ตอนที่ 303 ยื่นหมูยื่นแมว

ตอนที่ 303 ยื่นหมูยื่นแมว

ก่อนหน้านี้โจวอวิ๋นวิ่งหนีจากหลีหวั่นเอ๋อร์ หลีกหนีจากท่านพ่อและหนีจากปัญหาของตนเพื่อขังตัวเองไว้ในลานเล็กๆ แห่งนี้

เขาห่อหุ้มหัวใจที่หวาดกลัวด้วยเปลือกที่เรียกว่าความสงบ จนกระทั่งวันนี้เปลือกจะถูกทำลายโดยซูอัน

ที่ผ่านมาเขาคาดหวังว่าปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้น แต่สุดท้ายโลกก็ไม่มีปาฏิหาริย์

เหตุใดสวรรค์ถึงไม่ยุติธรรมนักและปล่อยให้เขากลายเป็นคนไร้ค่าที่ไม่สามารถดูดซับพลังวิญญาณได้!

ความคิดเติบโตอย่างดุเดือดในใจของเขา ราวกับว่าเขาจะมองเห็นความตายของตัวเองล่วงหน้าแล้ว

เขาเห็นภาพสุสานขนาดเล็กที่โดดเดี่ยว เมื่อวันเวลาผันผ่านมันก็ค่อยๆ รกไปด้วยวัชพืชและไม่อาจต้านทานกาลเวลาได้ มันจึงแตกสลายและไม่มีใครจำมันได้อีก

จิตสำนึกของโจวอวิ๋นจมลงในความมืดทีละน้อยและตกลงไปในกำแพงมาร

“แต่ข้าช่วยเจ้าได้!” เสียงอ่อนโยนดังก้องอยู่ในหูของโจวอวิ๋น ทว่ามันเปรียบเสมือนเสียงฟ้าร้องได้เลย

ราวกับแสงที่ส่องผ่านความมืดเข้าเขย่าเขาไปทั้งตัว

แสงนี้อาจไม่บริสุทธิ์ แต่สำหรับโจวอวิ๋นในขณะนี้มันเหมือนกับความหวังแห่งรุ่งอรุณ

“ได้โปรดช่วยข้าด้วยเถอะ!” เขาสูดลมหายใจเข้าลึกพลางโน้มตัวลงโค้งคำนับซูอันอย่างสุดซึ้ง

ตอนนี้เขากลายเป็นคนจมน้ำที่คว้าจับฟางเส้นสุดท้ายได้

แม้เขาจะรู้ว่าฟางมีพิษ แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่น

หลังจากดื่มชาในถ้วยแล้วหยิบกาน้ำชาออกมาเพื่อเติมชาให้ตัวเอง ซูอันจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง “ปัญหาของเจ้าไม่ใช่เรื่องยากสำหรับข้าที่จะแก้ไข เพียงแต่ข้าไม่ใช่คนใจบุญ”

ร่างกายของโจวอวิ๋นถูกเรียกว่ากายวิญญาณสมบูรณ์ ร่างกายนี้ถูกบันทึกไว้ในต้าซางว่าเป็นเพราะร่างกายมีพลังวิญญาณของเซียนตามธรรมชาติ ดังนั้นจึงต่อต้านการดูดซับพลังวิญญาณธรรมดาโดยอัตโนมัติ

แต่ถ้ามีโอกาสปล่อยให้วิญญาณของเซียนเข้าสู่ร่างกายได้ กายวิญญาณสมบูรณ์จะเปลี่ยนเป็นกายวิญญาณเซียน ซึ่งเป็นร่างกายชั้นยอดที่ไม่ด้อยไปกว่ากายเต๋าโดยกำเนิด

ร่างกายดังกล่าวนี้เต็มไปด้วยลูกเล่น

“ข้าเข้าใจและข้าน้อยเต็มใจที่จะจ่ายราคาใดก็ตาม!” สายตาของโจวอวิ๋นมีความมุ่งมั่นมาก

หากไม่สามารถมีอายุยืนยาวแล้วทุกสิ่งจะมีประโยชน์ใด

“มีความมุ่งมั่นจริงๆ” ซูอันยิ้มเบาๆ และมียาวิเศษสีน้ำตาลปรากฏขึ้นในมือของเขา เกิดกระแสลมอ่อนๆ เหมือนปุยนุ่นสีเหลืองไหลเวียนอยู่รอบยาวิเศษนั้นราวกับว่ามันมีพลังวิญญาณอยู่โดยรอบ

หากนักกลั่นยาอายุวัฒนะมาเห็น เกรงว่าจะตกใจกลัวจนคุกเข่าลงบูชา

แต่สำหรับซูอันนี่เป็นเพียงยาเม็ดหนึ่ง เขาพูดต่อ “นี่คือยาสร้างกระดูกฮ่วนหยวนซึ่งสามารถแก้ปัญหาของเจ้าได้”

