บทที่ 35 - ฆ่าแหลก ดรอปหีบสมบัติกระจาย

บทที่ 35 - ฆ่าแหลก ดรอปหีบสมบัติกระจาย

☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉

[ขอแสดงความยินดีท่านรอดชีวิตในเกมอันดับสามในใต้หล้าเป็นเวลา 41 นาทีกับ 5 วินาที อย่าดูถูกเด็กสาวคนไหนเด็ดขาด ในฐานะผู้เล่นท่านควรจะเข้าใจว่า บอสไม่ว่าจะรูปร่างแบบไหน นางก็คือบอส]

[คำประเมิน งงงวย]

[สรุปผลที่ได้รับ ไม่มี]

[ต้องการเล่นวิดีโอจำลองชีวิตซ้ำหรือไม่]

“เกือบจะห้าทุ่มแล้ว นอนเถอะ”

เสิ่นเซินกวงบีบปีกจมูก อยากจะผ่อนคลายอารมณ์ที่ตายติดต่อกันสองครั้ง แต่พอหลับตาลง ในสายตาของเขาก็ปรากฏใบหน้าที่หักหลังของเด็กสาวทัวทัวฮวาเอ๋อร์ขึ้นมา

ไม่ได้แล้ว ฉันโกรธจนใจสั่นไปหมด

เกมนี้วันนี้ถ้าไม่ผ่านด่าน ฉันคงจะนอนไม่หลับ

อย่างมากก็แค่เล่นอีกสองสามรอบ ได้เหรียญทองมาเพิ่มอีกหน่อย เติมคลังสมบัติเล็กๆ ที่เหลือแค่ 3 เหรียญทอง แล้วค่อยไปหาแองเจิลในเกมวายร้ายเลื่อยไฟฟ้าเพื่อปลอบใจตัวเอง

ตอนนี้มาคิดดูแล้ว ก็ยังคงเป็นแองเจิลน้องสาวแฟนคลับตัวน้อยที่เชื่อฟังฉันทุกอย่างดีที่สุด

อะไรนะ ซูเหมย นางโลมฟู่เซียง ทัวทัวฮวาเอ๋อร์ หึ

ฉันจะเล่นอีกรอบ ครั้งนี้จะทำให้คนพวกนี้ได้เห็นดีกัน

เสิ่นเซินกวงตรวจสอบเสื้อเกราะกันกระสุน ก็พบว่าบนเสื้อเกราะกันกระสุนยังคงมีรอยบุบที่ถูกกระดิ่งทองคำของนางตีอยู่ ดูเหมือนว่านี่ก็คือความทนทานของอุปกรณ์ในเกมลดลง

อีกสองสามครั้ง เสื้อเกราะกันกระสุนตัวนี้ก็จะพังแล้ว

ส่วนปืนกลมือ M12S ของเขา ยังเหลือกระสุนอีก 19 นัด

จริงๆ แล้วถ้าในโลกแห่งความจริงซื้อปืนไม่ได้ โลกของแองเจิลก็สามารถซื้อปืนได้

แต่ว่า การซื้อปืนในสหรัฐเสรีภาพของแองเจิลต้องมีใบอนุญาตพกพาปืนและลงทะเบียนข้อมูลประจำตัว

ถ้าอยากจะซื้อ ต้องทำขั้นตอนที่ซับซ้อนหลายอย่าง และตัวตนของเสิ่นเซินกวงในโลกของแองเจิลก็ไม่สามารถผ่านขั้นตอนเหล่านั้นได้

ยกเว้นแต่ จะมีคนรู้จักสามารถแนะนำร้านค้าเถื่อนให้เขาได้ แต่เรื่องนี้ต้องใช้เวลาหน่อย ใช้ความตั้งใจหาคน

“เข้าสู่เกมอันดับสามในใต้หล้า”

แสงสีขาวสว่างวาบ

[ความเป็นความตาย ช่างน่าอัศจรรย์ใจ]

เสิ่นเซินกวงถูกนางโลมสองคนดึงไปที่ศาลาน้ำค้างทองคำ เขาก็เจอบัณฑิตราชบัณฑิตยสถานอีกครั้ง จากนั้นเสิ่นเซินกวงก็ตัดสินใจให้เงินบัณฑิตราชบัณฑิตยสถานหนึ่งร้อยตำลึง หลังจากนั้นบัณฑิตราชบัณฑิตยสถานที่เมาแล้วก็ลากเขาไปที่หอหอมกรุ่น

