนึกถึงวันที่เธอได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของราอน ผู้ตัดสินก็ประกาศให้เริ่มการต่อสู้
“ฮึ่ม!”
เฮเลนที่นั่งข้างเธอจับมือเธอไว้
บู้ม!
ดาบที่ยืดหยุ่นของราเดนนั้นโดดเด่นอย่างมากเมื่อมองจากตรงนี้ แม้จะมองดูจากระยะไกล แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความเฉียบคมและการเปลี่ยนแปลงที่ยอดเยี่ยม
ในทางกลับกัน ราอนใช้ดาบเชื่อมดาวและจังหวะสายน้ำที่เป็นพื้นฐาน
ดูเหมือนว่าเขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายมาก เหมือนกับกลีบดอกไม้ที่อยู่ในพายุทอร์นาโด
“อืม…”
"อ่า..."
มือของซิลเวียและเฮเลนสั่นอย่างรุนแรง
'ทุกคนเข้าใจผิดกันแล้ว'
จูเดียลเลียริมฝีปากของเธอ สายตาของราอนเหมือนกับตอนที่เขาจัดการเธอ
แบม!
ดูเหมือนว่าราเดนจะภูมิใจในเทคนิคของเขามาก ขณะที่ดาบออร่าของเขาบิดเหมือนเถากุหลาบเพื่อโจมตีราอน ราอนก็ใช้จังหวะสายน้ำ
มันเป็นท่าเท้าพื้นฐานที่แม้เธอเองก็ใช้ได้ แต่เขาก็สามารถหลบเทคนิคอันฉูดฉาดของราเดนได้และพุ่งเข้ามาไปเขาจากทางด้านขวา
ราเดนราคอยด้านหน้าราวกับว่าเขาไม่สังเกตเห็นด้วยซ้ำ และราอนก็จับคอของเขาไว้
“ข-เขาชนะแล้ว! เขาชนะแล้วค่ะคุณหญิง!”
"เย้!”
เฮเลนและสาวใช้กรีดร้องด้วยความดีใจเมื่อดาบของราอนจ่ออยู่ที่คอของราเดน
"ฮู่ว..."
ซิลเวียถอนหายใจโดยยังคงจับราวจับไว้ ดูเหมือนเธอจะมีความสุขที่ราอนไม่ได้รับบาดเจ็บ
“เฮ้อ…”
จูเดียลถอนหายใจ เธอรู้ว่าเขาจะชนะแน่ แต่เธอไม่ได้คิดว่าเขาจะชนะได้ง่ายดายขนาดนี้
'นี่เขา...ฮะ?’
ในขณะที่เธอกำลังชื่นชมเขาในใจราอนดึงดาบของเขากลับและต่อยปากของราเดน
ราเดนถอยกลับมาในขณะที่เลือดออกจากปากของเขา แต่เขาก็ไม่ได้อ่อนแอลงเลย มันทำให้เขาโกรธมากขึ้น ออร่าของเขาพุ่งออกมาราวกับไฟ
"ท-ทำไม?”
ซิลเวียกรีดร้อง การต่อสู้มันควรจะจบลงแล้ว เธอไม่เข้าใจว่าทำไมราอนถึงปล่อยเขาไป
ราเดนหมุนข้อมือเพื่อยิงดาบที่ยืดหยุ่นเข้าที่หัวใจของราอน
ราอนก้าวถอยหลังพร้อมกับจังหวะสายน้ำ แต่ดาบยืดหยุ่นของราเดนยังตามเขาต่อไป ราวกับว่าเขาใช้เวทย์มนตร์ติดตาม
ดาบของราเดนเคลื่อนไหวเข้าหาหัวใจของราอน แต่สีหน้าของเขายังคงเฉยเมย เขาหายตัวไปแล้วโผล่ด้านซ้ายของราเดน
ดาบของราอนอยู่ที่คอของราเดนอีกครั้ง จากนั้นเขาก็ตบแก้มของเขา
นี่เป็นครั้งที่สอง ราอนปล่อยราเดนออกจากเบ็ดแม้ว่าเขาจะสามารถจบได้แล้วก็ตาม
ราเดนโกรธแค้นกว่เดิมและเหวี่ยงดาบที่ยืดหยุ่นของเขา ราอนก็ไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เขาหลบดาบและควบคุมเขาจากด้านหน้าด้วยสีหน้านิ่งๆ บนใบหน้าของเขา
ผัวะ!
