ตอนที่ 431 ตัวเอกองค์ชาย

ตอนที่ 431 ตัวเอกองค์ชาย

จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวต่อหน้า เผลอคิดว่าคงมีวิชาพิเศษบางอย่าง กลับกลายเป็นเพียงผู้ฝึกตนไม่เอาไหนที่แทบจะใกล้เคียงระดับจื่อฝู่ขั้นต้นได้เท่านั้น

เมื่อเห็นเช่นนี้ เริ่มไม่สนใจที่จะเล่นอีกต่อไป

เมื่อมองไปที่อาหารแสนอร่อยตรงหน้า ของเหลวหยดออกจากปากของมัน ตาข่ายยักษ์ที่ปิดกั้นบริเวณโดยรอบพลันหดลงอย่างกะทันหัน ถึงเวลาอาหารแล้ว

ในขณะนี้ ใบหน้าของซูไท่ยิ่งมืดมน เมื่อมองไปที่ขวานแตกร้าวนั้น เขารู้สึกถึงกลิ่นที่อบอวลอยู่ในปาก

ระบบอะไรนี่บัดซบสิ้นดี!

จอมทัพอะไรนี่ไร้ประโยชน์นัก!

จอมทัพของต้าซางจะต้องอยู่ในระดับหยางบริสุทธิ์เป็นอย่างต่ำ จอมทัพแห่งหลิงหลิงคนนี้ฟังดูน่าประทับใจ แต่ความแข็งแกร่งกลับอ่อนแอกว่าเขาเสียอีก

แล้วระบบอัญเชิญอะไรนี่มันมีประโยชน์อะไร

เมื่อไม่มีสิงเต้าหรง เขาก็ติดอยู่ในใยแมงมุมยักษ์ทันที ร่างกายอ่อนแรงและชาไปหมด พลังเวทยังถูกใยแมงมุมกั้นไว้ด้วย จากนั้นเขาล้มลงอย่างควบคุมไม่ได้ในปากของสัตว์ปีศาจแมงมุม

“ไอ้สัตว์ปีศาจบัดซบ ไอ้ระบบไร้ประโยชน์ ไอ้สารเลวซูอัน!”

เมื่อเห็นความตายกำลังใกล้เข้ามา ดวงตาของเขาแดงก่ำ และสิ่งเดียวที่ทำได้คือสาปแช่งอยู่ในใจ

คนที่เขาเกลียดมากที่สุดคือซูอัน ซึ่งได้ทำร้ายจนเขาเป็นถึงขนาดนี้

ในฐานะองค์ชาย ต้องจบลงเช่นนี้ และเสด็จแม่ของเขาต้องทนทุกข์ทรมาน ทั้งยังถูกเนรเทศไปยังตำหนักเย็น

และสาเหตุทั้งหมดนี้เพราะซูอัน

เขาเพียงแต่โทษตัวเองที่ไม่สามารถแก้แค้นได้

กลิ่นคาวเข้าจมูกของเขา และในช่วงเวลาสุดท้าย เขาตัดสินใจที่จะเรียกทาสสามสกุลนั้น

เขาจะต้องตายอยู่ดี ดังนั้นควรหาใครสักคนมาแบ่งเบา เขาจะได้ไม่ต้องล้มลงอย่างหนักเกินไปบนถนนสู่ยมโลก

เขาหลับตาและรอความตาย

ในขณะนั้น มีเสียงดังเหมือนฟ้าร้อง

“โจรชั่ว บังอาจทำร้ายนายท่าน”

พร้อมกับเสียงร้องแหลมสูงของปีศาจแมงมุม ใยแมงมุมที่พันร่างกายของเขาไว้คลายออกอย่างกะทันหัน และพลังเวทที่อ่อนโยนพลันยกเขาลงสู่พื้น

จู่ ๆ ซูไท่ก็ลืมตาขึ้น ตรงหน้ามีศพแมงมุมไร้หัว และมีแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ที่มีความสูงถึงแปดฉื่อ

ศพแมงมุมนั้นคือราชาปีศาจเทียนหลัว ตอนนี้ไม่เหลือเสียงใด ๆ เลย

แม่ทัพสวมกวานทองแดงบนศีรษะ สวมเกราะร้อยหน้าสัตว์ เสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีแดงลายดอกไม้ ถือทวนวงเดือนกรีดฟ้า รัศมีดุร้ายและทรงพลังของเขาเปรียบเสมือนเจ้าแห่งภูตผี ทำให้สัตว์ปีศาจตัวอื่นไม่กล้าเข้าใกล้เลย

ดวงตาของเขาเป็นประกาย นี่คือหลู่ปู้ใช่หรือไม่?

เป็นคนที่ทรงพลังอย่างแท้จริง!

ไม่สามารถเปรียบเทียบกับคนอย่างสิงเต้าหรงได้เลย!

เช่นนี้จะเรียกทาสได้อย่างไร?

“หลู่ปู้ คารวะนายท่าน!”

