บทที่ 21 - ผู้จัดการวิลล่าที่ไม่ธรรมดา

สวี่มู่ลงจากรถ มองดูหยางเจียซานวิลล่า

พบว่าวิลล่าที่นี่ล้วนเป็นบ้านเดี่ยวที่มีประตูและสวนส่วนตัว ไม่เหมือนกับทาวน์เฮาส์ของหยางเจียซานที่สวี่มู่เคยเห็น

ดูเหมือนว่าวิลล่าของเขาหลังนี้จะหรูกว่าหน่อย!

สวี่มู่เดินตามหวังเมิ่งเหยียนเข้าไปในสวน มองเห็นหญิงสาวหกคนที่สวมชุดต่างกันยืนรออยู่ที่ประตูอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจากระยะไกล แล้วแต่ละคนก็สูงไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยหกสิบแปดเซนติเมตร ทุกคนล้วนผิวขาวสวยขาเรียวยาว

ผู้จัดการวิลล่าประจำสามารถเลือกได้ด้วยเหรอ?

บ้าจริง!

ดวงตาของสวี่มู่เป็นประกาย

เหมือนกับได้เปิดประตูสู่โลกใบใหม่โดยสมบูรณ์!

เขาเริ่มจะเข้าใจพระเจ้าโจ้วแล้ว

“นี่มันหมายความว่ายังไงครับ?”

สวี่มู่ชี้ไปที่หญิงสาวหกคนที่ประตู แล้วถามอย่างสงสัย

“พวกนี้คือสมาชิกของทีมบริการเจ้าของหยางเจียซานค่ะ นอกจากฉันแล้ว พวกเขาทุกคนคือผู้จัดการวิลล่าประจำ”

“คุณสวี่สามารถเลือกหนึ่งคนจากฉันและพวกเธออีกหกคนมาเป็นผู้จัดการวิลล่าได้ค่ะ”

“แน่นอนว่า คุณสามารถเลือกสองถึงสามคน หรือแม้กระทั่งพวกเราทั้งเจ็ดคนคุณก็สามารถเลือกได้ทั้งหมด แน่นอนว่าก็ยังต้องดูความต้องการของคุณสวี่เป็นหลักค่ะ!”

บ้าจริง!

ตอนนี้สวี่มู่ไม่เพียงแต่จะเข้าใจพระเจ้าโจ้ว แต่ยังกำลังจะกลายเป็นพระเจ้าโจ้ว และก้าวข้ามพระเจ้าโจ้วไปอีก!

ให้ตายสิ พูดตามตรง สวี่มู่เลือกยากจริงๆ!

แต่ละคนก็มีเสน่ห์แตกต่างกันไป มีทั้งคนที่สวมชุดฮั่นฝู คนที่สวมชุดเจเค และคนที่สวมชุดโลลิต้า

แต่ตามประสบการณ์ของสวี่มู่ที่ดูไลฟ์สดของเหล่าสาวงามในโต่วอินมานับไม่ถ้วน แม้ว่าสาวงามเหล่านี้แต่ละคนจะดูสวยมาก แต่ก็เป็นเพราะเทคนิคการแต่งหน้าที่ดี

อันดับแรก สวี่มู่ตัดคนทาี่แต่งหน้าจัดออกไป อันดับสองตัดคนที่ขาใหญ่ออกไป อันดับสามตัดคนที่ไม่ใหญ่พอออกไป อันดับสี่ตัดคนหน้าตาไม่ดีออกไป

สรุป หลังจากที่สวี่มู่คัดออกไปเป็นชุด ในที่สุดก็ยังคงเลือกหวังเมิ่งเหยียน

หวังเมิ่งเหยียนไม่ว่าจะในด้านบรรยากาศหรือหน้าตา ก็สวยกว่าพวกเธออยู่แล้ว อีกอย่างแม้ว่าสวี่มู่จะชอบชุดเจเคกับชุดเมดของสองสาวคนนั้นมาก แต่เขาก็รู้สึกว่าหวังเมิ่งเหยียนก็สามารถสวมชุดแบบนั้นได้เช่นกัน

แล้วก็ยังมีเรื่องเศรษฐกิจไม่อำนวยอีก!

หวังเมิ่งเหยียนคนเดียวก็ต้องจ่ายปีละห้าแสนแล้ว นี่ยังไม่รวมค่าใช้จ่ายแฝงอื่นๆ อีก

แม้ว่าตอนนี้สวี่มู่จะดูเหมือนรวยมาก แต่ใครจะไปคิดว่าเขาเป็นแค่ไอ้กระจอกที่หาเงินได้วันละหนึ่งหมื่นเท่านั้น!