ราอนเตะหน้าราเดนอย่างแรงจนเสียงมาถึงอัฒจันทร์
เฮเลนกัดริมฝีปากของเธอ เธอรู้แล้วว่าทำไมราอนจึงปล่อยเขาไป
'เขากำลังแก้แค้นให้เรา'
ราอนกำลังทยอยเอาคืนราเดน
การชกปากครั้งแรกคือการแก้แค้นที่เขาโกหกเรื่องการส่งจดหมาย และการตบหน้าาสำหรับการถ่มน้ำลายลงพื้น และครั้งนี้สำหรับการเหยียบย่ำดอกไม้
“อ๊ะ…”
อารมณ์ที่ไม่สามารถทนได้ซึมเข้าสู่หัวใจของเธอ
สำหรับซีกฮาร์ทแล้ว สายเลือดมีค่าพอๆ กับความแข็งแกร่ง ซิลเวียเป็นคนเดียวที่ปฏิบัติกับเธออย่างดี แม้ว่าเธอจะไม่ได้เป็นสายรองด้วยซ้ำ
เธอเป็นคนเดียวในโลกอันหนาวเหน็บนี้ที่ปฏิบัติต่อสาวใช้เหมือนกับมนุษย์
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้มีอีกหนึ่งคน คนที่อยู่กับเธอตั้งแต่เกิด ราอน ลูกชายของซิลเวีย
เขากำลังต่อสู้กับสมาชิกของสายตรงเพื่อพวกเขา
เธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เมื่อสัมผัสได้ถึงความตั้งใจของราอน
“ฮึก…”
เมื่อได้ยินเสียงใครบางคนพยายามจะไม่ร้องไห้ เฮเลนก็หันศีรษะไป สาวใช้คนอื่นๆ ต่างก็หลั่งน้ำตาเช่นกัน เมื่อสังเกตเห็นความตั้งใจของราอน
ทุกคนมีความรู้สึกเดียวกัน พวกเขาน้ำตาไหลเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มีคนใส่ใจพวกเขามากขนาดนี้
ซิลเวียเองก็มองดูราอนอย่างภาคภูมิใจโดยปิดปากของเธอไว้แน่น มันเป็นสีหน้าที่มั่นใจแบบเดียวกับก่อนที่เธอจะสูญเสียออร่าและทักษะการใช้ดาบไป
ซิลเวียรู้สึกดีใจมากกว่าที่ใครๆ คิด
เธอรู้สึกหวาดกลัวมาโดยตลอดเพราะเธอถูกทอดทิ้ง เธอถูกทิ้งให้อยู่ในโลกอันหนาวเหน็บราวกับไม่เคยมีตัวตนมาก่อน แม้จะเป็นสมาชิกสายตรงก็ตาม
พ่อของเธอ พี่ชายของเธอ และคนในตระกูลต่างก็ตัดสินเธอต่างๆ นาๆ ทำให้เธอหายใจไม่ออก
นั่นคือเหตุผลที่เธอตัดสินใจหนีไป เธอหนีออกจากครอบครัวเพื่ออิสรภาพ
'อย่างไรก็ตาม'
นั่นไม่ใช่คำตอบที่ถูกต้อง เธอควรจะเอาชนะมันด้วยความแข็งแกร่งของเธอเอง ไม่ว่าที่นั่นจะเลวร้ายแค่ไหนก็ตาม
และนั่นคือสิ่งที่ราอนลูกชายเธอบอกเธอ
เขาเกิดมาอ่อนแอกว่าใคร แต่จิตใจของเขากลับแข็งแกร่งกว่าใครๆ เด็กผู้ชายคนนี้บอกเธอว่ามันไม่สำคัญว่าคู่ต่อสู้ของเขาจะเป็นใคร เขาจะต่อสู้จนถึงที่สุดเพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่มายทำร้ายพวกเธออีก
“ราอน...”
