บทที่ 86 สำรวจของรางวัลจากการต่อสู้

เมื่อสูญเสียเกราะป้องกันร่างกายไป ผู้ฝึกวิชาวิญญาณแมลงก็ตกอยู่ภายใต้การโจมตีจากทุกคนอย่างสิ้นเชิง เขากำลังใช้มืออีกข้างหนึ่งถือผลึกคำบัญชาเสินเซาชิ้นใหม่เพื่อผลักเคลื่อนพลัง ส่วนอีกข้างก็ใช้ปราณควบคุมเข็มอู๋กู่

เผชิญหน้ากับการโอบล้อมโจมตีจากทุกคน ด้วยความกลัวตื่นตระหนก เขาได้แต่กระตุ้นเข็มอู๋กู่มาต่อกรกับศัตรู พยายามปกป้องชีวิตของตนเอง

ส่วนเรื่องผลึกคำบัญชาเสินเซานั้น โอกาสที่จะกระตุ้นมันขึ้นมาได้ไม่มีเลย

สิ่งนี้ถ้าต้องการจะกระตุ้น จำเป็นต้องปล่อยพลังปราณมหาศาลเข้าไปก่อน แถมยังต้องใช้เวลากว่าห้าลมหายใจอีกด้วย

การต่อสู้ของผู้ฝึกตน แต่ละวินาทีล้วนมีค่า แค่เพียงช่วงเวลาหนึ่งลมหายใจ ก็สามารถตัดสินแพ้ชนะได้แล้ว

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าขณะนี้ผู้ฝึกวิชาวิญญาณแมลงกำลังเผชิญการโจมตีจากสี่ด้าน แม้แต่การหาเวลาแค่หนึ่งลมหายใจก็ยากยิ่ง ลู่จือเวยและคนอื่นๆ ก็ไม่มีทางที่จะทำผิดพลาดซ้ำอีก ไม่มีทางปล่อยเวลาให้เขาได้กระตุ้นผลึกคำบัญชาเสินเซาแน่

ลู่จือเวยกับพวกไม่ปล่อยโอกาส ก่อนอื่นหกลำกระบี่เพลิงพัดกวาดเข้ามา ห่อหุ้มผู้ฝึกวิชาวิญญาณแมลงไว้ ปิดกั้นทางหลบหนีโดยรอบ หากต้องการหนีก็ต้องยอมปะทะกับหน้าตรงๆ เปิดช่องทางทะลวงออกมา

ตามมาอย่างเร่งรีบหลังเพลิงกระบี่คือดาบของลู่จือเวย

ผู้ฝึกวิชาวิญญาณแมลงใช้พลังทั้งหมดต้านรับเพลิงกระบี่รอบด้านสองสามลำ แต่ยังมองเห็นว่าพลังปราณของเขากำลังจะหมด บริโภคไปมหาศาล พอจะเจาะช่องทางทะลวงออกมาได้หวุดหวิด

ในตอนที่กำลังคิดจะหลบร่างหายตัวไป

วินาทีถัดมา เสียงกระบี่ไหวแทรกทะลวงผ่านห้วงฟ้า รวดเร็วปานสายฟ้า

ปึก!

กระบี่หมอกราตรีฟาดฟันลงมา ตัดร่างผู้ฝึกวิชาวิญญาณแมลงขาดเป็นสองท่อนในทันที

จากนั้น ดาบของซ่งหมิงฮุ่ยก็สังหารมาถึงผู้ฝึกวิชาวิญญาณแมลง ตัดศีรษะของเขาออกมาในคราวเดียว

ถึงแม้จะมีผลึกคำบัญชาเสินเซาในตัว มีพลังต่อสู้ที่ไม่อ่อนด้อย ผู้ฝึกวิชาวิญญาณแมลงในเวลานี้ ก็ถูกจัดการจนสิ้นซากในที่สุด

หลังการต่อสู้ครั้งใหญ่ยุติลง ทุกคนก็ไม่สนใจภาพลักษณ์แล้ว ใครอยากนั่งขัดสมาธิฟื้นฟูก็ทำเลย

