บทที่ 09 - ผ่านด่านอย่างสมบูรณ์แบบ

บทที่ 09 - ผ่านด่านอย่างสมบูรณ์แบบ

☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉

ในท่อระบายน้ำ เสิ่นเซินกวงโยนประแจกับไขควงทิ้งไว้ที่มุมกำแพง ของสองอย่างนี้เปื้อนเลือดแล้ว เอากลับไปก็เป็นภาระ

แองเจิลถือปากกาแท่งหนึ่งเดินเข้ามา ตอนนี้เธอเหงื่อท่วมตัว เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกจนเกือบจะโปร่งใส รูปร่างอรชรดุจหยกขาวชวนให้จินตนาการ

แต่ว่า แองเจิลเป็นสาวฝรั่ง เธอไม่สนใจเรื่องนี้อยู่แล้ว

เธอถือปากกา แล้วพูดกับเสิ่นเซินกวงว่า “ดาร์ลิ่ง ฉันเจอหมึกซึมแท่งหนึ่ง ฉันอยากจะเขียนเบอร์โทรศัพท์ของฉันไว้บนฝ่ามือของคุณ ได้ไหมคะ”

เสิ่นเซินกวงยังไม่ทันได้พูด เธอก็จับมือของเขาขึ้นมา แล้วเขียนเบอร์โทรศัพท์ชุดหนึ่งลงบนฝ่ามือของเขาอย่างรวดเร็ว

จากนั้น เธอก็ยื่นปากกาให้เสิ่นเซินกวง

เสิ่นเซินกวงมองเธออย่างสงสัย

“ดาร์ลิ่ง คุณช่วยเขียนเบอร์โทรศัพท์ของคุณให้ฉันได้ไหมคะ” แองเจิลเม้มริมฝีปาก ทำหน้าตาน่าสงสาร “คุณวางใจได้เลย ฉันจะไม่รบกวนชีวิตของคุณเด็ดขาด ฉันจะไม่โทรหาคุณแม้แต่ครั้งเดียว”

“เพียงแต่… ฉันอยากจะเก็บความทรงจำอันล้ำค่านี้ไว้ตลอดไป”

“ฉันอยากได้เบอร์โทรศัพท์ไว้เป็นที่ระลึก”

เสิ่นเซินกวงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ยังไงซะหลังจากออกจากเกมนี้ไปแล้ว แองเจิลโทรหาเขา ก็คงจะโทรไม่ติดอยู่ดี

ถ้าอย่างนั้น… ก็เขียนให้เธอไปเถอะ จะได้ไม่ต้องมาวุ่นวายกับเขาอีก

“แต่จะเขียนไว้ที่ไหน ฝ่ามือของเธอเหรอ” เสิ่นเซินกวงจ้องมองไปที่ฝ่ามือของแองเจิล

แองเจิลส่ายหน้า เธอค่อยๆ ปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตออก “แบบนั้นมันไม่น่าสนใจเลย ไม่มีความคิดสร้างสรรค์เลยสักนิด คุณเขียนไว้บนไหล่ของฉันสิคะ”

“ฉันจะไปหาช่างสัก ให้สักเบอร์นี้ไว้บนไหล่ขวาของฉัน”

“นี่จะต้องเป็นกำลังใจให้ชีวิตของฉันในอนาคตได้อย่างแน่นอน”

เสิ่นเซินกวงก้มตัวลงอย่างเงียบๆ บนผิวเนียนละเอียดของเด็กสาวคนนั้น ใช้หมึกซึมเขียนเบอร์โทรศัพท์ชุดหนึ่ง

ต้องยอมรับว่า สาวฝรั่งนี่เล่นเป็นจริงๆ

แน่นอนว่า ทัศนคติเรื่องเพศของชาวตะวันตกค่อนข้างจะเปิดกว้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งอเมริกากับฝรั่งเศสต่างก็ผ่านการเคลื่อนไหวทางเพศมาแล้ว

แล้วก็ ในธรรมเนียมสังคมของพวกเขา การสักเป็นเรื่องปกติเหมือนกินข้าว แค่คนชั้นสูงจะไม่ค่อยสักลายใหญ่ๆ เต็มตัว

เสิ่นเซินกวงโยนหมึกซึมทิ้ง แล้วพูดกับแองเจิลว่า “เอาล่ะ พวกเราออกไปได้แล้ว”

