ตอนที่ 513 เล่นให้สมบทบาท

ตอนที่ 513 เล่นให้สมบทบาท

“ข้าน้อยขอคารวะท่านทูต!” ผู้ดูแลทั้งหลายคุกเข่าลงทันทีด้วยความตื่นตระหนกและทำความเคารพ

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือสัญลักษณ์ของทูตตระกูลตงเซียง อย่างน้อยต้องถือไว้โดยผู้อาวุโส แม้แต่ประธานสมาคมการค้าต้องระมัดระวังเมื่อพบกับบุคคลสำคัญเช่นนี้

แต่สาวน้อยคนนี้ เกรงว่าจะเป็น...

เมื่อพวกเขานึกถึงท่านผู้มีอุปนิสัยโดดเด่นที่อยู่เบื้องหลังตงเซียงอิ๋ง หัวใจของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง และก้มหัวลง ไม่กล้าที่จะมองอีก

เหตุใดคนเช่นนี้ถึงได้มาที่สมาคมการค้า!

“ลุกขึ้น” เสียงของตงเซียงอิ๋งเฉยเมย และมองสวี่โม่ที่เกือบจะตายในหลุมนั้นด้วยความดูถูก

“เจ้าคนนี้ไม่รู้จักมารยาท มาท้าทายข้า ข้าจัดการสั่งสอนมันแล้ว พวกเจ้าพาตัวไปจัดการเสีย จำไว้ว่าอย่าให้ตาย”

“ขอรับ!”

เหล่าผู้ดูแลรีบรีบคำสั่ง ผู้ดูแลคนหนึ่งยื่นมือออกไปและดึงสวี่โม่ขึ้นอย่างเกร็ง ๆ ไม่เหมือนกำลังปฏิบัติต่อผู้บาดเจ็บเลย

หลังจากที่ผู้ดูแลพาสวี่โม่ออกไปแล้ว ตงเซียงอิ๋งก็ลดสีหน้าเย็นชาลงทันที

ก้าวกระโดดไปหาซูอัน และกอดแขนของเขาไว้ เอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“พี่ชายหมาป่าเทา เป็นอย่างไรบ้าง ข้าทำได้ดีมากเลยใช่หรือไม่”

“ไม่เลว ไม่เลว” ซูอันลูบศีรษะของสาวน้อยเพื่อเป็นรางวัล

ตงเซียงอิ๋งเงยศีรษะขึ้นอย่างสบายใจและมองไปที่เจียงชิงเยวี่ยด้วยท่าทีท้าทาย

ตามที่สวี่โม่กล่าวไว้ นางและบุคคลนี้ต่างก็เป็นตัวเอกหญิงของพี่ชายหมาป่าเทา

ถึงแม้จะเรียกได้ว่ามีสิทธิ์ก็เถอะ แต่ต้องมีการจัดอันดับเพื่อความเป็นระเบียบ

นางเป็นน้องสาวมานาน และตอนนี้นางอยากสัมผัสประสบการณ์ของการเป็นพี่สาว!

เจียงชิงเยวี่ยฝืนยิ้มให้ตงเซียงอิ๋ง

นี่คือคุณหนูอิ๋งจากตระกูลตงเซียง น้องสาวแท้ ๆ ของสวี่โม่

ช่างเป็นพี่น้องที่รักใคร่ปรองดองกันจริง ๆ

พี่ชายมองน้องสาวถูกชักจูงไปผิดทาง และน้องสาวก็มองพี่ชายถูกตบเช่นนี้

แต่ความจริงแล้ว ผู้ชายคนนั้นเป็นคนขี้ขลาดมาก ยกเว้นแต่จะรู้เรื่องราวในอนาคตเพียงเล็กน้อยซึ่งไม่แม่นยำทั้งหมด

เอาแต่พยายามผลักไสคนที่ตนเองรัก และน้องสาวแท้ ๆ ของตนเองให้เข้าไปในอ้อมกอดของศัตรู กลับไม่เคยพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงสิ่งเหล่านี้เลย

เมื่อคิดถึงพฤติกรรมต่าง ๆ ของเขาและนิสัยขี้ขลาด แม้จะรู้อนาคต เจียงชิงเยวี่ยก็อดรู้สึกขยะแขยงไม่ได้

แม้ซูอันจะเป็นมารร้าย แต่คนอย่างสวี่โม่ก็สมควรได้รับความทุกข์ทรมาน

……

หลังจากการสนทนาที่เป็นมิตรอย่างยิ่ง เจียงชิงเยวี่ยตัดสินใจที่จะอยู่ข้างกายซูอันเป็นการชั่วคราว

