ตอนที่ 1

ตอนที่ 1

(คำเตือนอันอบอุ่นใจ: อย่าได้ริฝากสมองไว้ที่ไหนส่งเดชเชียวล่ะ ไม่งั้นมันอาจจะกลายเป็นอาหารอันโอชะของพวกซอมบี้ได้)

[ประเภทโลก: วันสิ้นโลกเชื้อชีวะ]

[เงื่อนไขภารกิจ: เอาชีวิตรอดเจ็ดวัน]

[พรสวรรค์ที่ตื่นขึ้น: กำลังโหลด...]

[เวลานับถอยหลังสู่โลกาวินาศ: 3 ชั่วโมง 15 นาที]

เจ็บ!

เจ็บปวดเหลือเกิน!

เจียงเฉินกำลังฝัน...

เขาฝันว่าโลกถึงกาลอวสาน ข้างนอกมีแต่ฝูงซอมบี้เพ่นพ่าน มีซอมบี้ตนหนึ่งไล่ตามเขาไม่ลดละ สุดท้ายก็กดเขากับพื้นแล้วกัดขย้ำอย่างเมามัน

แล้วเจียงเฉินผู้ทรนงหรือจะยอม?

เขาก็กัดตอบสิ!

แล้วคนกับซอมบี้ก็เริ่มสงครามกัดฟันกันนัวเนีย

"ซี๊ด—"

ความฝันนี่มันสมจริงชะมัด?

เจียงเฉินเผลอเลียริมฝีปาก รู้สึกเหมือนความเจ็บปวดยังคงตกค้างอยู่บนร่างกาย

หรือว่าถั่วฝักยาวที่กินเมื่อคืนมันต้มไม่สุก? กินแล้วอาหารเป็นพิษ?

เดี๋ยวนะ... ดูเหมือนจะมีบางอย่างไม่ถูกต้อง

เจียงเฉินมองฉากตรงหน้าอย่างงุนงง:

ห้องนอนกว้างขวางให้ความรู้สึกอบอุ่น เตียงคู่ขนาดใหญ่แสนนุ่มสบาย แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านหน้าต่างกระจกสูงจากพื้นจรดเพดาน อาบร่างเขาจนรู้สึกอุ่นกายสบายใจ

ทุกอย่างดูดีเลิศเลอ เพียบพร้อม และงดงาม

แต่... ปัญหามันอยู่ตรงนี้

นี่ไม่ใช่บ้านของเจียงเฉิน

เจียงเฉินงงเป็นไก่ตาแตก

นี่มันเวรตะไลอะไรวะ? เขามาโผล่ที่นี่ได้ยังไง?

ถ้าจำไม่ผิด เขาเพิ่งเรียนจบ เริ่มทำงาน และเช่าห้องรูหนูเก่าๆ โทรมๆ ห้องนั้นทั้งมืดทั้งอับแคบ

มันช่างต่างกับที่นี่ราวฟ้ากับเหว

ทะลุมิติเหรอ!?

เจียงเฉินเกาหัว ไม่สิ เขานอนหลับอยู่บ้านเฉยๆ ก็ทะลุมิติได้แล้วเหรอ?

นี่ขนาดคนขับรถบรรทุกยังตกงานเพราะไม่มีบทบาทให้แล้วรึไง?

สภาพเศรษฐกิจมันย่ำแย่ขนาดนั้นเชียวเหรอ...

แล้วอีกอย่าง...

ไอ้ตัวอักษรสีฟ้าจางๆ สองสามแถวนี่มันคืออะไร?

ในที่สุด เจียงเฉินก็สังเกตเห็นความผิดปกติในขอบเขตการมองเห็นของตน

เขามองข้อความนั้นเงียบๆ

"วันสิ้นโลกเชื้อชีวะ… ภารกิจ… เอาชีวิตรอดเจ็ดวัน…"

"...เวลานับถอยหลังสู่โลกาวินาศ: 3 ชั่วโมง 13 นาที??!"

เชี่ยเอ๊ย! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ!

วันสิ้นโลก?

ข่าวดี: ทะลุมิติแล้ว

ข่าวร้าย: ทะลุมายังโลกที่กำลังจะถึงกาลอวสาน

ถึงแม้จะเคยฝันเฟื่องว่าอยากทะลุมิติ แต่ก็ไม่เคยคิดอยากมาโลกแบบนี้นี่หว่า!