ถ้าเลี้ยงสองสามคน สวี่มู่คงจะรับไม่ไหวแน่นอน

อีกอย่าง สวี่มู่ก็อยู่คนเดียว ผู้จัดการคนเดียวดูแลเขาก็พอแล้ว

“ยังคงเป็นคุณแล้วกัน” สวี่มู่ใช้เวลาคิดเพียงไม่กี่วินาที ก็ตัดสินใจทันที “ปกติผมก็อยู่คนเดียว ผู้จัดการวิลล่าประจำคนเดียวก็พอแล้ว”

“คุณสวี่ไม่ต้องรีบตัดสินใจขนาดนั้นก็ได้ค่ะ ให้พวกเธอพาคุณชมวิลล่าให้ทั่วก่อน ฟังพวกเธอแนะนำตัวเสร็จแล้วค่อยตัดสินใจก็ได้”

สวี่มู่เห็นหวังเมิ่งเหยียนพูดเช่นนั้น ก็พยักหน้าเล็กน้อย ตอบตกลง

เมื่อมาถึงหน้าประตูวิลล่า ผู้จัดการวิลล่าทั้งหกคนก็โค้งคำนับพร้อมกัน แล้วตะโกนอย่างพร้อมเพรียงกันว่า “ยินดีต้อนรับนายท่านกลับบ้านค่ะ”

อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ วิธีการเล่นของคนรวยมันช่างแตกต่างจากพวกเราจริงๆ

สวี่มู่แม้แต่จะเขียนนิยายก็ยังไม่กล้าเขียนแบบนี้

แต่ในความเป็นจริงกลับสามารถเพลิดเพลินกับบริการแบบนี้ได้

แค่มีเงิน ในโลกใบนี้ คุณก็สามารถจัดการเรื่องร้อยละเก้าสิบเก้าได้

สวี่มู่ไม่ได้พูดอะไร แต่เดินเข้าไปในวิลล่าท่ามกลางสายตาต้อนรับของพวกเธอ

เมื่อเข้ามาก็เป็นห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ กลางห้องนั่งเล่นมีทีวีขนาดใหญ่กว่าร้อยนิ้ว และโซฟาสไตล์ยุโรปครบชุด สวี่มู่ไม่เข้าใจ แต่ดูแล้วก็รู้ว่าแพงมาก

ถัดจากห้องนั่งเล่นคือห้องทานอาหารและห้องครัว และห้องน้ำสำหรับแขกหนึ่งห้อง

“ปกติผู้จัดการวิลล่าประจำพักที่ไหนครับ?”

สวี่มู่มองหวังเมิ่งเหยียน แล้วถามขึ้น

“ปกติจะอยู่ที่ชั้นหนึ่งค่ะ ขึ้นอยู่กับว่านายท่านให้ความสำคัญกับผู้จัดการวิลล่าประจำแค่ไหน”

หวังเมิ่งเหยียนตอบด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง ไม่มีความรู้สึกใดๆ เปลี่ยนแปลง

พวกเธอล้วนผ่านการฝึกอบรมอย่างมืออาชีพ ไม่สามารถแสดงความสนใจต่อลูกค้าในขั้นตอนการคัดเลือกได้

ล้วนต้องรอหลังจากชมวิลล่าเสร็จแล้ว ในตอนที่แนะนำตัวกับลูกค้า ถึงจะสามารถแสดงความสามารถของตัวเองออกมาได้อย่างเต็มที่

“เข้าใจแล้ว!”

สวี่มู่เหมือนกับเด็กน้อยที่ไม่รู้อะไรเลย คำถามอะไรก็สามารถถามออกมาจากปากของเขาได้

แม้ว่าหวังเมิ่งเหยียนจะรู้สึกว่าสวี่มู่ดูโง่ๆ ไปหน่อย แต่ในฐานะผู้จัดการวิลล่าประจำมืออาชีพ การแนะนำให้ลูกค้าฟังคืองานของเธอ

วิลล่าในอำเภอเทียนจี้ล้วนมีชั้นครึ่ง

ตำแหน่งชั้นครึ่งมีห้องรับแขกหนึ่งห้อง ห้องเล่นไพ่หนึ่งห้อง และห้องแม่บ้านหนึ่งห้อง

ชั้นสองคือห้องนอนใหญ่หนึ่งห้อง ห้องนอนรองสองห้อง และห้องเล่นเกมหนึ่งห้อง

ชั้นสามคือห้องนอนใหญ่หนึ่งห้อง ห้องนอนรองสามห้อง

ชั้นสี่คือห้องนอนรองหนึ่งห้อง ห้องเก็บของหนึ่งห้อง และระเบียงขนาดใหญ่ที่สามารถนั่งดื่มชาได้

