ตอนที่ 460 กุญแจสำคัญ

ตอนที่ 460 กุญแจสำคัญ

ต่างจากอาณาจักรลับโบราณซิงหลิง เพราะที่อาณาจักรลับหยวนกู่ ผู้ไม่มีกุญแจจะถูกแยกออกจากอาณาจักรลับ ดังนั้นแม้เขาจะมีโลกภายใน ก็ไม่สามารถพาใครไปด้วยได้

แต่นอกจากจี้หยกเพียงบางส่วน ก็ไม่พบว่ามีกุญแจอื่นใดอีกเลย

แม้จะใช้งานหน่วยข่าวกรองของหน่วยวิหคดำก็ยังได้ผลลัพธ์เหมือนเดิม

หากลองคิดให้ดี กุญแจเหล่านี้เดิมเป็นของเหล่าเทพเต๋าแห่งราชสำนักเซียน ตอนนั้นพวกเขาถูกขับไล่ออกจากโลกนี้ไป แต่ไม่ตาย เหตุใดพวกเขาถึงต้องทิ้งกุญแจของตนเองไป เพราะใครจะรู้ว่าบางทีพวกเขาอาจมีโอกาสกลับมาในอนาคตก็ได้

หากสามารถได้กุญแจ ก็โชคดีแล้ว

ในขณะนี้ มีร่างหนึ่งเดินผ่านลานบ้านไปอย่างเงียบ ๆ

ในมือมีจี้หยกโดดเด่นสะดุดตา พึมพำกับตัวเอง

“เฮอะเฮอะ เยี่ยหลีเอ๋อร์ เจ้าจะสู้กับข้าอย่างนั้นหรือ เมื่อข้าได้สมบัติจากอาณาจักรลับและพิสูจน์หยวนเสินดั้งเดิมของข้า ข้าจะเอาชนะเจ้าได้แน่ เฮอะเฮอะ ข้าจะมัดเจ้าไว้แล้วโยนเจ้าลงไปใต้เตียง เพื่อให้เจ้าแอบฟังได้เท่านั้น!”

เมื่อนึกถึงฉากที่เหยียดหยามศัตรูตัวฉกาจของตนเองอย่างรุนแรง รอยยิ้มบนใบหน้าของนางยิ่งสดใสมากขึ้น

ซูอัน : ...

พริบตาต่อมา ตี้เมิ่งเหยาพลันรู้สึกว่ามือของนางว่างเปล่า และจี้หยกหายไปแล้ว

นางตกใจ แล้วจึงโกรธมาก

นี่คือความหวังของนางที่จะปราบเยี่ยหลีเอ๋อร์ เป็นนังตัวแสบคนไหนที่กล้าขโมยของนางไป

ครั้นหันศีรษะไป ก็เห็นร่างที่คุ้นเคย

“...ซู ซูอัน!”

นางเม้มปาก ความโกรธพลันคลายลง แล้วหัวเราะแห้ง ๆ ทีหนึ่ง อาศัยจังหวะนั้นคว้าแขนซูอันไว้

หน้าอกที่นุ่มนวลสะท้อนเสน่ห์อันเย้ายวนของหญิงสาว

“เป็นท่านเองที่ทำให้ข้ากลัว” ดวงตาสดใสของนางหันมาด้วยแววเจ้าเล่ห์ “ว่าอย่างไร นี่คือกุญแจสู่อาณาจักรลับ อยากไปเยี่ยมชมอาณาจักรลับกับข้าหรือไม่ จี้หยกนี้สามารถพาคนไปได้สองคนพร้อมกัน และยังมีสิ่งดี ๆ มากมายอยู่ข้างใน”

นางจำได้ว่า ในความทรงจำจอมปลอมนั้น ซูอันน่าจะพาเยี่ยหลีเอ๋อร์ไปยังอาณาจักรลับหยวนกู่ด้วยกัน

คราวนี้ตี้เมิ่งเหยาจะเข้ามาแทนที่เยี่ยหลีเอ๋อร์!

“ไม่ไป!”

ซูอันปฏิเสธอย่างไม่ปรานี “ข้าจะยึดสิ่งนี้ไป จากนี้เจ้าควรอยู่ในโลกภายในและฝึกฝนให้ดี”

“อ่าฮะ?” ตี้เมิ่งเหยาอ้าปากกว้าง

ว่าอย่างไรนะ นางได้จี้หยกชิ้นนี้มาด้วยความยากลำบากมาก

เมื่อเห็นว่าการแสดงออกของซูอันไม่ได้เป็นของปลอม นางก็เกิดความวิตกกังวลขึ้นมาทันที ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดง จับแขนของซูอันแน่นพร้อมเอ่ย “ไม่นะ ท่านกำลังรังแกข้า!”

นางไม่ดีเท่าเยี่ยหลีเอ๋อร์จริงๆ หรือ?