ยาสร้างกระดูกฮ่วนหยวนเป็นยาระดับสูงที่สามารถขัดเกลาร่างกายและเปลี่ยนความสามารถได้ ก่อนออกเดินทางพี่รั่วซียัดยาอายุวัฒนะมากกว่าร้อยเม็ดที่ราชวงศ์เก็บรวบรวมไว้ให้เขา พวกมันมีสรรพคุณแตกต่างกันไปและนี่เป็นหนึ่งในนั้น

ในขณะนี้คล้ายว่าร่างกายของโจวอวิ๋นจะเริ่มทำงานและทุกเซลล์เต็มไปด้วยความปรารถนา เขาจ้องมองตรงไปที่ฝ่ามือของซูอันและยังมีท่าทางรีบเร่งอยากจะคว้ามันมา

ไม่ต้องสงสัยเลยว่ายาวิเศษนี้สามารถแก้ปัญหาของเขาได้แน่นอน!

หลังจากพยายามรักษากิริยาด้วยความยากลำบาก โจวอวิ๋นจึงสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า “ไม่ทราบว่าท่านทูตต้องการสิ่งใด ตราบใดที่ข้ามีก็จะมอบให้ท่านทูตแน่นอน”

ซูอันยิ้มชั่วร้ายและเปิดปากพูดสามคำออกมาด้วยความชัดเจน “หลีหวั่นเอ๋อร์”

“วะ หวั่นเอ๋อร์?!” นัยน์ตาของโจวอวิ๋นหดลงและร่างกายรู้สึกราวกับว่าถูกฟ้าผ่า “ท่านทูต ท่าน...ท่านล้อเล่นแล้วกระมัง”

เขายังสงสัยว่าตัวเองได้ยินผิดหรือเปล่า

เป็นหวั่นเอ๋อร์ได้อย่างไร? จะเป็นหวั่นเอ๋อร์ได้อย่างไร!

“ข้าไม่ได้ล้อเล่น เจ้าได้ยินถูกแล้ว” ซูอันพูดด้วยสายตาติดตลก “หลีหวั่นเอ๋อร์เป็นของข้า ยาวิเศษนี้เป็นของเจ้า ตกลงไหม?”

โจวอวิ๋นยังคงนิ่งเงียบ เขาขบกรามแน่นและมีเส้นเลือดปูดออกจากหน้าผาก จากนั้นเขาโค้งคำนับอย่างสุดซึ้งอีกครั้ง “ท่านทูตสามารถเปลี่ยนเงื่อนไขได้หรือไม่ ในอนาคตโจวอวิ๋นจะตอบแทนแบบไม่เห็นแก่ตัวแน่นอน!”

ถ้าต้องการสิ่งอื่น เขาก็ตกลงได้ แต่หวั่นเอ๋อร์...

ผู้หญิงคนเดียวที่เชื่อมั่นในตัวเขาและเติบโตมาพร้อมกับเขา

เลือดไหลออกจากมือที่กำแน่นของโจวอวิ๋น

“เจ้าคิดว่ายังมีสิ่งใดจะแลกเปลี่ยนกับข้าอีก หรือแท้จริงทำเป็นพูดดีเท่านั้น?” ซูอันดูถูกเหยียดหยาม เป็นแค่กุยช่ายต้นหนึ่งยังกล้าต่อรองกับเขา “แม้ว่าขายตระกูลโจวทั้งหมดของเจ้าทิ้งก็ไม่คุ้มค่ากับยาเม็ดนี้”

โจวอวิ๋นกัดกรามแน่นกว่าเดิม หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิงและความสมดุลในใจกำลังสั่นคลอน

เขาอยากตวาดไล่ซูอันเสียงดังและบอกให้เอายาวิเศษออกไปเลย แต่ทันทีที่คำพูดออกจากปากทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป “ท่านทูต หวั่นเอ๋อร์...ไม่ใช่ทรัพย์สินของข้า ดังนั้นข้าไม่สามารถตัดสินใจแทนนางได้!”

เหตุผลกำลังบอกเขาว่าถ้าตวาดไล่เสียงดังออกไป เขาจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว

“อย่าหาข้ออ้างเลย ข้ารู้ว่าเจ้ามีวิธี” ซูอันลุกขึ้นยืน เขาสูงกว่าโจวอวิ๋นครึ่งศีรษะโดยมีร่างกายสูงและตรงราวกับต้นสน มีแสงสีดำปรากฏขึ้นในดวงตาของเขาและมีสีหน้าเยาะเย้ยด้วย “บางทีเจ้าอาจกำลังยึดติดโดยคิดว่าหลีหวั่นเอ๋อร์ยังคงอยู่ข้างเจ้าไปอีกร้อยปี แต่ไม่รู้ว่าตอนนั้นจะมีหญ้าปกคลุมหลุมศพของเจ้าสูงกี่จั้งแล้ว”

คำพูดของเขาเผยให้เห็น ‘ความจริง’ อย่างไม่สะทกสะท้าน อย่างน้อยก็เป็นสิ่งที่โจวอวิ๋นคิดว่าคือ ‘ความจริง’ เช่นกัน

จริง!

