ตอนที่ 19 เอ้อเป่า

ตอนที่ 19 เอ้อเป่า

ช่วงบ่ายของวันถัดมา ขณะที่เฮ่อหยวนกำลังประชุมอยู่ จู่ๆ ก็มีแฮชแท็กหนึ่งบนโซเชียลพุ่งทะยานติดเทรนด์แบบฉุดไม่อยู่

หัวข้อเขียนว่า —

【ตัวตนจริงของแฟนลับซูอิง】

ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของเหิงซิงรีบติดต่อมายังสำนักงานประธานทันที หลินเยว่เปิดดูแฮชแท็กนั้น และเห็นว่าชื่อของเฮ่อหยวน เหิงซิง และซูอิง พาดอยู่เต็มไปหมด

เธอเลื่อนลงไปอ่านคอมเมนต์ต่อ…

—— โอ้โห ซูอิงของเราไปไกลขนาดนี้แล้วเหรอ?

—— ยืนยันแล้วใช่ไหม? สุดยอดอะ เป็นถึงประธานเหิงซิงเลยนะ

—— เฮ่อหยวน, เพศชาย, อายุ 27 ปี, สูง 188 ซม., หนัก 79 กก., วันเกิด 20 สิงหาคม, ราศีสิงห์ ปริญญาโทสองสาขาจากไอวี่ลีก ด้านการเงินและคอมพิวเตอร์ ลูกชายคนโตของตระกูลเฮ่อ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานเหิงซิง แนบภาพจากงานอีเวนต์ด้านข้างหนึ่งใบ (ฮือออ หาแบบเห็นหน้าตรงไม่ได้…)

—— โอ๊ยๆๆ ดั้งคือที่สุด! ไฝตรงนั้นก็น่าหลงใหลเกินต้าน ชอบเลยอะ

—— แม่งหล่อฉิบหาย นี่โลกจริงมีประธานบริษัทที่ทั้งเก่งทั้งหล่อแบบนี้จริงเหรอ?

—— กรี๊ดดดด ตรงสเปกสุดๆ อยากสิงร่างซูอิง

……

อย่างน้อยก็ยังไม่มีคอมเมนต์ด้านลบ ตอนนั้นโจวอวิ๋นเช่อกำลังไปทำงานต่างประเทศ หลินเยว่จึงลุกขึ้นทันที รีบเดินไปที่ห้องประชุม

“ตอนนี้อินเทอร์เน็ตเติบโตเร็วมาก ธุรกิจรูปแบบดั้งเดิมเจอปัญหาหนักขึ้นทุกวัน รวมถึงเหิงซิงของเรา ไม่ว่าจะเป็นโรงแรมหรือศูนย์การค้า จำนวนผู้ใช้บริการลดฮวบ รายได้ก็ลดตาม…”

เสียงของเฮ่อหยวนที่กำลังพูดอยู่ในห้องประชุม ถูกเสียงเคาะประตูของหลินเยว่ขัดจังหวะเข้าอย่างจัง

เขาหันไปมองเธอ หลินเยว่ก็รีบเร่งฝีเท้า แล้วโน้มตัวไปให้เขาดูข่าวบนมือถือ

คนในห้องประชุมต่างก็หันมามองหน้ากัน อะไรที่ทำให้เลขามาขัดการประชุมของประธานเฮ่อหยวนได้ ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่

สีหน้าของเฮ่อหยวนเย็นชาทันที แววตาก็เคร่งเครียดลงอย่างเห็นได้ชัด

พวกคนพวกนั้นไม่เคยฟังคำเตือนของเขาเลยสักครั้ง คิดว่าเขาจะปล่อยผ่านเพราะขี้เกียจมีเรื่อง หรือกลัวแรงกดดันจากโซเชียลอย่างนั้นหรือ? แล้วพวกเขาเอาความมั่นใจมาจากไหนกันแน่?

พอได้ยินเสียงกระซิบกระซาบจากคนในห้องประชุมบางคน เฮ่อหยวนก็ปรายตามองอย่างไม่แสดงอารมณ์ ก่อนจะพูดสั้นๆว่า

“เลิกประชุม”

แม้แต่คนโง่ก็ยังรู้ว่าเฮ่อหยวนกำลังโกรธ ทุกคนเลยรีบเก็บของเงียบๆ แล้วออกจากห้องประชุมอย่างระมัดระวัง

เฮ่อหยวนหันมาทางหลินเยว่ “ให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์กับฝ่ายกฎหมายขึ้นมาหาฉันเดี๋ยวนี้”

“พวกเขามาถึงแล้วค่ะ เดี๋ยวฉันให้เข้ามา”

เรื่องที่ต้องใช้มืออาชีพก็ต้องปล่อยให้มืออาชีพจัดการ ฝ่ายประชาสัมพันธ์พอเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างเฮ่อหยวนกับซูอิงแล้ว ก็ไม่ได้เร่งร้อนอะไรนัก