ครั้นเห็นซูไท่ไม่ได้อยู่ในอันตรายแล้ว หลู่ปู้คุกเข่าลงข้างหนึ่งและทำความเคารพ

“ทาส...ไม่สิ แม่ทัพหลู่ รีบลุกขึ้นเถิด!”

ซูไท่ไม่กล้าที่จะหยิ่งผยอง รีบไปข้างหน้าเพื่อช่วยหลู่ปู้ลุกขึ้น

เขาควรอธิบายอารมณ์ของตนเองในขณะนี้อย่างไร ตอนแรกคิดว่าจะต้องตาย แต่แล้วก็ได้ระบบและความหวังผุดขึ้นในใจของเขา อย่างไรก็ตาม สิงเต้าหรงเป็นคนไร้ประโยชน์สิ้นดี ทำให้เขาตกต่ำลงอีกครั้ง และทันทีที่คิดว่าจะต้องตายจริง ๆ หลู่ปู้พลันปรากฏตัวขึ้นและฆ่าสัตว์ปีศาจแมงมุมด้วยทวนเดียว

ขณะนั้น ในสายตาของซูไท่เห็นว่า แม่ทัพผู้นี้ดูเหมือนจะมีแสงสว่างเรืองรอง

หลู่ปู้ยืนขึ้นและโบกมือ “ข้าไม่คู่ควรกับการถูกเรียกแม่ทัพ นายท่านเรียกข้าว่าเฟิ่งเซียนหรือหลู่ปู้ก็ได้”

“ข้าจะกำจัดความชั่วร้ายออกจากดินแดนนี้ให้นายท่านขอรับ!”

เขาเกือบจะโจมตีด้วยทวนในมืออีกครั้ง แต่ซูไท่หยุดเขาได้ทัน

“เฟิ่งเซียน ไม่ต้อง”

ขณะที่มองข้ามกำแพงเมือง ดวงตาของซูไท่ก็แสดงถึงความเย็นชา

“ปล่อยให้สัตว์ปีศาจพวกนี้โจมตีต่อไป เราจะไม่โจมตีพวกมัน แต่ยังจะแอบช่วยพวกมันด้วย เราจะแฝงตัวอยู่ท่ามกลางสัตว์ปีศาจและสังหารผู้ฝึกตนที่เฝ้าชายแดน”

แม้แต่แม่ทัพเกราะทองยังจะต้องรู้สึกเสียใจเมื่อเห็นกลุ่มผู้ฝึกตนชั้นสูงล้มตาย

เมื่อนึกถึงแม่ทัพเกราะทองผู้ยืนมองเขาถูกสัตว์ปีศาจจับตัวไว้อย่างเฉยเมย

ความรู้สึกแค้นเกิดขึ้นในใจของเขา

ด้วยระบบนี้ อาจมีวันหนึ่งที่เขาจะสามารถกลับไปยังเมืองหลวงและฆ่าไอ้สารเลวซูอันเพื่อบรรเทาความเกลียดชังได้!

หลู่ปู้ขมวดคิ้ว แต่ยังโค้งคำนับและกล่าว “ข้าจะปฏิบัติตามคำสั่งขอรับ”

เมื่อแม่ทัพเกราะทองสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติตรงนี้ และหันกลับไปมอง เขาก็เห็นเพียงศพของปีศาจแมงมุมและร่างสูงใหญ่ที่หายไปในพริบตา

เมื่อมองไปที่ปีศาจแมงมุมที่ถูกฆ่าตายด้วยการโจมตีครั้งเดียว ก็มีแววแห่งความกลัวฉายแวบผ่านดวงตาของเขา

“มีใครช่วยซูไท่ไว้หรือไม่”

“เรื่องนี้จะต้องรายงานให้ฝ่าบาททราบ!”

เขาหยิบยันต์หยกออกจากแหวนจัดเก็บ และส่งข้อความ

……

“อื้อ...อึก อึก!”

โฮสต์ : ซูอัน

พลังวิญญาณ : จุดสูงสุดของหยวนเสินขั้นปลาย

วิทยายุทธเสินทง : คัมภีร์ปฐมกาล, ฝ่ามือเด็ดดารา, เคล็ดวิชามหาอินหยางโจวเทียน…

พื้นฐานร่างกาย : ร่างกายเซียน

สูตรโกง : ผลเต๋าอายุยืน, รัศมีดึงดูดใจเพศตรงข้าม, รัศมีแห่งความน่าเชื่อถือ, มังกรเร้นชะตา, รัศมีแห่งความชอบธรรม, ร่างจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์...

