ตอนที่ 527 ระบบสุดโปรด

ตอนที่ 527 ระบบสุดโปรด

ตงเซียงหนิงรู้สึกวิตกกังวล คิดว่าคนผู้นี้ใจดีเกินไปและไม่เต็มใจที่จะลงมือแทนเขา จึงอธิบายให้ฟัง “พุทธองค์ พระอาจารย์ซานจั้ง แม้จะไม่ใช่เพื่อศิษย์ แต่เพื่อประโยชน์ของผู้คนในโลกนี้ จอมมารซูอันผู้ชั่วร้ายจะต้องไม่มีชีวิตอยู่!”

เจียหลีถอนหายใจเบา ๆ หลับตาลงและหยุดพูด

ไยถึงมีปฏิกิริยาเช่นนี้ หัวใจของตงเซียงหนิงเต้นแรงจนรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาจึงมองดู ‘พระอาจารย์ซานจั้ง’ อีกครั้ง

รอยยิ้มของพระอาจารย์ซานจั้งยังคงอ่อนโยนเช่นเคย รอยยิ้มเปล่งประกายเจิดจรัส เผยให้เห็นฟันขาวราวหิมะแปดซี่ รอยยิ้มนั้นแฝงไว้ด้วยความเย็นยะเยือกอย่างอธิบายไม่ถูก ทำให้เขาสั่นสะท้าน

“ดูสิว่าข้าเป็นใคร!” ซูอันหัวเราะเบา ๆ และการปลอมตัวก็หายไป

ร่างที่นั่งอยู่บนแท่นดอกบัวกลายเป็นร่างที่ตงเซียงหนิงคุ้นเคยเป็นพิเศษ

ราวกับแอ่งน้ำเย็นที่ไหลรินลงมา ทำให้เขาตัวสั่นไปทั้งตัว ชี้ไปที่ซูอัน ริมฝีปากของเขาสั่นระริก

แม้เขาจะอยู่ในสถานที่เป็นสิริมงคลที่มีฤดูใบไม้ผลิตลอดทั้งปี แต่กลับรู้สึกว่าร่างกายเย็นเฉียบ แม้แต่หัวใจก็ยังเย็นยะเยือก

“เจ้า เป็นเจ้า ซูอัน! พระอาจารย์ซานจั้งจะเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร ฮ่าฮ่า เลิกล้อเล่นกับศิษย์เสียที” ตงเซียงหนิงหัวเราะแห้ง ๆ ไม่อยากเชื่อความจริง

เขากำลังทำตัวเหมือนตัวตลกและบอกศัตรูของตนเองถึงวิธีการแก้แค้นหรือ?

“เฮอะเฮอะ” ดวงตาของซูอันเป็นประกายด้วยความขบขัน “เจวี๋ยอวี้จะบดกระดูกของข้าเป็นผงมิใช่หรือ?”

ความหวังของตงเซียงหนิงสูญสิ้น ใบหน้าซีดเผือด “ข้า...พุทธองค์ เป็นเขาเอง เป็นเขา! เขาคือจอมมารที่นำหายนะมาสู่มวลมนุษยชาติ!”

ตงเซียงหนิงแทบจะคลานลงไปถึงฐานแท่นบัว ชี้นิ้วไปที่ซูอันอย่างแข็งทื่อ ก่อนจะเอ่ยด้วยความหวังริบหรี่ “คนผู้นี้บ้าอำนาจมาก เป็นหายนะของโลก ศิษย์ขอวิงวอนพุทธองค์โปรดให้ความเป็นธรรมแก่ศิษย์คนนี้ด้วยเถิด”

พุทธองค์หลับตาและไม่พูดอะไร แต่พลังเวทสีทองอ่อนขัดขวางไม่ให้ตงเซียงหนิงเข้าใกล้ และผลักเขาไปหาซูอัน

ชัดเจนว่าเขาเลือกคนผิดมาหนุนหลัง

ความหวังพังทลายลง สีหน้าหวาดกลัวของตงเซียงหนิงกลายเป็นมึนงง

เหตุใดแผนการจึงแตกต่างไปจากที่เขาจินตนาการไว้อย่างสิ้นเชิง พุทธองค์ผู้ทรงเกียรติสมรู้ร่วมคิดกับจอมมารได้อย่างไร

“โกหก โกหกทั้งเพ! ฮ่าฮ่าฮ่า!” ทันใดนั้นเขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “แล้วพุทธองค์ จอมมาร และตระกูลตงเซียงเล่า ล้วนเป็นของปลอมทั้งนั้น! โลกนี้มันปลอม ของปลอม ต้องปลอมทั้งหมดแน่ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

เมื่อครู่ยังปกติดีอยู่ ตอนนี้กลับทำตัวบ้าไปแล้ว

ซูอันส่ายหัว รู้สึกเบื่อหน่าย “ดูละครมากเกินไปแล้ว ยังจะมาแสร้งทำเป็นโง่อีก”

เสียงหัวเราะของตงเซียงหนิงหยุดลงอย่างกะทันหัน แววตาแห่งความไม่เชื่อปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา “เจ้าก็เป็นเหมือนกัน...”

