ตอนที่ 498 ฉายาเต๋าไท่ชู

ตอนที่ 498 ฉายาเต๋าไท่ชู

หัวข้อประชุมล้วนเกี่ยวกับวิธีคลายความโกรธของตงเซียงอิ๋ง

ถึงอย่างไรบุคคลที่สาวน้อยพึ่งพาอยู่ในตอนนี้ก็มีแนวโน้มสูงที่จะเป็นราชาเซียนที่ยังมีชีวิตอยู่!

ถ้าเป็นไปได้ ควรพาตงเซียงอิ๋งกลับสู่ตระกูลจะดีกว่า

ตระกูลตงเซียงไม่เพียงจะสามารถเปลี่ยนอันตรายให้เป็นความปลอดภัยได้เท่านั้น พวกเขายังสามารถก้าวหน้าไปอีกขั้นหนึ่งด้วย

วันนี้ เป็นการประชุมตระกูลครั้งที่สามสิบแปด

“ทุกคน บอกหน่อยสิว่าพวกเจ้าคิดอย่างไร” ดวงตาที่ลึกล้ำของผู้อาวุโสสูงสุดเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

เนื่องจากเขาเป็นผู้ดูแลของตระกูลตงเซียงหลังจากหัวหน้าตระกูลเสียชีวิต เขาจึงตระหนักถึงสถานการณ์ปัจจุบันของตระกูลมากกว่าใคร

ตอนนี้มีเพียงการรุกรานชั่วคราวจากกองกำลังโดยรอบ และในภายหลังอาจเป็นตระกูลราชาเซียนและนิกายเซียนอื่น ๆ

กองกำลังระดับสูงเหล่านั้นไม่ง่ายเลยที่จะรับมือ หากอีกฝ่ายคิดว่าตระกูลตงเซียงอ่อนแอและถูกกลั่นแกล้งได้ง่าย จะกำจัดพวกเขาให้สิ้นซากไม่ช้าก็เร็ว

“ข้าเสนอให้จับกุมลูกหมาป่าตงเซียงหนิงและหญิงชั่วแม่ของเขาคนนั้น ตระกูลตงเซียงต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ก็เพราะพวกเขา!” ผู้อาวุโสสี่ซึ่งเสนอเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายสิบครั้ง ตอนนี้ยังพูดอย่างไม่ลดละ

แม่ของตงเซียงอิ๋งคือลูกสาวของเขา โดยธรรมชาติแล้วเขาค่อนข้างเป็นศัตรูกับตงเซียงเฟิงอวิ๋น แต่เขาก็เก็บงำไว้เพราะพลังของตงเซียงเฟิงอวิ๋นในอดีต

“ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นอดีตฮูหยินของหัวหน้าตระกูลและนายน้อย การกระทำเช่นนี้จะส่งผลเสีย” ผู้อาวุโสสูงสุดแสดงความกังวล

มีคนเอ่ยเสริมทันที “ไยไม่รออีกหน่อย จนกว่าคนของเราจะพบคุณหนูอิ๋ง”

“ยังต้องรออีกรึ หากรอช้ากว่านี้ ตระกูลตงเซียงของเราจะเดือดร้อนแน่!” ผู้อาวุโสอารมณ์ร้อนโต้กลับตรง ๆ “ทรัพยากรทั้งหมดที่อยู่ภายใต้บัญชาของข้ากำลังจะถูกฉกฉวยไป หากรอช้ากว่านี้ ข้าคิดว่าทุกคนจะตกงานและต้องยกอุตสาหกรรมทั้งหมดให้ผู้อื่น พวกที่คอยจ้องจะฉกฉวยแถวนี้ ไม่กล้าพูดอะไรเลยตอนที่บรรพจารย์ยังอยู่ แต่ทันทีที่บรรพจารย์จากไป พวกเขาก็กระโดดออกมาทีละคน!”

