ตอนที่ 159 จูลี

“นายเข้มกับลิฟ ไทเลอร์ขนาดนั้น เพราะกลัวจะแพ้พนันฉันรึเปล่า?”

โซเฟียแซวขึ้นในกองถ่าย

“เปล่าสักหน่อย เรื่องนี้คือการถ่ายหนัง ทุกอย่างต้องยึดคุณภาพของหนังเป็นหลัก เรื่องอื่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันให้ความสำคัญ”

ลิงก์นั่งอยู่หน้ามอนิเตอร์ ไล่ดูฟุตเทจแบบเฟรมต่อเฟรม ไม่นานก็จะตัดฉากที่ไม่จำเป็นออกไว้ล่วงหน้า จะได้ช่วยลดภาระตอนตัดต่อหนังภายหลัง

ถ้าไม่จัดการตั้งแต่ตอนถ่าย พอฟุตเทจสะสมไปเรื่อย ๆ ความยาวฟิล์มอาจทะลุหลายกิโลเมตร ตัดทีหลังจะเหนื่อยสาหัส

“แต่ลิฟเพิ่งอายุสิบเจ็ด นายเข้มกับเธอขนาดนี้ ไม่กลัวเธอจะขอถอนตัวเหรอ?”

“บทนี้เป็นความรับผิดชอบของเธอ ถ้าเธอทนไม่ไหวแล้วจะขอถอนก็ได้

ถือว่าเป็นเรื่องดีสำหรับกองถ่าย จะได้หาคนที่เหมาะสมกว่านี้มาแทน”

ขณะพูด มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้น

ลิงก์เหลือบดูเบอร์ ปรากฏว่าเป็นของบีบี บูเอล

หรือว่า…ลิฟจะถอนจริง?

เขารับสาย ฟังอยู่สองสามประโยคก็วาง แล้วหัวเราะเบา ๆ

“ลิฟโทรมาขอบคุณฉัน บอกว่าจะพยายามให้มากกว่านี้”

“ดูท่าจะฉลาดกว่าที่คิด ไม่ใช่แค่สวยแต่เปลือกแฮะ” โซเฟียว่า

“โลกนี้จะมีแค่เธอคนเดียวที่สวยและฉลาดได้ยังไงกันล่ะ”

ลิงก์หัวเราะเบา ๆ แล้วหันกลับไปขีดโน้ตใส่มอนิเตอร์ต่อ

โซเฟียกับพอล โทมัส แอนเดอร์สันช่วยกันนำทีมถ่ายฉากโลเกชันและช็อตเชื่อมต่อ ซึ่งไม่ต้องมีนักแสดงหลักเข้าฉาก การถ่ายทำจึงไม่ซับซ้อน

รุ่งเช้า ลิฟ ไทเลอร์กลับมากองถ่ายพร้อมสีหน้าสดใส เธอเอาขนมมาฝากลิงก์ และกล่าวขอบคุณเขาเป็นการส่วนตัว แถมยังบอกอีกว่า อยากให้เขาเข้มกับเธอเหมือนเดิม ถ้าเธอแสดงไม่ดี ให้ตักเตือนตรง ๆ ได้เลย ไม่ต้องเกรงใจความรู้สึกเธอ

ลิงก์ก็พูดให้กำลังใจกลับ เขาชื่นชมทัศนคติแบบนี้ และพร้อมช่วยฝึกเธอให้เก่งขึ้น

ตราบใดที่ไม่กระทบเวลาการถ่ายทำ

จากนั้นเขาก็ยังคงเข้มงวดกับเธอเหมือนเดิม ถ้าเล่นไม่ผ่านก็ต้องถ่ายใหม่ ไม่ผ่านหนึ่งรอบก็สิบรอบ สิบรอบยังไม่ได้ก็ยี่สิบห้าสิบ ถ่ายกันจนกว่าจะถึงจุดที่เขาพอใจ

แต่ลิฟก็ไม่ได้แกร่งเท่าที่พูดไว้ บางครั้งเล่นเกินสิบเทคแล้วยังไม่ผ่านก็เริ่มน้ำตาคลอ

พอเห็นเขาเดินเข้าไปใกล้ก็ถึงกับตัวสั่น

สถานการณ์แบบนี้ดำเนินไปจนกระทั่ง…

แองเจลินา โจลี เข้ากองถ่าย

โจลีอายุมากกว่าลิฟหนึ่งปี เป็นลูกสาวของดาราออสการ์ จอน วอยต์ เป็นทายาทวงการบันเทิงอีกราย หน้าตาสวยจัด หุ่นแซ่บ แต่นิสัยค่อนข้างดื้อ ดิบ เถื่อน คล้ายเด็กเกเร

