บทที่ 61 กฏประหลาดเรือสำราญเงือก (2)

บทที่ 61 กฏประหลาดเรือสำราญเงือก (2)

เพื่อปกปิดตัวตน ตั้งแต่กฏประหลาดครั้งที่แล้ว ซูหรงก็ตัดสินใจแล้วว่าจะแสดงนิสัยตามใบหน้าของเธอในกฏประหลาด ในฐานะนักสืบ เธอย่อมพบเจอคนมาหลายประเภท และได้เรียนรู้การอ่านสีหน้าเล็กๆ น้อยๆ อีกด้วย ก็เหมือนคำที่ว่าผู้ป่วยป่วยนานเข้าก็กลายเป็นหมอ เธอก็พอจะนับว่าเป็นนักแสดงที่ดีคนหนึ่งได้เลย

ในเมื่อใบหน้านี้ดูอ่อนเยาว์ขนาดนี้ หากจะแสดงออกเกินจริงไปบ้างก็ไม่เป็นไร แถมยังช่วยลดความระแวดระวังของคนอื่นได้อีกด้วย

ในที่กฏประหลาดครั้งที่แล้วที่เธอแสดงออกอย่างแข็งกร้าว นอกจากเหตุผลเรื่องใบหน้าแล้ว ที่สำคัญกว่านั้นคือมันเป็นกฏประหลาดแบบร่วมมือ เธอต้องการเป็นผู้นำคนอื่น ย่อมต้องแสดงออกว่าไม่ใช่คนอ่อนแอ

แต่ครั้งนี้แตกต่างกัน กฎไม่ได้ระบุถึงการร่วมมือเลย แถมคนก็เยอะ การแสดงออกที่ไม่ดึงดูดความสนใจมากนักย่อมจะดีกว่า

พี่ถังขยับริมฝีปากสีแดง "บางทีนี่อาจเป็นอุปกรณ์กฏประหลาดก็ได้นะ?"

"งั้น...ก็หรูหราเกินไปแล้ว"ซูหรงดูงุนงง แต่ในใจก็เริ่มประเมินประโยชน์ของบุหรี่กล่องนี้แล้ว

ไอเทมที่ใช้ได้ตั้งแต่ต้นเกม น่าจะไม่ใช่ไอเทมที่ส่งผลทันที แต่จะเป็นอะไรนั้นก็ยังไม่แน่ใจ อย่างไรก็ตาม คงต้องระมัดระวังช่วงที่เธอกำลังสูบบุหรี่ให้ดี

พูดถึงเรื่องนี้ การนำอุปกรณ์กฏประหลาดออกมาอย่างโจ่งแจ้งโดยไม่กลัวคนอื่นจ้องมอง ถ้าไม่ใช่เพราะมั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเองอย่างเต็มที่ ก็คงเป็นเพราะบุหรี่กล่องนี้มีปัญหาบางอย่าง

ไม่ว่าอย่างไร ก็ยังยืยยันคำเดิม — ระมัดระวังไว้ก่อนดีกว่า

"พี่สาวเรียกหนูว่า เสียวเสี่ยวก็พอค่ะ"

เธอตั้งชื่อที่ไม่เหมือนครั้งที่แล้วออกมาลวกๆ จากนั้นห็เกาหัวพลางเอ่ย "งั้นเราเดินออกไปข้างนอกกันเลยไหมคะ?"

พี่ถังจัดผมสั้นของเธออย่างสบายๆ พยักหน้า แล้วเดินออกไปอย่างสง่างาม เธอดูมีเสน่ห์ดึงดูด แต่การกระทำกลับดูคล่องแคล่วและเด็ดเดี่ยว

ทั้งสองเดินไปตามทางเดิน ยิ่งเข้าใกล้บันไดมากเท่าไหร่ กลิ่นคาวทะเลก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น น่าจะเป็นเพราะชั้นสองเป็นดาดฟ้า อยู่ใกล้ทะเลมาก

สุดทางเดิน ข้างบันไดเป็นเคาน์เตอร์ต้อนรับ ที่เคาน์เตอร์มีพนักงานคนหนึ่งยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้ สวมเครื่องแบบสีเขียว เมื่อเห็นทั้งสองคน ใบหน้าของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มที่เหมาะส

"อรุณสวัสดิ์ครับคุณลูกค้าสองท่าน ยินดีต้อนรับสู่เรือสำราญเงือก หวังว่าท่านจะสนุกกับการเดินทางสี่วันที่นี่นะครับ"

