ตอนที่ 295 เตรียมยึดครองโลกใหม่

ตอนที่ 295 เตรียมยึดครองโลกใหม่

เพียงแต่ทิศทางที่มู่ฉยงอีไปนี้ไม่ใช่ทิศเหนือ

ก่อนที่นางจะกระจ่างชัดในใจ นางยังไม่อยากกลับไปที่สำนักปราบมาร

นางจึงตัดสินใจไปหาเฟิ่งหลวนและอยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนสุ่ยสักพักหนึ่งก่อน

เมื่อสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของมู่ฉยงอีผ่านรอยตราสีม่วงอ่อน ซูอันจึงกระตุกยิ้มเบาๆ

การฝึกฝนเทพธิดาใกล้สำเร็จแล้ว

นับตั้งแต่วินาทีที่นางเริ่มกลืนของเหลวหยก นางเต็มใจจะไม่หลบหนีเอง เพียงแต่ว่านางยังไม่เข้าใจตัวเองเท่านั้น

และเขาได้ทิ้งจุดยึดไว้ที่นางเพื่อจะได้ไปหานางได้ตลอดเวลา ดังนั้นมันแทบไม่แตกต่างกับการขังนางไว้ในโลกใบเล็กเลย

“จากนี้ก็ถึงเวลาเตรียมตัวไปเยี่ยมชมโลกเจินอู่” หลังจากพักผ่อนแล้ว ซูอันจึงไปที่วังหลวง

หลังจากพยายามโน้มน้าวอย่างหนักได้ระยะหนึ่ง สุดท้ายพี่รั่วซีจึงอนุญาตให้เขาพาเซิ่งหนานไปเยือนโลกเจินอู่

นางทิ้งรอยตราวิหคดำไว้บนร่างกายของเขาเพื่อป้องกันอันตรายด้วย

……

ณ ชานเมืองของเมืองหลวง ก่อนถึงประตูมิติ

มีการสร้างตำหนักนอกวังชั่วคราวหลายแห่งและบรรยากาศที่น่าหวาดกลัวผสานเข้าด้วยกัน

แนวรบของต้าซางแน่นหนา

ซูอันพาเซิ่งหนานไปที่ตำหนักกลางโดยไม่ถูกขัดขวาง บัดนี้ปรมาจารย์หยวนเสินทั้งสี่กำลังคุยกันเรื่องสำคัญและสองคนในนั้นถือว่าเป็นคนรู้จักของซูอัน

“เฉิงจู่ เซวียนจู่ ลัวจู่ อู่กั๋วกง” ซูอันยิ้มและทักทายทุกคน

“เสี่ยวอัน”

“ท่านโหวซู”

ไม่มีใครเมินเฉยต่อเขา แม้แต่ลัวจู่ที่ดูเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งก็พยักหน้าตอบ

ซูอันคือหยางบริสุทธิ์ที่อายุน้อยกว่าสามสิบปี เกือบจะแน่นอนว่าในอนาคตต้องกลายเป็นหยวนเสิน ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเป็นคนในราชวงศ์ด้วย

เฉิงจู่ดึงซูอันให้นั่งลงข้างกายด้วยความกระตือรือร้น

เมื่อมองไปยังถูเซิ่งหนานที่ยืนอยู่ด้านหลังซูอันเงียบๆ อู่กั๋วกงก็นึกตกใจ

ช่างเหลือเชื่อสำหรับคนที่ประสบความสำเร็จในการเป็นหยวนเสินแต่ยังถือว่าตัวเองเป็นแค่องครักษ์!

ยังได้ยินมาว่าท่านโหวซูคนนี้อยู่ในหัวใจของจักรพรรดินีและได้รับความโปรดปรานสุดซึ้ง เกรงว่าจะปฏิบัติต่อท่านโหวคนนี้ในฐานะรุ่นน้องไม่ได้

……

“เสี่ยวอันคิดเห็นอย่างไรกับการพิชิตโลกเจินอู่ครั้งนี้” เฉิงจู่มองซูอันและถามด้วยรอยยิ้ม

คนอื่นๆ ก็เผลอหันมาจ้องมองเขาด้วย

คิดเห็นอย่างไร?

ไม่มีความเห็น!