นอกจากสี่ชั้นบนแล้ว ยังมีชั้นใต้ดินอีกสองชั้น ชั้นใต้ดินชั้นที่หนึ่งเชื่อมต่อกับโรงจอดรถใต้ดิน เป็นโถงทางเข้าและห้องน้ำชาและห้องเขียนพู่กันหนึ่งห้อง

ชั้นใต้ดินชั้นที่สองมีห้องคาราโอเกะและสระว่ายน้ำระบบควบคุมอุณหภูมิ บนสระว่ายน้ำยังมีม่านขนาดใหญ่สำหรับฉายโปรเจคเตอร์

หลังจากชมวิลล่าทั้งหลังเสร็จ สวี่มู่ก็นั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่ง หวังเมิ่งเหยียนยืนอยู่ทางซ้ายสุด ส่วนผู้จัดการวิลล่าประจำอีกหกคนก็ยืนเรียงแถวกัน

“สวัสดีค่ะคุณสวี่ ฉันชื่อหลิวหย่านาน สูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร วุฒิการศึกษาปริญญาโท จบจากมหาวิทยาลัยชิงหวา สัดส่วนคือ...”

“สวัสดีค่ะคุณสวี่ ฉันชื่อเวินโหรว สูงหนึ่งร้อยหกสิบเก้าเซนติเมตร จบการศึกษาระดับปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยเจ้อเจียง สัดส่วนคือ...”

“...”

พวกเธอแต่ละคนหุ่นสูงโปร่ง

สวี่มู่มองพวกเธอ รู้สึกเหมือนกับกำลังเลือกสาวๆ ในคาราโอเกะ

แต่คุณภาพของพวกเธอสูงกว่าในคาราโอเกะเป็นร้อยเท่า

เทียบกันไม่ได้เลย!

“เอาล่ะ ผมยังคงเลือกหวังเมิ่งเหยียน”

สวี่มู่ฟังพวกเธอแนะนำตัวเสร็จ ในที่สุดก็ยังคงมองไปที่หวังเมิ่งเหยียน

“ได้ค่ะ คุณสวี่”

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันคือผู้จัดการวิลล่าประจำของคุณค่ะ” หวังเมิ่งเหยียนโค้งคำนับ มองสวี่มู่ด้วยรอยยิ้ม

“ต่อไป ฉันจะพาคุณไปเซ็นสัญญาความร่วมมือกับผู้จัดการวิลล่าประจำที่ฝ่ายจัดการทรัพย์สิน ทำเรื่องนี้เสร็จแล้ว บ่ายนี้เราจะไปทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์ที่สำนักงานจัดการอสังหาริมทรัพย์กันค่ะ!”

“ได้ คุณจัดการเลย”

เมื่อมาถึงฝ่ายจัดการทรัพย์สิน หลังจากสวี่มู่เซ็นสัญญาเสร็จ ก็พบว่าวุฒิการศึกษาของหวังเมิ่งเหยียนก็เป็นปริญญาโทเช่นกัน

แล้วเธอก็อายุแค่ 23 ปี อ่อนกว่าเขาตั้งสองปี

“ทำไมคุณอายุน้อยขนาดนี้ถึงได้เป็นปริญญาโทแล้วล่ะครับ?”

“พวกเราล้วนเป็นหัวกะทิจากมหาวิทยาลัยต่างๆ ค่ะ ได้รับการคัดเลือกเข้าเรียนปริญญาตรีตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย พอเข้าเรียนในระดับปริญญาตรีแล้ว เราสามารถเลือกที่จะสอบเข้าปริญญาโทได้เลยตั้งแต่ปีสอง วุฒิการศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาแบ่งเป็นปริญญาโทกับปริญญาเอก”

“พวกเราส่วนใหญ่เรียนตรีควบโทค่ะ ในหกคนเมื่อกี้ มีคนหนึ่งเป็นปริญญาเอกด้วย”

“ค่าใช้จ่ายต่อปีของเธอคือเจ็ดแสนหยวน!”

“คือสาวน้อยที่สวมชุดเจเคเมื่อกี้เหรอครับ?”

“ใช่ค่ะ” หวังเมิ่งเหยียนพยักหน้า “เธอชื่อหวังรั่วเฟย วุฒิการศึกษาของเธอสูงที่สุดในที่นี้ แล้วเธอก็มีความรู้กว้างขวางมาก! พูดได้แปดภาษา แล้วก็เก่งทั้งดนตรี หมากล้อม การเขียนพู่กัน และการวาดภาพ”

“แล้วเธอมาทำอาชีพนี้ทำไมล่ะครับ?”