แบบนี้สู้ไม่ทะลุมายังจะดีซะกว่า!

หลังจากพยายามรวบรวมสติ เจียงเฉินก็มองไปยังตัวอักษรสีฟ้าจางๆ ตรงหน้าอีกครั้ง

เขาเพ่งความสนใจไปยังบรรทัดหนึ่งที่เขียนว่า:

[เงื่อนไขภารกิจ: เอาชีวิตรอดเจ็ดวัน]

แววตาครุ่นคิดฉายชัดขึ้นในดวงตาของเขา

"นี่มันอะไรกัน? ระบบ? หรือมิติของพระเจ้า?"

"หรือว่า... ถ้าอยู่รอดได้หนึ่งสัปดาห์ จะได้กลับไปยังโลกแห่งความจริง?"

ระบบนิ่งเงียบ ดูท่าจะไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่

แต่ไม่ว่ายังไง ในเมื่อมาถึงนี่แล้วนี่นะ

จะมานั่งรอความตายเฉยๆ ได้ยังไง?

เจียงเฉินไม่อยากตาย ถ้าเป็นไปได้ เขายังอยากมีชีวิตต่อไปอีกสักหมื่นปี

ดังนั้นเขาจึงเริ่มย้อนนึกถึงสิ่งที่รู้มา

วันสิ้นโลก ซอมบี้... เจียงเฉินเคยดูหนังอ่านนิยายแนวนี้มาไม่น้อย เขาจึงรู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้นเมื่อโลกถึงคราวล่มสลาย:

ระเบียบสังคมพังทลาย ชนชั้นถูกล้างไพ่ใหม่หมดสิ้น

ไม่ว่าก่อนวันสิ้นโลกคุณจะเป็นใคร มีสถานะอะไร หลังวันสิ้นโลก ทุกอย่างล้วนต้องเริ่มต้นใหม่

เสบียงจะขาดแคลนอย่างสุดขีด เมื่ออาหารในบ้านหมดลง ผู้คนก็อาจอดตายได้ง่ายๆ

ขนมปังเพียงแผ่นเดียว น้ำเปล่าแค่ขวดเดียว อาจมากพอที่จะทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งยอมทิ้งศักดิ์ศรี เพื่อเศษเสบียงเพียงน้อยนิด ยอมทำทุกอย่างราวกับสุนัขเชื่องๆ

เจียงเฉินส่ายหัว มองตัวอักษรสีฟ้าจางๆ ที่กำลังนับถอยหลัง จาก 3 ชั่วโมง 10 นาที เปลี่ยนเป็น 3 ชั่วโมง 09 นาที

แม้ปกติเขาจะเป็นคนประเภทปล่อยจอย ปล่อยใจ ชิลๆ แต่ตอนนี้เขาก็อดรู้สึกถึงความกดดันเร่งรีบขึ้นมานิดๆ ไม่ได้

จิตใต้สำนึกกำลังร่ำร้องบอกเจียงเฉินว่ารอช้าไม่ได้แล้ว

ต้องรีบเตรียมตัวโดยด่วน แล้วรอรับการมาถึงของโลกาวินาศ

เจียงเฉินขยับตัว!

...

...

เขาพลิกตัวไปอีกข้าง

โห! เตียงนี่มันทั้งใหญ่ทั้งนุ่มจริงๆ!

เจียงเฉินนอนแผ่หลาอยู่บนเตียง สัมผัสไออุ่นจากแสงแดด ใบหน้าปราศจากความรีบร้อนแม้แต่น้อย มีเพียงความสุขุมเยือกเย็น สงบนิ่ง ดุจวิถีแห่งชาว 'ช่างแม่ง' รุ่นเดอะ

ไฟไหม้บ้านกูถ่ายรูป โลกปั่นป่วนกูนอน

เหลืออีกตั้งสามชั่วโมงกับเก้านาที!

จะรีบไปไหนกัน

ขอนอนต่ออีกสักเก้านาทีให้เลขมันกลมๆ ก่อนแล้วกัน...

...

...

