ตอนที่ 414 นายท่านของนายท่าน

ตอนที่ 414 นายท่านของนายท่าน

ดวงตาของจักรพรรดินีก็มีแววประหลาดใจเช่นกัน เหตุใดเทพแห่งการกลับชาติมาเกิดผู้นี้จึงมีหน้าตาเหมือนกับมนุษย์นักฆ่าในสมัยนั้นทุกประการ

อีกด้านหนึ่ง ซูอันหยิบขนหงส์กลับมา และหันกลับไปมองทิศทางของสนามรบ

เทพแห่งการกลับชาติมาเกิดนั้นมีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับบรรลุวิถีอย่างไม่ต้องสงสัย ไม่ต้องเอ่ยถึงรูปร่างหน้าตาที่เหมือนกับคนผู้นั้น แม้ชื่อจะเหมือนกันก็สมเหตุสมผล

รูปลักษณ์เหมือนกันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

ดูเหมือนทั้งสองจะต้องมีการเชื่อมโยงกันบางอย่าง

บางทีนางอาจจะไม่ได้กำลังมองหาเสี่ยวอันจื่อ แต่กลับเป็น “นักฆ่า” ที่ถูกเสี่ยวอันจื่อจับตัวไป

ในเวลานี้ ซูอันเริ่มดำเนินการ

“ถึงเวลาของเจ้าแล้ว!”

“ออกมาเถอะ อสูรร้ายอันหรัน!”

ซูอันมีท่าทีเคร่งขรึมและยกมือขึ้น เมื่อจิตเคลื่อนไหว ร่างเล็ก ๆ พลันปรากฏบนฝ่ามือของซูอัน

อันหรันยังยกมือขึ้นและเท้ายกขึ้นกลางอากาศ ถึงกับตกตะลึง

นางเพิ่งจะพูดคุยกับเยี่ยหลีเอ๋อร์ถึงวิธีโจมตีนายท่านในคืนนี้ ไฉนนางถึงมาโผล่ที่นี่อย่างกะทันหัน

ทว่าพริบตาต่อมา ดวงตาของนางก็ถูกดึงดูดโดยเทพแห่งการกลับชาติมาเกิด

“นั่น...ข้ารึ?”

อันหรันมองใบหน้าที่ดูเหมือนตนเองทุกประการอย่างสับสน เพียงแต่อีกฝ่ายเหมือนจะเฉื่อยชากว่าตนเองนิดหน่อย

จากนั้น นางกลับรู้สึกรังเกียจอย่างอธิบายไม่ถูก

“นายท่าน!” เทพแห่งการกลับชาติมาเกิดตะโกนด้วยความยินดี ความเวิ้งว้างกลับเป็นหลุมดำหกหลุมและหยุดโจมตี

จักรพรรดินีก็หยุด และกะพริบตามองมายังฝั่งของซูอัน

ดวงตาหงส์จ้องไปที่อันหรันที่อยู่ในอาการมึนงง และยกริมฝีปากขึ้น ดูเหมือนสิ่งต่าง ๆ จะน่าสนใจมากขึ้น

เทพแห่งการกลับชาติมาเกิดก็บินมาและพยายามที่จะเข้ามา แต่ถูกจักรพรรดินีโบกมือห้ามทันที

นางไม่สบายใจที่จะปล่อยให้คนแบบนี้เข้าใกล้ซูอัน

เมื่อเห็นเช่นนี้ เทพแห่งการกลับชาติมาเกิดก็จ้องมอง และกำลังจะสู้ใหม่อีกครั้ง

“เดี๋ยวก่อน อย่ามาที่นี่นะ อย่าทำอะไรด้วย” อันหรันพูด

นางยังไม่ได้คาดเดาสถานการณ์ให้ดีเสียก่อน แต่หลังจากได้ชมการต่อสู้เมื่อสักครู่ นางจึงรู้ว่าคนที่ดูเหมือนตนเองทุกประการคนนี้น่าจะเป็นศัตรู

ถึงแม้รู้สึกว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำร้ายตนเอง แต่จะเกิดอะไรขึ้นหากทำร้ายซูอัน

“อ้อ ได้สิ นายท่าน”

เทพแห่งการกลับชาติมาเกิดประพฤติตัวดีอย่างไม่คาดคิด และยืนอยู่เฉย ๆ จริง

ทั้งสองฝ่ายหยุด เมฆแห่งภัยพิบัติบนท้องฟ้ารวมตัวกันอีกครั้ง และความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ในความมืดยังจับจ้องไปที่ทั้งสองเพื่อหมายจะลงโทษ จากนั้นก็ถูกวิหคดำกลืนกินเข้าไป