แองเจิลสูดหายใจเข้าลึกๆ สีหน้ามีความสุขมาก

เขาพาแองเจิลเดินไปตามเส้นทางที่ถูกต้องที่เคยสำรวจไว้ก่อนหน้านี้ มาถึงห้องหมายเลข 2030 แล้วเดินไปถึงหน้าทางออกจากท่อระบายน้ำ

พวกเขาเจอคนคุ้นเคยที่นี่ ก็คือแมรี่ที่หนีไปคนเดียวนั่นเอง

หลังจากที่เธอหนีไปคนเดียว ก็ไม่ได้ออกจากท่อระบายน้ำไปก่อน แต่กลับติดอยู่ที่นี่

แมรี่กำลังนั่งยองๆ อยู่ที่ทางออกจากท่อระบายน้ำ เอามือกุมหัวตัวเอง กรีดร้องอย่างสิ้นหวัง

บนประตูเลื่อนของท่อระบายน้ำมีร่องรอยการกระแทก

แมรี่เพื่อนของแองเจิล ดูเหมือนจะพยายามอยู่ที่นี่คนเดียวมานานแล้ว แต่ก็ยังเปิดประตูเลื่อนของท่อระบายน้ำไม่ได้

ดูเหมือนเธอจะคิดว่าตัวเองออกไปไม่ได้แน่แล้ว เลยตกอยู่ในความสิ้นหวัง

แมรี่ที่กรีดร้องและร้องไห้อย่างสิ้นหวัง ลิปสติกที่มุมปากเลอะไปหมด ใบหน้าที่เคยสวยงามเต็มไปด้วยรอยลิปสติกเลอะเทอะ สาวผมบลอนด์คนหนึ่งเกือบจะกลายเป็นขอทานไปแล้ว

แองเจิลมองไปที่กุญแจบนประตูเลื่อน ขมวดคิ้วแน่น “กุญแจ… กุญแจล่ะ”

“ไม่ต้องห่วง ฉันรู้ว่ากุญแจอยู่ที่ไหน”

“เธอรออยู่ที่นี่นะ” เสิ่นเซินกวงหันหลังเดินจากไป เขากลับไปที่ห้อง 2030 แล้วมาถึงห้องที่เคยพบว่าฆาตกรเลื่อยไฟฟ้าใช้ขังเชลย

ในกองกระดาษแข็งเหม็นๆ กับกรงเหล็ก เขาเจอชายผอมในชุดสูทคนเดิม

เขามองไปที่กระเป๋ากางเกงด้านซ้ายที่นูนออกมาของชายผอมในชุดสูทคนนี้ ก่อนหน้านี้เขาเคยสงสัยว่าข้างในมีปืนพก มีด หรืออาวุธอะไรทำนองนั้น แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะเดาผิด

จริงๆ แล้ว ชายผอมในชุดสูทคนนี้เคยพูดไว้ว่า ถ้าเขาช่วยมันออกไปได้ จะตอบแทนเขาอย่างงาม

นี่ก็เป็นการบอกใบ้ของเกมให้เขานั่นเอง

ตอบแทนคืออะไร

เสิ่นเซินกวงจ้องไปที่กระเป๋ากางเกงซ้ายของเขา แล้วพูดว่า “ฉันรู้ว่าแกมีกุญแจเปิดท่อระบายน้ำ ถ้าแกเอามันมาให้ฉัน ฉันอาจจะพิจารณาเปิดกรงเหล็กให้แก”

ชายผอมในชุดสูทรีบหยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วยื่นให้เสิ่นเซินกวง

เขากระซิบเร่ง “งั้นก็รีบหน่อยสิ คนคนนั้นใกล้จะมาแล้ว มันไม่ใช่คน พละกำลังของมันเป็นปีศาจชัดๆ มันไม่ใช่คนธรรมดา”

“ผู้ชายคนนั้นมันทำข้อตกลงกับปีศาจ มัน…”

เสิ่นเซินกวงรับกุญแจมา เงยหน้ามองเขา

“ถ้าแกกำลังกังวลเรื่องฆาตกรเลื่อยไฟฟ้านั่นอยู่ล่ะก็ ฉันว่าแกไม่ต้องกังวลแล้วล่ะ”

“มันถูกฉันฆ่าแล้ว”

สีหน้าของชายผอมในชุดสูทที่กำลังตึงเครียดพลันเปลี่ยนไป เขาตะลึงไปครู่หนึ่งแล้วหัวเราะแห้งๆ “พี่ชาย ถึงขนาดนี้แล้ว พี่ยังจะมาล้อเล่นอีก”

“มันไม่ตลกเลยนะ”