ซูอันนั่งหุบขาพร้อมทำท่าทางน่ารัก “ข้าเชื่อฟังผู้อาวุโสทั้งหลาย”

คนธรรมดาไม่ชี้แนะผู้เชี่ยวชาญ อีกทั้งปรมาจารย์เหล่านี้และอู่กั๋วกงที่เกิดในกองทัพต้องมีประสบการณ์ในเรื่องนี้มากกว่าเขา

เฉิงจู่พยักหน้าแต่ไม่ได้ถามต่อและมองไปที่คนอื่นๆ แทน “ถ้าเช่นนั้นข้าขอแสดงความคิดเห็นหน่อยแล้วกัน หลังจากที่เรากำจัดกองกำลังต่อต้านในโลกเจินอู่แล้ว เราก็จะใช้พลังแห่งสายฟ้าเพื่อกวาดล้างชาวพื้นเมืองของโลกเจินอู่โดยทำลายล้างเผ่าพันธุ์ของพวกเขา ล้างดินแดนและย้ายผู้คนในต้าซางไปยังโลกนั้นเพื่อสร้างความเจริญรุ่งเรือง สิ่งนี้ไม่เพียงช่วยขจัดปัญหามากมาย แต่ยังเปลี่ยนโลกเจินอู่ให้เป็นดินแดนของต้าซางอีกด้วย...”

เขากำลังพูดถึงวิธีจัดการกับโลกเจินอู่ เพราะสำหรับต้าซางแล้วมันเป็นเพียงเรื่องของเวลาและถึงอย่างไรจักรวรรดิเสินอู่จะต้องถูกกวาดล้าง

เมื่อซูอันได้ยินเช่นนี้ก็อดเหลือบมองไปด้านข้างไม่ได้

เฉิงจู่คนนี้ดูยิ้มแย้ม แต่ความจริงมีใจอาฆาตมากกว่าเขาเสียอีก ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผู้คนเรียกเขาว่ามารเฒ่าค่ายกลโลหิต

ลัวจู่พยักหน้าและใบหน้ามีความเห็นด้วย “วิธีนี้ดีจริงๆ และได้ผลเร็ว เพราะที่ผ่านมาเรามีเมตตาเกินไปจึงทำให้โลกเจินอู่เหิมเกริม”

ในอดีต เมื่อต้าซางโจมตีโลกเจินอู่ เขาได้ละเว้นผู้ฝึกตนที่อยู่ต่ำกว่าจื่อฝู่และใช้วิธีจัดการที่อดทน แต่ในดินแดนฝั่งโลกเจินอู่และอาณานิคมนั้น บรรดาผู้ฝึกตนยังรวมตัวกันเพื่อต่อต้านต้าซางเป็นครั้งคราว นอกจากนี้ยังมีการเผยแพร่เคล็ดวิชาชั่วร้ายประเภทหนึ่งซึ่งใช้พลังวิญญาณในการฝึก เรียกว่าเคล็ดวิชาผลาญโลหิตเจินอู่

ตราบใดที่พวกเขาเต็มใจใช้เวลาห้าสิบปีในการฝึกเคล็ดวิชาชั่วร้าย คนธรรมดาก็สามารถกลายเป็นผู้ฝึกตนได้ทันที สามารถใช้พลังเวทและสร้างปัญหามากมาย

เป็นผลให้ต้าซางทำได้เพียงส่งคนไปปราบปราม

จากนั้นต้าซางก็ถูกขับไล่โดยเทพสงครามที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน

ในโลกเจินอู่ ณ ปัจจุบันนี้ถูกปกครองโดยจักรวรรดิเสินอู่นานกว่าหมื่นปีแล้ว แม้ว่าปรมาจารย์ทั้งหมดจะถูกกำจัดออกไป แต่การปกครองยังหยั่งรากลึกอยู่ในหัวใจของผู้คน

ดังนั้นแม้ว่าผู้ฝึกตนที่เกิดในโลกเจินอู่จะมีความสามารถ แต่ก็ไม่สามารถนำมาขัดเกลาได้

ต้าซางจะไม่ใช้ทรัพยากรเพื่อขัดเกลาอัจฉริยะเหล่านี้ที่อาจมีจุดประสงค์ชั่วร้ายได้ทุกเมื่อ

ผู้คนในโลกเจินอู่ไม่มีบทบาทใดๆ เลย หากยังปฏิเสธที่จะยอมรับคำสอนและยังมุ่งมั่นยึดครองดินแดน โดยธรรมชาติแล้วไม่จำเป็นต้องดำรงอยู่

อู่กั๋วกงไม่ได้พูดอะไร

เซวียนจู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นส่ายหัวแล้วพูดว่า “วิธีนี้ลำบากเกินไป”

แม้ว่าโลกเจินอู่ไม่กว้างใหญ่เท่ากับต้าซาง แต่ทั้งโลกรวมกันก็เกือบครึ่งหนึ่งของต้าซางและมีสิ่งมีชีวิตมากมายอยู่ในนั้น

แม้ว่านางไม่รังเกียจในการฆ่า แต่การฆ่าทั้งโลกนั้นโหดร้ายเกินไป

“เราสามารถรวบรวมผู้ฝึกตนที่ยินดีลี้ภัย ใช้คนป่าเถื่อนควบคุมคนป่าเถื่อน สร้างกฎเกณฑ์ในจิตวิญญาณและให้พวกเขาเอาใจประชาชนต้าซาง สำหรับผู้ที่กล้าก่อปัญหาจะถูกปราบปรามอย่างโหดเหี้ยม ใช้พวกเขาเพื่อส่งเสริมอำนาจของต้าซาง จากนั้นจึงยกเลิกหนังสือและตำราของพวกเขา แล้วให้ความรู้แก่พวกเขาแทน” นางแสดงความคิดเห็น

