บทที่ 97 เลือกเอา! มีฉันไม่มีเขา!

บทที่ 97 เลือกเอา! มีฉันไม่มีเขา!

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา

หลิวหยวนและพรรคพวกก็มาถึงยอดเขา การปรากฏตัวของพวกเขา ดึงดูดความสนใจจากทีมอื่น ๆ ทันที

แม้ว่าทีมเหล่านี้จะขึ้นมาถึงยอดเขาก่อน แต่พวกเขาไม่ได้ฆ่ามอนสเตอร์ขึ้นมาแบบนี้

กลยุทธ์ของทีมเหล่านี้ รวมถึงทีมอื่น ๆ ที่กำลังขึ้นมา ล้วนคล้ายคลึงกัน

ไม่ใช้วัตถุอัญเชิญล่อปีศาจเถาวัลย์ระหว่างทาง ก็ใช้ไอเทมอื่น ๆ ล่อปีศาจเถาวัลย์ที่อยู่ไกลออกไป และใช้สกิลควบคุมจำกัดปีศาจเถาวัลย์ที่อยู่ใกล้ ๆ เพื่อขึ้นมาถึงยอดเขา

ไม่มีใครเหมือนหลิวหยวน ที่ฆ่ามาตั้งแต่เชิงเขาจนถึงยอดเขา

วิธีการขึ้นเขามาแบบนี้ เหมือนกับเป็นหงส์กลางฝูงไก่ ยากที่จะไม่ดึงดูดความสนใจจากคนอื่น

เมื่อรู้สึกถึงสายตาของคนอื่น จูหมิงเจี๋ยและคนอื่น ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองดูดีมีสง่าราศี จึงยืดอกโดยไม่รู้ตัว

มีเพียงหลิงเซียวเท่านั้นที่มีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก ความรู้สึกเหนือกว่าที่เพิ่งได้มาจากซอมบี้ตัวประกอบ หายวับไปกับตาอีกครั้ง ท่ามกลางสายตา เซอร์ไพรส์ของคนเหล่านี้

เขาอดไม่ได้ที่จะเบะปาก พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

"ฮึ่ม! มีความสามารถขนาดนี้ ทำไมถึงมัวหลบอยู่ข้างหลังตลอด ถ้าใช้ตั้งแต่แรก พวกเราก็ขึ้นเขามาได้ตั้งนานแล้ว จะได้มีเวลาพักผ่อนมากขึ้น..."

"หุบปาก!"

คราวนี้ ก่อนที่หลิงเซียวจะพูดจบ ก็ถูกจูหมิงเจี๋ยตวาด

เธอหันกลับมามองหลิงเซียวเหมือนมองคนโง่

หลิงเซียวจ้องเล่นงานหลิวหยวนครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งล้วนเป็นเขาที่หาเรื่อง ใคร ๆ ก็รู้ว่าใครมีปัญหา

ก่อนหน้านี้ หลิวหยวนไม่ได้ช่วยอะไรเลย คอยเดินตามหลังทีมตลอด หลิงเซียวจะยั่วโมโหยังไงก็ช่าง

แต่ครั้งนี้ ที่พวกเขาสามารถขึ้นมาถึงยอดเขาได้ในเวลาอันสั้น แถมยังฆ่ามอนสเตอร์ขึ้นมาตลอดทาง ต้องขอบคุณหลิวหยวน

ตอนนี้หลิงเซียวยังกล้ายั่วโมโหแบบไม่มีเหตุผล จูหมิงเจี๋ยไม่มีทางทนได้ แม้แต่เหมียวอวี้กับต้วนเกาก็ส่งสายตาไม่พอใจไปให้ ส่วนเหยาหลิงเอ๋อร์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

กลับเป็นหลิวหยวนเจ้าของเรื่อง ที่ดูสงบที่สุด เขาไม่ได้สนใจตัวตลกกระโดดโลดเต้นตัวนี้ในทันที