ปัง!

แรงกดดันมหาศาลทำให้ตงเซียงหนิงกลายเป็นกองเนื้อทันที

เมื่อคะแนนตัวร้ายของเจ้าหมอนี่ถูกบีบเค้นจนเกือบหมดแล้ว ซูอันผู้ชื่นชอบความสนุกแบบผิด ๆ ก็หมดความสนใจที่จะเล่นกับเขาต่อไป

“นะโมอมิตาพุทธ” เจียหลีพึมพำนามพุทธองค์อย่างลังเล ทันใดนั้นรัศมีธรรมของพุทธองค์ก็ส่องประกายลงบนกองเนื้อ

ในพริบตา สิ่งสกปรกที่ปนเปื้อนอยู่ในห้องโถงละลายหายไปราวกับน้ำแข็งหิมะ ไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน เศษวิญญาณที่เหลืออยู่ก็ถูกกำจัดออกไปเช่นกัน ซึ่งถือได้ว่าเป็นทางรอด

ณ จุดนี้ ตัวเอกตงเซียงหนิงถูกทำลายล้างอย่างสิ้นเชิง

จนกระทั่งเขาตาย ก็ไม่เคยคิดว่าตนเองจะตายแบบนี้

เขาตายเพราะเลือกที่จะมีชีวิตรอด

แต่ชีวิตและความตายของเขาเป็นเพียงเรื่องตลกสำหรับอีกสองคน และไม่มีใครสนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้มากนัก

คนที่ห่วงใยเขาที่สุดได้ตายไปก่อนเขาแล้ว

“เจียหลี เฮ้อ ตอนนี้แมลงวันที่เคยก่อกวนหายไปแล้ว”

ซูอันดึงแท่นบัวที่อยู่ใต้ร่างเขาออก แล้วก้าวไปนั่งบนแท่นบัวตรงกลาง ยิ้มเจ้าเล่ห์พลางเอ่ย “มาใกล้ ๆ กัน”

เจียหลีเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเปลี่ยนกลับเป็นร่างจริง “…อย่าได้ถอดจีวรของอาตมา”

“ไม่ต้องกังวล ข้าจะสัมผัสเจ้าโดยไม่ต้องถอดเสื้อผ้า” ซูอันตอบตกลงอย่างง่ายดาย อุ้มเจียหลีไว้ที่หน้าอกอย่างไม่เป็นพิธี

ร่างบอบบางของพุทธองค์ไม่อาจต้านทานได้ ซูอันถึงกับถอดรองเท้าของนางออก เผยให้เห็นเท้าเรียวงามตามธรรมชาติ ใสดุจคริสตัล บอบบาง และมีเสน่ห์

หากเมี่ยวซั่นเห็นภาพนี้ เกรงว่าโพธิจิตของนางคงจะพังทลายลงในทันที

โชคดีที่ตอนนี้ซูอันไม่ได้เตรียมจะยั่วเจียหลีมากขนาดนั้น เพราะจะทำให้สูญเสียการควบคุมนางได้ง่าย

อย่ามองว่าพุทธองค์รูปนี้มีท่าทีปราศจากกิเลสและแปดโลกธรรมมิอาจพัดพาไปได้ ที่จริงแล้วค่อนข้างใส่ใจในภาพลักษณ์ของตนเองเป็นพิเศษ

บุคลิกลักษณะนี้ยากที่จะเอาใจหากเกิดความหงุดหงิด

ถ้าอยู่เป็นส่วนตัวแล้วก็สามารถทำตามใจได้มากขึ้น ค่อย ๆ ขยายขีดจำกัดออกไป

“ไยเจ้าถึงชอบบีบเท้าข้าอยู่เรื่อย?” เจียหลีรู้สึกไม่สบายใจเมื่อสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติกับร่างกายของตน

รู้สึกเหมือนเท้าของตนเองกลายเป็นของเล่นที่ถูกนวดซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยมือที่ร้อนนั้น

“อืม...นวดคลายกล้ามเนื้อให้” ซูอันซบศีรษะลงบนไหล่หอมกรุ่นของเจียหลี ดวงตาที่หรี่ลงเล็กน้อยของเขามีแววที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลงเคลิบเคลิ้ม

ทันใดนั้นมือของเขาค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปที่คอสีขาวราวหิมะ แล้วจึงเคลื่อนลงมาตามหุบเขาอย่างช้า ๆ กลิ่นหอมชวนมึนเมา

“ตกลงกันว่าจะไม่ถอดมันออก” เจียหลีประท้วงเบา ๆ

“แค่ดู ให้ข้าดูหน่อย รู้อยู่แล้วว่าเจียหลีดีที่สุดเลย!” เมื่อซูอันทำตัวไร้ยางอายก็เป็นเลิศในด้านนี้อย่างยิ่ง

“...”