ซูหรงถามอย่างสุภาพ "ขอโทษนะคะ ช่วยปิดอ่างอาบน้ำให้ฉันได้ไหมคะ ฉันไม่ใช้อ่างอาบน้ำ และไม่ค่อยชินกับการมีของแบบนี้ในห้องน้ำค่ะ"

เหตุผลที่ซูหรงไม่ให้เจ้าหน้าที่ขนอ่างอาบน้ำออกไปโดยตรง ก็เหมือนกับที่เธอกลัวว่าการทำลายอ่างอาบน้ำจะเป็นการปล่อยสิ่งประหลาดออกมา ถ้าของสิ่งนี้ปรากฏอยู่ในห้อง เป็นไปได้ว่ามันอาจมีประโยชน์ อาจมีปัญหาถ้าทำอะไรกับมัน แต่ปิดมันไว้ก็น่าจะปลอดภัยกว่า

"แน่นอนครับ" พนักงานชุดเขียวผงะไปเล็กน้อย แล้วก็พยักหน้าทันที

"เราจะจัดการให้ทันทีครับ จะปิดอ่างอาบน้ำก่อนที่คุณกลับมาแน่นอนครับ"

ข้างเคาน์เตอร์ต้อนรับมีบันไดขึ้นไปชั้นบน เมื่อรู้สึกถึงสายตาของผู้หญิงข้างๆ ซูหรงจึงหันกลับมา ถามด้วยใบหน้าไร้เดียงสาว่า "มีอะไรเหรอคะ?"

พี่ถังถามอย่างสนใจ "ทำไมต้องปิดอ่างอาบน้ำด้วยล่ะ?"

"เพราะฉันเจอโน้ตในห้องน้ำ บอกว่าห้ามใช้อ่างอาบน้ำค่ะ"

ขณะที่เธอกำลังเดินขึ้นบันได เธอก็ตอบอย่างซื่อสัตย์ เธอไม่จำเป็นต้องโกหกเรื่องนี้ เป็นแค่เบาะแสกระดาษแผ่นเดียว ถ้าทุกห้องมี พี่ถัง คงจะเจอแล้ว ถ้ามีเฉพาะห้องเธอ ก็แสดงว่าห้องอื่นน่าจะมีเบาะแสอื่น

เบาะแสแบบนี้ควรแลกเปลี่ยนกันอยู่แล้ว ตอนนี้กฏประหลาดยังไม่ได้แสดงเจตนาที่จะให้ผู้ตรวจสอบแข่งขันกันเอง ตราบใดที่ไม่กระทบผลประโยชน์ของตัวเอง ก็ไม่จำเป็นต้องปกปิดอะไรมากนัก

สำหรับซูหรงแล้ว นี่ยังทำให้เธอสร้างภาพลักษณ์สาวน้อยไร้เดียงสาได้อีกด้วย

แววตาของพี่ถังไม่ได้แสดงความประหลาดใจ แต่กลับถามอย่างครุ่นคิดว่า "แล้วทำไมไม่ให้พนักงานขนอ่างอาบน้ำออกไปโดยตรงเลยล่ะ? แบบนั้นไม่ยั่งยืนกว่าเหรอ?"

กำลังทดสอบเธออยู่ใช่ไหม? ซูหรงแสดงสีหน้าเข้าใจอย่างกะทันหันโดยไม่แสดงอาการใดๆ "จริงด้วย! ทำแบบนั้นก็ได้นี่!"

จากนั้นเธอก็เกาหัวด้วยความอาย "ฉันลืมไปเลยว่ามีวิธีแบบนี้ด้วย เสียดายเพิ่งคุยกับพนักงานไปเมื่อกี้ ตอนนี้จะกลับคำก็ไม่ดีแล้ว"

คราวนี้พี่ถังก็ไม่พูดอะไรอีก ทั้งสองคนขึ้นไปที่ชั้นสองด้วยกัน

พอออกมาที่ชั้นสองก็จะเป็นดาดฟ้า ทะเลสีเทาอมฟ้าอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา คลื่นที่ถาโถมทำให้รู้สึกเวียนหัว ท้องทะเลมีหมอกจางๆ ปกคลุม แสงแดดถูกซ่อนอยู่หลังเมฆมองเห็นไม่ชัดเจน เมื่อลมทะเลพัดมา กลิ่นคาวทะเลที่เคยแรงก็จางลงเล็กน้อย