ตั้งแต่เข้ากองมา เหมือนไม่ได้มาถ่ายหนัง แต่มาเพราะ ลิงก์ ชัด ๆ

ทุกวันเธอเอากาแฟหรือผลไม้มาฝากเขา พอเลิกถ่ายก็ชอบมาเกาะใกล้ ๆ พูดจาหยอด ๆ ไม่หยุด

ลิงก์ไม่ได้ชอบแนวนี้ เลยต้องตีมาดขรึม เข้มกับโจลีทุกฉาก บีบให้เธอแสดงออกมาให้ได้ดีที่สุด

เทียบกับลิฟแล้ว โจลีมีพรสวรรค์ในการแสดงมากกว่า เข้าใจบทได้เร็วกว่า หลายฉากแค่บอกนิดเดียวก็เข้าใจและถ่ายทอดออกมาได้อย่างที่ลิงก์ต้องการ

เธอยังมีวุฒิภาวะทางอารมณ์สูง เวลาถูกดุก็ไม่ร้องไห้ ไม่งอแง รับมือยากกว่าลิฟเยอะ

และเพราะเหตุนี้ ทุกครั้งที่ลิฟแสดงไม่ผ่าน โจลีก็จะขำหยันใส่เธอ ถ้าลิฟถึงขั้นร้องไห้ โจลีก็จะจิกกัดแรงขึ้นอีก เรียกเธอว่า “ลูกคุณหนูติดแม่” บอกให้กลับไปเรียนหนังสือซะ อย่ามาแย่งพื้นที่นักแสดง

ทั้งคู่จึงไม่กินเส้นกันแบบสุด ๆ

มีอยู่วันหนึ่ง ถ่ายฉากเข้าคู่กันอยู่ดี ๆ โจลีดันพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้ลิฟของขึ้น ขว้างบทใส่หน้าเธอ

แล้วเรื่องก็เลยเถิดถึงขั้นลงไม้ลงมือ

สาวสวยวัยสิบเจ็ดสิบแปด สูงเฉียด 175 มาตบตีกันกลางกองถ่าย ภาพที่ออกมาเรียกได้ว่าสุดจัดจนทุกคนตะลึง

ไรอัน, ฮัวคิน และเอ็ดเวิร์ด—สามหนุ่มแรงน้อยพยายามจะห้ามก็ไม่สำเร็จ

เอ็ดเวิร์ดโดนลิฟข่วนคอ

ไรอันโดนโจลีเสยหมัดเข้าหน้า

ฮัวคินโดนเบียดล้มกลิ้งขาแอ่นอยู่กับพื้น

สุดท้ายลิงก์ต้องเดินเข้ามาแทรกด้วยตัวเอง คว้าคนละข้างลากออกมา

เขาสั่งให้โจลีขอโทษก่อน เพราะเป็นฝ่ายเริ่มพูดจายั่วโมโห

แล้วให้ลิฟขอโทษบ้าง เพราะเป็นคนเริ่มลงไม้ลงมือ ถือว่าผิดกันทั้งคู่

โจลีซึ่งเพิ่งยำอีกฝ่ายไปหมาด ๆ ยิ้มหวานยอมขอโทษด้วยท่าทางผู้ชนะสุด ๆ

ลิฟน้ำตาคลอเต็มตา มองเธอด้วยสายตาแทบลุกเป็นไฟ สุดท้ายก็พูดเสียงห้วน ๆ ว่า “ขอโทษ”

“โอเค เรื่องนี้ให้มันจบแค่นี้นะ ต่อไปห้ามมีเรื่องกันอีก

พวกเธออยู่กองเดียวกันนะ จะตบตีเหมือนเด็ก ๆ ไม่ได้”

“ได้เลย ลิงก์ ฉันฟังคุณทุกคำ ไม่ว่าคุณจะสั่งอะไร ฉันก็เชื่อฟังทั้งนั้น”

โจลีพูดเสียงหวานพลางคล้องแขนเขาแน่น แบบที่คนข้างนอกเห็นแล้วอาจเข้าใจผิดว่าเป็นแฟนกัน

“ยัยแร...” ลิฟกัดฟันสบถเบา ๆ

โจลีส่งยิ้มแล้วชูนิ้วกลางใส่ทันที

“พอได้แล้ว!”

