บทที่ 89: จุดประสงค์ของโจวเฉิง (ตอนฟรี)

บทที่ 89: จุดประสงค์ของโจวเฉิง (ตอนฟรี)

“คาดการณ์!”

[คุณปลอมตัวเป็นเจ้าหญิงเผ่าหมาป่าฟ้าและมาถึงชั้นที่สองของคุกคุนเทียน คุณรู้ว่ามีคนนอกซ่อนตัวอยู่ในชั้นนี้ แต่กระนั้นคุณก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ คุณค่อยๆ เดินไปยังชั้นที่สาม เมื่อคุณผ่านห้องขังหมายเลข 52 เงาก็เริ่มติดตามคุณ]

[แม้ว่าคุณจะไม่รู้ตัว แต่คุณก็รู้สึกได้ว่าคนนอกกำลังติดตามคุณอยู่]

[เมื่อมาถึงชั้นที่สาม คุณเดินวนเป็นวงกลม คุณรู้ว่าหลังจากผ่านห้องขังหมายเลข 35 แล้ว ผู้บุกรุกจะไม่ติดตามคุณอีกต่อไป]

[อย่างที่คุณคิด เมื่อผ่านห้องขังหมายเลข 35 เงาที่ติดตามคุณก็ซ่อนตัวอยู่ในมุมหนึ่ง]

[คุณไม่ได้ขู่ให้งูตื่น แต่กลับไปที่ชั้นที่สองเพื่อรออย่างเงียบๆ]

[หนึ่งนาทีต่อมา คุณกลับไปที่ชั้นที่สามอย่างเงียบๆ และมาถึงหน้าห้องขังหมายเลข 35  คุณหยิบกุญแจออกมาเพื่อปลดล็อกประตู]

[คุณเห็นผู้บุกรุกอยู่ในห้องขัง กำลังจัดเตรียมบางอย่าง ในมุมหนึ่ง ศพของปีศาจกำลังถูกไฟเผาไหม้อย่างช้าๆ จนกลายเป็นเถ้าถ่าน]

“โจวเฉิงมีวิธีฆ่าปีศาจระดับวิญญาณจริงๆ! เขามีการเตรียมการที่ละเอียดถี่ถ้วนจริงๆ”

ซูหนานตกตะลึง แม้ว่าพลังของปีศาจในคุกคุนเทียนจะเกือบหมดลงเนื่องจากสายเลือดที่ถูกกดขี่ แต่ปีศาจระดับวิญญาณก็ยังไม่ง่ายที่จะจัดการ

เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโล่งใจที่เขาไม่ได้กดดันโจวเฉิงมากเกินไปก่อนหน้านี้ มิฉะนั้น โจวเฉิงก็คงจะใช้วิธีการนี้ฆ่าเขา

“โจวเฉิงได้กุญแจสำหรับเปิดห้องขังหมายเลข 35 มาจากไหน” ซูหนานสงสัย

กุญแจชั้นสามหายไปสองสามดอก แต่ไม่มีดอกใดเลยที่เป็นกุญแจสำหรับเปิดห้องขังหมายเลข 35

“โจวเฉิงมีกุญแจคุนเทียนระดับสามงั้นหรอ?”

ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

คุกคุนเทียนมีทั้งหมดห้าชั้น ดังนั้นจึงน่าจะมีกุญแจคุนเทียนห้าดอก โจวเฉิงเตรียมตัวที่จะเข้ามาในคุกคุนเทียนมาเป็นเวลานานแล้ว และต้องพิจารณาเรื่องกุญแจตั้งแต่เนิ่นๆ

บางทีโจวเฉิงอาจได้รับกุญแจจากที่อื่นมาเป็นเวลานานแล้ว

[เมื่อเห็นคุณมาถึง คนนอกก็รีบเก็บของบนพื้น คุณมีเวลาแค่ดูว่ามันเป็นรูปแผ่นจานเท่านั้น]

[คนนอกไม่มีเจตนาจะหลบหนี เพราะรู้ดีว่าเขาหนีไม่ได้ และทำได้แค่รอความตายเท่านั้น]

[คุณไม่ได้แสดงความเมตตาและใช้ทักษะการต่อสู้สายเลือดของคุณเพื่อฆ่าคนนอก]

[คุณค้นในห้องขัง ต้องการตรวจสอบว่าคนนอกลืมของอะไรไว้บ้างหรอไม่]

[คุณผิดหวังมาก ดูเหมือนว่าคุณจะมาถึงเร็วเกินไป คนนอกไม่มีเวลาเตรียมอะไร และไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย]

“ฉันมาเร็วเกินไปหรอ?” ซูหนานขมวดคิ้ว

การคาดการณ์กินเวลาเพียงสามนาที เขาใช้เวลาหนึ่งนาทีในการเดินทางจากชั้นหนึ่งไปยังชั้นที่สามและกลับมายังชั้นที่สอง ซึ่งถือว่าเร็วพอสมควรแล้วด้วยซ้ำ

หากเขารอที่ชั้นที่สองมากกว่าหนึ่งนาทีก่อนจะไป นั่นก็ทำให้แทบจะไม่มีเวลาเหลืออยู่เลย

