บทที่ 6 ของสำคัญแห่งนิกายเต๋าศักดิ์สิทธิ์

บทที่ 6 ของสำคัญแห่งนิกายเต๋าศักดิ์สิทธิ์

เมื่อมองดูสัตว์อสูรสองตัวตรงหน้า จางอวี้เหอก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิด

ถ้าเข้าไปลุยดื้อ ๆ เลย แบบนั้นคงไม่เวิร์กแน่

แค่ตัวเดียวเขายังไม่แน่ใจว่าจะเอาชนะได้ ถ้าพุ่งเข้าไปตอนนี้ มีหวังถูกเล่นงานแบบรุมสองต่อหนึ่ง ไม่นานก็คงจบเห่

ทางเลือกที่ดีที่สุด แน่นอนว่าคือรอจังหวะเหมาะ ๆ เข้าไปเก็บของหลังศึก เหมือนสุภาษิต “ตั๊กแตนจับจักจั่น นกกระจอกซุ่มอยู่ข้างหลัง” ใคร ๆ ก็เข้าใจหลักการนี้

หวังว่าสัตว์อสูรสองตัวนี้จะไม่ตายพร้อมกัน เพราะเฉพาะอสูรที่เขาเป็นคนฆ่าเท่านั้นถึงจะดรอปไอเทมออกมา

ถ้าตายพร้อมกัน เขาก็ได้แค่ซากศพสองกอง ไม่มีอะไรน่าสนใจ

ถึงซากอสูรจะมีราคาดีอยู่ไม่น้อย แต่เขาคงไม่สามารถแบกของใหญ่ขนาดนี้หนีไปได้หรอก

จะบอกว่าแค่เอาชิ้นส่วนที่มีค่าก็พอ? ขอโทษที ตอนนี้เขายังเป็นแค่ “คนไร้ความรู้ด้านการฝึกเซียน” ยังไม่รู้เรื่องอะไรแบบนี้เลย

“รอไปเรื่อย ๆ ดีกว่า ขอให้ตายหนึ่ง บาดเจ็บหนักหนึ่งก็พอ”

จางอวี้เหอตัดสินใจแน่วแน่

รอเท่านั้นแหละ ไม่รีบอยู่แล้ว

สองสัตว์อสูรสู้กันดุเดือดมากขึ้นเรื่อย ๆ ตามร่างกายทั้งคู่เต็มไปด้วยบาดแผล เลือดไหลนอง

แต่จางอวี้เหอดูออกว่า ฝ่ายได้เปรียบน่าจะเป็นเสือยักษ์ลายพร้อย

วัวเขียวร่างใหญ่เกินไป เจอคลื่นคมมีดจากเสือยักษ์เข้าไปก็ต้องกัดฟันทนเอา หลบแทบไม่ได้

ส่วนเสือยักษ์ลายพร้อยก็พอจะหลบหนามดินของวัวเขียวได้ แม้จะโดนบ้างบางครั้ง แต่เพราะโดนมีดน้อยกว่าก็ทนได้นานกว่าอยู่ดี

สไตล์ว่องไวปะทะสายพลัง สายว่องไวก็ได้เปรียบเป็นธรรมดา

ไม่นานวัวเขียวก็เริ่มหมดแรง ตัวโงนเงนเหมือนจะล้ม

ขณะนั้นเอง เสือยักษ์ลายพร้อยก็พุ่งตัวขึ้นตะปบวัวเขียวล้มลงกับพื้น แล้วกัดฉีกอย่างบ้าคลั่ง

วัวเขียวดิ้นรนอยู่พักหนึ่งก็นิ่งไป

“โฮกกกก......”

เสือยักษ์ลายพร้อยที่เป็นฝ่ายชนะคำรามกึกก้องลั่นฟ้า

“ตอนนี้แหละ!”

จางอวี้เหอไม่ลังเลอีกต่อไป เขาพลิ้วตัวออกจากที่ซ่อน พุ่งผ่านป่าไปอย่างรวดเร็ว

เสียงโลหะดัง “เคร้ง......”