ในฐานะที่เหิงซิงเป็นบริษัทเก่าแก่ ภาพลักษณ์โดยรวมยังถือว่าค่อนข้างดี

เมื่อก่อน ประธานเฮ่อคนเก่า—ก็คือคุณปู่ของเฮ่อหยวน—ก็เคยเกือบทำบริษัทพังเพราะเรื่องผู้หญิง ไม่ได้หมายความว่าดาราจะไม่ดี แต่พอเอาดารามาโยงกับประธานบริษัทเมื่อไหร่ ใครๆ ก็ต้องคิดไปไกล

แต่ครอบครัวเฮ่อหยวนรักใคร่กลมเกลียว บรรยากาศในบ้านเปิดกว้าง และพ่อแม่ก็รักกันมาก เขาไม่ใช่คนที่จะไปแอบซ่อนความสัมพันธ์ลับๆ แบบนั้นได้เลย

มีแค่โทรศัพท์ของสตูดิโอซูอิงที่โทรเท่าไหร่ก็ไม่ติด ทำให้ผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์ถึงกับถอนใจออกมา

เฮ่อหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ไม่ต้องรีบหรอก ยังไงเรื่องมันก็ไม่มีมูลความจริง อย่างช้าสุดพรุ่งนี้เช้าเราต้องออกมาชี้แจงแน่นอน ไม่ต้องกังวล

แต่ภาพเบลอๆ ที่เห็นกันในลานจอดรถนั่น ไม่ใช่ผมกับซูอิง

แต่เป็นผมกับเลขาหลิน ตอนนั้นผมไปเจอซูอิง แล้วเลขาหลินก็อยู่ด้วย สถานการณ์ตอนนั้นรีบมาก เลยให้เลขาหลินสลับชุดกับซูอิงเพื่อช่วยให้ซูอิงหนีไปได้

ทั้งผมกับเลขาหลินไม่ใช่บุคคลสาธารณะ ให้รีบจัดการลบภาพพวกนั้นออกให้หมด ถ้าพูดกันดีๆ แล้วไม่ฟัง ก็ให้กฎหมายจัดการแทน เงินค่าปรับทั้งหมด มอบให้การกุศลไป”

“รับทราบครับ”

หลังจากทุกคนออกจากห้องไป เฮ่อหยวนก็โทรหาซูอิงอีกครั้ง

แต่ยังไงก็ไม่มีใครรับสาย

จนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน เขาก็ยังติดต่อไม่ได้

จนกระทั่งแม่ของเขา—เจียงหนานจือ—โทรเข้ามา สั่งให้เฮ่อหยวนกลับบ้านก่อนเวลา

เมื่อเขากลับมาถึงบ้าน ไม่มีใครออกมาต้อนรับแม้แต่คนเดียว

เขาเดินตรงไปหาแม่ แล้วถาม

“แม่ ซูอิงอยู่ไหน?”

ซูอิงกลับมาบ้านแล้วก็ฟุบหลับไปเลย นอนยาวจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ตื่น เจียงหนานจือเองก็เพิ่งเห็นข่าวในอินเทอร์เน็ต เข้าใจผิดว่าทั้งคู่มีอะไรกันจริงๆ

เธอชี้นิ้วไปที่ลูกชาย นิ้วสั่นเทาด้วยความโกรธ

“เฮ่อหยวน! นี่แกก่อเวรอะไรกันไว้? ถึงแม้แกกับอิงอิงจะไม่มีสายเลือดเดียวกัน อายุก็ห่างกันแค่สามปี แต่ในใจซูอิง แกคือหลานชายของเธอมาตลอด!

แล้วแกกล้าทำเรื่องแบบนี้ลงไปได้ยังไง? ไอ้สารเลว!”

เฮ่อหงเทียนก็ทำหน้าขรึม “ใช่เลย ไอ้สารเลว”

เฮ่อหลินที่นั่งกอดเครื่องเกมอยู่ก็เหลือบตามองพี่ชาย แล้วพูดเบาๆ

“ไอ้สารเลว~”

เฮ่อหยวน: “……”

“พวกคุณจะไม่รอฟังคำอธิบายจากผมหน่อยเหรอ?”

เฮ่อหลินยิ้มแป้นแล้วหันไปพูดกับเจียงหนานจือว่า “แม่ครับ คำอธิบายก็คือการปิดบัง การปิดบังก็คือความจริง”

เจียงหนานจือพยักหน้าแรงๆ “ใช่เลย”

เฮ่อหงเทียนผู้ตามใจภรรยาแบบไม่มีลิมิตก็เออออทันที “ใช่เลย”

เฮ่อหยวนคว้าเครื่องเกมจากมือเฮ่อหลิน แล้วเตะเข้าก้นน้องชายหนึ่งที “ไสหัวไปทำการบ้านเดี๋ยวนี้!”