บนท้องฟ้าไม่มีนกสักตัว ทะเลก็ดูไร้ชีวิตชีวา ราวกับเป็นเกาะร้างที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก

ทันทีที่เดินออกมา พี่สาวคนสวยหรือก็คือพี่ถังพลันบิดขี้เกียจ รูปร่างดูอ่อนช้อยงดงามเป็นพิเศษ เธอเดินไปที่ราวกันตก มือหนึ่งเท้าราว อีกมือหนึ่งหนีบบุหรี่แล้วพ่นควันออกมา

"เฮ้อ ก่อนหน้านี้ยังคิดจะไปดูทะเลช่วงปีใหม่อยู่เลย ไม่นึกว่าจะได้มาก่อนในกฏประหลาด ติดก็แต่ทะเลนี่ไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ ทำให้เสียสายตาไปหน่อย"

แม้คนจะสวยและวิวจะสวย ซูหรงก็ไม่มีอารมณ์ชื่นชม เธอสังเกตดูรอบๆ พบว่าร้านอาหารกลางแจ้งมีพนักงานสวมเครื่องแบบสีน้ำเงินนั่งอยู่ในเต็นท์ ไม่ไกลจากเขาเป็นประตูทางเข้าซูเปอร์มาร์เก็ต ภายในดูมีของหลากหลายและสมบูรณ์

ไม่รู้ว่าห้องพยาบาลอยู่ตรงไหน อาจจะอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตก็ได้

แต่พูดถึงเรื่องนี้ ถ้านอกจากซูเปอร์มาร์เก็ตแล้วของทุกอย่างฟรี แล้วทำไมถึงต้องไปซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ตด้วยล่ะ? เงินที่ใช้ในซูเปอร์มาร์เก็ตคือเหรียญประหลาดเหรอ? ถ้าเป็นอย่างนั้น เหรียญประหลาดที่มีอยู่แค่ร้อยเดียวของเธอก็คงใช้ทำอะไรไม่ได้มากนัก

พี่ถังสังเกตเห็นว่าเธอกำลังมองไปที่อื่นจึงหันกลับมากล่าว "เธออยากไปซูเปอร์มาร์เก็ตไหม?"

ซูหรงยิ้มอย่างเขินอาย "ฉันไม่มีเงินค่ะ ไปก็คงเปล่าประโยชน์ค่ะ"

"ไม่เป็นไร! พี่จะพาไปเอง!" พี่ถังกล่าวแล้วโอบไหล่เธอไว้ กำลังจะเดินไปทางนั้น แต่ก็มีเสียงดังมาจากบันไดเสียก่อน

ทั้งสองคนมองไปทางนั้นพร้อมกัน เห็นคนสามคนเดินขึ้นมาด้วยกัน เป็นชายสองหญิงหนึ่ง ชายคนหนึ่งดูเป็นหนุ่มนักเลงสวมเสื้อหนัง อีกคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตกับกางเกงยีนส์ ดูเหมือนโปรแกรมเมอร์ไม่มีผิด ส่วนผู้หญิงคนเดียวรูปร่างเล็ก ผมสั้นเท่าติ่งหูดูเรียบร้อย ทั้งสามคนดูเหมือนคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักกัน

ผู้หญิงคนนั้นเห็นว่ามีผู้หญิงอีกสองคนอยู่ข้างบน ก็แสดงสีหน้าดีใจทันที และรีบเดินเข้ามาหา "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อฉีหาน เรามาสำรวจด้วยกันไหมคะ?"

ทั้งสองคนดูเหมือนผู้ตรวจสอบ ผู้หญิงคนนั้นดูออกก็เป็นเรื่องปกติ

"เสียวเสี่ยวค่ะ" ซูหรงแนะนำตัวเอง พร้อมช่วยแนะนำคนข้างๆ ด้วย

"นี่คือพี่ถังค่ะ"

พี่ถังพยักหน้าให้ฉีหานพลางพ่นควันบุหรี่ออกมา แล้วมองชายสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยสายตาเย้ายวนใจ เวลานี้ความเงียบทรงพลังกว่าคำพูดมาก

หน้าของโปรแกรมเมอร์พลันแดงก่ำ เขาพูดด้วยความสับสนว่า "ผม...ผมชื่อ เฉียนเฮ่าอวี่ นี่เป็นครั้งที่สองที่ผมเข้าสู่กฏประหลาดครับ!"

