ตอนที่ 28
ตอนที่ 28
บทที่ 28:
"หืม? มีของใหม่ออกมาด้วยเหรอ?"
เจียงเฉินนึกในใจ คลิกเปิดดูรายละเอียดการ์ด
「ดาบยาวธรรมดา」 (คุณภาพสีขาว):
[สวมใส่แล้วสามารถแสร้งทำเป็นผู้กล้าได้]
[คำอธิบาย: สุดยอดดาบแห่งหมู่บ้าน]
"ฮ่าๆ"
เจียงเฉินพูดไม่ออกเลย
อะไรคือสวมใส่แล้วสามารถแสร้งทำเป็นผู้กล้าได้วะ?
ขอถามหน่อยเถอะ?
แสร้งทำ?
ฉันยังแสร้งทำเป็นจอมเทพสูงสุด จักรพรรดิเซียนได้เลย!
มีประโยชน์ไหม?
ตลกสิ้นดี
โชคยังดีที่ยังมีการ์ด 「การ์ดเพิ่มแต้ม」 อยู่ใบหนึ่ง ไม่งั้นเจียงเฉินคงต้องโศกเศร้าจนน้ำตาท่วมท้นไปแล้ว
ต่อไป
「ขอบคุณที่ใช้บริการ」
「ขอบคุณที่ใช้บริการ」
「ขอบคุณที่ใช้บริการ」
ซี๊ด! ขอบคุณสามครั้งติดอีกแล้ว
ถ้าเจียงเฉินจำไม่ผิด นี่น่าจะเป็นการ์ดใบที่เก้าแล้ว
เหลือใบสุดท้ายอีกใบเดียว
เขาสูดหายใจเข้าลึก
ในใจรู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อยอย่างไม่มีเหตุผล
หัวใจเต้นระรัว มือสั่นระริก
คลิก
「การ์ดฟื้นฟูพลัง」 (คุณภาพสีเขียว)
"คุณภาพสีเขียว? ฟังดูก็รู้ว่าเป็นของดีนี่หว่า!"
ต้องรู้ด้วยว่าก่อนหน้านี้ที่ออกมาระดับคุณภาพสีขาวทั้งนั้น เช่น 「การ์ดเพิ่มแต้ม」 อะไรพวกนี้
ส่วนการ์ด 「ขอบคุณที่ใช้บริการ」 ถ้านับตามสีด้านหลังแล้ว ก็น่าจะเป็นสีเทา เห็นได้ชัดว่าสีขาวมีประโยชน์กว่าสีเทามาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสีม่วงของการ์ดฟื้นคืนชีพ ที่ยิ่งล้ำค่าเข้าไปใหญ่
เจียงเฉินคาดเดาว่า สีของการ์ดน่าจะแสดงถึงระดับความหายาก ม่วง > เขียว > ขาว > เทา จากสูงไปต่ำ
คุณภาพสีเขียว ระดับความหายากน่าจะอยู่เหนือสีขาว
เจียงเฉินรีบคลิกเปิดดู
「การ์ดฟื้นฟูพลัง」 (คุณภาพสีเขียว)
[ใช้งานเพื่อฟื้นฟูอาการบาดเจ็บอย่างรวดเร็ว (หมายเหตุ: ยิ่งแก่นแท้แห่งชีวิตต่ำเท่าไหร่ ผลลัพธ์ยิ่งดีเท่านั้น)]
[คำอธิบาย: อย่าตายนะ]
เจียงเฉินลูบคางตัวเอง:
"เหมือนจะ... รู้สึกคุ้นๆ แฮะ อย่าตายนะ?"
"ในดวงตาของฉันจะต้องซ่อนสิงโตในดวงตาไว้ด้วยไหมเนี่ย? ว่าแต่ไอ้ของบ้านี่คงจะไม่เอาชีวิตฉันไปหนึ่งในสี่ส่วนหรอกนะ?"