หากเขายังคงรอต่อไป การคาดการณ์ก็จะสิ้นสุดลง

“หากเพียงแต่เวลาของการคาดการณ์นานกว่านี้อีกหน่อยล่ะก็” ซูหนานถอนหายใจในใจ แต่ก็ไม่มีอะไรที่เขาทำได้

หากเขาต้องการดูว่าโจวเฉิงกำลังทำอะไรอยู่ ตอนนี้เขาก็มีทางเลือกเดียวเท่านั้น

นั่นคือพาโจวเฉิงไปยังชั้นที่สาม จากนั้นจึงกลับไปยังชั้นที่สอง รอสักนาทีก่อนจะใช้การคาดการณ์อีกครั้ง

แต่การทำเช่นนั้นก็จะช่วยโจวเฉิงอย่างไม่ต้องสงสัย

บางทีโจวเฉิงอาจทำภารกิจหลักสำเร็จแล้วด้วยวิธีนี้ก็ได้

มันอาจนำไปสู่ผลที่ไม่ทราบแน่ชัดที่ส่งผลต่อเขา

ซูหนานต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ

“ด้วยพรสวรรค์คาดการณ์อนาคต แม้ว่าโจวเฉิงจะก่อให้เกิดผลลัพธ์ที่ไม่ทราบแน่ชัดจริงๆ แต่ฉันก็ยังสามารถตอบสนองล่วงหน้า ขัดขวางการกระทำของเขาได้ทันเวลา และความเสี่ยงนั้นก็จะไม่ใช่เรื่องที่ควบคุมไม่ได้”

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ซูหนานจึงตัดสินใจช่วยโจวเฉิงเข้าสู่ชั้นที่สาม

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เขาก็ปลอมตัวเป็นเจ้าหญิงและมุ่งหน้าสู่ชั้นที่สอง

ในมุมมืด โจวเฉิงเข้าสู่ระบบเกม

ก่อนที่เขาจะตรวจสอบภารกิจประจำวันของเขาได้ เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้โดยทันที

สีหน้าของโจวเฉิงเปลี่ยนไปและใบหน้าของเขาก็มืดมนลงทันที “หรือว่าจะเป็นปีศาจหมาป่าตัวนั้นอีกแล้ว?”

หลังจากถูกซูหนานที่ปลอมตัวเป็นปีศาจหมาป่าฆ่าตายสองครั้งติดต่อกัน เขาก็เกิดอาการหลอน โดยคิดไปเองว่าเสียงฝีเท้าที่เข้ามาใกล้นั้นเป็นของปีศาจหมาป่าที่ซูหนานปลอมตัวเป็น

อย่างไรก็ตาม เมื่อนึกถึงสมาชิกที่ถูกปีศาจหมาป่าฆ่าไปก่อนหน้านี้ เขาก็ส่ายหัว: “ฉันคงคิดมากเกินไป ปีศาจหมาป่าตัวนั้นยังอยู่ที่ชั้นหนึ่งเมื่อกี้นี้ มันไม่น่าจะมาถึงชั้นสองได้เร็วขนาดนี้”

โจวเฉิงไม่กล้าประมาท เขากลั้นหายใจและรออย่างเงียบๆ

เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ และในไม่ช้าเขาก็ได้เห็นว่าเสียงฝีเท้านั้นเป็นของใคร

เมื่อเขาเห็นว่าปีศาจที่กำลังเข้ามาใกล้ไม่ใช่ปีศาจหมาป่า เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งใจ

อย่างไรก็ตาม เมื่อรู้ว่ามันคือปีศาจที่มีรูปร่างเป็นมนุษย์โดยสมบูรณ์ หัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้น และใบหน้าของเขาก็มืดมนลงอีกครั้งในทันที

ใบหน้าของโจวเฉิงเปลี่ยนไปเป็นสีหน้าอัปลักษณ์ แม้ว่าพลังที่เขาได้รับจากสมบัติจะน่าเกรงขาม แต่มันก็ไม่เพียงพอที่จะหลบหนีปีศาจระดับราชาได้

เขาต้องการหลบหนีแต่ก็ไม่พบทางหนี

เขาทำได้เพียงกลั้นหายใจและภาวนาว่าจะไม่มีใครพบเห็นเขา

เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา ในที่สุดมันก็มาถึงข้างๆ โจวเฉิง

เสียงฝีเท้าไม่ได้หยุดลงและทำให้โจวเฉิงประหลาดใจ

“มันไม่สังเกตเห็นฉันหรอ” โจวเฉิงตกตะลึง จากนั้นเขาก็ดีใจมาก

เขาไม่รู้ว่าทำไมปีศาจตัวใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าเขาถึงไม่สังเกตเห็นเขา แต่เขาก็รู้ว่านี่คือโอกาส!

โดยไม่คิดอะไร เขารีบเข้าไปในเงาใต้เท้าของซูหนาน

ซูหนานเดินต่อไปโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏที่มุมปากของเขา

ในไม่ช้า เขาก็เข้าสู่ชั้นที่สาม

“ เข้าไปเลย!' ในช่วงเวลาที่เขากำลังเข้าสู่ชั้นที่สาม หัวใจของโจวเฉิงก็เต้นแรงอย่างหนัก..