แต่รับวัสดุที่ซอมบี้ตัวประกอบเก็บมาอย่างใจเย็น แล้วเก็บเข้ากระเป๋า

จนกระทั่งเก็บวัสดุทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว เขาถึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองหลิงเซียวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ฉันจะยอมเป็นครั้งสุดท้าย"

หลิวหยวนไม่ได้พูดอะไรแรง ๆ ถ้าหลิงเซียวยังกล้าหาเรื่องอีก เขาจะใช้การกระทำบอกตัวตลกตัวนี้เอง ว่าการกระทำแบบนี้จะส่งผลยังไง

ไม่มีกฎข้อไหนบอกว่า ห้ามออกจากทีมหลังจากจัดปาร์ตี้แล้ว!

"ฮึ่ม!"

เมื่อเห็นว่าจูหมิงเจี๋ยและคนอื่น ๆ เข้าข้างหลิวหยวนหมด หลิงเซียวก็ได้แต่ส่งเสียง "ฮึ่ม" อย่างเย็นชา ไม่กล้าพูดอะไรอีก นั่งพักอยู่กับที่ด้วยสีหน้าไม่พอใจ

ในเวลาเดียวกัน

ในตำแหน่งที่ใกล้กับต้นไม้ใหญ่ที่สุด มีผู้ครอบครองอาชีพชาวซากุระที่สวมชุดกิโมโนนั่งอยู่กลุ่มหนึ่ง

พวกเขามองซอมบี้พิษแวบหนึ่ง สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ชายคนหนึ่งที่สวมชุดคาริงินุ(ขุนนางญี่ปุ่นในสมัยโบราณ) ที่เป็นหัวหน้า มองไปที่ทีมอื่น ๆ ที่ขึ้นมาถึงยอดเขารอบ ๆ ต้นไม้ใหญ่ แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

"คนเยอะไปหน่อย..."

จากนั้น เขาก็หยิบยันต์ออกมา 2 แผ่น โยนไปทางซ้ายและขวา

ยันต์ทั้งสองระเบิดกลางอากาศ เผยให้เห็นเงาขนาดใหญ่ 2 เงาบนท้องฟ้า

เงาหนึ่งมีลักษณะคล้ายกับยูกิอนนะ(ผีสาวหิมะในเรื่องเล่าญี่ปุ่น) ปล่อยแสงสีขาวลงมา ตกลงบนตัวปีศาจเถาวัลย์ที่อยู่บริเวณเนินเขา ช่วยปลดปล่อยพวกมันจากสกิลควบคุม

ส่วนอีกเงาหนึ่งเป็นสุนัขสีแดงขนาดใหญ่ ใช้สกิลยั่วยุ ล่อให้ปีศาจเถาวัลย์รอบ ๆ บุกโจมตีทีมผู้ครอบครองอาชีพที่อยู่ด้านล่าง

เห็นได้ชัดว่า เขากำลังใช้มอนสเตอร์เป็นเครื่องมือฆ่าคน ไม่อยากให้ผู้ครอบครองอาชีพเหล่านี้ขึ้นมาถึงยอดเขา

"องเมียวจิขี้โกง! ถ้าแน่จริงก็ลงมาสู้กับฉันตัวต่อตัวสิวะ!"

"บัดซบ! ปีศาจเถาวัลย์เยอะเกินไป กว่าพวกเราจะเคลียร์มอนสเตอร์พวกนี้หมด คงไม่ทันแล้ว"

"องเมียวจิเป็นถึงอาชีพลับแท้ๆ ยังใช้วิธีสกปรกแบบนี้อีก!"

"น่าโมโหชะมัด! ถ้ามีใครฆ่าปีศาจเถาวัลย์พวกนี้ได้หมดก็ดีสิ"

"ฆ่าให้หมด? พูดเล่นอะไรกัน พวกเราไม่ใช่อาชีพขั้นสองเลเวล 40 ซะหน่อย จะไปฆ่าปีศาจเถาวัลย์เยอะขนาดนี้ได้ยังไง?"

