ตอนที่ 26 คนช่างประจบ

ตอนที่ 26 คนช่างประจบ

หลินเยว่ถือกระเป๋าขึ้นมาบนห้อง ตอนนั้นภายในห้องเงียบสนิทจนชวนให้รู้สึกอึดอัด มีเพียงเฮ่อหยวนที่นั่งอยู่ ส่วนคนอื่นล้วนยืนอยู่สองข้างเขา

เมื่อเห็นหลินเยว่ เฮ่อหยวนก็ลุกขึ้นมารับกระเป๋าจากมือเธอ แล้วพูดว่า “คุณไปนั่งที่โซฟาก่อนเถอะ”

นั่งเหรอ? หลินเยว่เหลือบมองคนที่ยืนเรียงรายอยู่ทั้งสองฝั่ง รู้สึกว่ายืนอยู่อย่างนี้อาจจะดีกว่า

แต่เฮ่อหยวนกลับเป็นฝ่ายเดินไปหยิบผ้าขนหนูแบบใช้ครั้งเดียวจากในห้องน้ำ แล้วไปที่ตู้เย็น ทำแผ่นประคบเย็นอย่างง่ายให้เธอ

เขาเดินกลับมาที่ห้องรับแขก ไม่สนใจคนอื่นในห้อง แล้วพูดขึ้นตรงๆว่า “มานั่งตรงนี้”

หลินเยว่เลยจำต้องนั่งลงข้างเขา เฮ่อหยวนจึงยื่นแผ่นประคบให้

“เอาไว้ประคบก่อน”

หลินเยว่ค่อยๆ แนบแผ่นประคบลงบนใบหน้า ตอนนั้นเธอถูกภรรยาของอวี่ซงชิงตบเอาจนมึนไปหมด อีกฝ่ายทั้งตัวใหญ่และลงมือแรง

ตั้งแต่เห็นหลินเยว่ อวี่ซงชิงก็ทำตัวเหมือนเห็นแม่แท้ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความเว้าวอนราวกับขอความช่วยเหลือ

“ขอโทษครับ เลขาหลิน ผมขอเป็นตัวแทนภรรยาผมกล่าวคำขอโทษอย่างจริงใจเรื่องที่เกิดขึ้น เธอถูกคนปั่นหัว ส่วนผม…ผมจะไม่ปล่อยคนที่ยุแยงให้ลอยนวลแน่นอน หวังว่าคุณจะไม่ถือสาคนพาลเลยนะครับ”

หลินเยว่รู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที ถึงอวี่ซงชิงจะเป็นคนที่สร้างตัวได้เพราะภรรยา แต่ยังไงก็เป็นถึงผู้บริหารใหญ่ของบริษัท มาตอนนี้กลับโค้งหัวให้งกๆ ต่อหน้าเธอ มันทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างที่สุด

อวี่ซงชิงยังดันภรรยาตัวเองเบาๆ ให้แสดงความรับผิดชอบบ้าง

ฝ่ายภรรยาที่เพิ่งออกลายไปทั้งคืน ตอนนี้เหนื่อยล้าเต็มที พอจะพูดก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

เธอร้องไห้พลางพูด “ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ฉันโดนจ้าวจิงจิงปั่นหัว เธอบอกว่าคุณกับเลขาหลินมีความสัมพันธ์กัน แล้วยังจงใจบอกเลขาห้องของเลขาหลินให้ฉัน ฉันเป็นคนใจร้อน เจออะไรแบบนี้เลยทนไม่ได้ก็เลยบุกเข้ามาแบบนั้น…”

อวี่ซงชิงถอนหายใจ “พูดไปก็เท่านั้น เดี๋ยวผมจะไปตรวจสอบเรื่องนี้เอง คุณรีบขอโทษเลขาหลินเถอะ”

ภรรยาอวี่ซงชิงสูดน้ำมูก เสียงข่มขู่แบบเดิมหายไปเหมือนโดนน้ำเย็นราดใส่ หงอยเป็นมะเขือที่โดนหมัด

“ขอโทษค่ะ เลขาหลิน ทุกอย่างเป็นความผิดของฉันทั้งนั้น ถ้าคุณจะโกรธก็โกรธฉันเถอะ หรือถ้าคุณอยากระบาย จะตบฉันอีกสองทีก็ได้นะคะ…”

ฝ่ามือของหลินเยว่ที่ตบไปเมื่อครู่ แทบไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้บนใบหน้าของภรรยาอวี่ซงชิงเลย แต่ท่าทางของอีกฝ่ายที่ทั้งน้ำตาและน้ำมูกไหลพราก กลับดูน่าสมเพชไม่เบา

หลินเยว่ถอนหายใจเบาๆ “คุณนายอวี่ เราก็ต่างฝ่ายต่างตบกันไปแล้ว ถือว่าเจ๊ากันเถอะนะคะ”