อาจถือได้ว่าเป็นการสอดแนมมารร้าย และนางยังหาข้ออ้างที่ดีให้กับตัวเองอีกด้วย

ในทางกลับกัน สวี่โม่ฟื้นตัวได้ค่อนข้างเร็ว อาจเพราะรูปร่างที่พิเศษของเขาหรืออะไรก็ตาม ผู้ดูแลสมาคมการค้าใช้พลังวิญญาณเพียงเล็กน้อยเพื่อช่วยชีวิตเขา และเขาก็สามารถลุกจากเตียงได้ในวันรุ่งขึ้น

แม้ใบหน้าซีกหนึ่งยังห้อยลงและเบ้าตาข้างหนึ่งว่างเปล่า แต่ก็ไม่ได้ส่งผลต่อการเคลื่อนไหวพื้นฐานของเขา

สำหรับผู้ฝึกตน การบาดเจ็บเหล่านี้ไม่ถึงแก่ชีวิต ตราบใดที่อยู่ในขอบเขตก่อกำเนิด พวกเขาจะสามารถสร้างแขนขาที่หักขึ้นมาใหม่ได้ ด้วยความช่วยเหลือของยาวิญญาณบางชนิด การฟื้นฟูดวงตาและกระดูกจึงไม่ใช่เรื่องยาก

เวลานี้สวี่โม่อยู่ที่ระดับผันวิญญาณ จึงไม่มีอุปสรรคใดเลย

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาได้ยินผู้ดูแลเอ่ยถึงข่าวของตงเซียงอิ๋ง เขาก็ไม่มีเวลาพักฟื้นอีกต่อไป

เขาทำฟันปลอมคู่หนึ่งจากหยกธรรมดาแบบลวก ๆ ใส่ไว้ชั่วคราว จากนั้นรีบลุกจากเตียง

การเผชิญหน้ากับตงเซียงอิ๋งเป็นเนื้อเรื่องสำคัญที่จะเปิดเผยตัวตนของเขา

เขามียันต์หยกที่มารดาทิ้งไว้ให้ ซึ่งเป็นของขวัญจากบิดาผู้ให้กำเนิดของเขา ยันต์หยกนั้นแฝงไปด้วยพลังสายเลือดและปราณของบิดา และด้วยยันต์หยกนี้ เขาก็สามารถกลับไปรวมตระกูลได้

แม้เขาจะไม่ได้ให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับตัวตนสมาชิกตระกูลตงเซียง แต่ถ้าไม่ยอมรับฐานะนี้ เขาจะถูกตงเซียงอิ๋งจดจำด้วยความแค้นตามเนื้อเรื่องได้อย่างไร

ก็ไม่รู้ว่าโชคดีหรืออย่างไร

หลังจากค้นหาสักพัก เขาก็พบคนสามคนกำลังเดินเตร่อยู่ในห้องแลกเปลี่ยนของสมาคมการค้า

ห้องแลกเปลี่ยนไม่ใช่แค่ห้องโถงเท่านั้น แต่ยังมีพื้นที่กว้างขวางอีกด้วย

นอกจากร้านค้าบางแห่งที่เปิดโดยสมาคมการค้าไป๋อวิ๋นแล้ว ยังมีกองกำลังและผู้ฝึกตนอิสระมากมายที่นำวัตถุหายากต่าง ๆ มาจำหน่าย เป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยสีสันตระการตา เรียกได้ว่าเป็นตลาดเซียนเลยทีเดียว

แต่สวี่โม่ไม่สนใจเรื่องพวกนี้ เขากลับมุ่งความสนใจไปที่ซูอันและคนอื่นแทน

เมื่อเห็นสาวงามทั้งสองจับแขนของซูอันไว้คนละข้างเหมือนนกน้อย เขาก็กัดฟันด้วยความอิจฉา

(จริงหรือที่ซูอันจับตงเซียงอิ๋งได้เร็วขนาดนั้น?)

(ไม่ควรจะเป็นข้าที่ไปยอมรับญาติก่อน แล้วอาศัยสถานะใหม่กระโดดไปอยู่ต่อหน้าตัวเอกอีกครั้ง พอโดนตบหน้า ตงเซียงอิ๋งก็ออกมาด่าข้าที่เป็นพี่ชาย แล้วข้าค่อยเปิดเผยฐานะความเป็นเพื่อนของนางกับซูอันไม่ใช่หรือ)

(ซูอันสมควรได้รับบทตัวเอกชายจริง ๆ รัศมีของตัวเอกน่ากลัวมากจนสามารถครองใจตัวเอกหญิงสองคนได้อย่างรวดเร็ว เฮ้อ แค่หวังว่ามันจะไม่ส่งผลกระทบต่อเนื้อเรื่อง)

(ตอนนี้ถึงคราวของข้าที่ต้องรับบทเป็นตัวประกอบชายที่โหดร้ายแล้ว)

หลังจากคิดดูแล้ว สวี่โม่ก็แขวนยันต์หยกไว้ในตำแหน่งที่เห็นได้ชัดรอบคออย่างตั้งใจ จากนั้นเดินไปหาซูอันด้วยสายตาที่ดุร้าย

“ซูอัน ปล่อยชิงเยวี่ยไปซะ ข้า…”

ขณะที่พูดไปได้ครึ่งทาง ก่อนที่จะเดินเข้าไปถึง เขาก็ถูกชายร่างใหญ่สามถึงห้าคนหยุดไว้

เจ้าของร้านค้าหลายรายที่เป็นพันธมิตรกับสมาคมการค้าไป๋อวิ๋นก็เดินออกจากร้านของตนด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร

“อัปลักษณ์นี่มาจากที่ใด ไสหัวไปให้พ้นเลย!”