หากไม่สามารถทะลวงผ่านระดับความเป็นมนุษย์ไปได้ เขาจะมีชีวิตอยู่ได้นานแค่ไหน

หวั่นเอ๋อร์มีพรสวรรค์ที่ทรงพลัง ในอนาคตการเป็นมิ่งตานหรือแม้แต่หยางบริสุทธิ์ก็ไม่ใช่ความฝัน นางจะมีชีวิตอยู่ต่ออีกนับแสนปี แม้ว่าเขาเสียชีวิตในอีกร้อยปีให้หลังนางก็ยังคงอยู่ในความอ่อนเยาว์

เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะเป็นเพียงผู้สัญจรผ่านเข้ามาในชีวิตของนาง หากผ่านไปหลายพันปีหวั่นเอ๋อร์จะจำเขาไม่ได้อีก ในความทรงจำอันยาวนานนั้นเขาเป็นเพียงคนธรรมดาที่ไม่โดดเด่น แล้วเขาจะปฏิเสธข้อเสนอของซูอันเพื่ออะไร

แต่ในใจเขากลับไม่อยากตอบตกลง!

ราวกับมีเสียงหนึ่งบอกเขาว่าถ้าเลือกสิ่งนี้ เขาจะเสียใจแน่นอน

แต่มีอีกเสียงเหมือนมารที่เตือนเขาและทำให้เขาสับสน

หากปฏิเสธก็จะไม่มีโอกาสเปลี่ยนชะตากรรมอีกต่อไป ผลลัพธ์สุดท้ายคือเขาถูกลดขนาดลงเหลือเพียงโครงกระดูกเหี่ยวเฉาและทุกสิ่งเกี่ยวกับตัวเขาจะไม่มีความหมายอีก

ร่างกายของโจวอวิ๋นสั่นเล็กน้อยและเขาพูดด้วยสีหน้าเจ็บปวด “ท่านทูตโปรดอนุญาตให้ข้าได้คิดเรื่องนี้อีกครั้งเถิด”

ตอนนี้เขาไม่สามารถตัดสินใจได้จริงๆ

“ย่อมได้” ซูอันยิ้มอบอุ่นและมองชาที่เหลืออยู่ในถ้วย “ถ้าเช่นนั้นข้าจะให้เวลาเจ้าครึ่งถ้วยชาและข้าจะไม่รอวันอื่น”

อากาศในลานบ้านเกือบสงบนิ่งและซูอันนั่งจิบชาอย่างใจเย็น แต่โจวอวิ๋นต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ตลอดเวลาโดยร่อนเร่ไปมาระหว่างนรกกับสวรรค์

จนกระทั่งซูอันดื่มชาจนหมด

“ข้าตกลง!”

คำสามคำนี้ราวกับจะใช้ความแข็งแกร่งของโจวอวิ๋นจนหมด

“ฉลาดเลือก” ซูอันวางถ้วยชาลงแล้วชมเชย ดวงตาของเขามีสีแปลกๆ

นี่คือตัวเอกที่อุทิศตนเพื่อความเป็นเซียนและชื่อเสียง เขาแค่ใช้ ‘คัมภีร์ปลูกฝังมาร’ กระตุ้นด้านมืดและอารมณ์ด้านลบในใจของตัวเอกเพียงเล็กน้อย แค่นี้ตัวเอกก็ตอบตกลง

เขาหยิบขวดหยกขนาดเล็กออกมาวางบนโต๊ะแล้วยกมุมปากขึ้น

“เจ้าคงรู้ว่าต้องทำอะไรต่อไป! อ้อ จริงสิ ขอเตือนก่อนว่าข้าเกลียดคนไม่รักษาคำพูดที่สุด ใครก็ตามที่หักหลังข้า ข้าจะส่งทั้งครอบครัวไปอยู่ใต้ดินเพื่อเพลิดเพลินกับความสุข คุณชายโจวโปรดอย่าทำให้ข้าผิดหวัง”

ซูอันตบไหล่โจวอวิ๋นเพื่อเตือน จากนั้นร่างของซูอันหายไปจากลานบ้าน

ช่วงเวลาถัดมา…

ตุบ!

เข่าของโจวอวิ๋นอ่อนลงและล้มลงกับพื้นราวกับถูกเตะ

มือของเขายันไว้กับพื้น ผมยุ่งเหยิงเหมือนสุนัขที่ตกน้ำ แต่ดวงตากลับแข็งแกร่งขึ้น

“หวั่นเอ๋อร์ อย่าตำหนิข้าเลย”

……