「การ์ดฟื้นฟูพลัง」 น่าจะเป็นการ์ดประเภทรักษาล้วนๆ ดูจากคำอธิบายของระบบแล้ว ไอ้ของสิ่งนี้น่าจะใช้งานได้ดีมาก
อย่าตายนะ
ฟังดูคุ้นเคยแต่ก็แปลกหน้า
หวังว่ามันจะเจ๋งขนาดนั้นจริงๆ จะได้เอาไปช่วยเอริอิได้
เจียงเฉินนึกในใจ ทันใดนั้นกองการ์ดกองหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนมือ
ทั้งหมดสิบใบ มีทั้งสีขาว สีเทา สีเขียว
สีเทามีมากที่สุด ล้วนเป็น 「ขอบคุณที่ใช้บริการ」 บวกกับที่เหลือจากก่อนหน้านี้ มีอยู่สิบกว่าใบแล้ว
ใช้ไม่หมด ใช้ไม่หมดจริงๆ
เจียงเฉินหยิบ 「การ์ดเพิ่มแต้ม」 ที่ด้านหลังเป็นสีขาวออกมา
[ต้องการใช้งานหรือไม่?]
[ใช่]
ทันใดนั้น กระแสความร้อนที่คุ้นเคยก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างของเจียงเฉิน สบายมาก เหมือนกับแช่อยู่ในออนเซ็นอย่างไรอย่างนั้น
เจียงเฉินเดาเอาน่ะนะ เขาไม่เคยแช่ออนเซ็นมาก่อน
ทุกเซลล์ทั่วร่างกำลังโห่ร้องยินดี เพลิดเพลินกับการแข็งแกร่งขึ้นในขณะนี้
สิบนาทีต่อมา
"หมดแล้วเหรอ? เร็วขนาดนี้?"
เจียงเฉินส่ายหัว รู้สึกว่าไม่ต่างอะไรกับก่อนหน้านี้เลย ทั้งรูปร่างก็ไม่ได้ใหญ่ขึ้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความคิดที่ว่าตัวเองมีพลังพอจะต่อยควายตายได้ในหมัดเดียวก็ไม่มี
เขามองดูการ์ดบทบาทของตัวเอง
[บทบาท]: คนปกติ
[ชื่อ]: เจียงเฉิน
[พละกำลัง]: 38 (แกร่งสุดขั้ว)
[ความเร็ว]: 15 (แกร่งกว่าปกติ)
[ร่างกาย]: 17 (แกร่งกว่าปกติ)
"คราวนี้ร่างกายก็ได้รับการเสริมแกร่งตามไปด้วยไม่น้อยเลยนี่นา เออใช่ ยังมี 「ดาบยาวธรรมดา」 อีกใบนี่"
เจียงเฉินถือการ์ดคุณภาพสีขาวใบนี้ไว้ ภาพบนหน้าการ์ดเป็นดาบยาวสไตล์การ์ตูน ดูเรียบๆ ไม่มีอะไรโดดเด่น ธรรมดาอย่างยิ่งยวด
[ต้องการสวมใส่หรือไม่?]
[ใช่]
พร้อมกับความคิดของเจียงเฉิน
ดาบยาวมาตรฐานเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา ธรรมดาเหมือนกับภาพวาดบนหน้าการ์ดไม่มีผิด
"นี่คือสุดยอดดาบแห่งหมู่บ้านงั้นเหรอ?"
เจียงเฉินลูบจมูก นึกขึ้นมาได้ทันทีว่า ตัวเองยังมีอาวุธอยู่อีกชิ้นหนึ่ง
[มีดทำครัวคมกริบสุดขีด: นี่คือมีดทำครัวที่ผ่านการเสริมแกร่งเก้าสิบเก้าครั้ง ถึงขีดจำกัดการเสริมแกร่งแล้ว คมจนเส้นผมที่เป่าผ่านยังขาด สะบั้นเหล็กราวกับตัดดิน]
ถ้าหากตอนที่เจียงเฉินเจอซอมบี้วิวัฒนาการก่อนหน้านี้ มีดทำครัวเล่มนี้แข็งแกร่งขนาดนี้แล้ว เกรงว่าซอมบี้วิวัฒนาการสองตัวนั้นก็คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา
แต่ว่า ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น เจียงเฉินก็จะไม่ไปสู้ซึ่งๆ หน้ากับพวกมันอยู่ดี
สิ่งที่เขาชอบคือการโจมตีแบบลดระดับมิติ (เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง)
รอให้พละกำลังของเขาทะลุ 100 ความเร็วก็ทะลุ 100 ด้วย ถึงตอนนั้นซอมบี้วิวัฒนาการพวกนี้จะไม่ใช่แค่ฟันทีเดียวตายเหรอ?
