ตอนที่ 1 - เสียงกระซิบแห่งการทรยศ (2)

*ก่อนจะอ่านนิยาย โปรดตรวจสอบว่าท่านได้อยู่ในสถานที่ที่มีแสงเพียงพอ หรือถ้าท่านอ่านในความมืดก็อย่าลืมเปิด Night Mode หรือจอส้ม เพื่อป้องกันการปวดหัวและสายตาสั้นด้วยนะครับ*

--------------------------------------------------------------------------------------------

พวกเขาล้วนอยากได้ชีวิตที่เอมิเลียมี.

สิ่งที่พวกเขาเห็นนั้นเป็นเพียงแค่เปลือกนอก. สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือเอมิเลียรู้สึกเจ็บใจกับการตัดสินใจของเธอในครั้งนั้นอยู่ตลอด. เธอไม่น่าเข้าศาสนาเลย.

เธอเป็นคนสมัยใหม่. เธอไม่มีความเชื่อและเธอเกลียดที่จะต้องเห็นการกระทำที่ดูงมงายเกินไป. แค่แกล้งทำตามเธอก็แทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว. แถมยังต้องมาดูการประหารแบบเลือดสาดอีกมันให้ความรู้สึกแย่กว่าเดิมมากๆ. บางครั้งเธอก็ต้องทำเองด้วย เธอต้องปลิดชีวิตผู้คนทิ้งเพียงเพราะว่าพวกเขามีความเชื่อที่แตกต่างแค่นั้นเอง. เสียงร่ำไห้ของเหล่าคนที่น่าสงสารและวิญญาณที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ยังคงกึกก้องอยู่ในหูเธอตอนที่ประหารนั้น.

โหดร้ายและป่าเถื่อนนั่นแหละคือศาสนาแห่งแสง,ศาสนาที่อ้างว่ายอมรับทุกสรรพสิ่งอย่างหมดใจแต่ในมือกลับเปื้อนเลือดอันบริสุทธิ์แทน.

สิ่งที่เอมิเลียอยากทำตอนนี้คืออยู่ให้ห่างจากศาสนาแห่งแสงนี่เท่าที่จะทำได้. เธอหวังว่าจะได้ย้ายไปที่หมู่บ้านไกลๆซักแห่งนึงเมื่อศึกษาจบ เธอจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขที่บ้านนอกนั่น.

นั่นคือทั้งหมดที่เธอต้องการ. แต่ทว่า มีบางคนพยายามจะกีดกันไม่ให้เธอทำเรื่องนั้นสำเร็จ.

เอมิเลียกอดหนังสือแน่นขึ้น มือของเธอเริ่มเปียกขณะที่พูดเบาๆกับตัวเองว่า “เดบรา” เธอพยักหน้าให้หัวหน้าอัศวินเล็กน้อยจากนั้นก็ออกจากโบสถ์ไป.

โบสถ์นั้นตั้งอยู่ใกล้กับทางเข้านครหลวงมากๆ มีอัศวินคอยเดินอารักษ์พื้นที่อยู่อย่างหนาแน่น. เขตนอกของโบสถ์ล้อมรอบไปด้วยย่านการค้าและที่พักอาศัย มีผู้คนชุกชุมอยู่ตลอดทั้งวันทั้งคืน.

เอมิเลียเดินผ่านพวกทหารลาดตระเวนไปทางมุมมืดของตรอกแห่งหนึ่ง. หนังสือที่เธอกอดเอาไว้หล่นลงมากระทบกับพื้นดัง ตุ่บจากนั้นมันก็กลายเป็นรถเข็นเล็กๆ.

ด้านในรถเข็นนั้นมีผ้าเป็นกองอยู่หลายชั้น. เอมิเลียคุ้ยผ่านผ้าพวกนั้นจนเจอผ้าคลุมสีเทาผืนหนึ่ง. เธอสะบัดมันหนึ่งทีเพื่อให้ฝุ่นปลิวออกจากนั้นก็รีบสวมมันทับชุดเอาไว้.

สิ่งที่เธอกำลังจะทำในวันนี้ก็คือกำจัดขวากหนามที่คอยขัดขวางไม่ให้เธอได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในอนาคต และคนคนนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกซะจาก เซ้นต์เดบรา.