"เลิกพูดพล่ามได้แล้ว! สู้ตายกันเถอะ! อย่าให้พวกซากุระมันได้ใจ!"

"เฮ้อ ฆ่าไม่หมดหรอก เอาตัวรอดก่อนดีกว่า ฉันไปล่ะ..."

...

การโจมตีของปีศาจเถาวัลย์ไม่ได้รุนแรงมากนัก แต่ด้วยจำนวนที่มากขนาดนี้ ก็สามารถคุกคามชีวิตผู้ครอบครองอาชีพเลเวล 20-30 ได้

โดยเฉพาะอาชีพสายสนับสนุนและจอมเวทย์ ถ้าอัศวินไม่ใช้ 《ปกป้องรอบทิศ》 ตลอดเวลา พลาดไปนิดเดียวก็อาจบาดเจ็บสาหัสได้

แต่ 《ปกป้องรอบทิศ》 ก็มีระยะเวลาและคูลดาวน์ จะใช้ตลอดเวลาได้ยังไง?

เพื่อเอาชีวิตรอด ผู้สื่อสารกับธรรมชาติและจอมเวทย์หลายคนจึงเลือกใช้ยันต์เคลื่อนย้ายออกไป ยอมแพ้การทดสอบในครั้งนี้

สำหรับการตัดสินใจของผู้สื่อสารกับธรรมชาติและจอมเวทย์เหล่านี้ สมาชิกคนอื่น ๆ ในทีมแม้จะรู้สึกจนใจ แต่ก็ไม่ได้ห้าม เพราะมันเป็นเรื่องความเป็นความตาย พวกเขาเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร

ตอนนี้ สิ่งที่พวกเขาทำได้ ก็คืองัดความสามารถที่แท้จริงออกมา พยายามอย่างหนักเพื่อขึ้นไปบนยอดเขา

หวังว่าหลังจากขึ้นไปถึงยอดเขาแล้ว จะเจอจอมเวทย์และผู้สื่อสารกับธรรมชาติที่พลัดหลงกับทีม

ความวุ่นวายบริเวณเนินเขาดึงดูดความสนใจจากทีมอื่น ๆ ที่อยู่บนยอดเขา จูหมิงเจี๋ยมองลงไป เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยมากมาย

มหาวิทยาลัยเฉินเซี่ยส่งทีมมาทั้งหมด 5 ทีม มี 2 ทีมที่ขึ้นมาถึงยอดเขาก่อนจูหมิงเจี๋ย

ส่วนอีก 2 ทีมอยู่ที่บริเวณเนินเขา ตอนนี้อยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย

จูหมิงเจี๋ยลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็เดินมาหาหลิวหยวน ชี้ไปที่ 2 ทีมที่อยู่เชิงเขา ขอร้องว่า

"น้องหลิวหยวน ซอมบี้ของนายยังปล่อยหมอกพิษได้อีกไหม? ช่วย 2 ทีมนั้นหน่อยได้ไหม?"

"หมอกพิษของซอมบี้พิษเป็นสกิล AoE ฉันสามารถทำได้แค่ช่วยเคลียร์ปีศาจเถาวัลย์ที่อยู่ข้างหน้าพวกเขาได้ ส่วนมอนสเตอร์รอบ ๆ ตัวพวกเขา ฉันช่วยไม่ได้"

"แค่นี้ก็พอแล้ว!"

"งั้นเธอไปบอกพวกเขานะ"

หลิวหยวนไม่ได้ปฏิเสธ แม้ว่าพวกเขาจะเป็นคู่แข่งกัน แต่ก็เป็นเพื่อนนักเรียนจากมหาวิทยาลัยเฉินเซี่ย การช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ก็ไม่เสียหายอะไร

แน่นอนว่า ถ้าสุดท้ายแล้วหลิวหยวนไม่ได้หัวใจโสมเลย เขาก็จะใช้วิธีพิเศษบางอย่าง เขาไม่ใช่คนหัวโบราณ

เมื่อซอมบี้พิษปล่อยหมอกพิษออกมา 2 ทีมจากวิทยาลัยก็รู้สึกกดดันน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ในที่สุดก็ขึ้นมาถึงยอดเขาได้อย่างปลอดภัย

"ขอบคุณมาก!"