ซิลเวียรู้สึกถึงอารมณ์ปั่นป่วนของตัวเองจึงกำหมัดแน่น
* * *
* * *
กึก!
บัลเดอร์กัดฟันขณะมองลงไปที่สนามฝึกซ้อม
"นี่มันเกิดขึ้นได้ยังไง?”
เขาคิดว่าราเดนจะชนะแน่แล้ว
และนั่นไม่ใช่แค่ความเห็นของเขาคนเดียว ผู้คนมากกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ในสนามฝึกซ้อมคงเห็นถึงชัยชนะขาดลอยของราเดน
แต่มันก็แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงเมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้น
ราเดนถูกราอนทโจมตีอยู่ฝ่ายเดียว ซึ่งเขาใช้เพียงวิชาดาบและจังหวะเท้าระดับต่ำ
การต่อสู้คงจะจบลงแล้วหลังจากการปะทะครั้งแรก แต่ราอนไม่พอแค่นั้น นั่นคือความแตกต่างระหว่างทั้งสองคน
ฟรึ่บ!
ราอนแยกเทคนิคสุดท้ายของดาบของเรเดน โดยใช้เพียงดาบเชื่อมดาวกับจังหวะสายน้ำเพียงเท่านั้น
"บ้าไปแล้ว..."
บัลเดอร์อ้าปากค้าง เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
เพื่อที่จะบรรลุจุดประสงค์ที่แท้จริงของการใช้ดาบ เราจำเป็นต้องใส่เจตจำนงของตัวเองเข้าไปด้วย มีเพียงผู้เชี่ยวชาญระดับสูงหรือสูงกว่าเท่านั้นที่สามารถทำได้
'แต่เขากลับ...'
เขาเพิ่งกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญเมื่อไม่นานมานี้ และเขาเพิ่งอายุสิบห้าปี มันรู้สึกเหมือนฝัน เป็นฝันร้ายที่น่ากลัว
ราเดนตามเขาไม่ทันและไม่สามารถแทงทะลุดาบของราอนด้วยสภาพของเขาในตอนนี้ได้เลย การดวลดาบสิ้นสุดลงแล้ว ซึ่งตรงกันข้ามกับที่เขาคาดหวังไว้
'อัจฉริยะ... ไม่สิ เขาเป็นมากกว่านั้น’
ทวีปนี้กว้างใหญ่และมีอัจฉริยะมากมาย
ไม่ใช่แค่ซีกฮาร์ท ทุกองค์กรไม่ว่าจะมีขนาดเท่าใดก็ตามต่างก็มีคนที่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะ
ไม่สามารถจำกัดความราอนได้ด้วยคำแค่นั้น เขาเป็นปีศาจที่เติบโตจากการกลืนกินอัจฉริยะ เขาเป็นปีศาจที่จะยืนอยู่ที่จุดสูงสุดของทวีปได้ด้วยดาบของเขา
'แค่สายรอง!’
ความจริงที่ว่าเขาเอาชนะลูกชายของเขาได้ทำให้เขาเดือดดาลด้วยความโกรธ แม้ว่าเขาจะเป็นลูกชายของซิลเวีย แต่เขาก็เป็นเพียงเด็กชั้นต่ำจากคนนอก
"ไอ้เด็กนั่น..."
"วู้! ฉันชนะแจ๊คพ็อตแล้ว!”
ในขณะที่เขากำลังจะปล่อยแรงกดดัน ใครบางคนก็เริ่มตะโกนด้วยเสียงอันแผ่วเบาและไม่ไพเราะข้างๆ เขา มันเป็นเสียงของริมเมอร์
"ของฉัน ชีวิต หมุน รอบ!”
เขาตะโกนต่อไปด้วยความดีใจและแกว่งกระดาษที่เขาถืออยู่ในมือทั้งสองข้าง
"หุบปาก!”