ความพิเศษ : รัศมีตัวร้าย

คะแนนตัวร้าย : 5000

แผงควบคุมหรูหรา พลังวิญญาณของซูอันได้บรรลุถึงจุดสูงสุดของหยวนเสินขั้นปลายตั้งแต่ครั้งที่เขาก่อกวนมิติเวลา

เมื่อคิดย้อนไปถึงวันอันยากลำบาก ตอนที่เขาเริ่มต้นเส้นทางและต้องใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อในการสังหารเยี่ยเสวียน เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกคิดถึงอดีต

แน่นอนว่า กำไรขาดทุนเป็นของคู่กัน

ถึงแม้พลังวิญญาณของเขาจะแข็งแกร่งขึ้น แต่เขาก็สูญเสียความกังวลไปด้วย

“นายท่าน!” บุปผามรณะเดินเข้ามา มองไปที่ห้องสภาพยุ่งเหยิงโดยไม่แสดงอารมณ์มากนัก

เห็นบ่อยครั้งก็จะชินไปเอง

“เกิดอะไรขึ้น?” ซูอันถาม

เขารู้ว่าบุปผามรณะไม่ค่อยแสดงตัวหากเขาไม่เรียกออกมา

เทพีเซิงมิ่งซึ่งสังเกตเห็นว่ามีคนกำลังจ้องมองนางอยู่ พลันหน้าแดงและพยายามพูดอะไรบางอย่าง

เทพีผู้สูงศักดิ์ไม่ต้องการให้คนนอกเห็นรูปลักษณ์ที่น่าเกลียดของนางตอนนี้

แต่ซูอันหยุดนางไว้ก่อน

“ไม่ต้องพูด กลืนต่อไป”

“นายท่าน องค์ชายใหญ่กลับมาที่เมืองหลวงแล้ว ทั้งดูเหมือนจะเกิดปัญหาบางอย่างกับองค์ชายสามด้วยเจ้าค่ะ”

บุปผามรณะวางรายงานในมือลงบนหลังที่ขาวราวหิมะของเทพีเซิงมิ่ง

“อ้อ เป็นสองคนนั้นน่ะหรือ” ซูอันขมวดคิ้ว

ความทรงจำที่ไม่ค่อยดีนักหวนคืนมา ทำให้ดวงตาของเขาเย็นชาลง

ไม่ได้ยินข่าวคราวจากสองคนนั้นมานานแล้ว หากไม่เอ่ยถึงก็คงลืมพวกเขาไปแล้ว

คาดไม่ถึงว่าตอนนี้จะเริ่มทำสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ อีกครั้ง

ทั้งที่เขาไม่สนใจจะปลดองค์ชายแท้ ๆ

“องค์ชายสาม...”

ถึงแม้หมู่โฮ่วจะล้างแค้นให้เขา และเนรเทศมารดาของซูไท่ไปที่ตำหนักเย็นแล้วก็ตาม

แต่เขาเป็นคนที่ไม่เคยปล่อยวางความแค้นใด ๆ ได้เลย หัวเราะเยาะความแค้นในอดีตก็ไม่

มีเพียงศัตรูที่ตายแล้วเท่านั้นถึงจะเป็นศัตรูที่ดี

ซูอันหยิบรายงานที่วางอยู่บนหลังหิมะขึ้นมา แล้วพลิกดูอย่างง่าย ๆ

เมื่อได้เห็นว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้องค์ชายสามต้องเผชิญอะไรที่ชายแดนบ้าง สีหน้าของเขาพลันอ่อนลง

“คาดไม่ถึงว่าพี่รั่วซีจะยังจำเรื่องนี้ได้”

“เฮ้อ น่าเสียดายจริง ๆ ไยเจ้าไม่รักษาโอกาสไว้ และยอมตายอย่างสงบในสนามรบ สละชีวิตเพื่อบ้านเมือง บางทีอาจให้ตำแหน่งดี ๆ หลังเจ้าตายก็ได้”

ครั้นอ่านข่าวกรองที่ว่าซูไท่หนีตายจากคลื่นสัตว์ปีศาจได้หลายครั้ง

ความเย็นยะเยือกฉายแวบผ่านดวงตาของซูอัน

ความดวงแข็งเหมือนแมลงสาบตัวนี้ มีความคล้ายคลึงกับตัวเอกมาก!

เขายืนขึ้นและเช็ดหน้าของเทพีเซิงมิ่ง คัมภีร์ทฤษฎีจักรวาลปรากฏในมือของเขา

หน้าหนังสือเปิดออกอย่างอัตโนมัติโดยไม่มีลม

พลังแห่งโชคชะตาไหลมา ในทันใดนั้นเขาก็ค้นพบความผิดปกติของทั้งสองคน

เมื่อเร็ว ๆ นี้ชะตากรรมขององค์ชายใหญ่และองค์ชายสามถูกเปลี่ยนแปลงอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

มีอำนาจที่ทรงพลังได้ทำลายชะตากรรมเดิมของคนทั้งสองอย่างสิ้นเชิง ส่งผลให้พวกเขาต้องย้ายไปยังเส้นทางอีกเส้นที่ปกคลุมไปด้วยหมอก

ดวงตาของซูอันหรี่ลง “คงจะเป็นตาเฒ่าคนหนึ่งที่คิดแทรกแซงชะตากรรม”

ไม่ต้องสงสัยอะไรมาก แค่วางหม้อไว้ก็พอ

น่าจะเป็นการดีกว่าที่จะกำจัดสุนัขแก่ตัวนั้นออกไปโดยเร็วที่สุด

เพื่อหลีกเลี่ยงคนที่จ้องจะก่อปัญหาตลอดวัน จนไม่มีความสงบสุข