[เวลานับถอยหลังสู่โลกาวินาศ: 2 ชั่วโมง 40 นาที]

หลังจากอ้อยอิ่งไปครึ่งชั่วโมง ในที่สุดเจียงเฉินก็ลุกจากเตียงอย่างอาลัยอาวรณ์

เขาสำรวจดูสภาพโดยรวมของห้องนี้คร่าวๆ

สองห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น รูปแบบแปลนห้องเป็นตัว H ขนาดน่าจะราวๆ ร้อยตารางเมตรเห็นจะได้

ห้องอยู่บนชั้นเจ็ด ดูจากสภาพแล้วน่าจะเป็นอพาร์ตเมนต์หรูประเภทหนึ่ง

ในตู้เย็นมีอาหารเหลืออยู่ไม่มากนัก อย่างดีก็พอกินได้แค่สองวัน

เจียงเฉินเจอโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่ง ไม่รู้ทำไม แต่ลายนิ้วมือของเขาดันปลดล็อกหน้าจอได้พอดี

แต่ในเมื่อโลกกำลังจะแตกในอีกไม่กี่ชั่วโมง เจียงเฉินก็ขี้เกียจจะใส่ใจรายละเอียดหยุมหยิมพวกนี้ เขาเปิดแอปพลิเคชันกระเป๋าเงินบนมือถืออย่างคล่องแคล่ว

มีบัตรธนาคารผูกอยู่ใบเดียว

กดตรวจสอบยอดเงินคงเหลือ

3634.5 หยวน

โอ้โห

เจียงเฉินเลิกคิ้ว ถือเป็นโชคดีในโชคร้าย บนมือถือยังมีเงินให้ใช้ได้อยู่

ก็นั่นแหละ ถึงจะเป็นเกม หรือสถานการณ์บ้าๆ แบบนี้ มันก็ต้องมีทุนตั้งต้นให้ผู้เล่นบ้างสิ?

ไม่อย่างนั้นระดับความยากมันจะสูงเกินไปหน่อย

อย่าลืมสิว่าเขาเพิ่งทะลุมิติมา หลงทิศหลงทาง ไม่คุ้นเคยกับที่นี่เลยสักนิด ถ้าไม่มีเงิน แม้แต่เสบียงยังกักตุนไม่ได้เลย

คงไม่ใช่ว่าต้องรอให้ข้างนอกกลายเป็นฝูงซอมบี้ไปหมดแล้ว ค่อยออกไป 'ชอปปิ้ง 0 บาท' ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตหรอกนะ?

มันอันตรายจะตายชัก!

เจียงเฉินแค่อยากจะขลุกตัวอยู่ในบ้านอย่างปลอดภัยเงียบๆ เอาตัวรอดไปให้ครบหนึ่งสัปดาห์ตามภารกิจเท่านั้น แล้วรอให้ภารกิจสำเร็จ เพื่อจะได้กลับไปยังโลกแห่งความจริงของเขา

เขาหยิบเสื้อฮู้ดตัวหนึ่งออกจากตู้เสื้อผ้า คว้ากุญแจบ้าน แล้วเดินออกจากห้องตรงไปยังลิฟต์

เหลือเวลาอีกประมาณสองชั่วโมงครึ่ง

วันสิ้นโลกกำลังจะมาถึงแล้ว

เวลาที่เหลือมันสั้นเกินไป พอแค่ให้เจียงเฉินลงไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตชั้นล่างเท่านั้น

ถ้ามีเวลามากกว่านี้ บางทีเจียงเฉินอาจจะหาทำเลดีๆ ที่อื่นเพื่อกบดาน

เช่น หนีไปอยู่แถบชนบท หรืออาจจะลึกเข้าไปในป่าเขา จำนวนซอมบี้ในพื้นที่เหล่านั้นคงไม่เยอะเท่าในเมืองใหญ่แน่ๆ

แต่การซื้อเสบียง การขนย้ายเสบียง มันต้องใช้เวลา การหาที่เช่าใหม่ก็เช่นกัน

เวลาสามชั่วโมงที่มีอยู่ ไม่พออย่างแน่นอน

"ดื่มด่ำธรรมชาติ สัมผัสความหรูหราเหนือระดับ – โครงการบ้านเดี่ยวระดับไฮเอนด์ 'ชุ่ยหู อวี้เยวี่ยน' ย่านเจียงหนาน การผสมผสานที่ลงตัวระหว่างความหรูหราและความสะดวกสบาย ราคาเริ่มต้นเพียง 99,888 หยวนต่อตารางเมตร! โอกาสสุดท้าย ห้ามพลาด!"