ไม่กี่วันก่อนเอมิเลียสังเกตุเห็นว่าผู้หญิงคนนี้คอยแอบตามเธออยู่ในเงามืดตลอด. นางแอบเข้าห้องของเธอหลายครั้งราวกับว่ามันเป็นห้องของนางเอง. ดูเหมือนว่าเธอกำลังหาอะไรบางอย่างอยู่.

เอมิเลียไม่รู้ว่าเธอมีเหตุผลอะไร. เธอไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีจึงเก็บเรื่องนี้ไว้กับตัวเอง. จนกระทั่งบ่ายวานนี้ เธอได้ยินข่าวลือว่าเดบราเจอหลักฐานที่เซ้นต์คนหนึ่งได้ทรยศต่อศาสนาและพระเจ้าของพวกเขาแล้ว. ยังลือกันอีกว่าเดบรากำลังคิดที่จะส่งหลักฐานนั้นไปให้โป๊บในอีกวันสองวัน แล้วเธอก็จะได้รับคำยินยอมจากโป๊บให้โยนคนทรยศนั่นเข้าตารางไป.

เอมิเลียทำหน้านิ่งเข้าไว้ตอนที่ได้ยินเรื่องนั้นและเธอก็คิดว่าเรื่องที่เธอไม่ศรัทธาต่อพระเจ้าถูกเปิดโปงแล้วแน่ๆ. เดบรารู้เรื่องนี้ได้ยังไงนั้นเธอก็ไม่รู้หรอก. เอมิเลียคิดว่าตัวเองปกปิดดีแล้วแท้ๆ แต่เธอก็ต้องเลิกกังวลเรื่องนั้นไปก่อน. สิ่งที่เธอควรทำตอนนี้คือจัดการเรื่องนี้ให้ได้ก่อนที่ความลับจะไปถึงโป๊บ.

ต้องไม่มีใครรู้เรื่องนี้อีก.

ตาของเอมิเลียเริ่มมืดมัวลงพร้อมกัดฟันอย่างแน่น. เธอเอาหมวกของผ้าคลุมขึ้นมาปิดหัวไว้แล้วค่อยๆเลาะไปตามตรอก.

ถ้าจะเริ่มจะโบสถ์ก่อนก็เลิกคิดไปได้เลย เพราะมันเสี่ยงต่อการโดนจับได้มากๆ. หลังจากที่เธอรอมาหลายวันในที่สุดเดบราก็ออกมาจากโบสถ์แล้ว เอมิเลียจับตามองเธอจากระยะไกล.

พอออกจากตรอกมาเธอก็ไปที่ทางแยก จากนั้นเอมิเลียก็เดินเลี้ยวไปรวมกับกลุ่มคนที่ย่านการค้า.

ปกติแล้วชาวเมืองจะใส่ชุดเรียบง่ายสีดำไม่ก็สีเทา ส่วนพวกเซ้นต์นั้นจะใส่ชุดสีขาวทอง ดูโดดเด่นเป็นสง่าท่ามกลางฝูงชน.

เอมิเลียสามารถมองเห็นเดบราได้ง่ายๆจากในฝูงชนนั้น. เธอดูงดงามมากๆ สีหน้าของเธอทั้งมีความเมตตาและอ่อนโยน. ความงดงามของเธอแผ่ออกมาจากภายในจริงๆ. นางดูสว่างจ้ามากๆเมื่อเทียบกับเหล่าผู้ศรัทธารอบๆตัวเธอ.

“เดบรา, เวลาเราใกล้หมดแล้ว ถึงเวลาต้องกลับแล้วล่ะ” เพื่อนของนางกระซิบบอก.

พอมองมาข้างๆ เดบราก็พยักหน้าแล้วโบกมือลาพร้อมกับส่งยิ้มให้ผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ด้านหน้าของเธอ ผู้หญิงคนนั้นก็โบกมือลากลับ. พอหันกลับมารอยยิ้มนั้นก็หายไปทันที ไม่เหลือแม้แต่ความเป็นมิตรเหมือนวินาทีก่อนหน้านี้เลย.