ตอนที่ 388 ตัวเอกที่ทำนายโชคชะตาได้

ตอนที่ 388 ตัวเอกที่ทำนายโชคชะตาได้

ทว่าเสียงแจ้งเตือนเกมที่ดังขึ้นทำให้เขาตกอยู่ในความสิ้นหวัง

[กำลังบันทึกล็อกเอาท์...คำเตือน! คำเตือน! ในสถานการณ์พิเศษ ไม่สามารถล็อกเอาท์ได้! ไม่สามารถล็อกเอาท์ได้!]

เสียงแจ้งเตือนของระบบยังดังไม่หยุด และเสียงหายใจของเฉินมู่ก็หยุดลง รู้สึกเวียนหัวมาก ก่อนหน้านี้กำลังอ่านฟอรัมอยู่แท้ ๆ และช่วงต่อมาตนเองก็กลายเป็นบุคคลที่ถูกกล่าวถึงในฟอรัมเสียแล้ว

โลกนี้เต็มไปด้วยความไม่เที่ยง

ในขณะนี้มีเสียงหัวเราะแผ่วเบาดังมาจากเหนือศีรษะ เขาเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เห็นร่างสูงใหญ่สวมชุดคลุมสีดำหรูหราลอยลงมาอยู่ตรงหน้า เป็นชายหนุ่มรูปงามที่มีรอยยิ้มอ่อนโยน ทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนอยู่ท่ามกลางสายลมฤดูใบไม้ผลิ ลักษณะอุปนิสัยดูเที่ยงตรง ทำให้รู้สึกไว้วางใจโดยไม่รู้ตัว

นี่คงเป็นชายหนุ่มผู้ชอบธรรมเหนือสรรพสิ่งคนหนึ่ง...บ้าเอ๊ย!

เฉินมู่ส่ายหัวอย่างรุนแรง เขาจะมีความคิดเช่นนั้นได้อย่างไร

คนแบบนี้ที่จู่ ๆ ก็โผล่มา มองแวบเดียวก็ดูอันตรายแล้ว มิหนำซ้ำตนเองยังบังเอิญล็อกเอาท์ไม่ได้อีก มันจะเป็นเรื่องบังเอิญขนาดนั้นได้หรือ

“เป็นคนที่น่าสนใจ สามารถรู้สึกถึงอันตรายล่วงหน้าได้ด้วย”

ซูอันมีสีหน้าอยากรู้อยากเห็น และมีประกายแวววาวที่แทบจะสังเกตไม่เห็นในดวงตาของเขา

เมื่อครู่เขาเพิ่งจะเดินเตร่ไปบนท้องฟ้า เพื่อหาผู้เล่นบางรายมาทดลองวิธีใหม่

ตอนที่เขาเห็นผู้เล่นคนนี้ ซึ่งดูตื่นตระหนก และอยากจะออกจาก ‘เกม’ จึงได้กระตุ้นความสนใจของซูอัน

เคล็ดวิชาทะลวงจิตกวาดผ่านไปทั่ว เห็นว่าเหนือศีรษะมีสัญลักษณ์โชคลาภสีทองอยู่

เป็นตัวเอกอย่างไม่ต้องสงสัย เป็นไปได้ไหมว่าสูตรโกงคือการทำนายโชคชะตา?

ขณะที่ซูอันกำลังสังเกตเฉินมู่ เฉินมู่ก็ใช้เคล็ดวิชาระบุตัวตนด้วยความหวาดกลัวเช่นกัน

ชื่อ : ???

ตัวตน : ???

แนะนำ : ???

ระดับ : ???

สถานะ : ???

เครื่องหมายคำถามหลายตัวเกือบทำให้ใบหน้าของเฉินมู่ซีดลง

แม้แต่ชื่อก็ระบุไม่ได้ เคล็ดวิชาระบุตัวตนนี้จะมีประโยชน์อะไร!

ในเวลาเดียวกัน เขายังได้ยืนยันสิ่งหนึ่งด้วย ความแข็งแกร่งของคนผู้นี้ย่อมเหนือกว่าตัวเขาอย่างแน่นอน และเป็นผู้ที่ไร้พ่าย!

“เจ้าเป็นคนพิเศษ มีความสามารถอะไรบ้าง?” ซูอันถาม

เฉินมู่เหงื่อแตกพลั่ก หรือว่าบุคคลนี้เห็นอะไรบางอย่าง

เขาฝืนยิ้มอย่างยากลำบาก “ฮ่าฮ่า ลูกพี่ล้อเล่นแล้ว ฉันไม่มีความสามารถอะไรเลย ฉันเป็นเพียงผู้บำเพ็ญตัวเล็กๆ คนหนึ่ง”

ต่างจากผู้เล่นนอกคอกพวกนั้น เขายังคงสวมเสื้อผ้าของผู้บำเพ็ญแห่งโลกเจินอู่ หากไม่ได้สังเกตดีๆ ก็คงคิดว่าเขาเป็นคนท้องถิ่นจริง ๆ

“อย่างนั้นรึ?”