ภรรยาอวี่ซงชิงเช็ดน้ำตา แล้วรีบพูดขึ้นว่า “งั้นคุณช่วยพูดกับประธานเฮ่อให้ยกเลิกเรื่องถอนทุนได้ไหมคะ ฉันยอมรับว่าทะเลาะกับอวี่ซงชิง แต่ฉันก็รู้ดีว่าเขาทุ่มเทให้โปรเจกต์นี้มากแค่ไหน ทั้งแรงทั้งทุนก็ลงไปเยอะ

ตอนนี้โครงการก็เริ่มไปแล้ว คนที่ฝากความหวังไว้กับงานนี้เพื่อเลี้ยงครอบครัวก็มีไม่น้อย พวกเรายินดีลดส่วนแบ่งลงอีกนิดก็ได้ ขอแค่โปรเจกต์นี้เดินหน้าต่อไปได้เท่านั้น”

หลินเยว่เบิกตากว้าง หันไปมองเฮ่อหยวนด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ เขาจะถอนทุน?

พอเฮ่อหยวนสบตากับเธอ หลินเยว่ก็เข้าใจได้ทันทีว่า สิ่งที่อีกฝ่ายพูดนั้นเป็นเรื่องจริง

เธอสะดุ้งเฮือก เขาจะยอมทำถึงขนาดนี้…เพียงเพราะเธอเป็นแค่เลขาคนหนึ่งงั้นเหรอ?

เธอรีบแย้มยิ้มจางๆ ออกมาทันที “คุณนายอวี่ล้อเล่นแล้วค่ะ ประธานเฮ่อของเราไม่ใช่วัยรุ่นสิบกว่าปีที่ใช้อารมณ์ตัดสินใจ เขาคือผู้นำคนสำคัญรุ่นใหม่ของเหิงซิงกรุ๊ป การตัดสินใจแต่ละครั้งของเขา ล้วนสร้างประโยชน์ให้กับบริษัทอย่างมหาศาล

โปรเจกต์เมืองท่องเที่ยวนี้มีเม็ดเงินลงทุนมหาศาล ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ามันเริ่มต้นไปแล้ว แค่ผลประโยชน์ด้านการจ้างงานในพื้นที่ก็มากมายล้นหลาม ประธานเฮ่อจะไม่ถอนทุนง่ายๆหรอกค่ะ คุณนายอวี่อย่าคิดมากเลย”

ถ้าเรื่องนี้หลุดกลับไปถึงบริษัท กลัวว่าเฮ่อหยวนจะโดนบรรดากรรมการในบอร์ดด่ากันจนหัวหมุน และเธอ…ก็คงได้กลายเป็นแพะรับบาปคนแรกแน่นอน

มุมปากของเฮ่อหยวนยกขึ้นเล็กน้อย เขารู้เลยว่าไม่ได้มองคนผิดจริงๆ

อวี่ซงชิงค่อยผ่อนลมหายใจ “เลขาหลินใจกว้างเสียจริง ผมจะหาตัวคนที่อยู่เบื้องหลังมาให้ได้ แล้วจะเอายังไงกับมันก็สุดแท้แต่คุณเลยครับ”

เฮ่อหยวนยกมือขึ้นเล็กน้อย “ประธานอวี่ พูดให้น้อยหน่อยจะดีกว่า”

อวี่ซงชิงพยักหน้า “ผมเข้าใจแล้วครับ ประธานเฮ่อ เลขาหลิน งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะครับ”

เฮ่อหยวนพยักหน้ารับเบาๆ อีกฝ่ายก็พากันเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ

ทว่าเพิ่งก้าวพ้นประตูออกไป ก็ได้ยินเสียง ปัง! ดังสนั่นมาจากด้านใน

อวี่ซงชิงส่ายหน้าอย่างจนใจ เกรงว่าอีกสองคนที่เพิ่งเดินออกไป คงไม่แคล้วโดนจัดหนักแน่

ที่จริงเรื่องนี้ ถ้าจะว่าแล้ว ความผิดก็อยู่ที่โรงแรมอวิ๋นซิงมากกว่า อยู่ในถิ่นของตัวเองแท้ๆ แต่ปล่อยให้มีคนบุกเข้ามาทำร้ายแขกอย่างเลขาหลินได้

แถมเจ้าหน้าที่ของโรงแรมยังเป็นฝ่ายเปิดทางให้อีกต่างหาก—ใครจะทนได้?