ซ่งหมิงฮุ่ยเองก็หมดแรงปราณไปไม่น้อย นั่งลงกับพื้นแล้วหอบหายใจรุนแรง

ครั้งนี้ถึงแม้จะร่วมมือกันออกศึก แต่กระบวนการสังหารผู้ฝึกวิชาวิญญาณแมลงนั้นลำบากยากเย็นมาก โดยเฉพาะผลึกคำบัญชาเสินเซาเมื่อครู่ ทำให้ทุกคนสะพรึงกลัวจนแทบจะเพลี่ยงพล้ำ ลู่จือเวยเกือบจะหงายเรือในท่อระบายน้ำแล้ว

หากไม่ใช่เพราะที่นี่คืออำเภอกว้างเต๋อ อยู่ในขอบเขตคุ้มครองของนิกายชิงซาน พวกเขาก็คงเหมือนกับตอนลู่ผิงอยู่ในขั้นฝึกปราณ เมื่อเห็นศัตรูผู้มีพลังกระตุ้นผลึกคำบัญชาเสินเซาก็ได้แต่ยกเท้าหนีไปนานแล้ว ไม่กล้ารั้งรออยู่ต่อสู้เป็นอันขาด

เมื่อความสง่างามเทียบกับชีวิตแล้ว นับว่าไม่มีความหมายอะไรเลย

ด้านของลู่จือเวยที่นี่กำลังพักฟื้น ฉู่เหมิงหยวนจึงเดินเข้ามา ค้นหาบนร่างของผู้ฝึกวิชาวิญญาณแมลง พบถุงวัตถุและสิ่งของมีค่าหลายชิ้น จึงใช้วิชาลูกไฟเผาศพผู้ฝึกวิชาวิญญาณแมลงจนสะอาด

พร้อมกับที่ผู้ฝึกวิชาวิญญาณแมลงสิ้นชีพ แมลงวิญญาณในขวดศักดิ์สิทธิ์ก็เสียผู้ควบคุม กลายเป็นแมลงเร่ร่อนไร้เจ้าของ วิธีจัดการแมลงวิญญาณเหล่านี้ ฉู่เหมิงหยวนยังตัดสินใจไม่ได้ ชั่วคราวจำต้องผนึกมันไว้ก่อน

"กลับคฤหาสน์ก่อน"

ฟื้นพลังปราณได้บางส่วน ลู่จือเวยลุกขึ้นยืนพลางส่งสัญญาณให้ทุกคนถอนกำลัง กลับไปที่คฤหาสน์เจ้าเมืองเพื่อหารือถึงเรื่องราวขั้นต่อไป และจัดการของรางวัลจากการต่อสู้

นางกังวลว่าหากอยู่ที่นี่นานไป จะเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้นมา

"ทุกท่าน วันนี้ขอบคุณที่ช่วยเหลือ แล้วพบกันใหม่"

ฉู่กว้างหลินจับจ้องไปที่ถุงวัตถุของผู้ฝึกวิชาวิญญาณแมลงอย่างหวงแหน ถึงแม้จะดูเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็รู้ว่าการสังหารผู้ฝึกวิชาวิญญาณแมลงครั้งนี้ ล้วนเป็นฝีมือของนิกายชิงซาน ไม่สะดวกจะอ้างความดีความชอบ จึงได้แต่กุมมือคารวะแล้วใช้วิชาเคลื่อนย้ายออกไป

แค่การได้ชำระแค้นให้เพื่อนสนิท ก็นับว่าหายากยิ่งแล้ว ไม่เรียกร้องอะไรอื่นอีก

เห็นฉู่กว้างหลินจากไป ทุกคนต่างพยักหน้ารับ ตอบขานคำอำลาเบาๆ

"กลับเมือง!"