เสียงโฆษณาในลิฟต์ดังขึ้นซ้ำๆ อย่างต่อเนื่อง

เจียงเฉินฟังแล้วอดรู้สึกพูดไม่ออกอยู่ในใจไม่ได้

แม่มเอ๊ย นี่มันภาษาคนหรือเปล่าวะ? ตารางเมตรละเกือบแสน แถมยังบอกว่าเป็นโอกาสสุดท้ายอีก?

เขาลองคำนวณคร่าวๆ ดู ด้วยเงินเดือนอันน้อยนิดในโลกเดิมของเขา ถ้าจะซื้อบ้านแบบนี้สักหลัง สงสัยคงต้องทำงานงกๆ เป็นพันปี

พวกคนรวยนี่มันน่าตายจริงๆ!

แต่ก็ยังดีหน่อยที่วันสิ้นโลกกำลังจะมาถึง อีกไม่นาน ต่อให้เป็นย่านที่พักอาศัยสุดหรูแค่ไหน ก็จะกลายเป็นสิ่งไร้ค่า...

เอ๊ะ? พอคิดแบบนี้แล้วรู้สึกดีใจขึ้นมานิดๆ แฮะ

ลิฟต์ลงมาถึงชั้นหนึ่งอย่างรวดเร็ว

เจียงเฉินเดินออกจากอาคารอพาร์ตเมนต์ สอดส่ายสายตาสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างรวดเร็ว

อพาร์ตเมนต์นี้ตั้งอยู่ริมถนนย่านการค้าพอดี มีทั้งซูเปอร์มาร์เก็ต ร้านขายยา ตลาดสด เรียกได้ว่าสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

และที่ชั้นล่างของตึก ก็มีซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ตั้งอยู่พอดี

ในยุคสิ้นโลก การกักตุนเสบียง สิ่งสำคัญอันดับแรกย่อมหนีไม่พ้นอาหารและน้ำดื่ม

เจียงเฉินก้าวเข้าสู่ซูเปอร์มาร์เก็ตปุ๊บ ก็มุ่งตรงไปยังโซนอาหารทันที เขาครุ่นคิดอย่างรวดเร็วว่าอาหารประเภทไหนที่เก็บไว้ได้นาน และรสชาติพอไปวัดไปวาได้บ้าง

'หม้อไฟร้อนเอง ไส้กรอก ผลไม้กระป๋อง...'

งบประมาณที่มีอยู่ราวสามพันกว่าหยวน ถือว่าค่อนข้างเพียงพอ ถ้าใช้จ่ายทั้งหมด ก็น่าจะกักตุนของได้เต็มรถเข็นซื้อของพอดี

"เฉินโม่!"

เสียงใสกังวานเสียงหนึ่งดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของเจียงเฉิน

เขามองตามต้นเสียงไป ก็เห็นเด็กสาวหน้าตาน่ารักหมดจดคนหนึ่ง สวมชุดนักเรียนญี่ปุ่น (JK) กำลังยืนจ้องมองเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

หญิงสาวดูอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี ใบหน้ายังคงมีเค้าความเยาว์วัยหลงเหลืออยู่

แม้ว่าตอนนี้คิ้วของเธอจะขมวดมุ่น แต่ด้วยรูปลักษณ์ที่โดดเด่น กลับทำให้เธอดูมีเสน่ห์น่ารักไปอีกแบบ

"ฉันเหรอ?"

เจียงเฉินมองซ้ายมองขวา ไม่เห็นมีใครอื่นอยู่บริเวณนั้น จึงชี้มาที่ตัวเองแล้วเอ่ยถาม

"ไม่ใช่แกแล้วจะเป็นใคร ไอ้เฉินโม่! ฉันบอกไปแล้วไงว่าเราไม่เหมาะสมกัน! ตอนนี้ทำตัวดีขึ้นหน่อยนะ ถึงกับตามฉันมาถึงนี่เลยเหรอ!"

"อย่าคิดว่าแม่ฉันจับคู่ให้เรา แล้วฉันจะต้องมองแกนะ"

หญิงสาวไม่หยุดพูด แต่ยังคงกล่าวต่อไปด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้น:

"บอกให้รู้ไว้เลยนะ ระหว่างเราน่ะ มันเป็นไปไม่ได้!"