ตอนที่ 508 ความคิดของสวี่โม่

ตอนที่ 508 ความคิดของสวี่โม่

เสียงนั้นยังคงดังมาจากชายหนุ่ม ทำให้ใบหน้าของตงเซียงอิ๋งมืดมนลงอย่างมาก

น่ารังเกียจสิ้นดี! กล้าเรียกพี่ชายหมาป่าเทาว่ามารร้าย กล้าใส่ร้ายเขา เจ้าสมควรได้รับโทษประหารชีวิต สมควรถูกตัดหัว!

นางมีใบหน้ามืดครึ้ม กำลังจะลงมือ แต่แล้วนางก็หยุดนิ่งไป

(เหอะเหอะ เจ้าไม่รู้อะไรเลย พ่อแม่ของตนเองถูกสังเวยให้กับบรรพจารย์มารของเผ่ามาร แต่ในที่สุด ตนเองก็กลายเป็นสมาชิกเผ่ามาร ตกไปอยู่ในมือของซูอันตลอดกาล กลายเป็นเพียงของเล่น ไม่อาจถูกปลดปล่อย ช่างน่าสมเพชเสียจริง)

(ช่างเถอะ ไม่ใช่ธุระของข้า ตราบใดที่จบเนื้อเรื่องและตายตรงเวลา ก็สามารถกลับไปยังดาวเขียวได้)

พ่อแม่ของนางถูกสังเวยให้กับบรรพจารย์มาร แล้วนางก็กลายเป็นมารหรือ?

นี่หมายถึงอะไร!

แล้วการจบเนื้อเรื่องหมายถึงอะไร?

คลื่นอารมณ์มหาศาลพุ่งพล่านอยู่ในใจของตงเซียงอิ๋ง

หลังจากสังเกตเพิ่มเติม ก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าชายหนุ่มไม่ได้ส่งเสียงใด ๆ ออกมาเลยตั้งแต่ต้นจนจบ และผู้ดูแลหลายคนที่อยู่รอบด้านก็เหมือนจะไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย มันแปลกมาก

(เฮ้ เหตุใดเด็กคนนั้นมองข้า เพราะข้าหล่อขนาดนั้นเลยหรือ เหอะเหอะ เหล่าสาวงามในพิภพเซียนนี่สวยจริง ๆ เลย ผู้หญิงคนไหนก็ดูเหมือนนางฟ้าในภาพวาด พวกนางสวยกว่าที่ดาวพวกนั้นตั้งเยอะ!)

เมื่อสังเกตเห็นสายตาของตงเซียงอิ๋ง ชายหนุ่มก็พยักหน้าเป็นมิตรแต่ยังบ่นอยู่ในใจ

(น่าเสียดาย ตามเนื้อเรื่องข้าจะต้องตายในอีกเจ็ดหรือแปดปีข้างหน้า มิฉะนั้นข้าคงได้มีครอบครัว แต่งงานกับเซียนสาว และมีลูกหลายคน)

หลังจากตกใจ ตงเซียงอิ๋งก็ขมวดคิ้ว

ที่นางเพิ่งได้ยินคือเสียงความคิดของคนผู้นั้นหรือ?

เกิดขึ้นได้อย่างไร นางไม่เคยฝึกเวทแบบนี้มาก่อน แล้วจู่ ๆ การเปลี่ยนแปลงแบบนี้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร

แล้วดาวเขียวอยู่ไหนกัน คนผู้นี้ไม่ใช่คนจากพิภพเซียนหรือ ไยถึงบอกว่าเขาเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของนาง

ยังมีแผนการอีก...หรือจะเป็นแผนการที่ทำให้นางกับพี่ชายหมาป่าเทาต้องแยกกัน

นางไม่เชื่อคำพูดนั้นทันที แต่หยิบยันต์สื่อสารออกมา

นี่มันแปลกเกินไปแล้ว ต้องบอกเรื่องนี้กับพี่ชายหมาป่าเทา

และที่ด้านบนของสมาคม ตรงตำแหน่งริมหน้าต่าง มีสตรีผู้หนึ่งซึ่งสวมผ้าคลุมหน้ากำลังจ้องมองไปยังทิศทางที่ชายหนุ่มอยู่

“ราชาเซียนไท่ชูเป็นเผ่ามาร นี่เป็นเรื่องจริงหรือเท็จ?”

เรื่องนี้ส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวง หากราชาเซียนไท่ชูเป็นเผ่ามาร เกรงจะไม่มีใครในพิภพเซียนที่สามารถหยุดได้

และนิกายปราบมารของนางจะต้องเป็นกลุ่มแรกที่รับภาระหนัก!