จากนั้นฉู่เหมิงหยวนโบกมือหนึ่งครั้ง ทหารรักษาเมืองสามสิบกว่าคนก็เดินตามหลังติดๆ คุ้มกันคณะของพวกเขากลับไปยังคฤหาสน์เจ้าเมือง

ในคฤหาสน์เจ้าเมือง ทุกคนมาชุมนุมกันที่ห้องโถง ส่งคนวุ่นวายหรือไม่เกี่ยวข้องออกไปให้หมด

การสังหารผู้ฝึกวิชาวิญญาณแมลงครั้งนี้ ของที่ได้มาจริงๆแล้วก็ไม่ถือว่ามากมาย

ในฐานะผู้ฝึกวิชามาร ฝึกฝนวิชาแมลงวิญญาณ คัมภีร์วิชาเหล่านี้แน่นอนว่าผู้ฝึกวิชาในนิกายจะแตะต้องไม่ได้เด็ดขาด

ตอนที่ตรวจหาในถุงวัตถุของผู้ฝึกวิชาวิญญาณแมลง พบคัมภีร์วิชารวมกันสี่เล่ม

ในนั้น สามเล่มได้แก่ "วิชาแมลงมาร", "คัมภีร์หุนเหวินต่งเทียน" และ "คัมภีร์หัวใจมารลั่วเทียน" ล้วนเป็นคัมภีร์วิชาฝ่ายมาร ผู้ฝึกวิชานิกายแน่นอนว่าฝึกฝนไม่ได้ จะเอาไปขายก็เท่ากับเพาะบ่มภัยพิบัติของมารไว้ ต้องเผาทำลายในที่นี้ทันที ไม่ควรเก็บไว้ให้สืบต่อ

นอกนั้น ยังมีคัมภีร์หนึ่งเล่มที่ใช้ได้ นั่นคือ "ระบบฟ้าจริงเสินเซา"

เล่มนี้พอปรากฏออกมาก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันที

"นี่มันคัมภีร์สืบทอดของวังเสินเซาในแคว้นหยวนเป่ย ผู้ฝึกวิชาวิญญาณแมลงเป็นศิษย์ของวังเสินเซางั้นหรอ?"

ฉู่เหมิงหยวนผู้คร่ำหวอด พอมองปราดเดียวก็เห็นที่มาของคัมภีร์วิชานี้ ในใจอดสงสัยอย่างรุนแรงต่อสถานะของผู้ฝึกวิชาวิญญาณแมลงไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น เช่นสำนักใหญ่อย่างวังเสินเซา ต่อมาตรการการปกป้องป้องกันการเปิดเผยคัมภีร์สืบทอดของตัวเองได้ทำไว้อย่างรัดกุมมาก ย่อมไม่มีทางส่งมอบคัมภีร์ให้คนนอกฝึกฝนอย่างเลินเล่อ

คนภายนอกถึงแม้จะได้คัมภีร์หยกมา ก็ไม่แน่ว่าจะฝึกฝนและเข้าใจได้เสมอไป หากฝืนบังคับเปิดคัมภีร์หยกจะก่อให้เกิดการทำลายล้างตัวเองของคัมภีร์ขึ้นได้

ความเป็นจริงก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เมื่อลู่ฉางเฟิงพยายามดูคัมภีร์หยกวิชานี้ ตราหยกซวี่เหวิน(สายฟ้าแห่งวิญญาณ)ที่ฝังมาในนั้นก็เกิดอาการทำลายตัวเองขึ้นในทันที ตัวหนังสือและลวดลายภายในถูกทำลายจนแตกกระจายไปในชั่วพริบตา กลับคืนสู่สภาพเดิมไม่ได้อีกแล้ว

แม้แต่ลู่ฉางเฟิงยังเป็นเช่นนี้ หากคัมภีร์หยกนี้ตกไปอยู่ในมือลู่ผิง ลู่ผิงเองก็ไม่มีทางเปิดมันออกมาได้อย่างไร้ริ้วรอยแน่นอน

ด้วยการปกป้องคัมภีร์สืบทอด ลู่ผิงก็ชอบทำแบบนี้บ้างเหมือนกัน ใส่ตราวิญญาณป้องกันมิให้คัมภีร์สืบทอดของชิงซานรั่วไหล

"อย่างกับจิตสำนึกที่รุนแรงนัก"