“เจียหลี ข้าอยากกินองุ่น”

“?! เฮ้อ เจ้านี่ อื้อ...”

……

หลังจากอยู่ที่ห้องโถงหลักนานครึ่งวัน ซูอันก็ส่ายหัวและออกจากแดนพุทธะไปอย่างไม่เต็มใจ

จากนั้นตรวจสอบรางวัลสำหรับการฆ่าตงเซียงหนิง

[ติ๊ง ระบบของตงเซียงหนิงถูกพรากไป วิญญาณของเขาถูกทำลาย โชคถูกปรับเป็นศูนย์ รับรางวัลคะแนนตัวร้าย 1,500]

[ติ๊ง โฮสต์ฆ่าตัวเอกตงเซียงหนิง แย่งชิงสูตรโกง...ไม่มี]

“แค่หนึ่งพันห้าร้อย ช่างไร้ค่า” เมื่อมองแผงระบบ ซูอันก็รู้สึกขยะแขยง

เป็นเรื่องปกติที่เขาไม่มีสูตรโกง เพราะตอนนี้ระบบของตงเซียงหนิงอยู่ในมือของเขาแล้ว

เป็นเจียหลีที่เสนอให้ซูอันขณะที่เขากำลังดูดองุ่น

เขาดีใจมาก ถึงขนาดที่ทาของเหลวหยกลงบนฝ่าเท้าหยกเรียวเล็กทั้งสองข้างเพื่อการบำรุงรักษา

เทาเปียก แม้แต่พุทธองค์ยังหน้าแดง ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ยาก

มณีรัตนะของนางได้ดูดซับของเหลวหยกเพียงพอแล้ว รวมเข้ากับร่างกายของนาง ทำให้นางคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี

นางกำลังจะเริ่มดุซูอัน แต่เขาขัดจังหวะนางอย่างไม่สุภาพ

ไม่เพียงแต่ได้รับของเหลวล้ำค่าอย่างมากมายเพียงฝ่ายเดียว แถมยังได้ใช้ล้างหน้าด้วย

ต่อมานางได้เกลี้ยกล่อมและบังคับซูอันออกจากแดนพุทธะ เมื่อนั้นความบริสุทธิ์ของนางจึงรักษาไว้ได้

“ถ่งจื่อ พวกเรารู้จักกันมาหลายปีแล้วใช่หรือไม่”

ซูอันพลันกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราวกับหวนรำลึกถึงความหลัง

[โฮสต์ เก้าปีสี่เดือนแล้ว]

ระบบรายงานข้อมูลที่ค่อนข้างละเอียด

“รู้จักกันนานมากแล้วจริง ๆ”

ซูอันถอนหายใจและมองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยสายตาที่ลึกซึ้งจริงใจ

“อยู่ด้วยกันมาเก้าปีแล้ว ถึงแม้เจ้าจะมีข้อบกพร่องมากมายเมื่อเทียบกับระบบที่ทรงพลังในหนังสือบางเล่ม แต่เจ้าก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว และเป็นถ่งจื่อที่ข้ารักที่สุด”

เขาเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหยิบระบบที่เจียหลีปิดผนึกไว้ออกมา “ถือว่าขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้เป็นของขวัญจากข้าแล้วกัน”

สิ่งนี้ไม่มีประโยชน์กับเขา ดังนั้นการให้สิ่งนี้แก่ระบบจะช่วยเพิ่มประโยชน์ได้สูงสุด

[อ่า นี่สำหรับข้าหรือ อืมมม~~ขอบคุณโฮสต์! ! !]

ระบบร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ สะบัดมือเล็ก ๆ คว้าระบบจากอากาศและนำมันมายังพื้นที่ที่ไม่รู้จักแห่งนี้

จุดแสงที่แปรสภาพจากระบบนั้นสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว พยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แต่น่าเสียดายที่ไร้ประโยชน์อันใดเลย

ระบบโยนมันเข้าไปในปาก เคี้ยวสองสามครั้ง แล้วก็ไม่มีเสียงใด ๆ เกิดขึ้น

แม้ปริมาณจะไม่ได้มากมายนัก แต่ถ่งจื่อก็รู้สึกพึงพอใจอย่างล้นเหลือ มองซูอันอย่างหลงใหลสุด ๆ

ฮือฮือฮือ โฮสต์ให้ของขวัญข้าแล้วบอกว่าข้าเป็นระบบที่เขารักที่สุดด้วย