จำเป็นต้องไปเสี่ยงตอนนี้ด้วยเหรอ
เผื่อว่าพลาดท่าบาดเจ็บขึ้นมา ติดเชื้อไป การ์ดฟื้นคืนชีพของตัวเองก็คงจะต้องถูกใช้ไปไม่ใช่เหรอ
เจียงเฉินมือหนึ่งถือมีดทำครัว มือหนึ่งถือดาบยาว
เขารู้สึกคาดหวังอยู่บ้าง ว่าอาวุธสองชิ้นนี้ ใครกันแน่ที่จะแข็งกว่ากัน
"เคร้ง!"
"แคร็ก!"
ตอนแรกเป็นเสียงดาบปะทะกันดังขึ้น รวดเร็วและแฝงด้วยความเป็นโลหะ จากนั้น ก็เป็นเสียงแตกหักที่ดังใสและก้องกังวาน
เจียงเฉินลืมตาขึ้น มองดูผลลัพธ์บนมือ
มีดทำครัวหัก
มีดทำครัวที่คมสะบั้นเหล็กราวกับตัดดินเล่มนี้ ได้ปลดประจำการไปด้วยความเร็วแสงเสียแล้ว
[มีดทำครัวคมกริบสุดขีดที่หักแล้ว: นี่คือมีดทำครัวที่มีอดีตอันรุ่งโรจน์ เคยฟาดฟันไปทั่วทุกสารทิศในวันสิ้นโลก ความแข็งแกร่งของใบมีดได้บรรลุถึงขีดจำกัดของมีดทำครัวธรรมดาแล้ว พ่ายแพ้ไปในการประลองที่เรียกได้ว่าเป็นการต่อสู้ระดับสุดยอดครั้งหนึ่ง]
"เวอร์ขนาดนี้เลยเหรอ... ดาบยาวยังธรรมดาอยู่? นี่มันธรรมดาตรงไหนวะ?"
เจียงเฉินมองดาบยาวในมืออย่างประหลาดใจอยู่บ้าง
ไม่คิดเลยว่ารูปลักษณ์ภายนอกจะเรียบๆ ธรรมดา แต่กลับแข็งแกร่งกว่ามีดทำครัวเล่มนี้มากขนาดนี้
ต้องรู้ด้วยว่า ตอนที่เจียงเฉินฟันซอมบี้ในโรงเรียนวันนี้ มีดทำครัวเล่มนี้ผ่าเข้าไปในกะโหลกซอมบี้ ไม่มีความรู้สึกติดขัดเลยแม้แต่น้อย ถึงขั้นเหมือนกับผ่ามะเขือเทศอย่างไรอย่างนั้น
"เออใช่"
เจียงเฉินหยิบแก่นผลึกซอมบี้ออกมาเม็ดหนึ่ง นี่เป็นเม็ดที่เขาเหลือเก็บไว้ก่อนหน้านี้ เพราะการเสริมแกร่งมีดทำครัวถึงขีดจำกัดแล้ว ถึงได้เก็บไว้
"เคร้ง!"
แสงดาบวาบขึ้น แก่นผลึกซอมบี้ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
[ดาบยาวธรรมดา+1: นี่คือสุดยอดดาบล้ำค่าแห่งหมู่บ้าน ได้ยินมาว่าถือมันไว้จะมีศักยภาพในการเป็นผู้กล้า เสริมแกร่งแล้วหนึ่งครั้ง เรียกคืนได้]
"ใช้ได้จริงด้วยเหรอ?"