ดวงตาของซูอันดูสนใจอยู่บ้าง “เช่นนั้นพวกเรามาเล่นเกมกันเถอะ เพียงเดิมพัน…”

“ให้ข้าสังหารเจ้าดีไหม?”

น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีไอสังหารแต่อย่างใด ทว่าผ่อนคลายมาก

ราวกับการฆ่าคนแค่คนเดียว ไม่จำเป็นต้องมีไอสังหาร

เฉินมู่กลืนน้ำลาย หัวใจเต้นแรง แข้งขาแทบจะหยุดสั่นไม่ได้

เบื้องหน้าของเขา ตัวเลขมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา

0%

50%

80%

100%

30%

?? %

การเตือนจากสูตรโกงเปรียบเสมือนมือใหญ่ที่กำลังบีบคอเขาอยู่ ทำให้เขาหวาดกลัว และบอกเขาว่าความตายใกล้เข้ามาแล้ว

เมื่อมองไปที่ซูอันซึ่งใบหน้ายังคงอ่อนโยน เฉินมู่ก็กรีดร้องอยู่ภายในใจ ชายหนุ่มผู้ชอบธรรมอะไรกัน นี่คือจอมมารแห่งความชั่วร้ายเสียมากกว่า!

จอมมารที่ชั่วร้ายขนาดนี้ คิดจะเล่นเกมอะไรกันวะ!

คิดหรือว่าเขาไม่เคยเห็นฉากพวกนั้นในหนัง!

“โอกาสที่ฉันจะรอดมีอยู่ตอนนี้เท่าไร?” เขาถามอยู่ในใจ

ตัวเลข 60% ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา

“หกสิบ ไม่เลวนะ” เฉินมู่ผ่อนคลายลง และกำลังจะยืนหยัดสักครั้ง แต่จู่ ๆ เขาก็คิดคำถามอื่นขึ้นมาได้

“ถ้ากลายเป็นผักแล้วจะรอดหรือไม่?”

100%

“แม่ง!” เฉินมู่รีบตัดความคิดก่อนหน้านี้ออกไป การนอนเป็นผักกับตายจะต่างกันอย่างไร

“ไม่อยากเดิมพันหรือ หากเจ้าไม่เล่น ข้าจะลงมือแล้ว”

เมื่อเห็นว่าเฉินมู่ไม่ตอบ รอยยิ้มของซูอันก็ลึกซึ้งยิ่งขึ้น แต่หากสังเกตดี ๆ จะเห็นความเย็นค่อย ๆ ปรากฏจากนัยน์ตาของเขา

เฉินมู่กำหมัดแน่น ร่างกายตึงเครียด รู้สึกโกรธอยู่ภายในใจ

‘ตุบ’

“นายท่านโปรดไว้ชีวิตด้วย!”

เฉินมู่คุกเข่าลงทันที พลางก้มหัวให้ซูอัน

ไม่สามารถวิ่งหนีได้ เฉินมู่ก็มีความตระหนักในตนเองมาก

ในโลกของดันเจี้ยนส่วนใหญ่ การก้มหัวคือการยอมจำนน

อย่าได้เอ่ยถึงกระดูกสันหลังของผู้เล่นเลย ตอนนี้เขาไม่สามารถล็อกเอาท์ได้ ใครจะรู้ว่าหลังจากตายในดันเจี้ยนนี้แล้วจะตายไปจริง ๆ หรือเปล่า

ชีวิตยังสำคัญที่สุด!

สีหน้าของซูอันไม่เปลี่ยนแปลง แต่รู้สึกลึกซึ้งเล็กน้อย

ดูเหมือนจะเห็นเงาของลู่เฉิน

เขาไม่ได้แสดงความเป็นตัวร้ายด้วยซ้ำ มันชัดเจนตั้งแต่แรกเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ยอมแพ้ด้วยใจจริง

คนประหลาดไม่จริงใจเลย

แต่เขาไม่ได้ตั้งใจจะเก็บเกี่ยวกุยช่ายทันที เพราะวิญญาณส่วนใหญ่ของกุยช่ายยังอยู่ในอีกโลกหนึ่ง และเขาไม่นิยมเก็บเกี่ยวแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ

“บอกหน่อย เหตุใดข้าต้องไว้ชีวิตเจ้า” ซูอันถามโดยมีแววตาล้อเล่น

“ฉัน ข้ายินดีรับใช้ท่านทุกเมื่อ ข้าจะทำทุกอย่างที่ท่านสั่ง!” เฉินมู่กดศีรษะลงกับพื้นดินที่เย็นและแข็ง พูดจาอย่างเคารพ

