บทที่ 135 ผู้พิทักษ์เวทมนตร์โบราณ

ในความทรงจำของเขา มันยังคงเป็นห้องที่งดงามวิจิตรดั่งเดิม เพียงแต่ถูกปกคลุมไว้ด้วยม่านสีเทาเบาบาง

พ่อมดสองคนในชุดโบราณกำลังสลับกันร่ายเวทมนตร์อย่างต่อเนื่อง เติมแต่งรายละเอียดของห้องให้สมบูรณ์ ยอดแหลมประณีตค่อย ๆ ผุดขึ้นดั่งก้นหอย พวกเขาราวกับเทพเจ้าผู้สร้างสรรค์

หนึ่งในสองนั้นอ้วนเตี้ย ส่วนอีกคนผอมสูง พ่อมดอ้วนคือบรรพบุรุษของลุค วูด ส่วนอีกคนชื่อ เพอร์ซิวัล รัคแฮม ไซรัสไม่เคยได้ยินนามสกุลนี้มาก่อน แต่ชื่อกลางของเพอร์ซิวัลนั้นกลับเหมือนกับของดัมเบิลดอร์

ไม่เพียงเท่านั้น ชื่อนี้ยังเป็นชื่อเดียวกับอัศวินลำดับสองในโต๊ะกลมของกษัตริย์อาเธอร์

ในความทรงจำ ลุควูดดูเป็นห่วงที่เพอร์ซิวัลตั้งกับดักและจุดตรวจไว้มากมายซับซ้อน แต่ก็ไม่หยุดมือ พวกเขายังคงร่ายเวทซ่อนไว้ทีละชั้น

“คุณกังวลว่าจะไม่มีใครผ่านมันไปได้งั้นหรือ? ไม่ต้องห่วงหรอก นี่ถูกเตรียมไว้สำหรับผู้ที่มองเห็นเวทมนตร์โบราณได้เช่นเรา” เพอร์ซิวัลเอ่ยเสียงนุ่มขณะกำลังเก็บความทรงจำลงขวด

ไซรัสฟังบทสนทนาไปพลางสังเกตเวทมนตร์ของพวกเขา สำหรับเขา เวทเหล่านี้สามารถติดตามร่องรอยได้

สิ่งที่เขายังไม่เข้าใจคือข้อได้เปรียบที่แท้จริงของเวทมนตร์โบราณ เพราะในระดับเดียวกัน การแปลงร่างก็สามารถใช้เวทปกติได้เช่นกัน

ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“หัวใจสำคัญอยู่ที่พลังที่มากกว่า... และการคงอยู่ที่ยาวนานกว่า”

ไซรัสหันกลับไปอย่างรวดเร็ว เห็นพ่อมดทั้งสองจากความทรงจำเอ่ยกับเขาราวกับมีชีวิตจิตใจ

“และต้องลึกลับยิ่งกว่านั้นอีก”

พวกเขาไม่ใช่แค่ความทรงจำในอ่างเก็บความทรงจำอีกต่อไป หากแต่คล้ายกับสภาพของไซรัสตอนที่อยู่ในไดอารี่ เป็นเหตุให้เขายิ่งระแวดระวัง

"ใครจะไปรู้ว่าโลกใบนี้เป็นเช่นไร? ไม่แน่ว่าผู้พิทักษ์ทั้งสองอาจเคยเป็นจอมมารผู้ก่อหายนะไว้ในอดีตก็เป็นได้"

“ไม่ต้องห่วง เราเป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของจิตเท่านั้น” เพอร์ซิวัลดูเหมือนจะมองออกถึงความระแวงของเขา และรีบพูดเสริม “เหมือนกับภาพวาดที่พูดได้”

“ผมไม่เคยได้ยินว่าความทรงจำในอ่างเก็บความทรงจำจะมีสติปัญญาระดับเดียวกับภาพวาดเลย” ไซรัสไม่ลดความระแวงลงเพียงเพราะคำพูดเดียว

ในตอนนั้นเขายังแอบเสียใจที่ใช้อ่างเก็บความทรงจำ หากเขาใช้พลังของตนเองดูความทรงจำโดยตรง เขาคงมีอิสระมากกว่านี้ในการควบคุม

‘ชะล่าใจเกินไปหน่อยจริง ๆ’