ตอนแรกคิดว่าไอเทมที่ระบบให้มาอาจจะพิเศษ ไม่คิดเลยว่าจะสามารถเสริมแกร่งได้ด้วย
น่าเสียดาย ในมือเจียงเฉินเหลือแก่นผลึกอยู่แค่เม็ดเดียวแล้ว หลังจากนี้ถ้าเจอระหว่างทางก็ค่อยหาเพิ่มอีกแล้วกัน
"เรียกคืนได้?"
เจียงเฉินนึกในใจ
วินาทีต่อมา มือของเขาก็ว่างเปล่า ดาบยาวที่เดิมทีมีน้ำหนักอยู่บ้าง ก็กลายเป็นการ์ดที่ด้านหลังเป็นสีขาวใบหนึ่ง
「ดาบยาวธรรมดา」 (คุณภาพสีขาว) (เสริมแกร่งแล้วหนึ่งครั้ง):
[สวมใส่แล้วสามารถแสร้งทำเป็นผู้กล้าได้]
[คำอธิบาย: สุดยอดดาบแห่งหมู่บ้าน]
"นี่มันสะดวกกว่ามีดทำครัวเยอะเลยนี่หว่า อยากจะหยิบออกมาก็หยิบออกมาจากมิติการ์ดได้โดยตรงเลย"
ลองคิดดูสิ ตอนที่ศัตรูคิดว่าคุณไม่มีอาวุธ อยากจะเข้ามาซัดกับคุณสักตั้ง
จู่ๆ ก็มีดาบใหญ่ล้ำค่าโผล่ออกมา นี่ใครจะไปทนไหว
เก็บสะสมมาทั้งวัน ก็ได้แค่สิบครั้งเดียว
พอสุ่มเสร็จก็รู้สึกหมดอาลัยตายอยากอยู่บ้าง
ขึ้นเตียง นอน
หลับไปทั้งคืนโดยไม่ฝัน
...
...
วันต่อมา
ดวงอาทิตย์สีเขียวขึ้นตามปกติ
ราวกับว่าเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่ยุคโบราณกาล
เก้าโมงเช้า เจียงเฉินนอนจนตื่นเองตามธรรมชาติ
เขารู้สึกว่า ร่างกายของตัวเองต้องการการนอนหลับน้อยลงเรื่อยๆ แล้ว
ต่อให้ไม่นอนทั้งคืน เกรงว่าเขาก็ยังคงสามารถมีชีวิตชีวา กระปรี้กระเปร่าได้
แต่ว่า เจียงเฉินไม่มีทางไม่นอนหลับหรอก
ต่อให้วันหนึ่งจะได้เป็นเซียนเป็นบรรพบุรุษ ก็ยังต้องกินดื่มตามสมควร นอนตามสมควร เล่นตามสมควร
มิฉะนั้นแล้ว ต่อให้แข็งแกร่งขึ้นแล้วจะมีความหมายอะไร?
ทอดทิ้งความปรารถนาของตนเองไป จิตใจบริสุทธิ์ ปราศจากกิเลสตัณหา นั่นยังจะเป็นเขาอยู่เหรอ?
เขาก็เป็นคนนิสัยแบบนี้แหละ ปล่อยจอย เสพสุขกับชีวิต
ลองถามดูสิ ตอนวันฝนตก อากาศมัวซัว โลกทั้งใบเงียบสงัด มีเพียงเสียงหยาดฝนกระทบพื้นแผ่วเบา ใครกันจะปฏิเสธการนอนหลับสบายๆ ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ได้ลงคอ
หรือว่า ตอนวันหิมะตก ข้างนอกหนาวเหน็บ หิมะโปรยปรายดุจปุยนุ่น แต่ในกระท่อมไม้กลับอบอุ่นมาก มีเพียงเสียงไม้ในเตาผิงลุกไหม้ดังเปรี๊ยะๆ
เจียงเฉินชอบความรู้สึกสบายแบบนี้แหละ
เขายกมือขยี้ตา เดินออกไปที่ระเบียง โบกมือให้กับ ฉู่ซือเยว่ ที่รออยู่ฝั่งตรงข้ามพักหนึ่งแล้ว
อรุณสวัสดิ์