แสงมีดเฉือนอากาศตรงเข้าใส่เสือยักษ์

เสือยักษ์ลายพร้อยที่ได้รับบาดเจ็บ พอเห็นมีดฟันเข้าใส่ ก็รีบกระโดดหลบ

แต่โอกาสที่จางอวี้เหอเฝ้ารอมานาน จะให้หนีง่าย ๆ ได้อย่างไร

แสงมีดเปลี่ยนทิศ ฟันฉับลงที่คอเสือยักษ์พอดี

จางอวี้เหอรีบชักดาบกลับ แล้วถอยไปด้านหลัง เสือยักษ์สะบัดหางฟาดแต่ไม่โดนอะไร

หลังจากล่าอสูรอยู่หลายวัน เขาก็มีประสบการณ์มากขึ้น

ฟันเสร็จก็ต้องรีบถอย จะฆ่าตายหรือไม่ก็ต้องออกมาดูสถานการณ์ก่อน

ใครใช้ให้เขาใช้เวทมนตร์ไม่เป็น ลุยแต่ระยะประชิดได้เท่านั้น

สัตว์อสูรก่อนตายมักฮึดสู้แรงมาก ถ้าโดนเล่นงานเข้าทีเดียว ก็จบเห่ได้เหมือนกัน

เขาไม่ได้อึดเหมือนสัตว์อสูรเสียหน่อย

เสือยักษ์ที่โดนฟันเข้าคอ ยังไม่ล้มลงทันที ส่วนหนึ่งเพราะดาบในมือจางอวี้เหอไม่ค่อยดี

ถึงจะอัดพลังปราณใส่เต็มที่ ก็ยังฟันหัวเสือไม่ขาด

พูดตามตรง ดาบเล่มนี้ใช้มาได้ถึงตอนนี้ เขายังแปลกใจอยู่เลย

ห้าหมื่นเหรียญบลูสตาร์ ถือว่าไม่เสียเปล่า

เสือยักษ์ลายพร้อยก้มหน้าเพราะหัวห้อยลงมาเกือบขาด ดวงตาแดงก่ำจ้องจางอวี้เหอไม่วางตา

“ให้ตายสิ เจ้าใกล้ตายแล้วยังคิดจะฮึดกลับมาอีกเหรอ”

แม้จะบ่นแบบนี้ แต่เขาก็ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

“โฮกกกก......”

เสือยักษ์ลายพร้อยคำรามดังลั่น แล้วกระโจนใส่จางอวี้เหออีกครั้ง พร้อมกับพ่นแสงออกจากปาก

จางอวี้เหอรีบหลบ มีดในมือฟันสวนอีกครั้ง เสือยักษ์สะบัดหางหวังจะฟาดคมมีดให้หลุด

แต่จางอวี้เหอจะยอมให้เป็นแบบนั้นได้ยังไง

เขาบิดข้อมือ เปลี่ยนทิศทางของมีด ฟันซ้ำที่เดิมอีกครั้ง

ครั้งนี้ฟันแรงสุดขีด เกือบจะฟันหัวเสือขาดกระเด็น

เสือยักษ์ลายพร้อยทนไม่ไหว ล้มตึงลงกับพื้นดังสนั่น

หลังเสือยักษ์ล้มลง ก็มีหีบสองใบเปล่งแสงปรากฏตรงหน้าเขา

ใบหนึ่งเป็นหีบไม้เหมือนที่เคยพบ อีกใบเปล่งประกายทองสุกสว่าง

“ฮ่าๆ หีบทองมาแล้ว คราวนี้น่าจะได้ของดีสักที ขอให้ได้คัมภีร์วิชาช่วงสร้างฐานฝึกปราณทีเถอะ”

เห็นหีบทองปรากฏ จางอวี้เหอตื่นเต้นมาก

ตอนนี้เขาต้องการคัมภีร์วิชาช่วงสร้างฐานฝึกปราณมาก ถ้าไม่มี ก็จะฝึกได้แค่ช่วงฝึกปราณไปตลอด

หลังฝึกปราณก็คือสร้างฐาน

แม้ในเมืองของชาวพื้นเมืองจะมีคัมภีร์วิชาขาย

แต่ต้องใช้เงินกว่าจะหาเงินได้พอซื้อคัมภีร์วิชา ใครจะรู้ว่าอีกเมื่อไหร่

ถ้าดรอปคัมภีร์วิชาออกมาเลย มันจะไม่ดีกว่าหรือ?

จังหวะนี้ต้องต่อเนื่อง ถ้าสะดุดเมื่อไหร่ก็ขัดใจสุด ๆ

จางอวี้เหอเปิดหีบทองด้วยใจตื่นเต้น

“เอ๋ ไม่ใช่คัมภีร์วิชา”

มีป้ายดำชิ้นหนึ่งวางอยู่ในหีบอย่างเงียบ ๆ ดูยังไงก็ไม่ใช่คัมภีร์

จางอวี้เหอหยิบป้ายขึ้นมาด้วยความผิดหวัง เห็นด้านหน้าสลักคำว่า “อวี่ฝานเทียน” ด้านหลังสลักว่า “นิกายเต๋าศักดิ์สิทธิ์”

“นิกายเต๋าศักดิ์สิทธิ์? หรือจะเกี่ยวกับนิกายเต๋าศักดิ์สิทธิ์?”