ด้านใน หลินเยว่สะดุ้งสุดตัวกับเสียงทุบโต๊ะกะทันหันของเฮ่อหยวน

พอดีตอนนั้นเอง ผู้อำนวยการฝ่ายห้องพักกับผู้จัดการทั่วไปก็รีบรุดมาถึง ขณะที่พนักงานคนที่เป็นคนช่วยพาคุณนายอวี่เข้าห้องของหลินเยว่ก็ตัวสั่นจนแทบยืนไม่ไหว

หลินเยว่ไม่ห้ามอะไร ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ มีแต่จะยิ่งทำให้เรื่องแย่ลงทั้งกับคนอื่นและตัวเธอเอง

เฮ่อหยวนกวาดตามองพวกเขาด้วยสายตาเย็นเยียบ เค้นเสียงพูดออกมาคำหนึ่ง “ดีมาก”

ผู้จัดการทั่วไปรีบก้าวออกมา “ประธานเฮ่อ เรื่องนี้เป็นความบกพร่องของผมเอง ผมรับผิดชอบทุกอย่าง ขอรับรองว่าจะจัดการให้เรียบร้อยครับ”

เฮ่อหยวนปรายตามองเขานิ่งๆ “พนักงานทุกคนที่ปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่ล็อบบี้ในคืนนี้ ไล่ออกให้หมด รวมถึงผู้จัดการประจำล็อบบี้ด้วย ส่วนคุณ…ผู้จัดการทั่วไป ให้หยุดปฏิบัติงานชั่วคราว รายงานความผิดทั่วทั้งบริษัท เพื่อใช้เป็นกรณีตัวอย่าง จากนี้ไปให้รองผู้จัดการทั่วไปดูแลงานของโรงแรมแทนไปก่อน”

ผู้จัดการฝ่ายต้อนรับถึงกับยืนแทบไม่อยู่ รีบเงยหน้าสบตาเฮ่อหยวนทันที “ทำไมถึงขนาดต้องไล่ออกล่ะครับ? ถึงผมจะพลาดที่ไม่ได้ตรวจสอบให้ดี แต่มันก็ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นไม่ใช่เหรอครับ?”

เฮ่อหยวนหัวเราะเยาะ “พนักงานต้อนรับของโรงแรมอวิ๋นซิงมีอย่างน้อยแปดคน คนที่ก่อเรื่องเป็นพนักงานที่มาทำงานแทนวันหยุด เธออาจไม่รู้ว่าผมอยู่ที่นี่ แต่คนอื่นรู้ แต่ไม่มีใครเตือนเธอเลย สงสัยว่าพวกเธอจะมีปัญหาส่วนตัวกันแน่

เธอไม่รู้อะไรเลย ยังกล้าพาคนที่ก่อเรื่องขึ้นไปบนห้องแขก ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา พวกคุณมีปัญญารับผิดชอบหรือเปล่า? ต่อให้คนในห้องนี้ไม่ใช่ผม พวกคุณก็ไม่มีสิทธิ์เปิดห้อง ยกเว้นตำรวจมาแสดงหมายเท่านั้น

พวกเธอกล้าเกินไป รู้ว่าผมอยู่ที่นี่แต่ยังปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้น เปิดเผยธาตุแท้การกลั่นแกล้งเพื่อนร่วมงานออกมาหมด คุณในฐานะผู้จัดการฝ่ายต้อนรับ ยังจะกล้าอ้างว่าแค่พลาดตรวจสอบ? บอกตรงๆ เลยว่าโง่จนเกินเยียวยา!”

หลินเยว่ถึงกับอึ้ง นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเฮ่อหยวนด่าใครแรงขนาดนี้ ดูท่าเขาจะโกรธจัดจริงๆ

ไม่มีใครกล้าเถียงอีกต่อไป

หลังจากทุกคนออกไปแล้ว เฮ่อหยวนก็ยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ ด้วยความเหนื่อยล้า

หลินเย่ว่วางแผ่นประคบเย็นลง มองเขาอย่างเป็นห่วง “ประธานเฮ่อ…คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?”

เฮ่อหยวนส่ายหน้า “ไม่เป็นไร”

หลินเยว่พยายามพูดปลอบ “ฉันเข้าใจค่ะ เทียบกับพฤติกรรมของคุณนายอวี่แล้ว คุณคงโกรธพนักงานในโรงแรมเรามากกว่า

คุณนายอวี่ถึงจะอารมณ์ร้อน แต่ยังสามารถปลอบโยนได้ ส่วนพนักงานของเรา พอรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนมีฐานะ ก็ไม่กล้าแตะต้อง อย่างน้อยประธานเฮ่อก็ยังมองเห็นเรื่องทั้งหมด ฉันเชื่อว่าโรงแรมอวิ๋นซิงของเราจะต้องมีอนาคตสดใสภายใต้การนำของคุณค่ะ”

เฮ่อหยวนหัวเราะในลำคอทันที “ประจบเก่งไม่เบาเลยนะ”

หลินเยว่เชิดคาง “ฉันพูดจากใจค่ะ ประธานเฮ่อ”

เฮ่อหยวนถอนหายใจยาว “เอาล่ะ ดึกแล้ว รีบไปพักผ่อนเถอะ”

หลินเยว่รีบพยักหน้า กล่าวราตรีสวัสดิ์ แล้วกลับเข้าไปในห้องนอนแขกเงียบๆ

(จบตอน)