บทที่ 183: คัดลอกภารกิจ (3) (ตอนฟรี)

บทที่ 183: คัดลอกภารกิจ (3)

*ขอเปลี่ยนจากพวก “อสูร” เป็นพวก “มาร” นะครับ

จู่ๆ เขาก็ชนเข้ากับใครบางคนโดยไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าของหลี่เย่เปลี่ยนไป และเขาก็คิดจะสู้กลับโดยไม่รู้ตัว

แต่เมื่อเขาเห็นว่าคนที่ชนเขานั้นเป็นผี หลี่เย่ก็ยิ้มอย่างรวดเร็วและพูดว่า “คุณตา คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”

เห็นได้ชัดว่าหลี่เย่กลัวที่จะไปขัดใจชายชราคนนี้ ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างสุภาพ

ซูหนานโบกมือและไม่พูดอะไรมากนัก เดินต่อไปตามถนนและในที่สุดก็หายลับไปในฝูงชน

บนหน้าต่างภารกิจของเขา มีข้อความปรากฏขึ้น

[คุณต้องการใช้การ์ดจำลองภารกิจหลักกับเป้าหมาย “หลี่เย่” หรือไม่?]

“ใช่”

[ตรวจพบว่าเป้าหมาย “หลี่เย่” มีภารกิจหลักสองอย่าง โปรดเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งเพื่อคัดลอก]

[ภารกิจหลัก 1: ความโกรธเกรี้ยวของราชาปีศาจ]

[ภารกิจหลัก 2: คำสาปมาร]

“ภารกิจหลักสองอย่าง?” ซูหนานรู้สึกประหลาดใจเพราะภารกิจหลักนั้นไม่ง่ายนักที่จะได้มา

นอกจากภารกิจมือใหม่แล้ว ภารกิจเหล่านี้ก็จะได้รับได้ก็ต่อเมื่อเปิดใช้งานผ่านกิจกรรมพิเศษเท่านั้น

หากเขาไม่นับ “มรดกเต่ามังกร” ที่เขาได้รับจากการใช้ปราณโชคชะตา เขาก็คงมีภารกิจหลักพียงภารกิจเดียว

หลี่เย่มีภารกิจหลักสองอย่าง และหนึ่งในนั้นก็ได้รับมาจากการเปิดใช้งานผ่านกิจกรรมพิเศษ

“ภารกิจทั้งสองอย่างนี้ดูไม่ง่ายเลย!”

ดวงตาของซูหนานแสดงสีที่แตกต่างกัน และเขาไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าจะเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งในขณะนี้

เมื่อมองดูครั้งแรก มันก็ดูเหมือนว่าภารกิจทั้งสองอย่างจะไม่มีความสัมพันธ์โดยตรงกับสถานการณ์ปัจจุบันในเมืองพยัคฆ์คำราม แต่เมื่อวิเคราะห์เพิ่มเติมแล้ว ทั้งสองอย่างก็เป็นไปได้

ก่อนอื่นเลย ภารกิจแรกคือความโกรธเกรี้ยวของราชาปีศาจ

หากราชาปีศาจในที่นี้หมายถึงปีศาจเสือ มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

แม้ว่าปีศาจเสือจะมีพลังเทียบเท่ากับระดับจักรพรรดิเมื่อยี่สิบปีก่อน แต่ใครจะรู้ว่ามันจะก้าวไปสู่ระดับจักรพรรดิได้หลังจากผ่านไปยี่สิบปีหรือไม่?

สำหรับภารกิจที่สองคือคำสาปของปีศาจ

ภารกิจนี้มีความน่าสนใจ เนื่องจากน่าจะเกี่ยวข้องกับมารเมื่อพิจารณาจากชื่อของมัน

จื่อฉางเฟิงเคยพูดว่าปีศาจเสือเป็นปีศาจปกติเมื่อยี่สิบปีก่อน แต่จู่ๆ ก็มีการเปลี่ยนแปลงในอุปนิสัยของมันเนื่องมาจากเหตุการณ์หนึ่ง

หากอุปนิสัยของปีศาจเสือเปลี่ยนไปเพราะได้รับผลกระทบจากพลังมาร มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เช่นกัน

“ทำไมต้องคิดมากขนาดนั้นด้วย กลับไปถามจื่อฉางเฟิงซะก็จบ”

เมื่อพบสถานที่ที่ไม่มีใครอยู่ ซูหนานก็แปลงร่างเป็นผีหนุ่มและกลับไปที่โรงเตี๊ยม

หลี่เย่และคนอื่นๆ ยังไม่จากไปและยังคงพูดคุยกันอยู่

ซูหนานฟังอย่างตั้งใจและพบว่าพวกเขากำลังคุยกันเรื่องการเข้าภูเขาด้านหลัง

ซูหนานไม่ได้สนใจพวกเขาอีกและรีบขึ้นไปชั้นสอง จากนั้นก็แปลงร่างกลับเป็นจางหยางและกลับไปที่ห้องรับรองแขก

“น้องจาง คนนอกพวกนั้นรู้วิธีออกไปไหม” ซ่งจื้อถามอย่างกระตือรือร้น

“พวกเขารู้ แต่เป็นเรื่องยากสำหรับพวกเขาที่จะบอกเรา” ซูหนานพูดซ้ำเงื่อนไขที่หลี่เย่พูดถึง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จื่อฉางเฟิงก็พูดขึ้นทันทีว่า “เราไม่สามารถตกลงตามเงื่อนไขของพวกเขาได้ เมื่อเราปล่อยให้พวกเขาเข้าไปในภูเขาด้านหลัง ปีศาจเสือก็อาจจะถูกรบกวน และพวกเราก็จะไม่มีใครหนีออกจากที่นี่ได้!”

ซ่งจื้อพูดอย่างโกรธจัด “จะพูดหรือไม่นั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับพวกมัน ฉันจะไปจับพวกมันมารีดข้อมูลให้หมดเปลือกซะตอนนี้เลย ฉันจะฆ่าพวกมันวันละครั้งแล้วดูว่าพวกมันจะยอมพูดไหม!”

จื่อฉางเฟิงส่ายหัวอีกครั้ง:“ไม่มีประโยชน์ ถ้าพวกเขาไม่อยากพูด พวกเขาก็จะไม่พูด และเราก็ไม่สามารถเสียเวลาไปเปล่าๆ ได้!”

ซูหนานมองไปที่จื่อฉางเฟิงและพูดว่า “ผู้อาวุโส อะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันในอุปนิสัยของปีศาจเสือเมื่อยี่สิบปีก่อนกันแน่?”

จื่อฉางเฟิงครุ่นคิดสักครู่แล้วพูดว่า “ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมอุปนิสัยของปีศาจเสือถึงเปลี่ยนไปเมื่อยี่สิบปีก่อน แต่ฉันได้ยินมาจากผู้ว่าการว่ามันอาจเกี่ยวข้องกับพลังมารก็ได้”

มาร?

เมื่อได้คำตอบ ซูหนานก็มองไปที่ตัวเลือกสองตัวบนหน้าต่างแล้วตัดสินใจเลือก..