ลู่ฉางเฟิงเองก็เคยได้ยินชื่อเสียงของวังเสินเซามาก่อน มีความสนใจคัมภีร์สืบทอดของอีกฝ่ายอย่างยิ่ง ไม่คิดว่าก่อนจะได้เห็นอะไรสักนิด คัมภีร์หยกก็ทำลายตัวเองไปเสียแล้ว

"น่าเสียดายจริง"

คนอื่นๆก็รู้สึกเสียดาย

วังเสินเซาในฐานะสำนักใหญ่แห่งเมืองฉู่ ชื่อเสียงของมันแผ่ขยายไปถึงเมืองโบราณรอบๆเมืองฉู่แล้ว เป็นที่รู้จักของผู้ฝึกตนในแคว้นหลิงซี

สำหรับคัมภีร์ "ระบบฟ้าจริงเสินเซา" ขึ้นชื่อลือชานี้ ผู้ฝึกตนทั่วแคว้นหลิงซีก็จับตาจ้องมองด้วยความเลื่อมใสมานานแล้ว

ผู้ฝึกตนธาตุสายฟ้าในประเทศอื่นๆ ไม่น้อยที่แม้ต้องเดินทางไกลไปสู่เมืองฉู่เพื่อเข้าร่วมวังเสินเซา ทั้งเพื่อฝึกฝนคัมภีร์วิชานี้ ก็เห็นได้ว่าคัมภีร์วิชานี้มีความเป็นเลิศอย่างยอดเยี่ยม

การฝึกฝนคัมภีร์วิชาไม่สำเร็จ ผ่านไปเลย

ในถุงวัตถุ ยังมีของบางอย่างที่สามารถใช้ได้ ดึงความสนใจของกลุ่มเขาอยู่

หนึ่งคือเข็มอู๋กู่เหล่านั้น จัดเป็นวัตถุวิญญาณเหนือระดับหนึ่ง วัตถุชิ้นนี้ไม่มีอาถรรพ์มารครอบงำ เป็นวัตถุวิญญาณในนิกายอย่างแท้จริง เก็บไว้ใช้ได้

เพียงแค่ล้างจิตเหลือค้างภายในมันออกไปก็พอแล้ว

วัตถุชิ้นนี้ หลังจากปรึกษากันแล้ว ลู่หยวนซานก็มอบให้กับลู่จือเวย

เหตุผลก็ไม่มีอะไรมาก เข็มอู๋กู่เป็นวัตถุวิญญาณโลหะ สอดคล้องกับรากวิญญาณโลหะหลักของลู่จือเวยอย่างยิ่ง เพียงนางคนเดียวเท่านั้นจึงจะสามารถใช้เข็มอู๋กู่ปลดปล่อยพลังออกมาสูงสุดได้

ของชิ้นอื่นๆ เป็นยาบางส่วน มีทั้งยาลมปราณและยารักษาแผลวิเศษ ใช้เพื่อฟื้นฟูชี่และพลังปราณ

เมื่อก่อนตอนผู้ฝึกวิชาวิญญาณแมลงต่อสู้ กินยาก็คือสองยานี้

การปรากฏของยา ช่วยอุดช่องว่างของนิกายชิงซานที่ขาดแคลนยา

ต่อมาคือวิธีการเพาะเลี้ยงแมลงวิญญาณ

ในนั้นมีหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ "คู่มือสมบูรณ์การเพาะเลี้ยงแมลงวิญญาณแห่งเมืองฉู่" บันทึกไว้เรื่องการเพาะเลี้ยงแมลงวิญญาณต่างๆ

นี่เป็นฝีมือขั้นสุดยอดของผู้ฝึกวิชาวิญญาณแมลง นิกายชิงซานก็ใช้ได้ ไม่ถือเป็นวิชามาร

ตอนที่พบหนังสือเล่มนั้นเกี่ยวกับการเพาะเลี้ยงแมลงวิญญาณ ทุกคนพบกล่องไม้เล็กๆอีกอัน ภายในมีตัวไหมทองสามตัว