แต่เหตุใดนางจึงได้ยินความคิดของคนผู้นี้ และความคิดเหล่านั้นเป็นจริงหรือไม่

ผู้ฝึกตนธรรมดาทั่วไปจะล่วงรู้อนาคตได้อย่างไร

เนื่องจากไม่สามารถตัดสินใจได้ นางจึงลังเลและยังไม่แจ้งให้นิกายทราบทันที

การดำรงอยู่ระดับราชาเซียนนั้นทรงพลังเกินไป หากนางเล่าเรื่องนี้โดยไม่มีหลักฐาน ก็ไม่มีใครเชื่อ และไม่มีใครกล้าเชื่อ

ยิ่งกว่านั้น ต่อให้นางพูดออกไปจริง ๆ ก็คงไม่มีอะไรต่างกัน ในพิภพเซียนทั้งหมด ยกเว้นพระพุทธองค์ ต่อให้เหล่าซวีเซียน เจินเซียนรวมกัน ก็ล้วนไม่สามารถสู้เขาได้

หลังจากไตร่ตรองแล้ว นางจึงตัดสินใจสังเกตชายหนุ่มคนนี้สักพัก เพื่อดูว่าจะได้ข้อมูลเพิ่มเติมหรือไม่

บางทีอาจจะลองเข้าหาบุคคลผู้นี้ก่อน เพื่อชักนำให้เขาเปิดเผยความในใจและใช้สิ่งนั้นเป็นเครื่องยืนยันความจริงของความคิดที่ได้ยินวันนี้อีกที

นางคิดเรื่องนี้ แล้วจึงตัดสินใจ

……

“พุทธองค์ ไม่ต้องต้อนรับแล้ว ข้ามีธุระอื่นต้องทำ ขอตัวก่อน”

ซูอันขยับมือใต้จีวรอยู่สองสามครั้ง แต่ยังไม่ดึงออกมา และพูดด้วยความลังเลใจอย่างยิ่ง

เจียหลี “...”

นี่ไม่ใช่การต้อนรับเจ้า!

นางขยับไปด้านข้างและเร่งเร้า “ธุระของโยมเป็นเรื่องสำคัญ อย่าช้าเลย เชิญ”

หากอยู่ต่อนานกว่านี้ นางเกรงว่าผู้ชายคนนี้จะทำอะไรที่เกินเลยยิ่งกว่า

“เจ้าใจร้ายจังเลยนะ พยายามไล่ข้าออกไปอยู่เรื่อย เจียหลี เจ้าไม่ได้คิดอะไรกับข้าเลยจริง ๆ หรือ ไม่มีความรู้สึกอะไรกับข้าเลยหรือ!”

ซูอันวางมือบนหน้าอกของนาง ดวงตาเผยให้เห็นเจตนาชั่วร้าย

เมื่อเห็นความผันผวนเล็กน้อยในดวงตาของนาง เขาจึงยิ้มในใจ หันศีรษะและจูบริมฝีปากสีแดงสดของนางทันที

ม่านตาของเจียหลีสั่นระริก คิ้วขมวดแน่น ก่อนจะค่อย ๆ คลายออก ไม่ขัดขืน ไม่ตอบโต้ และไม่ขยับเขยื้อน

ปล่อยให้ชายคนนี้รังแกและบุกรุกสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เคร่งขรึมแห่งนี้

แท่นดอกบัวใต้ร่างยังเปล่งแสงพุทธะที่เจิดจ้า ราวกับแสดงพลังวิเศษที่ยิ่งใหญ่ของพระพุทธเจ้าที่ส่องสว่างไปทุกทิศทุกทาง

แม้จะบอกว่าร่างกายเป็นแค่หนังเน่า ๆ แต่พอลองสัมผัสจริงก็หอมหวาน แถมรสชาติเจือความหวานจาง ๆ อีกด้วย

ให้ความรู้สึกเหมือนได้กินขนมหวานชิ้นเล็กที่นุ่มละมุนลิ้น

หลังผ่านไปนาน ซูอันผละริมฝีปากและมองไปที่เจียหลีผู้มีใบหน้าสงบ ก่อนจะพูดว่า ‘ชิ’

“ไปแล้ว ไว้พบกันใหม่คราวหน้า”

กล่าวคำนี้แล้ว จอมมารผู้ดูหมิ่นพระพุทธองค์ก็หายตัวไปจากห้องโถงใหญ่ และออกจากแดนพุทธะในที่สุด

สถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

นานเนิ่นนาน เสียงถอนหายใจยาวก็ดังขึ้นจากห้องโถงที่ว่างเปล่า

พุทธองค์ตกอยู่ในภัยพิบัตินั้น และไม่อาจหลุดพ้น

……

หลังออกจากแดนพุทธะ ซูอันก็อดส่ายหัวไม่ได้เมื่อคิดถึงการกระทำของตนเมื่อครู่นี้

“ข้าเสียมารยาทไปแล้ว” เขาคิดทบทวนตัวเอง

จะไปหาเพื่อนเก่าทั้งที ดันลืมเอาของฝากติดไม้ติดมือไป ไม่น่าเลย ไม่น่าเลยจริง ๆ !