เช่นกัน ก่อนจะไปเสิ่นเซินกวงก็ไม่ลืมที่จะเยาะเย้ยนางโลมบริสุทธิ์ซูเหมยที่โหดร้ายไร้ความปรานีคนนั้น

ภายในศาลาน้ำค้างทองคำ มีเสียงเครื่องเคลือบแตกดังขึ้นมาอย่างชัดเจน

ดูเหมือนว่าแม่นางซูเหมยจะโกรธไม่เบา

จากนั้น เขากับบัณฑิตราชบัณฑิตยสถาน และองครักษ์เสื้อแพรสี่คนก็พบกับทัวทัวฮวาเอ๋อร์ที่ถูกเจ้าหน้าที่สองคนไล่ตามอยู่ในหอหอมกรุ่น

ยังคงเหมือนกับครั้งที่แล้ว ทัวทัวฮวาเอ๋อร์ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังเขา ใบหน้าที่อ่อนเยาว์ราวกับน้ำของเด็กสาวเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “พี่ชาย วันนี้ถ้าท่านไม่ช่วยข้า ชีวิตนี้ของข้าก็พังแล้ว”

เสิ่นเซินกวงหันกลับไปมองเธอ สีหน้าเรียบเฉย

ทัวทัวฮวาเอ๋อร์ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ ผมที่สยายอยู่บนไหล่ ราวกับดอกบัวที่โผล่พ้นโคลนตม

“พี่ชาย ถ้าท่านสามารถช่วยข้าได้ ข้าจะสำนึกในบุญคุณของท่านอย่างแน่นอน”

เสิ่นเซินกวงหัวเราะเหอะๆ อย่างเรียบเฉย

น้องสาวเอ๋ย ทางของเธอมันแคบลงแล้วนะ

เขาหันกลับไปมองเจ้าหน้าที่ที่หยาบคายสองคน พูดกับพวกเขาด้วยน้ำเสียงสั่งการ “พวกเจ้าสองคนไปให้ไกลๆ อย่ามาเกะกะ”

เจ้าหน้าที่สองคนโกรธมาก “ไม่มีหนังสือจากกระทรวงพิธีการ เด็กผู้หญิงคนนี้ก็ยังคงเป็นนักดนตรีในสถานเริงรมย์ของเรา”

“สถานเริงรมย์ของเราสังกัดกระทรวงพิธีการ กระทรวงพิธีการเป็นหัวหน้าของหกกระทรวง วันนี้เว้นแต่ท่านจะเรียกเสนาบดีกระทรวงพิธีการมา หรือเรียกฝ่าบาท องค์รัชทายาทมา มิฉะนั้นไม่ว่าท่านจะมีเบื้องหลังใหญ่แค่ไหนก็ไม่อาจจะมาอาละวาดในสถานที่สำคัญของกระทรวงพิธีการได้”

ทัวทัวฮวาเอ๋อร์ดูเหมือนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก กัดริมฝีปาก “ขอบคุณค่ะ พี่ชาย”

ปากกระบอกปืนสีดำสนิทจ่ออยู่ที่หน้าผากของเธอ

เสิ่นเซินกวงยิ้ม “น้องสาวเอ๋ย เธอเข้าใจผิดแล้วนะ ที่ฉันบอกให้พวกเขาไปให้ไกลๆ ก็เพราะกลัวว่าจะไปโดนคนบริสุทธิ์”

“วันนี้ฉันเห็นเธอแล้วไม่สบอารมณ์ ฉันจะฆ่าเธอ”

“ใครใช้ให้ฉันชอบฆ่าเด็กผู้หญิงอย่างเธอ”

ลั่นไกอย่างเด็ดขาด

‘ปัง’

ในชั่วพริบตานั้น ทัวทัวฮวาเอ๋อร์ที่ยังคงทำท่าเหมือนกระต่ายน้อยอยู่ตลอดเวลา สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นน่าเกลียดทันที ในดวงตาทั้งสองข้างมีประกายแห่งความตื่นตระหนกวาบขึ้นมา

