บทที่ 320 ค่ายกลเริ่มก่อตัว (ฟรี)

บทที่ 320 ค่ายกลเริ่มก่อตัว

บนยอดเขาทัณฑ์สวรรค์ จางอวี้เหอยืนตระหง่านอยู่เพียงลำพัง

เขากวาดสายตาไปทั่วผืนฟ้าและผืนดินรอบตัว หัวใจพลันพลุ่งพล่านด้วยความรู้สึกหลากหลาย

ตลอดสองแสนปีแห่งการบำเพ็ญเพียร

ในที่สุด วันนี้เขาก็ใกล้จะก้าวข้ามเข้าสู่ขอบเขตแห่งชีวิตอมตะเสียที

แม้เซียนแท้จะมีคำว่า “เซียน” นำหน้า ทว่าก็มีอายุขัยเพียงล้านปี

นั่นยังห่างไกลจากคำว่า “อมตะ”

เซียนทองก็เช่นกัน แม้จะมีอายุยืนยาวขึ้นอีกขั้น แต่ก็อยู่ได้แค่สิบล้านปี

ไม่ว่าจะเป็นเซียนแท้หรือเซียนทอง

เมื่อมองเผิน ๆ อาจดูเหมือนยืนยาวจนนับไม่ถ้วน

แต่แท้จริงแล้ว ชีวิตยังมีขีดจำกัด

เมื่อใดที่อายุขัยหมดลง หากยังไม่อาจฝ่าทะลวงขอบเขตต่อไปได้

สุดท้ายก็ทำได้เพียงนั่งสมาธิจนร่างดับสูญ

ในโลกเซียนแห่งนี้

ไม่รู้ว่ามีผู้ฝึกตนเซียนแท้และเซียนทองมากมายเพียงใด

ที่ต้องเผชิญจุดจบเช่นนี้เพราะอายุขัยสิ้นสุด

ผู้ฝึกตนต่อสู้กับฟ้าเพื่อแย่งชิงชะตาชีวิต

นี่มิใช่เพียงวาทะลอย ๆ

หากใครอยากมีชีวิตยืนยาว

ก็ต้องฝึกฝนไม่หยุดยั้ง

ทลายขีดจำกัดของตนเอง

หวังจะได้อายุขัยเพิ่มขึ้นอีกสักนิด

เมื่อผู้ฝึกตนบรรลุขั้นสร้างฐานแล้ว

ก็ถือว่าหลุดพ้นจากขอบเขตของมนุษย์

นับแต่นั้น ทุกครั้งที่ฝ่าขอบเขตใหญ่

อายุขัยจะเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

จนถึงขีดสุดของเซียนแท้ที่หนึ่งล้านปี เซียนทองที่สิบล้านปี

แต่เมื่อเข้าสู่ขอบเขตไท่อี้

ทุกสิ่งก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

หากบรรลุเป็นเซียนไท่อี้

ปัญหาเรื่องอายุขัยจะหมดไป

ตราบใดที่ไม่ประสบเคราะห์ร้าย

ก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้ชั่วนิรันดร์

แม้กระทั่งจนถึงวันที่สวรรค์และแผ่นดินล่มสลาย

จางอวี้เหอยืนอยู่บนยอดเขาทัณฑ์สวรรค์ ความคิดล่องลอยไปไกล

ผ่านไปเนิ่นนาน เขาจึงค่อย ๆ เรียกสติกลับคืน

แล้วหันไปบอกเหลียนเจิ้งอวี่และผู้อาวุโสคนอื่น ๆ

“ข้าจะเริ่มวางค่ายกลแล้ว พวกเจ้าถอยออกไปนอกเกาะก่อน”

“ขอรับ ท่านประมุข!”