ซูอันอยากจะแย่งจี้หยกของตนเองและพาเยี่ยหลีเอ๋อร์เข้าไปด้วย

แม้นางจะพูดว่าต้องการมัดเยี่ยหลีเอ๋อร์ แต่ก็ไม่ได้ทำจริง ๆ

“จงเชื่อฟัง อาณาจักรลับแห่งนี้อาจเป็นอันตรายได้” ซูอันตบหลังมือของตี้เมิ่งเหยาและพูดอย่างจริงจัง

ตี้เยี่ยซื่อเคยเป็นอดีตสมาชิกของราชสำนักเซียน ซูอันจึงไม่เชื่อว่าเขาจะไม่มีกุญแจ

ก่อนหน้านี้ซูอันสงสัยว่าหนังสือหยกเต๋าศักดิ์สิทธิ์อาจถูกตี้เยี่ยซื่อเอาไปแล้ว

โชคดีที่คำตอบของหวงจู่คือหากหนังสือหยกเต๋าศักดิ์สิทธิ์สูญหายไป อาณาจักลับก็จะพังทลายลงเอง และความจริงที่ว่าอาณาจักรลับยังไม่พังทลายลง ก็หมายความว่าหนังสือหยกเต๋าศักดิ์สิทธิ์ยังอยู่ที่นั่น

แต่สิ่งนี้ไม่ได้หมายความว่าอาณาจักรลับไม่มีความเสี่ยงโดยสิ้นเชิง

เขาไม่กลัวเพราะตนเองมีตุ๊กตาดินเหนียวตัวแทน แต่ตี้เมิ่งเหยาอ่อนแอเกินไป และอาจกลายเป็นจุดอ่อนของเขาได้อย่างง่ายดาย

เมื่อเห็นดวงตาสีแดงก่ำ พลันรู้ทันทีว่าสาวน้อยคนนี้อาจจะเข้าใจผิดอีกแล้ว

ซูอันถอนหายใจ หันกลับมาแล้วกดมือของเขาไปที่หน้าผากเรียบเนียนของตี้เมิ่งเหยา และใช้มืออีกข้างลูบแก้มที่เรียบเนียนกว่าน้ำนม

“เมิ่งเหยา อาณาจักรลับแห่งนี้อันตรายจริง ๆ ไม่เกี่ยวอะไรกับคนอื่นเลย อย่าคิดมากเกินไป เพื่อเป็นการชดเชย ข้าสามารถทำตามคำขอของเจ้าข้อหนึ่งได้”

“จริงหรือ?”

“จริง”

“เอาล่ะ เมื่อท่านขอ ข้าก็จะให้” ตี้เมิ่งเหยาเชื่อและเอาแขนเรียวโอบรอบคอของซูอัน

เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของซูอัน นางก็หัวเราะอีกครั้ง ดูโง่เขลาเล็กน้อย

“เช่นนั้นข้าอยากให้ท่านอยู่กับข้าคืนนี้!”

“ได้!”

ซูอันอุ้มหญิงสาวไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินไปที่ห้อง

องค์หญิงผู้นี้เอาใจง่าย...เฉพาะซูอันเท่านั้น

……

วันรุ่งขึ้น นางตื่นขึ้นมาในอ้อมแขนของซูอัน

ตี้เมิ่งเหยาเปิดตาที่ง่วงงุนขึ้น และมองซูอันด้วยความหลงใหลอย่างสุดซึ้ง

แม้นางจะไม่สามารถบรรลุเป้าหมายเดิมได้ แม้ซูอันจะถูกขังอยู่ในห้องลับจริง ๆ นางก็ยังจะจมลงไปในอ้อมแขนของชายคนนี้ให้ได้

แม้มีโอกาสให้เลือกอีกครั้ง นางก็ไม่สามารถทิ้งคนเลวคนนี้ไปได้

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ นางจึงหยิบผมสองสามช่อของตนและเกาแก้มของซูอันเพื่อแก้แค้น

เพียะ!

เสียบตบบั้นท้ายดังขึ้นหนึ่งครั้ง

ตี้เมิ่งเหยาสงบลงทันที ปล่อยมือที่จับผมไว้ และมองไปที่ซูอันด้วยใบหน้าไร้เดียงสา

“อะ อรุณสวัสดิ์”

ใบหน้าของซูอันเย็นชาลง “ไยจึงเป็นอรุณสวัสดิ์ ในตอนเช้าเจ้าควรจะบอกรักข้าสิ!”

“ข้ารักท่าน ซูอัน!”

ตี้เมิ่งเหยาเผลอพูดออกไปด้วยความเขินอาย และความชื่นชมในดวงตากลมโต

ด้วยความง่วงนอนที่ยังปรากฏบนใบหน้าของนาง ทำให้ดูมีเสน่ห์อย่างยิ่ง

แต่ซูอันผู้มีหัวใจหินผาจะใจอ่อนได้อย่างไร เขาเพียงยิ้มอย่างเย้ยหยันและกดก้นอวบ ๆ ของนางลง

“โอ้ ปีศาจน้อย ข้าจะจัดการเจ้า!”

เพียะ!