เธอรู้สึกถึงวิกฤตแห่งความตาย

เธอใช้เพลงรำมารฟ้าอันยอดเยี่ยม ร่างกายหดตัวลง ชุดร่ายรำปลิวไสว หลบหลีกบาดแผลฉกรรจ์ได้ แต่ก็ยังถูกกระสุนยิงเข้า

ดอกกุหลาบสีแดงเลือดดอกหนึ่งบานสะพรั่งที่ไหล่ของเธอ ชุดร่ายรำก็เปื้อนเลือด

ทัวทัวฮวาเอ๋อร์ใช้มือปิดไหล่ของตัวเอง ใช้เพลงรำมารฟ้าอันยอดเยี่ยมถอยหลังอย่างรวดเร็ว รักษาระยะห่างจากเสิ่นเซินกวง “ในใต้หล้าถึงกับมีคนอย่างท่าน ในใต้หล้าถึงกับมีองค์ชายอย่างท่าน”

“ท่าน…”

“ท่านเป็นโรคจิตรึไง เห็นคนก็ต้องฆ่า ข้าไปทำอะไรให้ท่าน หรือไปยั่วโมโหท่าน”

เสิ่นเซินกวงทำหน้าขรึม ใครใช้ให้เธอในรอบที่แล้วฆ่า ‘ผู้มีพระคุณ’ ของเธอ แถมยังบอกว่าฉันเป็นผู้ชายธรรมดา เหมือนกับพวกคนธรรมดาทั่วไป

วันนี้ ข้าผู้เล่นคนนี้จะสอนให้เธอรู้ว่า อะไรเรียกว่าได้อย่างที่ต้องการ

ฉันจะเจาะจงเล่นงานเธอแล้ว

ยังไงซะในสายตาของเธอ การเป็นคนดี ก็คือผู้ชายธรรมดา

เสิ่นเซินกวงยิงไปที่เธออีกนัดอย่างใจเย็นและสงบ แต่กระสุนนัดนี้ถูกทัวทัวฮวาเอ๋อร์หลบได้อย่างหวุดหวิด

เธอไม่ได้มีความเร็วพอที่จะหลบกระสุนได้

เพียงแต่ เธอเห็นท่าทางการยิงของเสิ่นเซินกวงและทิศทางที่ลั่นไกก่อนล่วงหน้า หลีกเลี่ยงทิศทางที่เสิ่นเซินกวงยิงก่อนล่วงหน้า

ทัวทัวฮวาเอ๋อร์กระโดดขึ้นไปบนเพดาน “พี่ชายจู ท่านเป็นคนน่าสนใจจริงๆ”

“น่าเสียดายที่พวกเราต้องสู้กันจนตาย แต่ข้าเป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่งในยุทธภพแล้ว ท่านเป็นแค่องค์ชายที่ถูกเลี้ยงดูอย่างสุขสบาย ถึงแม้จะถืออาวุธปืนของค่ายทหารเทพ ก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของยอดฝีมือในยุทธภพได้แน่นอน”

‘ปัง~’

เสิ่นเซินกวงยกปืนกลมือขึ้นมา ยิงไปที่เพดานอีกนัด

ทัวทัวฮวาเอ๋อร์หลบกระสุนนัดนี้ได้อย่างหวุดหวิดอีกครั้ง กระสุนเฉี่ยวแก้มของเธอ ทิ้งรอยเลือดที่สวยงามไว้บนใบหน้าของเด็กสาวคนนี้

เด็กสาวคนนี้โยนกระดิ่งทองคำลูกหนึ่งมา เหมือนกับรอบที่แล้วกระแทกเข้าที่หน้าอกของเขา ถูกเสื้อเกราะกันกระสุนรองไว้ ลดแรงกระแทก ไม่ได้เอาชีวิตของเขาไป

ทัวทัวฮวาเอ๋อร์ร้องอุทาน “เกราะอ่อน”

“แย่แล้ว ท่าน…”

เสิ่นเซินกวงกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง อวัยวะภายในของเขาจริงๆ แล้วถูกพลังแฝงที่ซ่อนอยู่ในกระดิ่งทองคำทำร้ายแล้ว

