บทที่ 855 บรรลุธรรม นับล้านล้านปี (ฟรี)

บทที่ 855 บรรลุธรรม นับล้านล้านปี

จางอวี้เหอ ทะยานร่างตรงเข้าสู่ศูนย์กลางของท้องนภาแห่งหมื่นธรรม มาหยุดยืนใกล้อนุสรณ์ศิลาสูงสง่า

เขาเงยหน้าขึ้นทอดมองศิลาอนุสรณ์เบื้องหน้า

สายตาสัมผัสได้ถึงกระแสกลิ่นอายแห่งเต๋าอันกว้างใหญ่ไพศาล ไหลเวียนวนรอบศิลาก้อนนั้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

คลื่นอำนาจเต๋าอันน่าเกรงขามนั้น แปรเปลี่ยนเป็นเงาโลกมายานับไม่ถ้วน ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ

เมื่อทอดมองผ่านภาพลวงตาเหล่านั้น จางอวี้เหอราวกับได้เห็นโลกอันยิ่งใหญ่จำนวนนับไม่ถ้วน

ทุกโลกเวียนว่ายตายเกิดอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ราวกับเป็นโลกที่มีอยู่จริง

ได้เห็นภาพอันน่าอัศจรรย์ตรงหน้า

จางอวี้เหออดไม่ได้ที่จะกล่าวชม

“กลิ่นอายเต๋านี้ช่างยิ่งใหญ่เหนือใคร...”

“นี่หรือคือพลังของเก้าจ้าวจอมจักรพรรดิแห่งสหพันธมิตรเต๋า?”

ศิลาอนุสรณ์ก้อนนี้เป็นของจ้าวสวรรค์เวียนวารี

บนศิลาบันทึกเคล็ดวิชาสุดยอดที่ทรงสร้างไว้

นามว่า ‘คัมภีร์อมตะเวียนวารี’

ตำนานเล่าว่าในอดีตกาลอันห่างไกล

จ้าวสวรรค์เวียนวารีเคยเดินทางผ่านแดนลับพิศวง แล้วเกิดปัญญาแจ่มใสขึ้นมาโดยไม่คาดคิด

จากนั้นใช้เวลานับหมื่นยุคแห่งความโกลาหล

ในที่สุดก็ได้บรรลุหนึ่งในกฎมหามรรคอันสูงสุดของสรรพสิ่ง อันมีนามว่า ‘เวียนวารี’

ชื่อเสียงจ้าวสวรรค์เวียนวารีจึงถือกำเนิดขึ้นจากบรรลุสัจธรรมข้อนี้

เมื่อเข้าใจถึงกฎสูงสุดแล้ว

เขายังใช้เวลานับอสงไขยปี สร้าง ‘คัมภีร์อมตะเวียนวารี’ ขึ้นมา

ด้วยอำนาจของคัมภีร์วิเศษนี้เอง

จ้าวสวรรค์เวียนวารีจึงทำลายพันธนาการของสวรรค์และปฐพี ทะยานขึ้นสู่ขอบเขตจอมราชันที่แท้จริง

หลังจากสหพันธมิตรแห่งเต๋าก่อตั้งขึ้น

จ้าวสวรรค์เวียนวารีได้นำเคล็ดวิชานี้จารึกไว้บนศิลาอนุสรณ์

แล้วนำมาประดิษฐานในท้องนภาแห่งหมื่นธรรม

แต่กาลเวลานับอสงไขยผ่านพ้น

ก็ยังไม่มีผู้ใดสามารถเข้าใจถึงกฎเวียนวารีนี้ได้อีก

กระทั่ง ‘คัมภีร์อมตะเวียนวารี’ ก็ยังไม่มีใครฝึกสำเร็จเลยสักคน

ราวกับว่าวิชานี้มีไว้เพื่อเขาคนเดียวเท่านั้น

ผู้ใดอื่นก็ไร้ทางฝึกฝน

จางอวี้เหอขัดสมาธินั่งใกล้ศิลาอนุสรณ์

สายตาจับจ้องตัวอักษรบันทึกเคล็ดวิชา

ขณะเดียวกันก็หลับตาซึมซับกลิ่นอายเต๋าที่ไหลเวียนรอบศิลา

ไม่รู้เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใด

ในที่สุดจางอวี้เหอก็ค่อยๆ ลุกขึ้น

ถอนหายใจเบาๆ

พลางพึมพำกับตนเอง

“ดูท่าคัมภีร์อมตะเวียนวารีนี้ คงไม่เหมาะกับข้า...”