"ฮะ? โอ๊ะ ขอโทษทีครับ”
ริมเมอร์โค้งคำนับขณะเกาหัว อย่างไรก็ตาม สายตาของเขาดูน่ากลัวพอๆ กับนักรบที่กำลังจะต่อสู้
"ผมถึงบอกคุณว่าราอนจะชนะไงครับ”
เขาขยับไปข้างบัลเดอร์แล้วยิ้ม
“คุณจะต้องใช้เงินและเวลาเป็นเยอะมากเพื่อเตรียมรางวัลสำหรับการเดิมพัน ฉันชนะมามากแล้วถ้าไม่มีสิ่งนั้น”
ริมเมอร์หัวเราะคิกคักและชี้ไปที่เอกสารที่เขาถืออยู่ สิ่งเหล่านี้เป็นข้อพิสูจน์ถึงการเดิมพันที่เขาทำกับคนอื่น
“ฉันบอกให้หุบปากไง”
บรรยากาศของบัลเดอร์คมกริบราวกับใบมีดขัดเงา ดูเหมือนว่าเขาอยากจะโจมตีริมเมอร์
“ในเมื่อคุณต้องรู้อยู่แล้วว่าการต่อสู้จบลงแล้ว ฉันจะไปหลังจากบอกคุณเรื่องหนึ่ง”
ริมเมอร์โผล่ขึ้นมาใต้จมูกของบัลเดอร์
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หลายๆ คนคงจับตามองราอน อย่าแตะต้องราอนหรือคนในอาคารเสริมีกว่านะครับ ยกเว้นแต่คุณจะมั่นใจว่าซ่อนสายตาพวกนั้นได้หมดด”
"กล้าดียังไง!"
บัลเดอร์ขมวดคิ้ว ดวงตาของริมเมอร์ไม่ต่างจากในสมัยก่อนที่เขาถูกเรียกว่าดาบแห่งแสง ดวงตาของเขาสาดประกายดุร้าย ราวกับพ่อหมาป่าโกรธเมื่อเห็นลูกชายของเขาเจ็บปวด
“แทนที่จะเป็นผม คุณควรกลัวหัวหน้าตระกูลมากกว่า คุณก็รู้ว่าเขาเกลียดคนที่ผิดสัญญา”
ความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวของเขาหายไปในทันที และเขาก็ออกไปพร้อมกับหัวเราะคิกคัก
'เขาพูดถูก'
เขาจัดการทั้งราอนและอาคารเสริมได้ยาก เว้นแต่เขาจะทำก่อนที่ข่าวจะแพร่ออกไป
'แล้วก็…'
ลูกชายสองคนของเขาและหลานสาวและหลานชายที่สืบเชื้อสายโดยตรงอีกคนจะถูกบดบังโดยเขา นั่นเป็นวิธีที่เขาอันตรายมาก
'ราเดน!’
บัลเดอร์แอบใช้ออร่าส่งข้อความถึงราเดน
'ลืมความเฉียบคมและความหลากหลายไปก่อน! ใช้ความแข็งแกร่ง! ทำลายเขาด้วยพลัง! ใช้สิ่งที่แกทำได้ดีกว่าสิ!'
เขาบอกใบ้เพื่อให้เอาชนะราอน มันอาจจะกลายเป็นปัญหาในอนาคต แต่ชัยชนะคือสิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้
'ชนะให้ได้! ส่วนที่เหลือฉันจะจัดการฃเอง!'
***
'หืม?'