อย่างไรก็ดี เพอร์ซิวัลกับลุควูดยังไม่แสดงอาการน่าสงสัย พวกเขาเพียงอธิบายต่อไป

“เวทมนตร์โบราณมีพลังอย่างยิ่ง ทำให้เราสามารถทำสิ่งที่พ่อมดธรรมดาทำไม่ได้” เพอร์ซิวัลกล่าว

ที่จริงแล้วเขาอ่อนน้อมถ่อมตนมากเกินไปด้วยซ้ำ

สำหรับผู้ที่มีพรสวรรค์ในการใช้เวทมนตร์โบราณ พวกเขามองพ่อมดธรรมดาไม่ต่างอะไรจากที่มักเกิ้ลมองพ่อมด  เพราะแม้แต่จะมองเห็นเวทมนตร์โบราณ พ่อมดธรรมดายังทำไม่ได้ อย่าว่าแต่จะทำลายมันเลย

ความต่างระหว่างทั้งสองนั้นยิ่งใหญ่เกินพรรณนา

เหมือนกับมักเกิ้ลที่สามารถสร้างปราสาททรายได้บนชายหาดอย่างวิจิตรตระการตา แต่สำหรับพ่อมดแล้ว การสะบัดไม้กายสิทธิ์เพียงเบา ๆ ก็สามารถสร้างได้เช่นกัน

พูดอีกอย่างคือ ทุกสิ่งที่เวทมนตร์ธรรมดาทำได้ เวทมนตร์โบราณก็ทำได้ และสิ่งที่เวทมนตร์ธรรมดาทำไม่ได้ เวทมนตร์โบราณก็ยังสามารถทำได้อยู่ดี!

“อย่าบอกนะว่าคุณลงทุนวางกับดักมากมายขนาดนี้แค่เพื่อเก็บรักษาความทรงจำ?” ไซรัสถาม

อันที่จริง หากอิงตามเนื้อเรื่องในเกมแล้ว ห้องนิรภัยหมายเลข สิบสอง แทบไม่มีอะไรเลยนอกจากการทดสอบต่าง ๆ และความทรงจำที่พวกเขาทิ้งไว้ก็เป็นเพียงหลักฐานแสดงถึงการมีอยู่ของเวทมนตร์โบราณเท่านั้น

“แน่นอนว่าไม่ใช่แค่นั้น” ลุควูดส่ายหน้าแล้วกล่าว “เวทมนตร์โบราณนั้นอันตรายยิ่งนัก เราจึงต้องปกป้องมันอย่างเข้มงวด เราต้องตรวจสอบว่า นอกจากความสามารถแล้ว จิตใจของคุณสมควรจะเป็นผู้พิทักษ์ได้หรือไม่”

เมื่อพูดถึงคุณสมบัติของผู้พิทักษ์ ดวงตาของเพอร์ซิวัลและลุควูดก็เผยอารมณ์บางอย่างที่ยากจะบรรยาย ราวกับพวกเขาเคยทำผิดพลาดบางอย่างมาก่อนเพราะเรื่องนี้

แต่ไซรัสกลับไม่ได้กังวลนัก หากจะพูดถึงเรื่องจิตใจแล้ว แม้เขาจะยังไม่ถึงขั้นสูงส่งเลิศล้ำ แต่ก็อย่างน้อย... เขาไม่ได้เลวร้ายถึงขนาดกินแตงวันละห้าร้อยลูกทุกวันเป็นแน่

“ยิ่งไปกว่านั้น การพิทักษ์เช่นนี้ก็เห็นได้ชัดว่าสมควรอย่างยิ่ง” เพอร์ซิวัลกล่าว “เพราะเมื่อกว่าร้อยปีก่อน ก็อบลินตนหนึ่งเคยโลภอยากได้พลังของเวทมนตร์โบราณ มันสามารถบุกเข้ามาถึงห้องลับนี้ได้ด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายก็กลับออกไปมือเปล่า”

“แลนโลคอย่างนั้นหรือ? แล้วเขาไปไหนเสียล่ะ?”