ทว่าลึกลงไปในดวงตามีประกายแสงดำมืด

รอยยิ้มบนริมฝีปากของซูอันเริ่มเข้มข้นมากขึ้น “ไม่พอ พวกเจ้าคนประหลาดทำเรื่องเลวร้ายไว้มากมาย จนสมควรโดนทอดในน้ำมันสิบครั้ง”

นอกจากคนประหลาดเพียงไม่กี่คนที่เดินทางเพื่อการท่องเที่ยวเป็นหลัก พฤติกรรมของคนประหลาดส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ต่างจากผู้ปลูกฝังมารมากนัก

การฆ่าคนจะได้รับค่าประสบการณ์ การเอาชนะบอสจะได้รับอุปกรณ์ การลักพาตัวผู้หญิงไปขายจะได้เงิน

ศีลธรรมถูกลืมไปนานแล้ว

เมื่อคิดถึงคนในฟอรัมที่คุยโวว่าตัวเองปล้นทาสสาวไปกี่คนแล้ว หลังจากฆ่าผู้บำเพ็ญไปมากมาย ลมหายใจของเฉินมู่ก็หยุดลง

ไอ้สารเลวพวกนี้ ทำให้เขาลำบากจริงๆ!

เหงื่อหยดลงมาตามหน้าผาก เขากัดฟันแน่นและพูด “นายท่าน โปรดเข้าใจด้วย ข้าแตกต่างจากตั๊กแตนตัวร้ายพวกนั้น ข้าเป็นพลเมืองที่ดี เป็นพลเมืองที่ดีอย่างยิ่ง! ข้ามีประโยชน์ และนำทางให้นายท่านได้นะ...ไม่สิ ข้าให้คำแนะนำกับนายท่านได้ แล้วก็ส่งพวกขยะนั่นไปลงกระทะซะ”

“ผู้รู้สถานการณ์เป็นผู้เฉลียวฉลาด”

ซูอันยกเท้าขึ้นและเหยียบศีรษะของเฉินมู่ ก่อนจะมองลงมาที่เขา “เนื่องจากเจ้าคิดจะกลับตัวกลับใจ ข้าจะให้โอกาสนี้แก่เจ้า จงไปรวบรวมผู้เล่นอย่างน้อยสองแสนคนไว้ที่เหมืองโบราณเทียนซิง ยิ่งเจ้ารวบรวมผู้เล่นได้มากเท่าไร ก็แสดงว่าเจ้ายอมจำนนมากเท่านั้น หากมีผู้เล่นน้อยกว่าสองแสนคน...”

เขาเอียงตัวไปด้านข้างเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มอันชั่วร้าย และชี้ไปที่ก้อนหินที่อยู่ข้าง ๆ

“หัวของเจ้าจะ ‘ปัง’ ระเบิดเหมือนก้อนหินนั้น” พูดเสร็จ หินก็ระเบิดเป็นผุยผงในทันที เพื่อยืนยันคำพูดของซูอัน

“แน่นอนว่า เจ้ายังสามารถลองไม่ทำมันได้ ลองดูว่าเจ้าจะสามารถล็อกเอาท์หลังจากตายได้หรือเปล่า”

หลังจากพูดไม่กี่คำ ในสายตาของซูอัน ก็เห็นสีดำบนร่างของเฉินมู่กำลังพุ่งขึ้นและเกือบจะหนาเท่าหมึก

ถึงอย่างไรก็เป็นตัวเอก จะยอมให้คนอื่นรังแกได้อย่างไร

“ไม่กล้า!”

ไม่มีร่องรอยของความโกรธบนใบหน้าของเฉินมู่ ถึงแม้ใบหน้าของเขาจะแนบชิดกับแผ่นหิน แต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความจริงใจ “โลกนี้ต้องทนทุกข์จากพวกขยะนั้นมานานแล้ว ข้าเองก็เบื่อหน่ายกับการเห็นพวกมันแล้ว ตอนนี้ได้รับคำแนะนำจากนายท่าน ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ และช่วยนายท่านลงโทษพวกสวะนั่น”

“ก็หวังจะเป็นเช่นนั้น”

ซูอันหดขากลับ และได้ทิ้งรอยตราสีม่วงอ่อนไว้บนร่างของเฉินมู่ จากนั้นหายตัวไปทันที

รอจนซูอันจากไปสักพัก เฉินมู่ค่อยยืนขึ้นอย่างสั่นเทิ้ม แล้วนั่งลงบนพื้นอีกครั้ง

ลึกเข้าไปในดวงตา นอกจากความกลัวแล้ว ยังมีความโกรธและความไม่เต็มใจด้วย

ไม่กล้าเอ่ยถึงความอับอายที่เกิดขึ้นในวันนี้ แต่เขาได้ตัดสินใจแล้ว

แค้นนี้ต้องชำระ!