"อู๋เว่ย"

ผู้พูดเป็นชายหนุ่มที่ดูเย็นชา เขาเป็นคนอย่างที่เห็นจริงๆ ไม่ยอมพูดอะไรมาก ไม่แม้แต่จะแสดงท่าทีใดๆ กับสาวสวยอย่างพี่ถังเลย

ในกลุ่มห้าคน มีเพียงเฉียนเฮ่าอวี่ที่รายงานจำนวนกฏประหลาดที่เขาเคยเจอ ดูเหมือนเขาไม่ค่อยฉลาดนัก แต่ก็ไม่มีใครบอกได้ว่าเขาไม่ได้แกล้งทำเหมือนกับซูหรงเพื่อลดความระแวดระวังของคนอื่น

ฉีหานมีนิสัยร่าเริง เธอมองไปที่พี่ถังพลางถามขึ้นว่า "เรารอคนอื่นที่นี่ก่อนดีไหมคะ? พวกคุณเคยเจอผู้ตรวจสอบคนอื่นมาก่อนไหมคะ?"

ซูหรงซ่อนตัวอย่างมีความสุข ลดการมีอยู่ของตัวเองลงเงียบๆ

พี่ถังสะบัดผมม้าเล็กน้อย แล้วพยักหน้า "รอเถอะ นี่เป็นโอกาสในการรวมตัวผู้ตรวจสอบทั้งหมดที่ง่ายที่สุดแล้ว พวกเรายังไม่เห็นผู้ตรวจสอบคนอื่นเลยนะ แต่ถ้าเดาไม่ผิด ฉันกับ 'เสียวเสี่ยว' น่าจะออกมาเร็วที่สุด"

ทุกคนไม่มีข้อโต้แย้งกับการกำหนดการนี้ ซูหรงเหลือบมองพนักงานที่อยู่ทางนั้น แล้วถามเสียงเบาว่า "เราไปสั่งอะไรกินรอดีไหมคะ? ฟรีอยู่แล้วนี่คะ"

เธอต้องยืนยันบางอย่าง

ได้ยินดังนั้น ฉีหานก็พยักหน้าอย่างตื่นเต้นทันที "ดีเลยค่ะ! ฉันยังไม่เคยลองอาหารบนเรือสำราญมาก่อนเลย! เห็นว่ามันไฮโซมากเลยนะ!"

เมื่อเห็นเธอมีความสุขขนาดนั้น ดวงตาของซูหรงก็เผยความประหลาดใจออกมา อยู่ในกฏประหลาดแล้วยังสนใจอาหารที่นี่มากขนาดนี้อีก จะไม่มีปัญหาจริงหรือ?

ท่าทีที่ผู้หญิงคนนี้แสดงออกตอนเพิ่งออกมาก็ไม่เหมือนคนที่เพิ่งเข้าสู่กฏประหลาดครั้งแรก แม้ก่อนหน้านี้เธอจะผ่านกฏประหลาดมาได้ด้วยการเกาะขาคนอื่น ก็ไม่ควรไม่มีความระแวดระวังขนาดนี้สิ?

แม้จะคิดอย่างนั้น แต่ซูหรงก็ไม่ได้แสดงอาการผิดปกติใดๆ บนใบหน้า ทั้งสองคนเดินไปหาพนักงานชุดน้ำเงินทันที

"สั่งอาหารได้ไหมคะ?"

พนักงานชุดน้ำเงินลุกขึ้นยืนอย่างกระตือรือร้นแล้วยื่นเมนูให้ "แน่นอนครับ! เชิญตามสบายเลยครับ อาหารของเราวันนี้ส่งตรงจากเครื่องบินสดๆ ร้อนๆ เลยครับ"

"แล้ววันต่อๆ ไปล่ะ?" อู๋เว่ยพูดแทรกขึ้นมา "จะมีอาหารที่ส่งมาทางเครื่องบินอีกไหม?"

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนล้วนตาเป็นประกายทันที หากมีการขนส่งทางอากาศทุกวัน เครื่องบินขนส่งอาจเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการหลบหนีของพวกเขา

อย่างไรก็ตาม พนักงานส่ายหน้าตามคาด "สองสามวันนี้จะไม่มีการขนส่งทางอากาศครับ แต่ไม่ต้องกังวลนะครับทุกท่าน เราใช้เทคโนโลยีการแช่เย็นล่าสุด จะไม่ทำให้อาหารไม่สดแน่นอน และอาหารที่ขนส่งมาวันนี้ก็เพียงพอสำหรับสี่วันแน่นอนครับ ทุกท่านเพียงแค่สนุกกับมันได้เลยครับ"