ในไม่ช้าการประชุมตระกูลก็กลายเป็นการประชุมเพื่อวิพากษ์วิจารณ์กองกำลังรอบข้าง

ปังปัง!

ผู้อาวุโสสูงสุดทุบโต๊ะอย่างแรงเพื่อหยุดเสียงดัง

เขาขมวดคิ้วและตัดสินใจ “ก่อนอื่นให้จับกุมตงเซียงหนิง จากนั้นส่งคนไปตามหาเสี่ยวอิ๋ง พยายามแสดงท่าทีของตระกูลตงเซียง จากนั้นจึงส่งตัวตงเซียงหนิงให้นางกำจัด”

เขาเป็นอาจารย์ของตงเซียงเฟิงอวิ๋น และยังคงรำลึกถึงความสัมพันธ์อันดีงามอยู่บ้าง

เขาไม่อยากตัดสินใจเช่นนี้ เว้นเสียแต่จะเป็นทางเลือกสุดท้ายจริง ๆ

การประชุมตระกูลต้องล่าช้าหลายครั้งเพราะความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับศิษย์ ในช่วงเวลาสำคัญ ผลประโยชน์ของตระกูลย่อมสำคัญที่สุด

ผู้อาวุโสหลายคนที่ไม่ได้มีความคิดเห็นเหมือนกับตงเซียงเฟิงอวิ๋นต่างยิ้มเมื่อได้ยินเช่นนี้ รู้สึกว่าเรื่องนี้น่าจะเกิดขึ้นนานแล้ว

แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งที่ดูรู้สึกผิดเล็กน้อยดังขึ้นมา

“ท่านผู้อาวุโสสูงสุด...ตงเซียงหนิงหนีไปแล้ว ตอนนี้ยังหาเขาไม่เจอ ไม่รู้ว่าเขาไปไหนแล้ว” ผู้อาวุโสที่พูด ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

ทุกเสียงพลันเงียบลง

“ว่าอย่างไรนะ! หนีไปแล้ว?” ผู้อาวุโสสูงสุดลุกขึ้นทันที ใบหน้าของเขาแสดงความโกรธ “ผู้อาวุโสห้า เจ้าเฝ้าคนประสาอะไร!”

เรื่องสำคัญเช่นนี้ กลับไม่ยอมพูดมาก่อน

ผู้อาวุโสห้าก้มหัวลงและไม่กล้าพูดอะไร

ช่วงนี้เขามัวแต่ยุ่งกับการปกป้องผลประโยชน์และทรัพยากรที่อยู่ภายใต้การควบคุมของตนเอง จึงไม่ได้ใส่ใจตงเซียงหนิงมากนัก ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะหนีไปโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ช่างเหลวไหลสิ้นดี!

“แล้วแม่ของเขาอยู่ที่ใด” ผู้อาวุโสสูงสุดระงับความโกรธ ปลดปล่อยปราณน่าสะพรึงกลัวของซวีเซียนขั้นสูงสุดโดยไม่มีการสงวนไว้

“นางยังอยู่ที่นี่ หวังหงยังอยู่ในลานบ้านของตนเอง” ผู้อาวุโสห้าเช็ดเหงื่อเย็นออกจากหน้าผาก รู้สึกโชคดีที่สถานการณ์ไม่ได้แย่ขนาดนั้น

“เฮอะ เจ้าละเลยหน้าที่ อีกสักครู่ไปที่หอคุมกฎแล้วรับโทษเสีย!”