“ไม่เอา! ผมจะอยู่ฟังเรื่องฉาว!”

เฮ่อหยวนหน้าตึง “จะไปไม่ไป?”

เฮ่อหลินเบ้ปาก เดินขึ้นบันไดอย่างไม่เต็มใจ ในใจคิดว่า สักวันเขาต้องตัวสูงกว่าพี่ให้ได้ แต่จริงๆ พอพี่ชายหันหลังให้ เขาก็แอบซ่อนตัวอยู่ตรงชานพักบันได เกาะราวมองลงมาข้างล่างแบบแอบลุ้น

“พ่อ แม่ ฟังผมก่อนนะครับ คนที่คบกับซูอิงไม่ใช่ผม คืนนั้นก่อนหน้า ผมกับเลขาไปเจอเธอด้วยกัน แม่ให้ผมช่วยเธอหาข้อมูลเรื่องหนึ่ง อย่างน้อยในนามเธอก็เป็นน้าสาวผม ผมจะไม่ช่วยได้ไง

แต่ตอนนั้นไม่รู้พวกปาปารัสซีหลุดเข้าโรงแรมมาได้ยังไง

สถานการณ์มันฉุกเฉิน เลขาของผมเลยเปลี่ยนเสื้อผ้ากับเธอ

รูปที่ทุกคนเห็นนั่น ไม่ใช่ผมกับซูอิง แต่เป็นผมกับเลขาหลินเยว่”

“หา?” เจียงหนานจือหยิบมือถือมาดูใหม่ “นั่นเลขานายเหรอ? ฉันเห็นหน้าคล้ายอิงอิงเลยนะ?”

“ใช่ครับแม่ แม่ช่วยไปปลุกซูอิงที ผู้จัดการของเธอจะเป็นบ้าแล้ว ติดต่อไม่ได้เลย”

เจียงหนานจือเปลี่ยนเป็นโหมดคุณแม่สายละมุนทันที “ต้าเป่าเป่า~ แม่เข้าใจผิดลูกเอง แม่ขอโทษนะ~”

เฮ่อหยวนถอนหายใจหนัก ชื่อเล่นนี่เปลี่ยนสักทีได้มั้ย? แต่ยังไม่ทันได้พูด เฮ่อหลินที่แอบอยู่ชั้นบนก็ดี๊ด๊า หัวเราะชอบใจ

แถมยังล้อเสียงสูงว่า “ต้าเป่าเป่า~”

เฮ่อหยวนยิ้มเย็นๆ “ไงล่ะ… เอ้อเป่า?”

เฮ่อหลินขนลุกวาบ รีบวิ่งลงมาจากบันไดแล้วกระทืบเท้า “แม่! หยุดเรียกพี่ว่าต้าเป่าเป่าได้มั้ย? ทุกทีที่แม่เรียก พี่เขาก็จะหันกลับมาเรียกผมว่าเอ้อเป่า!”

เจียงหนานจือกลอกตา “ก็แกเป็นเอ้อเป่าจริงๆนี่”

เฮ่อหงเทียน: “ใช่เลย เอ้อเป่า”

“ผม…” เฮ่อหลินครางในลำคอ “พวกคุณยังเป็นแบบนี้อีก ผมจะย้ายไปอยู่บ้านไคไคแล้ว!”

เฮ่อหยวนว่า “ไปเลยก็ดี วันก่อนพี่เจอพี่ชิงชิงของนาย เธอบอกว่าไคไคโดนลุงกวนสั่งสอนวันละสามมื้อ ฉันว่านายควรไปลองประสบการณ์ดูนะ”

เฮ่อหลิน: “ผมไปทำการบ้านแล้ว”

เฮ่อหยวนหัวเราะ “ไปเลย”

พอเฮ่อหลินเดินออกไป เจียงหนานจือก็คว้ามือเฮ่อหยวนทันที ถามอย่างตื่นเต้นว่า

“ลูกบอกว่ามีคนที่ชอบแล้วใช่มั้ย? แบบนี้มั้ย ลูกพาเธอกลับบ้านที แม่จะไม่เรียกลูกว่าต้าเป่าเป่าอีก แม่จะเก็บไว้ให้เธอเรียก!”

เฮ่อหยวน: “แม่ครับ ผมยังจีบเขาไม่ติดเลย”

เจียงหนานจือเปลี่ยนสีหน้าในทันที “อ่อนหัดจริงๆ! อะไรจะช้าขนาดนั้น?”

เฮ่อหยวน: “แม่ครับ เรารู้จักกันยังไม่ถึงครึ่งปีเลยนะ”

เจียงหนานจือ: “…”

ยังจะพูดอีกว่าครึ่งปี? เวลานั้นน่ะ แต่งงานสายฟ้าแลบยังทันเลย

ไม่ติดน่ะสิ… เพราะแกมันไม่เอาไหน!

(จบตอน)