นี่น่าจะเป็นรูปแบบการเคลื่อนไหวที่เกมออกแบบมาให้ทัวทัวฮวาเอ๋อร์ ก็คือทุกครั้งที่โจมตีครั้งแรกจะไม่โจมตีหัวของเขา แต่เป็นหน้าอก การโจมตีครั้งที่สองถึงจะเปลี่ยนตำแหน่งการโจมตี

แบบนี้สะดวกให้ผู้เล่นวางกลยุทธ์ที่เจาะจงได้

ยังคงเป็นคำพูดเดิม เกมก็ต้องมีวิธีที่สามารถเอาชนะได้ มิฉะนั้นก็ไม่เรียกว่าเกมแล้ว

เสิ่นเซินกวงเปิดสวิตช์โหมดการยิงอัตโนมัติของปืนกลมือ ก็คือการยิงต่อเนื่อง

‘ปัง’ ‘ปัง’ ‘ปัง’…

เขายิงต่อเนื่องห้านัด

หน้าอก ท้อง และน่องของทัวทัวฮวาเอ๋อร์ถูกยิงสามนัด เธอร่วงลงมาจากอากาศอย่างอ่อนแรง ตายคาที่

ข้างๆ ศพของเธอปรากฏกล่องเหล็กเล็กๆ ขึ้นมาใบหนึ่ง

เสิ่นเซินกวงเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว ปลดล็อคกล่องเหล็ก จากข้างในได้คัมภีร์วิชาฝีมือที่เปล่งแสงสีฟ้าออกมา ‘วิชาระฆังทอง’

ให้ตายสิ ในที่สุดฉันก็ได้คัมภีร์วิชาฝีมือแล้ว งั้นรอบนี้ถึงแม้ฉันจะถูกฆ่าตายทันที ก็ถือว่าคุ้มแล้ว

นางกำนัลคนหนึ่งในหอหอมกรุ่นที่อยู่ข้างๆ สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก ยกฝ่ามือขึ้นมาจะตบไปที่หัวของเสิ่นเซินกวง “ไอ้หมูหมา คืนชีวิตนักบุญหญิงของข้ามา”

องครักษ์เสื้อแพรสี่คนที่รู้ตัวแล้วรีบลงมือ คนละดาบจัดการนางกำนัลคนนี้

ข้างๆ ศพของนาง ก็ปรากฏกล่องไม้เล็กๆ ขึ้นมาใบหนึ่งเช่นกัน เสิ่นเซินกวงรีบเดินเข้าไป เหยียบกล่องจนแตก ข้างในเป็นกระดิ่งทองคำลูกหนึ่ง

เสิ่นเซินกวงหยิบกระดิ่งทองคำขึ้นมา หันไปมองบัณฑิตราชบัณฑิตยสถานและเจ้าหน้าที่สองคนในหอสูงชั้นหนึ่ง

“ตัวละครหลักในเนื้อเรื่องทัวทัวฮวาเอ๋อร์ก็ถูกฉันฆ่าไปแล้ว รอบนี้คงจะผ่านด่านไม่ได้แล้ว”

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ตอนนี้ฉันอยากจะทำอะไรก็ได้แล้ว”

“งั้นถ้าพวกแกสามคนตาย จะดรอปหีบสมบัติอะไรออกมานะ”

เสิ่นเซินกวงมองดูบัณฑิตราชบัณฑิตยสถานและเจ้าหน้าที่สองคน อดไม่ได้ที่จะถามข้อสงสัยของตัวเองออกมา

“พวกแกสี่คนตีพวกมันให้พิการ”

ไป่ฮู่สี่คนชักดาบราวกับมังกร การเคลื่อนไหวเรียบง่ายอย่างยิ่ง ในชั่วพริบตาก็ไล่ตามสามคนที่ร้องขอชีวิตทัน คนละดาบตีสามคนนี้จนพิการ

เสิ่นเซินกวงเดินเข้าไปถือดาบซิ่วชุนเตา ซ้ำดาบให้สามคนนี้

จริงด้วย ข้างๆ ศพของสามคนนี้ดรอปหีบไม้ออกมาสามใบ

☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉

[จบแล้ว]