เช้าวันใหม่ที่สวยงาม มักจะเริ่มต้นด้วยการออกกำลังกายที่ดีเสมอ

หลังจากช่วยซูอันใส่เสื้อผ้า ตี้เมิ่งเหยาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงบอกตำแหน่งของสมบัติหายากในอาณาจักรลับและอันตรายบางประการให้เขาฟัง

เมื่อพิจารณาถึงอันตรายที่ซูอันกล่าวถึง นางจึงเอ่ยอย่างจริงจัง “ข้าไม่รู้ว่ามันแม่นยำทั้งหมดหรือไม่ ดังนั้นจงระวังไว้”

“อืม” ซูอันยิ้มและหยิกแก้มของตี้เมิ่งเหยา “ข้าจะช่วยให้เจ้าได้บัวทองต้ารื่อกลับคืนมา”

บัวทองต้ารื่อเป็นดอกไม้มหัศจรรย์ที่ถือกำเนิดจากดวงอาทิตย์ เป็นดอกไม้ที่มีมนต์ขลังซึ่งมีอยู่เพียงในบันทึกเท่านั้น สูญพันธุ์ไปตั้งแต่สมัยโบราณ

กล่าวกันว่ามีวิถีธรรมชาติแห่งดวงอาทิตย์อยู่ด้วย ซึ่งถือเป็นสมบัติของผู้ฝึกฝนพลังแห่งไฟทุกคน และยังเป็นโชคสำหรับตระกูลอีกาทองอีกด้วย

แม้จุดประสงค์หลักคือการค้นหาหนังสือหยกเต๋าศักดิ์สิทธิ์ แต่การนำดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์ติดตัวออกมาบ้างก็ถือเป็นเรื่องปกติ

“เอ่อ...ท่านไม่อยากรู้หรือว่าข้ารู้เรื่องทั้งหมดนี้ได้อย่างไร?” ตี้เมิ่งเหยาอดไม่ได้ที่จะถาม

สถานที่ลึกลับแปลกประหลาด ที่รู้ข้อมูลมากมายก่อนเข้าไป คนปกติทั่วไปคงคิดว่ามันผิดปกติ

ซูอันยกคิ้วขึ้น “สำคัญด้วยหรือ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ด้วยเหตุผลบางอย่าง อารมณ์ที่ถูกกดเอาไว้ของตี้เมิ่งเหยาก็ผ่อนคลายลงทันที

แท้จริง มันไม่สำคัญ

เขาไว้ใจนางถึงจะเป็นสิ่งสำคัญ

โดยไม่ลังเลอีกต่อไป ตี้เมิ่งเหยาเล่าเรื่องการ ‘เกิดใหม่’ ของตนเอง

นี่ควรจะเป็นความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนาง แต่นางกลับแบ่งปันเรื่องนี้กับซูอันอย่างง่ายดาย

ซูอันฟังอย่างเงียบ ๆ หลังจากได้สายน้ำยาวแห่งมิติเวลาเป็นของตัวเอง ความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับวิถีแห่งกาลเวลาก็ดีขึ้น จะเห็นได้ว่ารอยต่าง ๆ บนร่างกายของตี้เมิ่งเหยาเกิดจากความผันผวนโดยไม่ได้ตั้งใจในสายน้ำยาวแห่งมิติเวลา และนางได้รับความทรงจำจาก ‘อนาคต’ โดยบังเอิญ

ความทรงจำนี้ยังเป็นสูตรโกงของนางในฐานะตัวเอกอีกด้วย

แต่ ‘อนาคต’ เป็นสิ่งที่ไม่อาจคาดเดา ไม่ได้รับการยืนยันและอาจเปลี่ยนแปลงได้ ดังนั้นความทรงจำนี้จึงไม่ใช่ของจริง และอาจเทียบเท่ากับความฝันที่สามารถทำนายเหตุการณ์ล่วงหน้าได้

แต่ก็ยังมีประโยชน์อยู่

แต่ขณะที่ฟัง เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

เหตุใดความทรงจำของหญิงสาวคนนี้ส่วนใหญ่จึงเกี่ยวกับห้องลับ เยี่ยหลีเอ๋อร์ และห้องลับ

หางตาของเขากระตุกอย่างรุนแรง และใช้เวลานานมากในการเอ่ยประโยคนี้

“ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าและหลีเอ๋อร์ไม่ชอบกันมากขนาดนี้”

เวลาผ่านไปอีกเจ็ดวัน

ในดินแดนต้องห้ามเสินหวงนั้น หวงจู่และซูอันยืนเคียงข้างกัน

ตรงหน้าพวกเขา ปรากฏจี้หยกที่ลอยอยู่กลางอากาศเปล่งประกายระยิบระยับที่สุด

ในช่วงเวลาถัดมา จี้หยกได้ปล่อยแสงนำทางสองสายลงมายังคนทั้งสอง

ไม่มีการต่อต้านใด ๆ หลังจากแรงชี้นำนี้เกิดขึ้น ทั้งสองก็หายตัวไปจากจุดนั้นทันที

……