จากคำบรรยายของผู้เล่นที่ไปถึงเมืองต่าง ๆ มาแล้ว ในโลกอวี่ฝานเทียน อำนาจของชาวพื้นเมืองมีทั้งตระกูลและสำนัก/แก๊ง

แต่ถ้าเป็น “สำนัก” ทั่วทั้งโลกอวี่ฝานเทียน มีอยู่แค่สำนักเดียว คือ “นิกายเต๋าศักดิ์สิทธิ์”

นิกายเต๋าศักดิ์สิทธิ์คือสวรรค์ของอวี่ฝานเทียน เป็นอำนาจสูงสุดเด็ดขาด

อำนาจอื่นถ้าคิดจะตั้งสำนักเมื่อไหร่ จะถูกนิกายเต๋าศักดิ์สิทธิ์กวาดล้างทันที

เรียกได้ว่าบงการทุกอย่าง

ของที่เกี่ยวกับนิกายเต๋าศักดิ์สิทธิ์ ไม่มีชิ้นไหนธรรมดา

จางอวี้เหอพิจารณาป้ายในมือละเอียด แต่ก็ยังดูไม่ออกว่าใช้ทำอะไร

นี่มันจะเอาไปใช้ยังไงกันแน่

“หรือจะเป็นป้ายประจำตัวที่ลูกศิษย์นิกายเต๋าศักดิ์สิทธิ์ทำตกไว้หลังตาย? หรือเป็นคูปองแลกของ เอาไปแลกของที่นิกายเต๋าศักดิ์สิทธิ์?”

จางอวี้เหอเกาหัวอย่างจนปัญญา

มีของดีอยู่ในมือแต่ไม่รู้จะใช้ยังไง มันก็น่าอึดอัดแบบนี้แหละ

เขาลองส่งพลังปราณเข้าไปในป้าย

ทันใดนั้น ข้อมูลบางอย่างก็ผุดขึ้นในหัวเขา

【ของสำคัญแห่งนิกายเต๋าศักดิ์สิทธิ์ ผู้ถือของนี้สามารถเข้าร่วมนิกายเต๋าศักดิ์สิทธิ์ได้】

“โว้ยยย......”

จางอวี้เหอถึงกับอึ้งไปเลย

ป้ายนี้เป็นของสำคัญ ใช้เข้าร่วมนิกายเต๋าศักดิ์สิทธิ์ได้!

ความดีใจมหาศาลถาโถมเข้าใส่เขาจนนิ่งอึ้งไป

แต่เดิม ถ้าจะอยู่ในโลกอวี่ฝานเทียนไปนาน ๆ ก็ต้องหาทางเข้าร่วมกับอำนาจของชาวพื้นเมือง

เพราะทรัพยากรทุกอย่างอยู่ในมือชาวพื้นเมือง ไม่ว่าจะเป็นสายพลังวิญญาณหรือคัมภีร์วิชา

จะเอาของพวกนี้ก็ต้องไปหาทางเข้าร่วมกับอำนาจท้องถิ่น และบางอย่างต่อให้มีหินวิญญาณมาก็ซื้อไม่ได้

ไม่ใช่ทุกอย่างจะซื้อได้หมด

การเข้าร่วมกลุ่มชาวพื้นเมืองคือทางออกที่ดีที่สุดของผู้เล่น

จะเข้าร่วมอำนาจท้องถิ่น ก็ต้องเลือกที่แข็งแกร่งที่สุดไว้ก่อน

ในโลกอวี่ฝานเทียน ยังมีอำนาจไหนแกร่งกว่านิกายเต๋าศักดิ์สิทธิ์อีกหรือ?

คำตอบคือ ไม่มี

นี่แหละคือ “ขาใหญ่” ตัวจริง แค่เกาะไว้ดี ๆ ต่อไปก็ฝึกปราณอย่างสบายใจ

คัมภีร์วิชาหรือทรัพยากรต่าง ๆ ก็ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป

ถ้านิกายเต๋าศักดิ์สิทธิ์ยังหาไม่ได้ ที่อื่นก็อย่าหวังเลย

แค่นิกายเต๋าศักดิ์สิทธิ์ปกติไม่รับศิษย์ใหม่แบบเปิดเผย ต่อให้ใครอยากเข้าไปก็หาทางไม่ได้ แต่ตอนนี้เขากลับมีของสำคัญที่ใช้เข้าร่วมสำนักได้โดยตรง

คิดถึงตรงนี้ จางอวี้เหอก็ตื่นเต้นสุด ๆ

ต้องรีบออกเดินทาง หามืองสักแห่งแล้วสอบถามทางไปนิกายเต๋าศักดิ์สิทธิ์ก่อน