ลิงก์เริ่มปวดหัว

ผู้หญิงในวงการนี้ส่วนใหญ่ภายนอกดูดีเหมือนเทพธิดา แต่พอเข้ามาเบื้องหลัง กลับเต็มไปด้วยนิสัยงี่เง่าและเรื่องจุกจิกไม่ต่างจากผู้หญิงทั่วไป บางคนยิ่งแย่กว่าอีก

ลิฟภายนอกดูเรียบร้อย นุ่มนวล น่ารักเหมือนนางฟ้า แต่ข้างในแอบแรง

โจลีไม่ต้องพูด ตรงไปตรงมาแบบเด็กแสบทั้งสูบบุหรี่ ดื่มเหล้า จีบหนุ่ม

ทั้งสองคนล้วนเป็นสาวมีปัญหา และ...บังเอิญเข้ากับบทในเรื่องได้อย่างพอดิบพอดี

“จูลี ลิฟ ฉันไม่สนว่าพวกเธอจะเกลียดกันแค่ไหน แต่ในกองถ่ายขอให้อยู่ในกรอบ ทุกวันเราต้องจ่ายเงินเป็นหมื่น ๆ ให้ทีมงานร้อยกว่าชีวิต พวกเธอทะเลาะกันทีนึง ทุกอย่างที่ทำมาก็ต้องหยุด หนังจะช้า งานจะพัง พวกเธอคิดว่านี่โอเคแล้วเหรอ?”

ลิงก์พูดด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

“เข้าใจแล้วลิงก์ ฉันขอโทษ ฉันจะไม่พูดกับเธออีก จะไม่ทำให้กองถ่ายลำบาก เพราะฉันไม่อยากให้คุณโกรธ”

โจลีพูดพลางพิงแขนเขาอีก

ลิฟเบ้ปาก พึมพำ “ยัยหน้าด้าน”

“ลิฟ?”

ลิงก์หันมาทางเธอ

“รู้แล้วค่ะ ขอแค่ยัย...นั่นไม่หาเรื่องฉันก่อน ฉันก็ไม่สนใจเธอหรอก”

ลิฟหันหน้าไปอีกทางอย่างหงุดหงิด

“โอเค งั้นไปเช็กตัวเองหน่อยว่าเจ็บตรงไหนไหม ถ้าไม่มีใครบาดเจ็บ ครึ่งชั่วโมงให้กลับมาเข้าฉาก”

ลิงก์โบกมือไล่ให้แยกย้าย

“เห็นไหมล่ะ บอกแล้วว่าการเป็นผู้กำกับมันไม่ง่าย”

เบน แอฟเฟล็กพูดพลางมองลิงก์ที่เดินกลับไปจัดกองต่อ

“จะเป็นผู้กำกับต้องไม่ใช่แค่รู้เรื่องหนัง ต้องรู้จักดูแลนักแสดง ต้องมีพลังทำงาน 24 ชั่วโมงโดยไม่ล้า และที่สำคัญเลย คือแรงต้องเยอะมาก เพราะถ้านักแสดงตีกัน ต้องแยกออกได้!”

ว่าแล้วเบนก็หันไปมองไรอัน ฮัวคิน และเอ็ดเวิร์ด “พวกนายก็ช่างอ่อนกันจริง ๆ รุมกันตั้งสามคน ยังแยกสองสาวไม่ได้ แถมโดนซัดกลับมาอีกต่างหาก แบบนี้เป็นผู้กำกับไม่ได้แน่ ๆ”

“พูดมากน่า!”

ฮัวคินลูบก้นตัวเองอย่างเจ็บปวด

“แล้วตอนเค้าตีกัน นายล่ะ? ทำไมไม่เข้าไปช่วยห้ามบ้าง?”

“ใช่! นายเห็นตั้งแต่ต้น แต่วิ่งหนีห่างสุด ๆ เลยนะ แบบนี้ก็เกินไปแล้ว”

ไรอันที่ยังปวดจมูกอยู่บ่น

เอ็ดเวิร์ด นอร์ตันยกมือกุมคอเงียบ ๆ แววตาเลื่อนลอยไม่อยากพูดอะไรอีก

“ฮะ ๆ ฉันเป็นนักแสดง ไม่ใช่การ์ดรักษาความปลอดภัย จะให้เสี่ยงบาดเจ็บทำไม

อยู่ห่าง ๆ สิถูกแล้ว ไม่งั้นจะเป็นแบบพวกนายไงล่ะ?”

เบนหัวเราะอย่างมีความสุข

สามหนุ่มมองหน้ากัน ก่อนจะรุมเข้าใส่เบนพร้อมกัน