หลังจากที่พวกเขาขึ้นมาถึงยอดเขา ก็พากันมาหาหลิวหยวน โค้งคำนับอย่างจริงจัง เพื่อขอบคุณหลิวหยวนที่ช่วยเหลือ

"เรื่องเล็กน้อย..."

หลิวหยวนยังพูดไม่จบ ร่างกายของเขาก็เปล่งแสงสีขาวออกมา เลเวลเพิ่มขึ้นเป็น 19

"แบบนี้ บางทีฉันอาจจะเลเวลอัพถึง 20 ก่อนการทดสอบจะสิ้นสุด พอกลับไปก็รับภารกิจเลื่อนขั้นได้เลย"

"ไม่รู้ว่าคำสาปของราชาปีศาจเพลิงอัคคีจะทำให้ฉันตะลึง ได้ขนาดไหน..."

เมื่อเห็นว่าหลิวหยวนไม่พูดอะไรต่อ 2 ทีมนั้นก็ไม่ได้อยู่ต่อ หลังจากทักทายจูหมิงเจี๋ยแล้ว ก็แยกย้ายกันไปหาที่พักผ่อน

ส่วนหลิงเซียว พวกเขาไม่แม้แต่จะชายตามอง

ประมาณ 20 นาทีต่อมา ความวุ่นวายที่บริเวณเนินเขาก็ยุติลง

คนเหล่านั้นไม่ใช้ม้วนคัมภีร์เคลื่อนย้ายออกไป เลือกที่จะล้มเลิกการทดสอบ ก็ต้องใช้พลังมากมาย ฝ่าฟันขึ้นมาถึงยอดเขา

แต่ทีมที่ฝืนขึ้นมาถึงยอดเขา สถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก ไม่ขาดผู้สื่อสารกับธรรมชาติ ก็ขาดจอมเวทย์

เพื่อที่จะเคลียร์ดันเจี้ยนให้สำเร็จ พวกเขาจึงต้องหาสมาชิกใหม่ ณ ที่นั้น

การกระทำขององเมียวจิ ทำให้ผู้สื่อสารกับธรรมชาติและจอมเวทย์กลายเป็นที่ต้องการอย่างมาก

"หัวหน้า ฉันจะไปเข้าทีมอื่น"

ทันใดนั้น หลิงเซียวก็พูดขึ้น

"ทำไม?"

สีหน้าของจูหมิงเจี๋ยเปลี่ยนไป เธอไม่คิดว่าหลิงเซียวจะพูดแบบนี้ออกมาในเวลาแบบนี้ เหมียวอวี้และคนอื่น ๆ ก็มีสีหน้าแปลกใจ

"ไม่เขาก็ฉัน เลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่ง มีฉันไม่มีเขา!"

หลิงเซียวชี้ไปที่หลิวหยวน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย

ความสามารถในการเคลียร์มอนสเตอร์ของซอมบี้พิษนั้นรุนแรงมากจริง แต่เป้าหมายสูงสุดของการทดสอบครั้งนี้ คือการสังหารบอสของดันเจี้ยน

ถ้าไม่มีเขา จอมเวทย์เพลิงที่โจมตีระยะไกล เพียงแค่จูหมิงเจี๋ยและคนอื่น ๆ ไม่มีทางฆ่าบอสได้อย่างแน่นอน

ทีมนี้จะไม่มีคนเคลียร์มอนสเตอร์ก็ได้ แต่ขาดคนฆ่าบอสไม่ได้

เดิมทีเขาวางแผนจะทำแบบนี้อยู่แล้ว ตอนนี้องเมียวจิยังมาช่วยอีกแรง เขานี่มั่นใจมากว่าทีมของจูหมิงเจี๋ยต้องเลือกเขา...