ผู้อาวุโสสูงสุดค่อย ๆ นั่งลง ขมวดคิ้วและทันใดนั้นก็เหลือบมองไปที่ผู้อาวุโสทางขวามือ

ผู้อาวุโสคนนั้นเข้าใจทันทีและกล่าว “ในเมื่อตงเซียงหนิงหลบหนีไปแล้ว เหตุใดไม่จับแม่ของเขาไว้ก่อน และใช้นางบังคับให้เขากลับมาเพื่อบรรเทาความโกรธของคุณหนูอิ๋ง”

“ดี! หญิงใจร้ายคนนี้สมควรได้รับมัน!” ผู้อาวุโสสี่ปรบมือและหัวเราะ

“แต่นางเป็นลูกสาวของหัวหน้าตระกูลหวัง ทำเช่นนั้นจะไม่เหมาะสม” ผู้อาวุโสสูงสุดลังเล

ตระกูลหวังและตระกูลตงเซียงต่างก็เป็นตระกูลราชาเซียน และบางคนแข็งแกร่งยิ่งกว่าตระกูลตงเซียงเสียอีก ตระกูลตงเซียงในปัจจุบันไม่อาจล่วงเกินตระกูลหวังได้

“โง่! ตระกูลหวัง? อยู่ต่อหน้าคนผู้นั้น ตระกูลหวังไม่มีอะไรเลย”

“ยังได้ยินอีกว่ามีคนในตระกูลหวังกำลังคิดจะตัดขาดกับนางเช่นกัน อย่าลืมสิว่าหญิงคนนี้เป็นคนเลาะกระดูกเซียนของตงเซียงอิ๋งออกมาเอง”

“แต่ถึงอย่างไร...”

ปัง!

ขณะนั้น ประตูห้องโถงถูกพังเปิดออก

องครักษ์นายหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก

โดยไม่รอให้ผู้อาวุโสซักถาม เขาได้เปิดปากและทิ้งระเบิดทันที

“ผู้อาวุโสสูงสุด ผู้อาวุโสทั้งหลาย คุณหนูอิ๋งมาแล้วขอรับ!”

“หา?” คราวนี้แม้แต่ผู้อาวุโสสูงสุดก็นั่งนิ่งไม่ได้ สีหน้าเปลี่ยนไป ผุดลุกขึ้นยืนพลางจ้องมององครักษ์

“เจ้าพูดอะไรนะ?”

ทันใดนั้น องครักษ์รู้สึกราวกับถูกภูเขาศักดิ์สิทธิ์สูงตระหง่านกดทับ ใบหน้าซีดเซียว ริมฝีปากสั่นระริกพลางเอ่ย “ท่านผู้อาวุโสสูงสุด มีคนเห็นคุณหนูอิ๋งกำลังเดินทางด้วยเรือเซียนตรงมาทางตระกูลตงเซียง จุดหมายปลายทางคือภูเขากลับหัว และคนผู้นั้น...เหมือนจะอยู่บนเรือเซียนด้วยขอรับ”

ตงเซียงอิ๋งมาทำอะไรที่ภูเขากลับหัว?

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นการแก้แค้น และราชาเซียนผู้นั้นร่วมเดินทางมาด้วย

ผู้อาวุโสสูงสุดตัดสินใจอย่างรวดเร็ว กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ผู้อาวุโสสามและสี่ จงนำคนของพวกเจ้าไปควบคุมหวังหง ผู้อาวุโสเจ็ด จงไปที่คุกและนำตัวผู้ที่ทำลายหมู่บ้านฉินออกมา ส่วนพวกเจ้าที่เหลือ จงตามข้าไปต้อนรับคุณหนูอิ๋งกลับสู่ตระกูล!”

“ขอรับ!”

……

เรือเซียนแล่นลงจอดอย่างช้า ๆ บนลานว่างขนาดใหญ่ของภูเขากลับหัว

บริเวณโดยรอบลานกว้างแห่งนี้ได้รับการจัดระเบียบแล้ว สามารถมองเห็นกลุ่มชายชรากลุ่มหนึ่งยืนรออยู่ท่ามกลางลมหนาว

“พวกเราขอน้อมต้อนรับคุณหนูอิ๋งกลับสู่ตระกูล และขอต้อนรับผู้อาวุโสหมาป่าเทาสู่ตระกูลของเราขอรับ” เสียงต่าง ๆ ดังขึ้นพร้อมกัน สั่นสะเทือนไปทั่วท้องฟ้า