“หากคิดจะเข้าใจถึงกฎเวียนวารี คงต้องไขว่คว้าโอกาสในที่อื่นแล้วล่ะ”

คิดถึงตรงนี้

จางอวี้เหอก็ลุกขึ้นเดินทางต่อ

ครู่เดียวก็พบศิลาอนุสรณ์อีกก้อน

ที่นี่ก็ยังเป็นเคล็ดวิชาวิเศษของจอมราชันแห่งสหพันธมิตรเต๋าอีกเช่นกัน

‘คัมภีร์อมตะนิรันดร์กาล’

เป็นวิชาวิเศษที่จ้าวสวรรค์อมตะได้รังสรรค์ไว้

จางอวี้เหอนั่งบำเพ็ญใกล้อนุสรณ์ศิลาอีกหลายล้านปี

ทว่า...ยังไร้วี่แววความเข้าใจ

อย่าว่าแต่จะเข้าใจกฎมหามรรค

แม้แต่แนวคิดของวิชานี้ก็ยังคลับคล้ายคลับคลาว่าอ่านคัมภีร์สวรรค์

ไร้หนทางจับต้นชนปลาย

การล้มเหลวสองคราติดต่อกัน

ทำให้จางอวี้เหอต้องขบคิดอย่างรอบคอบ

เขาเข้าใจดีว่าวิชาวิเศษของจอมราชันแห่งสหพันธมิตรเต๋า ไม่ใช่ของที่ใครก็เรียนได้ง่ายๆ

เขาเองก็เตรียมใจไว้แล้ว

แต่หลังจากใช้เวลายาวนาน และศึกษาวิชาของจอมราชันถึงสองคน

กลับไม่อาจเข้าใจแม้แต่เพียงปลายเล็บ

นี่มันผิดปกติอย่างยิ่ง

จางอวี้เหอมั่นใจในพรสวรรค์ของตน

วิชาใดที่อยู่ในมือ ขอเพียงได้อ่านไม่กี่รอบ

เขาย่อมจับเคล็ดได้แทบทันที

ต่อให้เป็นเคล็ดวิเศษที่ยากที่สุดในใต้หล้า ก็ไม่อาจขวางเขาได้

แต่ครานี้กลับไร้ซึ่งความคืบหน้า

นี่ต้องมีบางอย่างผิดแปลกแน่นอน

“หรือว่าวิชาของจอมราชันแห่งสหพันธมิตรเต๋า...ถูกกฎแห่งฟ้าดินจำกัดไว้?”

“หรือว่าวิชาวิเศษเหล่านี้ มีเพียงผู้สร้างเท่านั้นที่ฝึกสำเร็จได้?”

“นอกจากเจ้าของวิชาแล้ว คนอื่นล้วนไร้ทางฝึกฝนสินะ...”

ความคิดนี้ทำให้เขานึกถึง ‘คัมภีร์เทพอสูรแห่งความโกลาหล’

เมื่อครั้งอยู่ในโลกเซียน

ลู่หยุนเฟยได้ครองคัมภีร์นี้นับล้านปี แต่กลับอ่านไม่เข้าใจแม้แต่น้อย

ถึงขั้นนำศิลาอนุสรณ์บันทึกวิชานี้ ตั้งไว้ที่ลานหน้าประตูภูผาของนิกายเต๋าศักดิ์สิทธิ์

เหล่าผู้ฝึกตนที่สัญจรไปมาในสำนัก ต่างก็เห็นศิลานี้กันจนชินตา

แต่ไม่ว่ากี่ยุคสมัย

ก็ไม่มีผู้ใดสามารถฝึก ‘คัมภีร์เทพอสูรแห่งความโกลาหล’ ได้สำเร็จ

จนกระทั่งจางอวี้เหอปรากฏตัว

เขาได้พบศิลาอนุสรณ์บันทึกคัมภีร์เทพอสูรแห่งความโกลาหลเล่มต้น ณ หอคัมภีร์แห่งอวี้ฟานเทียน

แทบไม่ต้องใช้เวลามาก

เขาก็สามารถเข้าใจและฝึกวิชานี้ได้

ด้วย ‘คัมภีร์เทพอสูรแห่งความโกลาหล’ นี่เอง

จางอวี้เหอจึงสามารถแสดงพลังต่อกรชนชั้นราชันเทพเก้าก้าว

และสังหารจักรพรรดิไร้เทียมทานได้ติดต่อกัน

นอกจากพรสวรรค์เทพประจำกาย ‘มหามรรคหลอมรวม’

บทบาทของคัมภีร์เทพอสูรแห่งความโกลาหลก็สำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน

หากขาดมัน

เขาคงไม่มีทางข้ามขอบเขตต่อสู้กับจักรพรรดิไร้เทียมทานได้อย่างที่เป็น

เรื่องเช่นนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

จางอวี้เหอขบคิดอย่างเงียบงันเนิ่นนาน

สุดท้ายก็ได้ข้อสรุปในใจ

วิชาวิเศษที่ถือกำเนิดจากกฎสูงสุดแห่งฟ้าดิน ล้วนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

มีเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่บรรลุถึง

พูดอีกอย่างคือ

เคล็ดวิเศษที่จอมราชันแห่งสหพันธมิตรเต๋าทิ้งไว้ ย่อมไร้ความหมายสำหรับเขา

หากจางอวี้เหอยังต้องการบรรลุกฎมหามรรคสายอื่น

ก็คงต้องเสาะหาโอกาสใหม่

เช่นออกตามหาแดนลับที่จอมราชันเคยสัมผัสและบรรลุกฎมหามรรค

แดนลับเหล่านั้นคงยังมีอยู่

ในวันข้างหน้าค่อยหาโอกาสไปเยือน

แต่ตอนนี้ยังไม่จำเป็นต้องเร่งรีบ

ขอให้เขาอ่านเคล็ดวิชาทั้งหมดในท้องนภาแห่งหมื่นธรรมให้ครบก่อน

คิดได้ดังนี้

จางอวี้เหอก็เหินร่างขึ้นฟ้า มุ่งหน้าสู่ยอดเขาลูกถัดไปอย่างรวดเร็ว

แม้จะฝึกวิชาของจอมราชันแห่งสหพันธมิตรเต๋าไม่ได้

แต่เคล็ดวิเศษอื่นๆ ก็ยังน่าค้นหา

บางทีอาจได้บรรลุกฎมหามรรคจากในนั้นก็เป็นได้

......

กาลเวลาค่อยๆ เลื่อนไหล

จางอวี้เหอจมลึกอยู่ในทะเลแห่งคัมภีร์ตำรานับไม่ถ้วน

นอกจากวิชาที่เก้าจ้าวจอมจักรพรรดิสร้างไว้

เคล็ดวิเศษทั้งมวลในท้องนภาแห่งหมื่นธรรม

จางอวี้เหอไม่ปล่อยผ่านแม้แต่เล่มเดียว

เขาค่อยๆ อ่านไปทีละเล่ม

ทุกครั้งที่อ่านจบ ก็จะนั่งขบคิดทำความเข้าใจ

เมื่อจิตปัญญาแล่นสว่างขึ้นมา

เขาก็ได้บรรลุหนึ่งในกฎมหามรรคใหม่

ท้องนภาแห่งหมื่นธรรมกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต

เคล็ดวิเศษมีมากมายจับต้องมิได้

จางอวี้เหอก็เดินทางไปพลาง ศึกษาไปพลาง

ปีแล้วปีเล่า

หนึ่งพันล้านปี สิบพันล้านปี ร้อยพันล้านปี

นับแต่เขาเข้าสู่ท้องนภาแห่งหมื่นธรรม

ก็ไม่เคยออกไปอีกเลย

ไม่เพียงแค่นั้น

เขายังเรียกร่างแยกของตนเองมาร่วมด้วย

เว้นไว้เพียงร่างแยกหนึ่งประจำการอยู่ที่แดนศักดิ์สิทธิ์ทางช้างเผือก

ส่วนร่างแยกอีกแปด ต่างถูกเรียกมายังท้องนภาแห่งหมื่นธรรม

ร่างจริงรวมกับร่างแยกทั้งแปด

ทั้งเก้าร่างอ่านเคล็ดวิเศษพร้อมกัน

ประสิทธิภาพเพิ่มขึ้นมหาศาล

......

แม้จางอวี้เหอจะหายตัวไปนับพันพันล้านปี

แต่ตำนานเรื่องราวของเขายังคงแพร่สะพัดอย่างรวดเร็วในแม่น้ำโกลาหล

ทุกดินแดนที่มีจักรพรรดิไร้เทียมทานประจำอยู่

ต่างก็รู้กันดีว่า

ในแม่น้ำสายนี้ ได้ถือกำเนิดวีรบุรุษผู้เกรียงไกร

เรื่องราวที่จางอวี้เหอสังหารจักรพรรดิไร้เทียมทานอย่างต่อเนื่อง

สร้างความตื่นตะลึงให้แก่ผู้คน

แม้จะมีศิลาบันทึกภาพบันทึกเหตุการณ์การศึกไว้

ก็ยังมีผู้คนมากมายไม่ยอมเชื่อว่านี่คือความจริง

เพราะมันช่างเกินกว่าจินตนาการ

......

ส่วนเรื่องราวภายนอก

จางอวี้เหอไม่เคยใส่ใจ

เขายังคงดำดิ่งอยู่ในมหาสมุทรแห่งคัมภีร์ตำรานับไม่ถ้วน

อ่านไป ขบคิดไป

จนเวลาผ่านพ้นไปนับล้านล้านปี...