ราอนหรี่ตามอง เขาคิดว่าราเดนยอมแพ้แล้ว แต่เขากลับลุกขึ้นยืน
ราเดนไม่ได้กระจายออร่าของเขาอีกต่อไปแต่ใช้มันล้อมรอบดาบของเขาแทน ราวกับว่าเขากำลังใช้ดาบปกติ
'เอางี้สินะ'
วงแหวนแห่งไฟของราอนสังเกตเห็นออร่าจางๆ ไหลลงมาจากอัฒจันทร์ ดูเหมือนว่าบัลเดอร์จะบอกใบ้วิธีให้เขาชนะ
'ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น’
ราอนหันกลับไปมองบัลเดอร์ซึ่งแสร้งทำเป็นว่าไม่ได้ทำอะไรเลย
การดวลดาบเป็นการต่อสู้แห่งความภาคภูมิใจของนักดาบ
แม้ว่าจะอยู่ในการต่อสู้อันสูงส่งนี้ก็ยังทำตัวไร้ยางอายได้ ดูเหมือนเขาจะบอกเขาว่าเขาจะทำอะไรได้ตั้งแต่เขาเป็นสมาชิกของสายตรงกับลูกชายของเกล็น
“อึก...”
ดวงตาของราเดนเหมือนกับของบัลเดอร์ ราเดนรวบรวมออร่าที่เหลืออยู่ทั้งหมดไว้ในดาบของเขาตามคำแนะนำของบัลเดอร์
วืด!
เขาจ้องมองไปที่ราอน ดูเหมือนว่าการแทรกแซงอันสกปรกของบัลเดอร์จะได้ผลจริงๆ
“ฉันน่าจะทำแบบนี้ตั้งแต่แรก”
ราเดนถุยเลือดลงบนพื้น ดาบที่ยืดหยุ่นได้ของเขากำลังลุกโชนด้วยดาบออร่าที่เข้มข้น
“ฉันควรจะโจมตีแกโดยวิธีที่ฉันได้เปรียบที่สุด!”
มันเป็นความจริง เพราะปริมาณออร่าของราเดนนั้นมากกว่าของราอนมาก
'อย่างไรก็ตาม'
เช่นเดียวกับเทคนิคอันทรงพลังไม่ใช่ทุกอย่าง ปริมาณออร่าก็ไม่ใช่ปัจจัยชี้ขาดเช่นกัน
“คิดว่าจะชนะการต่อสู้ด้วยการใช้พลังได้เหรอ?”
"แน่นอนสิ! ฉันจะฉีกออร่าที่อ่อนแอของแกเป็นชิ้นๆ เลบคอยดู!”
ราเดนกระโจนและเหวี่ยงดาบที่ยืดหยุ่นใส่เขา
ราอนกวัดแกว่งดาบ เปลวไฟเล็กๆ ลุกไหม้ที่ปลายดาบของเขา
แคร้ง!
ดาบเพลิงที่ละลายบรรยากาศปะทะกับดาบยืดหยุ่นที่ล้อมรอบด้วยออร่าสีเขียว
"แฮ่กๆ!”
ราเดนกัดฟัน ความตกใจทำให้เขาคลื่นไส้ขึ้นมา ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพลังของราอนจะเพิ่มขึ้นได้ขนาดนั้นเพราะแค่เพิ่มจำนวนเปลวไฟ
"แกทำได้ยังไง..."
"ไม่ได้มีแค่นั้นนะ"
ดวงตาของราอนลุกเป็นไฟสีแดงเข้มเหมือนกับดาบของเขา
หมื่นเปลวเพลิง สิบเปลวไฟ ขยายการโจมตี
เปลวไฟสีแดงเริงร่าพุ่งทะลุดาบออร่าของราเดนไป
แคร้ง!
ดาบยืดหยุ่นแตกเป็นชิ้นๆ ดวงตาของราเดนแทบจะถลนออกมา
"ม-ไม่มีทางน่า...!”
“จะหนีไปไหน?”
ราเดนก้าวถอยหลัง แต่ราอนกลับเร็วกว่า
"ด-เดี๋ยวก่อน! ฉัน-"
“ยังเหลืออีกสองครั้ง”
ราอนใช้มือที่ถือดาบทุบไปที่ปากของราเดน
"อึก...”
ฟันของราเดนหลุดออกมาเหมือนเมล็ดข้าวโพด เขาล้มลงพร้อมกับกลอกตาไปมา
“ฉันจะไว้ชีวิตสุดท้ายของแกก็แล้วกัน”
ราอนโบกดาบ เมื่อเปลวไฟบนดาบของเขาดับลง ทั้งสนามก็เงียบลง