เสิ่นเซินกวงไม่หัวเราะ แต่ชายผอมในชุดสูทกลับหัวเราะไม่หยุด

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาหยุดหัวเราะเยาะตัวเอง แล้วจ้องมองไปที่ดวงตาของเสิ่นเซินกวง สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนจากไม่เชื่อเป็นสงสัย จากนั้นภายใต้สายตาที่เฉยเมยของเสิ่นเซินกวง ก็ค่อยๆ กลายเป็นตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อ

“คุณ… คุณ…”

“คุณฆ่าสมิธ เดนตันแล้ว คุณ…”

“สมิธ เดนตันเคยฆ่าตำรวจรัฐสองคนที่ถือปืนด้วยตัวคนเดียว คุณถึงกับฆ่าเขาได้ด้วยตัวเอง”

“ไม่ถูกสิ ในเมื่อคุณสามารถฆ่าเขาได้ด้วยตัวคนเดียว แล้วทำไมตอนแรกคุณถึงถูกทำให้สลบมาที่นี่ได้ล่ะ”

“พี่ชาย พี่อยู่แก๊งไหน เป็นคนของคุณคาวาชิมะรึเปล่า”

เสิ่นเซินกวงถามอย่างแปลกใจ “คุณคาวาชิมะคือใคร”

“คุณคาวาชิมะคุณไม่รู้จักเหรอ คุณคาวาชิมะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ระดับสุดยอดที่มาจากญี่ปุ่น ความมั่งคั่งของเขาสามารถเทียบได้กับวอลล์สตรีท”

เสิ่นเซินกวงขมวดคิ้ว ถึงแม้จะอยู่ในโลกของเกม การถูกเข้าใจผิดว่าเป็นคนญี่ปุ่นก็ยังรู้สึกแย่อยู่ดี “ฉันไม่ใช่คนของคาวาชิมะอะไรนั่น แล้วก็ไม่รู้จักเขาด้วย เอาล่ะ แกยังอยากจะออกมาไหม”

ชายผอมในชุดสูทนึกขึ้นได้ ไม่สิ ตอนนี้เขาควรจะรีบออกจากกรงเหล็ก “เป็นผมที่พูดมากไปเอง”

“ผมขอโทษด้วยครับ”

“ได้โปรดท่านช่วยผมด้วย”

เสิ่นเซินกวงหยิบกุญแจที่ค้นเจอจากศพของฆาตกรเลื่อยไฟฟ้าก่อนหน้านี้ออกมา เสียบเข้าไปในรูกุญแจ บิดกุญแจ แล้วกุญแจก็ปลดล็อค

ชายผอมในชุดสูทวิ่งออกมาอย่างตื่นเต้น แน่นอนว่าเมื่อพิจารณาว่าคนโหดเหี้ยมตรงหน้าคือคนที่สามารถฆ่าฆาตกรเลื่อยไฟฟ้าได้ด้วยตัวคนเดียว ดังนั้นเขาจึงรักษาระยะห่างจากเสิ่นเซินกวงไว้มากกว่าห้าเมตรตลอดเวลา คาดว่าในจิตใต้สำนึกคงจะกลัวเสิ่นเซินกวง

เสิ่นเซินกวงพาเขาไปพร้อมกับถือกุญแจกลับไปที่ทางออกจากท่อระบายน้ำ เปิดประตูเลื่อนออก

ชายในชุดสูท แองเจิล แมรี่ เมื่อเห็นแสงแดดที่ไม่ได้เห็นมานาน สิ่งแรกที่ทำคือสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วถึงจะออกจากท่อระบายน้ำ

เมื่อพวกเขาและเสิ่นเซินกวงออกจากท่อระบายน้ำกันหมดแล้ว ข้างหูของเสิ่นเซินกวงก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

[ขอแสดงความยินดี ผู้เล่นเสิ่นเซินกวงผ่านด่านเกมสำหรับมือใหม่ ‘วายร้ายเลื่อยไฟฟ้า’ อย่างสมบูรณ์แบบ ขอถามว่าจะเลือกออกจากเกมทันที หรือจะให้ออกจากเกมโดยอัตโนมัติใน 24 ชั่วโมง]

[คำแนะนำ ทุกๆ หนึ่งเหรียญทองที่ใช้ สามารถอยู่ในโลกนี้ต่อได้อีก 48 ชั่วโมง]

[คำแนะนำ ถึงแม้จะเลือกให้ออกจากเกมโดยอัตโนมัติใน 24 ชั่วโมง ในระหว่างนี้ ท่านยังสามารถจากไปได้ทุกเมื่อ]

☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉

[จบแล้ว]