“เจ้าเป็นใคร?” เมื่อได้ยินสัญญาณของซูอัน อันหรันก็ถามคำถามในใจ

นางรู้สึกใกล้ชิดกับ ‘บุคคล’ ที่อยู่ตรงหน้าเป็นพิเศษ แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกรังเกียจ เพราะเห็นได้ชัดว่านางไม่มีพี่สาวน้องสาวเลย

“ข้าคืออาหลวนไงเล่า นายท่าน” (ตอนที่ 412 และ 413 เปลี่ยนสรรพนามเป็น ข้า-เจ้า )

ไม่เหมือนในการต่อสู้ เทพแห่งการกลับชาติมาเกิดมีท่าทีมึนงงเมื่อตอบ

อาหลวน...ชื่อนี้ผุดขึ้นมาในใจของอันหรัน แต่ไม่ประทับใจอะไรเลย

“ร่างจริงของเจ้าคืออะไร?” ซูอันถามออกมาดัง ๆ

“เกี่ยวอะไรกับเจ้า รีบปล่อยนายท่านเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นข้าจะตีเจ้าจนตาย!”

ต่างจากท่าทีต่ออันหรัน อาหลวนมองซูอันด้วยใบหน้าที่ ‘ดุร้าย’

จากฝีมือในการต่อสู้ครั้งก่อนของนาง ซูอันเชื่อว่านางสามารถทำได้จริง

แต่พอเอามาจับคู่กับหน้าแบบนี้แล้ว รู้สึกว่าไม่ค่อยเข้ากันสักเท่าไร

“อย่าก้าวร้าวกับนายท่าน!” อันหรันขมวดคิ้วและตำหนิ

อาหลวนย่นคิ้วด้วยความไม่พอใจและชี้ไปที่ซูอันพลางเอ่ย “ข้าไม่ได้ก้าวร้าวกับนายท่าน แต่เป็นเขา”

“จะร้ายกับเขาไม่ได้ เขาเป็นนายท่านของข้า!”

อันหรันจ้องอาหลวน นายท่านตัวเหม็นของนาง นางยังทำร้ายไม่ลง แล้วจะให้คนอื่นมาทำร้ายได้อย่างไร

“หา นายท่านของนายท่าน?!”

อาหลวนเปิดปากเล็กน้อย ตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนี้ โดยนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้น นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย วางนิ้วบนริมฝีปาก ดูน่ารักและโง่เขลาเป็นพิเศษ ดูโง่จริง ๆ ขาดน้ำมูกไปอย่างเดียว

“อย่าทำหน้าแบบนั้นกับข้านะ!” อันหรันพูดอย่างโมโห

“เข้าใจแล้ว!”

ไม่รู้ว่าจินตนาการเรื่องราวอะไรได้ แต่ทันใดนั้น อาหลวนก็มีสีหน้าตระหนักรู้ ดวงตาสีดอกท้ออันงดงามคู่หนึ่งเบิกกว้างและจ้องตรงไปที่ซูอันด้วยประกายแห่งสติปัญญาในดวงตาของนาง

“เจ้าเข้าใจอะไร?” ซูอันยกคิ้วขึ้น

ท่าทางเช่นนี้ดูคุ้นเคยนัก

“เจ้าเป็นคนโกหก คงจะหลอกลวงนายท่านไปแล้ว ข้าจะเอาชนะเจ้า และช่วยนายท่านออกไป!” อาหลวนมองซูอันด้วยสายตาดุร้ายและข่มขู่

หลุมดำลึกหกหลุมปรากฏขึ้นอีกครั้ง และพื้นที่ถูกยืดออก ขณะที่อาหลวนกำลังจะคว้าตัวนายท่านกลับคืน ก็มีเสียงแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลังของนาง

“จะลงมือกับใคร?”

มือขาวที่เย็นเฉียบกดลงบนไหล่ของอาหลวน

ราวกับภูเขาศักดิ์สิทธิ์โบราณกำลังกดทับลงมา ทำให้การเคลื่อนไหวของอาหลวนหยุดลงทันที

หลุมดำอันมืดมิดทั้งหกถูกระงับจนเกือบจะพังทลาย นางหันศีรษะไปอย่างสับสน สิ่งที่เห็นคือสตรีร่างสูงสวมชุดคลุมสีแดงสดคนหนึ่ง

หญิงผู้นี้มีใบหน้าที่งดงามมาก และดวงตาหงส์คู่งามเผยให้เห็นถึงเสน่ห์ แต่ในขณะเดียวกันก็มีพลังที่น่าเกรงขามอีกด้วย ตอนนี้มีเค้าลางของอันตรายอยู่ในดวงตาของนาง

แข็งแกร่งมาก!