“พรืด!” เป็นเสียงหัวเราะของตงเซียงอิ๋ง

อารมณ์ที่ถูกกดไว้ระหว่างทางเหมือนจะหายไปในเสียงหัวเราะ

หมาป่าเทา? ใบหน้าของซูอันบูดบึ้ง อุ้มตงเซียงอิ๋งลงมายืนข้างหน้ากลุ่มชายชรา

“ข้าชื่อซูอัน สามารถเรียกข้าด้วยฉายาเต๋าว่า..ไท่ชู”

เขาตั้งฉายาเต๋าให้ตัวเองชั่วคราวว่าไท่ชู ซึ่งถือว่าเหมาะสมแล้ว เพราะ ‘คัมภีร์ปฐมกาล’ เป็นรากฐานวิชาของเขาเอง

ผู้อาวุโสหมาป่าเทาอะไรกัน ฟังเหมือนเขาเป็นรองหัวหน้ากลุ่มโจรทำนองนั้น

หัวใจของผู้อาวุโสสูงสุดจมดิ่ง และเมื่อเห็นสีหน้าของซูอัน เขาก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที คิดว่าตนเองพูดผิดแล้ว!

หมาป่าเทาก็เรียกตามที่ตงเซียงอิ๋งพูดกับซูอันในวันนั้น แต่เขาไม่คิดว่าสิ่งนี้จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกไม่พอใจ ดูเหมือนจะเป็นแค่ชื่อส่วนตัวระหว่างทั้งสองคน

“ขอต้อนรับผู้อาวุโสไท่ชูสู่ตระกูลของเราด้วยความเคารพ ขออภัยในความผิดพลาดที่เกิดขึ้น หวังว่าท่านจะให้อภัยข้าน้อย!”

เขาแก้ไขอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันก็ค้นหาฉายาเต๋าไท่ชูในใจ

นำไท่ชูมาเป็นฉายาเต๋า...เอ่อ จะใช่คนผู้นั้นหรือเปล่า

ราชาเซียนองค์แรกในการสร้างโลก ราชาเซียนหยวนชู ได้บรรลุเต๋าต่อหน้าจื้อจ้ายถงพุทธะ และถือเป็นราชาเซียนที่เก่าแก่ที่สุดในพิภพเซียน

อย่างไรก็ตาม เขาหายตัวไปก่อนสงครามครั้งใหญ่ระหว่างเซียนและมาร มีข่าวลือว่าเขาเข้าสู่วัฏจักรแห่งการเวียนว่ายตายเกิดเพื่อแสวงหาโอกาสเป็นจักรพรรดิ

ยิ่งไปกว่านั้น สหายเก่าของพระพุทธเจ้าท่านนี้ ได้มีบันทึกไว้ว่า ต่อมาราชาเซียนหยวนชูได้ปฏิบัติธรรมในพุทธศาสนาอยู่ช่วงหนึ่ง ซึ่งบังเอิญตรงกันพอดี!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขากับผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ก็หมอบกราบลงต่อหน้าจักรพรรดิโดยไม่สนใจศักดิ์ศรีของตนเอง

ตาเฒ่าพวกนี้ปรับตัวเก่งมาก

ซูอันกำลังจะพูดอะไร แต่จู่ ๆ เสียงของตงเซียงอิ๋งก็ดังขึ้นในหูของเขา “นี่ พี่อัน ฉายาเต๋าของท่านไม่ใช่ควบรวมอินหยางหรือ เปลี่ยนเป็นไท่ชูตั้งแต่เมื่อใด”

หันหน้าไปดู ก็เห็นหญิงสาวกำลังเชิดหน้าขึ้น ใบหน้าสดใสของนางแสดงสีหน้าล้อเลียน