“เพราะเงินเดือนสูงไงคะ! อย่าเห็นว่าพวกเราวุฒิการศึกษาสูง แต่ถ้าออกไปทำงานข้างนอก นอกจากจะเป็นอุตสาหกรรมที่ใช้เทคโนโลยีขั้นสูงแล้ว เงินเดือนต่อปีก็แค่สิบยี่สิบหมื่นเท่านั้น!”

“แล้วพวกเราผู้จัดการวิลล่าประจำ เงินเดือนที่ระบุไว้ก็เท่านั้น แต่จริงๆ แล้วยังมีโบนัสที่นายท่านให้อีก พวกเราเคยมีพี่น้องคนหนึ่ง เงินเดือนเฉลี่ยต่อปีสามารถทำได้ถึงหนึ่งล้านหยวนค่ะ” หวังเมิ่งเหยียนไม่ได้ปิดบังอะไร เพราะในฐานะผู้จัดการวิลล่าประจำของสวี่มู่ ในอนาคตย่อมต้องรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว

อีกอย่างเจ้านายที่สามารถซื้อวิลล่าหรูขนาดนี้ที่หยางเจียซานได้ ย่อมไม่ขาดเงินแน่นอน

พูดง่ายๆ ก็คือ พวกเธอขายความสาว บวกกับความรู้และประสบการณ์ของตัวเอง ขณะที่ทำหน้าที่ผู้จัดการวิลล่าประจำ ก็ดูว่าจะสามารถช่วยเจ้าของวิลล่าในเรื่องงานและด้านอื่นๆ ได้หรือไม่

“เข้าใจแล้ว!” สวี่มู่พยักหน้าเบาๆ “แต่คนที่ซื้อวิลล่าแบบนี้ ส่วนใหญ่ก็เป็นเจ้านายใช่ไหมครับ?”

“ใช่ค่ะ ก็มีบางส่วนที่เป็นลูกคนรวยที่บ้านมีเงิน แล้วพ่อแม่ซื้อให้ แต่ลูกคนรวยพวกนี้ไม่แต่งงานแล้วก็เที่ยวเล่นค่อนข้างจะหนัก”

“ลูกค้าอย่างคุณสวี่ถือเป็นลูกค้าระดับพรีเมียมอันดับหนึ่งเลยค่ะ”

“ขอบคุณครับ”

สวี่มู่หัวเราะฮ่าๆ พูดขึ้น “เอางี้แล้วกัน เพราะว่าปกติผมก็เป็นแค่โอตาคุ คุณยังคงเรียกหวังรั่วเฟยมาเถอะ”

“ผมจะเซ็นสัญญากับพวกคุณทั้งสองคน”

“ได้ค่ะ” หวังเมิ่งเหยียนไม่ได้พูดอะไรมาก

ผู้จัดการวิลล่าประจำคนเดียวหรือสองคน สำหรับหวังเมิ่งเหยียนแล้วไม่มีอะไรแตกต่าง

เนื้อหาการบริการของพวกเธอก็เหมือนกัน

เพียงแต่มีคนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนเท่านั้น

สัญญาเขียนไว้ไม่ละเอียดมาก เพียงแค่ระบุเงินเดือนของผู้จัดการวิลล่าประจำสองคน และเนื้อหางานที่เกี่ยวข้อง ระยะเวลาสัญญาคือห้าปี นั่นก็หมายความว่า ในช่วงห้าปีนี้พวกเธอสามารถเป็นได้แค่ผู้จัดการวิลล่าประจำของสวี่มู่เท่านั้น

ไม่เลว!

สวี่มู่เซ็นสัญญาเสร็จ เงินห้าแสนของหวังเมิ่งเหยียนจะจ่ายโดยทีมจัดการทรัพย์สินของหยางเจียซานวิลล่า ส่วนค่าใช้จ่ายของผู้จัดการวิลล่าประจำคนที่สอง หวังรั่วเฟย สวี่มู่จะต้องจ่ายเพิ่มเอง

สวี่มู่จ่ายเงินเดือนปีละ 700,000 หยวนของหวังรั่วเฟยรวดเดียว ตกลงเรื่องนี้ให้เรียบร้อย

ตอนบ่าย หลังจากที่สวี่มู่ที่ทานบะหมี่เนื้อหนึ่งชามพร้อมกับสาวสวยสองคนเสร็จ ก็นั่งรถโรลส์-รอยซ์ไปยังสำนักงานจัดการอสังหาริมทรัพย์

ทำให้คนที่ทานข้าวอยู่โต๊ะข้างๆ งงไปตามๆ กัน

ชีวิตของคนรวยสมัยนี้มันเรียบง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?

พาผู้หญิงสวยๆ สองคน ขับรถโรลส์-รอยซ์มากินบะหมี่ลันโจว?

ให้ตายสิ!

แน่นอนว่า โลกของคนรวยไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะจินตนาการได้

[จบแล้ว]