บทที่ 5 พลังการต่อสู้ที่ห่วยแตก
บทที่ 5 พลังการต่อสู้ที่ห่วยแตก
บทที่ 5 พลังการต่อสู้ที่ห่วยแตก
ชายสองคนได้ยินเสียงที่ดังขึ้นจากข้างหลัง ก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาและหันหลังกลับทันที
แต่เมื่อเห็นว่าคู่ต่อสู้เป็นแค่เด็กน้อยที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม พวกเขาก็ผ่อนคลายลง และแสดงสีหน้าเยาะเย้ยออกมา
“โอ๊ย! ตกใจหมดเลย นึกว่าหน่วยตำรวจซะอีก!”
“ไอ้หนู ไม่เห็นหรือไงว่าเรากำลังมีธุระสำคัญอยู่ มาจากไหนก็กลับไปที่นั่นซะ อย่ามาขัดขวางธุระของเรา!”
“ฮ่าๆๆ ไม่ดูสารรูปตัวเองหน่อยเหรอว่าจะทนหมัดของฉันได้ไหม”
ชายวัยกลางคนทั้งสองหัวเราะเสียงดัง และไม่ได้มองอุจิวะ มัตสึซากิอยู่ในสายตาเลย
หลังจากได้ยินเสียง สาวน้อยนึกว่าตัวเองจะได้รับความช่วยเหลือทันที แต่เมื่อเห็นว่าอุจิวะ มัตสึซากิเป็นแค่เด็กที่อายุพอๆ กับเธอ ความหวังที่จะได้รับความช่วยเหลือก็สลายไปในพริบตา
อาจเป็นเพราะรูปร่างที่ผอมบางของอุจิวะ มัตสึซากิด้วย
อุจิวะ มัตสึซากิได้ยินสิ่งที่ชายวัยกลางคนทั้งสองพูด เขาก็แคะหูอย่างไม่สบอารมณ์
“ในตอนกลางวันแสกๆ แถมยังมีกลิ่นเหล้าแรงขนาดนี้ ดูเหมือนศีลธรรมจะเสื่อมถอยแล้วนะ”
“เห็นแก่ที่พวกแกยังไม่ได้ทำธุระสำเร็จ ตอนนี้ฉันให้เวลาพวกแกสิบวินาทีไสหัวไปซะ ไม่งั้นพวกแกได้เจอดีแน่!”
อุจิวะ มัตสึซากิพ่นลมหายใจใส่พวกเขาอย่างเย็นชา
ชายวัยกลางคนสองคนมองหน้ากันหลังจากได้ยินคำพูดของอุจิวะ มัตสึซากิ แล้วก็หัวเราะออกมาเสียงดัง
“เป็นเด็กที่ไม่รู้จักประมาณตัวจริงๆ นะพี่ใหญ่ ได้ยินไหม? เขาบอกให้เราไสหัวไปภายในสิบวินาที ฮ่าๆๆ!” ชายคนหนึ่งหัวเราะ
ชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าพี่ใหญ่เริ่มไม่สบอารมณ์แล้ว เขาตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดว่า “จะเสียเวลากับเขาทำไมให้มากความ มาขัดขวางเรื่องดีๆ ของเรา รีบจัดการเขาซะ เสียเวลาจริงๆ”
“ดูเหมือนว่าต้องลงมือจริงๆ แล้วสินะ” อุจิวะ มัตสึซากิพูดหลังจากเห็นว่าคำเตือนของเขาไม่ได้ผล
ชายวัยกลางคนที่เพิ่งถูกดุดึงคุไนเล่มหนึ่งออกมาจากข้างหลัง แล้วแกว่งไปมาต่อหน้าอุจิวะ มัตสึซากิ
“เห็นไหม? หัวหน้าฉันโกรธแล้ว นายก็จบเห่แล้ว ใครให้นายมาทำตัวเป็นฮีโร่ช่วยหญิงงามล่ะ!”
อุจิวะ มัตสึซากิไม่ได้มีปฏิกิริยาใดๆ ยังคงยืนอยู่ที่เดิมอย่างไม่สบอารมณ์และมองเขา
เมื่อชายวัยกลางคนเห็นว่าอุจิวะ มัตสึซากิไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เขาก็รู้สึกโกรธเล็กน้อย แล้วถือคุไนพุ่งเข้าใส่เขา
สำหรับการรับมือกับศัตรูแบบนี้ อุจิวะ มัตสึซากิไม่จำเป็นต้องใช้เนตรวงแหวนก็รับมือได้สบายๆ
อุจิวะ มัตสึซากิไม่รู้ความสามารถของพวกเขา แต่เพราะผลของแอลกอฮอล์ การเคลื่อนไหวของชายวัยกลางคนคนนี้จึงมีช่องโหว่มากเกินไป
ในตอนที่คุไนกำลังจะแทงเข้าที่หัวใจของอุจิวะ มัตสึซากิ เขาก็หันตัวอย่างรวดเร็ว ยกมือขึ้น แล้วชกเข้าที่คอของชายวัยกลางคนคนนั้นอย่างแรง
ชายวัยกลางคนตาเหลือก ตัวสั่น แล้วล้มลงไปนอนหมดสติบนพื้น
“แค่นี้เองเหรอ? ฉันประเมินพวกแกสูงไปจริงๆ!”
อุจิวะ มัตสึซากิขยับไปยืนข้างๆ มองชายที่หมดสติบนพื้นแล้วพูดขึ้น
ชายวัยกลางคนอีกคนข้างๆ เมื่อเห็นดังนั้น ก็สร่างเมาทันที เขาไม่คิดเลยว่าพี่ชายของเขาจะถูกเด็กคนหนึ่งจัดการในพริบตา
“ไม่คิดเลยว่าแกจะเสแสร้งทำตัวเป็นหมูเพื่อกินเสือ ดูท่าว่าต้องสั่งสอนแกหน่อยแล้ว!”
พูดจบ ชายวัยกลางคนก็พุ่งเข้าไปด้วยความเร็วสูงสุด โดยไม่มีอาวุธในมือ
เมื่อวิ่งไปได้ครึ่งทาง เขาก็เริ่มประสานอิน
“คาถาเพลิง, คาถากำแพงดิน!”
“ดูเหมือนแกจะฉลาดกว่าหน่อยนะ แต่ก็ไม่มีประโยชน์หรอก”
อุจิวะ มัตสึซากิมองมือที่ประสานอินของเขาและหัวเราะอย่างเย็นชา
จากนั้น เขาก็หลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง ม่านตาของเขากลายเป็นสีแดง และโทโมะเอะก็หมุนอย่างรวดเร็ว เนตรวงแหวนสามโทโมะเอะได้เปิดใช้งานแล้ว
เมื่อชายวัยกลางคนเห็นเนตรวงแหวน เขาก็หยุดการเคลื่อนไหวทันที ดวงตาของเขาดูว่างเปล่า
“เฮ้อ ไม่รู้ทำไม คนในโลกนี้ถึงไม่มองว่าเด็กเป็นเรื่องสำคัญเลยนะ!”
“ตอนนี้พาเพื่อนของแกไปมอบตัวที่หน่วยตำรวจซะ!”
เมื่ออุจิวะ มัตสึซากิพูดจบ ชายที่โดนภาพลวงตาก็ลากคนที่หมดสติอยู่เดินตรงออกไปด้านนอก