“ไม่แน่ใจ บางทีเขาอาจตายใต้คมดาบของอัศวินหินผู้พิทักษ์แล้วก็เป็นได้ จิตสำนึกของเราถูกเก็บไว้ในอ่างเก็บความทรงจำ จึงไม่สามารถรู้เรื่องราวอื่นภายนอกได้อย่างชัดเจน” เพอร์ซิวัลตอบอย่างคลุมเครือ

“แต่สิ่งหนึ่งที่ยืนยันได้แน่นอนก็คือ หากเวทมนตร์โบราณตกไปอยู่ในมือของก็อบลิน หรือพวกที่มีเจตนาแอบแฝงใด ๆ แล้วละก็ โลกเวทมนตร์จะต้องเผชิญหายนะครั้งใหญ่แน่นอน”

ไซรัสเห็นด้วยกับข้อนี้

แต่ถ้ามีแค่นั้นจริง ๆ การเดินทางมาห้องนิรภัยหมายเลข สิบสอง ครั้งนี้ก็นับว่าน่าผิดหวังเกินไป

เขาแทบไม่ได้อะไรเลย เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าเวทมนตร์โบราณมีอยู่จริง จึงไม่จำเป็นต้องมายืนยันอีก

ดูเหมือนว่าเพอร์ซิวัลและลุควูดจะอ่านความคิดของไซรัสออก พวกเขาจึงยิ้มให้กันก่อนกล่าวต่อว่า

“คุณคงสงสัยว่า เหตุใดเราต้องสร้างกับดักมากมายขนาดนี้ ทั้งที่ในห้องลับกลับไม่มีการเก็บเวทมนตร์โบราณเอาไว้เลย ความจริงแล้ว เวทมนตร์โบราณไหลเวียนอยู่ในเวทมนตร์ภายในร่างกายของคุณเองต่างหาก”

“อยู่ในร่างผม?”

“แน่นอน พ่อมดแม่มดรุ่นเยาว์มิได้มารับเวทมนตร์ที่ฮอกวอตส์ หากแต่เป็นเพราะพวกเขามีเวทมนตร์ในตัวอยู่ก่อนแล้ว จึงมีคุณสมบัติเข้าเรียนที่ฮอกวอตส์ได้ เวทมนตร์โบราณก็เช่นเดียวกัน และก็เพราะคุณมีพรสวรรค์นี้ คุณเลยมายืนอยู่ ณ ที่ตรงนี้ได้”

“แต่ผมจะปลดปล่อยพลังของมันได้อย่างไร?”

“แค่รู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างเวทมนตร์ทั้งสอง” เพอร์ซิวัลตอบเสียงแผ่วอย่างเคลิ้มฝัน “จงลองสัมผัสเวทมนตร์สองประเภทที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน คุณจะพบว่ามันแตกต่างเสียจนแม้แต่คาถาธรรมดาที่สุดก็สามารถเพิ่มพลังได้ทันตาเห็น

“ลองคิดถึงตอนเคุณร่าย ‘เรเวลิโอ’ ดูสิ ทำไมคาถานั้นจึงสามารถทะลวงกับดักของเวทมนตร์โบราณได้? นั่นก็เพราะคุณหลอมรวมเวทมนตร์ทั้งสองแบบไว้ขณะร่าย ตอนนี้คุณแค่ต้องแยกความต่าง และเปลี่ยนเวทมนตร์ธรรมดาให้กลายเป็นเวทมนตร์โบราณ”

ไซรัสหลับตาลงเพื่อพยายามสัมผัส…แต่ไม่เกิดผลอะไรนัก

“ไม่ง่ายนักใช่ไหมล่ะ? แต่ข้าคิดว่าการทดสอบที่เราทิ้งไว้จะช่วคุณได้บ้าง และการจะใช้เวทมนตร์โบราณอย่างถูกต้องก็จะถูกเปิดเผยให้คุณรู้เมื่อคุณผ่านบททดสอบเหล่านั้นแล้ว”

“บททดสอบหรือ?”

“เราทั้งสี่ผู้พิทักษ์เวทมนตร์โบราณได้ร่วมกันสร้างบททดสอบไว้สี่ด่าน ข้าว่าคุณคงต้องเริ่มต้นจากหนังสือเล่มหนึ่งก่อน มันถูกเก็บไว้ในห้องต้องประสงค์ที่ฮอกวอตส์”

“ห้องต้องประสงค์?” ไซรัสเองก็รู้เรื่องจากเกมเพียงผิวเผิน และไม่เคยได้ยินห้องนี้มาก่อน

“มันอยู่ในฮอกวอตส์ คุณจะหาเจอมันเอง”

ความทรงจำจบลงที่ตรงนั้น