“ครั้งหน้าต้องทิ้งของเหลวหยกไว้บนแท่นดอกบัวบ้าง”

ของฝากที่พิเศษนี้สามารถแสดงถึงความจริงใจที่สุดของเขาต่อพุทธองค์ได้

หลังจากดื่มด่ำกับช่วงเวลานั้นสักพัก ซูอันก็หยิบยันต์สื่อสารกับตงเซียงอิ๋งออกมา

ขณะที่พลังเวทถูกฉีดเข้าไป ข้อมูลบางอย่างก็ผุดขึ้นในหัว ทำให้เขาหรี่ตาลงและเลิกคิ้วขึ้น “ได้ยินเสียงความคิดของพี่ชายแท้ ๆ ที่แปลกหน้า? แล้วยังจะบอกว่าข้าเป็นเผ่ามารอีกด้วย? ดีเลย เพิ่งจัดการญาติผู้พี่ไป ตอนนี้พี่ชายแท้ ๆ ก็โผล่มา ตระกูลตงเซียงนี่เต็มไปด้วยตัวเอกจริง ๆ !”

สถานการณ์ที่ผิดปกติเช่นนี้ เป็นตัวเอกอย่างไม่ต้องสงสัย

เกรงว่าจะเป็นตัวเอกประเภทใช้ความคิดของตัวเองเพื่อทำให้ตัวเอกหญิงได้รู้โฉมหน้าแท้จริงของ ‘ตัวร้าย’ และเปิดเผยแผนการต่าง ๆ เพื่อดึงดูดความสนใจของตัวเอกหญิง แล้วจึงใช้โอกาสนี้โจมตีเขา

ตัวเอกประเภทนี้มักมาพร้อมกับบุคลิกที่เฉื่อยชา ยอมทนต่อสิ่งต่าง ๆ โดยไม่โต้ตอบ ก็ไม่รู้ว่าคนนี้จะเป็นแบบนั้นด้วยหรือเปล่า

“แต่เสี่ยวอิ๋งไว้ใจข้ามาก ดูเหมือนนางจะไม่เปลี่ยนฝ่ายไปอย่างสิ้นเชิงเลย!” ซูอันหัวเราะและเก็บยันต์หยก

เขาโบกมือเพื่อเปิดประตูมิติ และก้าวเข้าไปโดยตรง

มาดูกันว่าตัวเอกจะสร้างความสนุกได้ขนาดไหน

……

สมาคมการค้าไป๋อวิ๋น เป็นวันต่อมาที่หญิงสวมผ้าคลุมหน้าได้ยินเสียงความคิด

นางมาที่สมาคมการค้าอีกครั้ง โดยไม่ได้แต่งตัวพิเศษใด ๆ ทั้งสิ้น แสร้งทำเป็นเดินผ่านชายหนุ่มผมสั้นที่กำลังทำงานอยู่โดยไม่ได้ตั้งใจ

“คุณชายน้อยท่านนี้ ช่วยพาข้าไปที่ห้องส่วนตัวหมายเลขสองได้หรือไม่?”

“หืม?” สวี่โม่ผู้ถูกเรียกเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ

นางสวมชุดยาวสีเขียว ดูสง่างามจนไม่อาจบรรยายได้ แม้นางจะมีผ้าคลุมหน้า แต่ดวงตาที่เผยออกมานั้นดูราวกับมีพลังแห่งฟ้าดิน

รูปโฉมงดงามดุจเทพธิดา โดดเด่นเหนือโลก ราวกับเทพธิดาแห่งสายน้ำปรากฏกายอีกครั้ง เทพเซียนจุติลงสู่โลกมนุษย์

อารมณ์ที่บริสุทธิ์และสูงส่งทำให้นางแตกต่างจากคนธรรมดาทั่วไป ราวกับนางไม่ใช่เทพธิดาที่ควรเป็นของโลกนี้

เพียงมองแวบแรก สวี่โม่ก็แน่ใจว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดา

(สวมผ้าคลุมหน้า...หรือจะเป็นเจียงชิงเยวี่ย เทพธิดาแห่งนิกายปราบมาร ที่มายังสมาคมการค้าไป๋อวิ๋นเมื่อไม่กี่วันก่อนในเนื้อเรื่องกระมัง รูปลักษณ์นี้ตรงกับคำอธิบายมาก!)

หลังตกใจ เขาก็ได้สติและรีบโบกมือปฏิเสธ “ลูกค้าท่านนี้ ทางสมาคมการค้าของเรามีเจ้าหน้าที่คอยแนะนำโดยเฉพาะ ท่านสามารถไปหาพวกเขาได้เลย”

(นี่คือตัวเอกหญิง เหตุใดนางถึงมาหาข้าทันที)

(ก็ไม่ผิด ในเนื้อเรื่องเดิม เทพธิดาผู้นี้ชื่นชมในพรสวรรค์ของข้ามาก ถึงขั้นอยากจะฝึกฝนข้าให้เป็นศิษย์ของนิกายปราบมาร และข้าเองก็มองนางเป็นดั่งนางในดวงใจ น่าเสียดายที่ก็เป็นได้แค่นางในดวงใจเท่านั้น)