เมื่อทราบว่าตงเซียงอิ๋งและท่านผู้นั้นมาที่สมาคมการค้าไป๋อวิ๋นเป็นการส่วนตัว ผู้ดูแลระดับสูงของสมาคมการค้าจะไม่ตื่นตัวได้อย่างไร

ถึงแม้ไม่กล้าจัดเจ้าหน้าที่มาดูแลเป็นพิเศษ เพราะไม่ได้รับคำสั่งใด ๆ เลย แต่ก็ไม่กล้าที่จะละเลย

พวกเขาได้แจ้งให้ทุกระดับของสมาคมการค้าทราบ ให้เพิ่มความระมัดระวังมากขึ้น และไม่ทำให้ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองขุ่นเคือง

หากใครก่อปัญหาแก่ท่านทั้งสอง จะต้องหยุดโดยเร็วที่สุด

ส่งผลให้เส้นทางของสวี่โม่ที่หวังทำตามเนื้อเรื่องต้องเผชิญกับอุปสรรคมากมายตั้งแต่ก่อนจะเริ่มต้นเสียอีก

“หลีกไป พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร? ข้าเป็นสหายของเทพธิดาชิงเยวี่ย!” เมื่อเห็นว่าแผนการกำลังจะล่ม เขาก็เริ่มวิตกกังวลและตะโกนหยาบคาย

เพียงไม่กี่คำ เขาก็สามารถถ่ายทอดบทบาทของตัวประกอบชายที่ไร้สมองได้อย่างสมบูรณ์

ใบหน้าของชายร่างใหญ่หลายคนเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นทันที จ้องมองไปที่สวี่โม่ด้วยความดุร้าย “จับเขาแล้วโยนออกไป อย่าปล่อยให้มาทำลายความสุขของเหล่าผู้ทรงเกียรติ”

ต่อหน้าท่านผู้นั้น ไม่ต้องเอ่ยถึงสหายของเทพธิดาชิงเยวี่ย แม้แต่ผู้นำของนิกายปราบมารเองก็ยังไม่มีค่า

“ช่างเถอะ หลีกไป เห็นแก่ชิงเยวี่ย ให้โอกาสคนอัปลักษณ์ได้พูดบ้าง”

เสียงของซูอันดังมาจากด้านหลัง และพลังที่มองไม่เห็นได้แยกชายร่างใหญ่ทั้งสองออกให้พ้นทาง เผยให้เห็นสวี่โม่ที่แข็งนอกอ่อนใน

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สมาชิกสมาคมการค้าไม่กล้าที่จะพูดอะไร รีบก้มศีรษะลงและถอยกลับไปอย่างเคารพ

ผู้ที่เดินผ่านไปมา ต่างประหลาดใจและเริ่มสอดรู้สอดเห็น พลางสงสัยว่าชายหนุ่มรูปงามคนนี้เป็นใคร คงจะเป็นผู้บริหารระดับสูงของสมาคมการค้าไป๋อวิ๋นกระมัง?

เมื่อมองไปที่สวี่โม่ซึ่งมีสีหน้าไม่สู้ดี ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความดูถูกและเยาะเย้ย

“ไม่เห็นหรือว่าเขาดูแย่ขนาดไหน เขาจะเป็นสหายกับเทพธิดาชิงเยวี่ยได้อย่างไร”

“เทพธิดาของเราคงไม่มีสหายที่น่าเกลียดขนาดนั้นหรอก”

“ใช่เลย หน้าตาของเจ้านั่นเหมือนโดนตีเพราะพูดอะไรผิด”

“เหอะเหอะ เหตุใดฟันพวกนั้นถึงเป็นสีเขียวหมดเลย หรือมีคนไปกระทืบฟันจนหมดปากไปแล้ว”

(เฮอะเฮอะ หัวเราะให้เต็มที่เลย ข้าไม่ยุ่งกับพวกเจ้าหรอก)

ดวงตาเพียงข้างเดียวของสวี่โม่มีแววดูถูกเหยียดหยาม จากนั้นเขากระแอมไอสองครั้งและมองไปที่เจียงชิงเยวี่ยด้วยความรักใคร่ที่เสแสร้งเท่าที่จะทำได้

“ชิงเยวี่ย คนผู้นั้นไม่ใช่คนดีเลย เจ้าควรอยู่ให้ห่างเขาไว้ดีกว่า”