ทุกคนประสานมือคำนับจางอวี้เหอ

แล้วรีบเหินร่างออกจากเกาะทางช้างเผือก

จางอวี้เหอยืนอยู่บนแท่นสูงที่ลอยอยู่กลางอากาศเหนือยอดเขา

เขาโบกมือขวาเบา ๆ

ทันใดนั้น เสาหลายหมื่นต้นที่ส่องแสงวิญญาณระยิบระยับ

ก็พุ่งออกมาจากแขนเสื้อของเขา

กระจายตัวไปยังขอบนอกของเกาะทางช้างเผือกอย่างรวดเร็ว

เสาล่อสายฟ้าจำนวน 100,081 ต้น

ถูกจัดวางในรูปแบบลึกลับพิสดาร

แต่ละต้นตั้งตระหง่านล้อมรอบเกาะทางช้างเผือก

เสาล่อสายฟ้าเหล่านี้

ล้วนเป็นอุปกรณ์เซียนระดับกลางทั้งสิ้น

ไม่ว่าเอาต้นไหนออกมาก็ล้วนใช้เป็นอาวุธเซียนได้จริง

พลังของมันมิได้ด้อยไปกว่ากัน

เพราะเสาล่อสายฟ้าเหล่านี้

ไม่เพียงแต่เป็นรากฐานของค่ายกลวารีรั้งอัสนี

แต่ยังเป็นอุปกรณ์เซียนที่แท้จริง

พูดได้ว่า

ต่อให้วันหนึ่งนิกายเต๋าศักดิ์สิทธิ์ล่มสลาย

เพียงแค่เสาล่อสายฟ้าเหล่านี้

ก็ถือเป็นสมบัติล้ำค่าสูงสุด

อุปกรณ์เซียนระดับกลางหนึ่งแสนชิ้น

มิใช่เรื่องล้อเล่น

ทั่วทั้งดินแดนเซียนทะเลใต้

ไม่มีสำนักหรืออำนาจใด

จะนำออกมาได้มากมายถึงเพียงนี้

แม้แต่สามขุมพลังใหญ่

ก็ไม่อาจรวบรวมอุปกรณ์เซียนระดับกลางได้มากขนาดนี้ในคราวเดียว

เมื่อเสาล่อสายฟ้าถูกวางเรียบร้อย

จางอวี้เหอก็เหินกายขึ้นสู่กลางเวหา

เขาลอยตัวอยู่กลางอากาศ

ตรวจสอบตำแหน่งของเสาล่อสายฟ้าแต่ละต้นอย่างละเอียด

หลังจากผ่านการปรับปรุงนับครั้งไม่ถ้วน

ค่ายกลวารีรั้งอัสนีก็มีความซับซ้อนยิ่งขึ้น

แม้แต่ตำแหน่งของเสาล่อสายฟ้าแต่ละต้น

ก็ต้องคำนวณอย่างแม่นยำ

ผิดเพี้ยนแม้แต่น้อยไม่ได้

หากเสาต้นใดวางผิดตำแหน่ง

ผลลัพธ์ของค่ายกลทั้งหมด

ก็จะได้รับผลกระทบอย่างใหญ่หลวง

กระทั่งอาจไม่สามารถเปิดใช้งานค่ายกลได้เลย

เมื่อแน่ใจว่าตำแหน่งเสาล่อสายฟ้าถูกต้อง

จางอวี้เหอก็สูดลมหายใจลึก

ยกมือขวาขึ้น

เริ่มวาดลายอักขระค่ายกลในอากาศอย่างรวดเร็ว

หากจะกล่าวว่า

เสาล่อสายฟ้าทั้ง 100,081 ต้น

คือรากฐานของค่ายกลวารีรั้งอัสนี

หากขาดเสาเหล่านี้

ก็ย่อมไม่มีค่ายกลนี้เกิดขึ้น

แต่ที่สำคัญยิ่งกว่า

คือการเชื่อมโยงเสาล่อสายฟ้าทั้งหมดเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์

นั่นต่างหากคือแก่นแท้ของค่ายกลนี้

ระหว่างที่จางอวี้เหอคิดค้นและปรับปรุงค่ายกล

เขาได้ออกแบบลายอักขระค่ายกลชุดใหม่ทั้งหมด

ลายอักขระเหล่านี้ซับซ้อนและลึกล้ำอย่างยิ่ง

ต่อให้เขาเปิดเผยวิธีวางค่ายกลนี้ต่อสาธารณะ

ทั้งโลกเซียนก็มีไม่กี่คน

ที่จะสามารถลอกเลียนแบบค่ายกลวารีรั้งอัสนีนี้ได้อย่างสมบูรณ์

แม้แต่ราชาเซียนต้าลั่วเองก็ยังมิอาจทำได้

เพราะในลายอักขระค่ายกลเหล่านี้

ได้หลอมรวมความเข้าใจในวิถีแห่งมหาสัจธรรมของจางอวี้เหอ

และกฎสูงสุดนานัปการ

นี่คือลายอักขระเฉพาะตัวของเขา

แม้จะวางค่ายกลนี้ไว้ต่อหน้าผู้อื่น

ก็ไม่มีใครสามารถลอกเลียนได้

เพราะไม่มีผู้ใดวาดลายอักขระชุดเดียวกันนี้ได้

นี่คือวิถีแห่งกฎของจางอวี้เหอ

ที่ผู้อื่นไม่อาจเลียนแบบ

เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ

จางอวี้เหอยืนอยู่เหนือเกาะทางช้างเผือก

มือยังคงวาดลายอักขระอย่างไม่หยุดหย่อน

นี่คือภารกิจอันยิ่งใหญ่

การเชื่อมโยงเสาล่อสายฟ้ากว่าหนึ่งแสนต้นเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์