จักรพรรดินีมองบรรพจารย์หงส์ด้วยความประหลาดใจและความสงสัย โดยสีหน้าเข้มขึ้น นี่คือ...คนในดินแดนต้องห้ามเสินหวงกระมัง?

เสี่ยวอันจื่อล่อลวงจนนางออกมาด้วย

ความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย เกรงว่าจะแข็งแกร่งกว่าร่างจริงของตนเองในตอนนี้ถึงสามเท่า

จักรพรรดินีมองซูอันด้วยความสงสัย หรือบางทีคนทั้งสองอาจจะกำลังทำบางอย่างลับหลังนาง?

“ข้า ข้า...”

อาหลวนพูดติดขัดและหันศีรษะอย่างเกร็ง ๆ จนบังเอิญได้พบกับดวงพักตร์ที่ยิ้มเหมือนไม่ยิ้มของจักรพรรดินี

“เจ้าบอกว่าจะทำอะไร?”

หมาป่าอยู่ข้างหน้าและเสืออยู่ข้างหลัง อาหลวนหดหลุมดำเล็ก ๆ ทั้งหกหลุมอย่างอ่อนแรง จากนั้นจึงมองไปที่อันหรันอย่างกระตือรือร้น

“นายท่านช่วยด้วย!”

อันหรันยกมือเกาหัว ไยนังนี่ถึงวุ่นวายกับนางนัก

คิดจะทำลายภาพลักษณ์อันรุ่งโรจน์ของท่านเซียนอันหรันกระมัง

……

ครึ่งเค่อต่อมา ณ โลกภายใน

“ดังนั้นเจ้าก็คือวิญญาณแห่งวงล้อแห่งการกลับชาติมาเกิด?”

ซูอันนั่งอยู่บนเตียงเมฆ มองอาหลวนที่อยู่ตรงหน้า โดยที่มือและเท้าถูกมัดแขวนไว้ในท่าน่าอับอาย พร้อมกับแววตาไร้เดียงสามาก

แน่นอนว่าไม่ใช่โซ่ตรวนที่ล่ามเทพแห่งการกลับชาติมาเกิด แต่เป็นจักรพรรดินีที่มีสีหน้าเกียจคร้านและวางเท้าในอ้อมแขนของซูอัน รวมกับพลังของบรรพจารย์หงส์ที่ยากจะขจัดออกจากร่างกายของอาหลวน

หลังปราบคนโง่เขลานี้แล้ว บรรพจารย์หงส์ก็จากไปอย่างเฉยเมย ไม่คุยกับซูอันเลยด้วยซ้ำ

ในส่วนของอันหรัน กำลังนั่งปิดตาอยู่ที่ขอบเตียง ใบหน้าสวย ๆ ของนางแดงก่ำด้วยความเขินอาย

มันยากจริง ๆ ที่จะมองเจ้าคนโง่ถูกมัดและทรมานในท่านี้ โดยมีใบหน้าเหมือนกับตน

ตอนที่เล่นกับซูอัน นางดูน่าอายแบบนี้หรือ?

กล่าวอีกนัยคือ ท่ามัดในปัจจุบันนี้ทำโดยอันหรันเอง

“ใช่แล้ว ข้าเป็นวิญญาณอาวุธที่นายท่านสร้างขึ้น”

อาหลวนพยักหน้า และหน้าอกใหญ่ก็สั่นเทิ้ม นางกลับไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติกับรูปลักษณ์ของตนเองตอนนี้เลย

“แล้วเจ้ามาที่นี่เพราะเหตุใด?” ซูอันถามอีกครั้ง

ภายใต้การคุกคามของซูอัน อันหรันจึงสั่งให้อาหลวนบอกทุกสิ่งที่รู้

ร่างจริงของอาหลวนเทพแห่งการกลับชาติมาเกิดคือวงล้อสีดำขนาดเล็กหกหลุมหรือวงล้อแห่งการกลับชาติมาเกิด สมบัติวิญญาณแต่กำเนิด

จริง ๆ แล้วนางคือวิญญาณอาวุธที่ถูกสร้างขึ้นโดยนายท่าน นางเกิดมาพร้อมกับสมบัติวิญญาณแต่กำเนิด และใช้ชีวิตอยู่ในสถานที่ที่เรียกว่า ยอดเขาสังสารวัฏ

นายท่านยังตั้งชื่อที่น่าเกลียดให้นางด้วยว่า…เด็กโง่ และพูดเสมอว่านางเป็นคนโง่

“ที่จริงข้าไม่ได้โง่เลย ข้ารู้ทุกอย่าง แต่นายท่านน่ะโง่ เฮอะ ข้าแอบเปลี่ยนชื่อ นายท่านยังไม่รู้เลย”