ไม่ใช่เรื่องง่าย

ต้องอาศัยลายอักขระค่ายกลจำนวนมหาศาลเป็นตัวเชื่อม

แถมแต่ละลายยังแตกต่างกันและมีหน้าที่เฉพาะของตนเอง

การวาดลายอักขระทั้งหมดให้เสร็จสมบูรณ์

นอกจากจะต้องใช้พลังจิตใจอย่างมาก

ยังต้องใช้เวลายาวนาน

ระหว่างที่จางอวี้เหอเร่งวาดลายอักขระ

สายลายอักขระค่ายกลก็ปรากฏออกจากมือเขาไม่ขาดสาย

ลายอักขระเหล่านั้นค่อย ๆ เชื่อมโยงพลังของเสาล่อสายฟ้าเข้าด้วยกัน

นอกเกาะทางช้างเผือก

เหลียนเจิ้งอวี่และบรรดาหัวหน้าวิหารต่าง ๆ

ยืนสงบนิ่งอยู่ไกล ๆ

จ้องมองไปยังยอดเขาทัณฑ์สวรรค์

เห็นลายอักขระค่ายกลส่องแสงวาบขึ้นไม่ขาดสาย

แต่ละคนต่างตื่นเต้นจนใจเต้นระส่ำ

ในฐานะเซียนทองผู้ยิ่งใหญ่

พวกเขาย่อมเข้าใจวิถีแห่งค่ายกลอยู่บ้าง

แม้จะไม่เชี่ยวชาญทั้งหมด

แต่ก็พอมองออก

เมื่อเห็นลายอักขระค่ายกลปรากฏอยู่เหนือเกาะทางช้างเผือกอย่างต่อเนื่อง

ทุกคนก็รู้ทันที

ว่าการปรับปรุงค่ายกลวารีรั้งอัสนีของจางอวี้เหอประสบความสำเร็จ

อย่างน้อยแนวคิดก็ถูกต้อง

เพราะลายอักขระที่จางอวี้เหอวาดขึ้น

สามารถเชื่อมเสาล่อสายฟ้ารอบนอกเข้าด้วยกันได้อย่างสมบูรณ์

นั่นหมายความว่า

ค่ายกลนี้ต้องเปิดใช้งานได้แน่นอน

แม้จะยังไม่อาจทราบผลลัพธ์ที่แท้จริง

เพราะยังไม่ได้รับการทดสอบในสนามรบ

มีเพียงเมื่อผู้ฝึกตนเซียนทอง

ใช้ค่ายกลนี้ฝ่าฟันมหันตภัยสวรรค์ไท่อี้ได้สำเร็จ

จึงจะรู้ว่าค่ายกลที่ปรับปรุงใหม่นี้

สามารถลดทอนพลังทัณฑ์สวรรค์ได้มากน้อยเพียงใด

แต่ทุกคนก็มั่นใจในตัวจางอวี้เหอ

เพราะก่อนหน้านี้

เขาก็เคยวางค่ายกลวารีรั้งอัสนีสำเร็จมาแล้ว

แม้ค่ายกลเดิมจะใช้ได้แค่กับผู้ฝึกตนเซียนแท้

แต่ก็พิสูจน์ให้เห็นถึงพรสวรรค์ในทางค่ายกลของเขา

ทุกคนล้วนเชื่อมั่น

ว่าครั้งนี้จางอวี้เหอจะต้องประสบความสำเร็จอีกเช่นกัน

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด

ความศรัทธาในตัวจางอวี้เหอ

ได้หยั่งรากลึกในใจของทุกคน

พวกเขาเชื่อ

ว่าหากจางอวี้เหอคิดจะทำสิ่งใด

ย่อมต้องทำสำเร็จแน่นอน

ผู้ที่ไม่เชื่อในตัวเขา

ต่างก็ถูกกลืนหายไปในกองขยะประวัติศาสตร์นานแล้ว

เวลาค่อย ๆ ล่วงเลย

จางอวี้เหอยังคงยืนอยู่เหนือเกาะทางช้างเผือก

มือวาดลายอักขระอย่างรวดเร็วไม่หยุด

ลายอักขระค่ายกลนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นจากมือเขา

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร

จนเมื่อเขาวาดลายอักขระสุดท้ายเสร็จสิ้น

จางอวี้เหอก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

เขาประเมินในใจ

ว่าการวาดลายอักขระค่ายกลทั้งหมดนี้

กินเวลายาวนานถึงครึ่งปีเต็ม

ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา

มือของเขาไม่เคยหยุดเคลื่อนไหวแม้แต่วันเดียว

หลังจากทุ่มเทอย่างต่อเนื่อง

ในที่สุดก็วาดลายอักขระทุกเส้นเสร็จสมบูรณ์

จางอวี้เหอยืนอยู่กลางอากาศ

กวาดตามองไปรอบ ๆ

พลางพึมพำกับตัวเอง

“ในที่สุดก็เสร็จสิ้นเสียที คราวนี้ก็ให้ข้าดูหน่อยเถอะ ว่าค่ายกลวารีรั้งอัสนีที่ปรับปรุงขึ้นมาใหม่นี้ เมื่อเปิดใช้งานแล้ว จะทรงพลังเพียงใดกันแน่”

เมื่อร่ายเคล็ดเวทด้วยมือ

จางอวี้เหอก็ตะโกนก้อง

“ค่ายกล เปิด!”