ทว่าลัวจู่ไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอนี้อย่างเห็นได้ชัด “วิธีนี้ช้าเกินไป หากต้องการให้ความรู้ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหลายร้อยปี ยิ่งไปกว่านั้นการสร้างกฎเกณฑ์ในจิตวิญญาณก็ไม่ได้รับประกันว่าคนเหล่านั้นจะภักดี อีกทั้งกระบวนการเหล่านี้ยังใช้กำลังคนมากเกินไป”

สุดท้ายทุกคนจึงมองไปที่ซูอันอีกครั้ง

“ซูอัน เจ้าคิดว่าอย่างไร?” เซวียนจู่ถามอย่างตรงไปตรงมา

ซูอันหลุดสำลักออกมา เหตุใดยังวกมาถามเขาอีก

เมื่อไตร่ตรองแล้วซูอันจึงไม่ปิดบังแล้วพูดว่า “ควรสร้างศัตรูให้พวกเขาดีกว่า”

“ศัตรู?”

“ใช่ ก่อนอื่นให้กำจัดพวกปรมาจารย์ระดับสูงของจักรวรรดิเสินอู่ จากนั้นสร้างศัตรูร่วมกันสำหรับพวกเขาและทำลายความสงบเรียบร้อย ในเวลานั้นทุกคนจะตกอยู่ในอันตรายจึงทำให้ผู้คนโหยหาความสงบสุข แต่จักรวรรดิเสินอู่มอบความสงบนั้นให้พวกเขาไม่ได้อีก จิตใจของผู้คนจึงตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย ในเวลานั้นเองที่ต้าซางจะปรากฏตัวในฐานะผู้ช่วยชีวิต”

ดวงตาของเซวียนจู่สว่างขึ้น แต่ไม่เข้าใจความคิดบางประการของเขา “แล้วจะสร้างศัตรูนี้ได้อย่างไร?”

เฉิงจู่ยังรับฟังข้อเสนอแนะของซูอันด้วยความสนใจมาก

ซูอันมองไปทางทิศเหนือแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “แดนเหนือมีศัตรูมากมายไม่ใช่หรือ?”

ในตำหนักเกิดความเงียบครู่หนึ่ง

“เยี่ยม วิธีนี้วิเศษมาก!” เฉิงจู่ตระหนักได้และยิ้มขณะลูบฝ่ามือด้วยความตื่นเต้น

ในเหล่าผู้ปลูกฝังมารแดนเหนือมีจอมมารเพียงสองตนทว่าก็ตายไปแล้วจึงไร้ผู้นำ

หากไม่ใช่เพราะความมีศีลธรรมก่อนหน้านี้ของต้าซาง เกรงว่าผู้ปลูกฝังมารทั้งหมดในแดนเหนือคงถูกกวาดล้างไปนานแล้ว

การปล่อยให้ผู้ปลูกฝังมารเหล่านี้อยู่ที่แดนเหนือต่อไปก็ไร้ประโยชน์ ดังนั้นควรจับส่งไปยังโลกเจินอู่เพื่อใช้เป็นเหยื่อ

ด้วยวิธีฝึกฝนของผู้ปลูกฝังมาร เมื่อผู้นำระดับสูงของจักรวรรดิเสินอู่ถูกทำลาย พวกเขาจะต้องปลดปล่อยภัยพิบัติจากวิถีมารอย่างไร้ศีลธรรม

การเคลื่อนไหวนี้ไม่เพียงแต่ทำลายการต่อต้านที่เหลืออยู่ของผู้ฝึกตนในโลกเจินอู่ แต่ยังทำลายหลักพึ่งพิงของชาวบ้านไปโดยสิ้นเชิงและในเวลานั้นผู้คนจะกระตือรือร้นในการหาใครสักคนไปหยุดยั้งผู้ปลูกฝังมาร

เมื่อถึงเวลานั้นต้าซางจะดำเนินการกวาดล้างผู้ปลูกฝังมาร จากนั้นขึ้นปกครองโลกเจินอู่ได้อย่างชอบธรรม

วิธีนี้สามารถชนะใจราษฎรได้ เพราะเมื่อเทียบกับช่วงเวลาที่ยากลำบากจากผู้ปลูกฝังมาร การถูกปกครองโดยต้าซางย่อมดีกว่า

ไม่ว่าผู้ใดก็ชอบการเปรียบเทียบ

แม้จะมีคนฉลาดที่ตระหนักว่าผู้ปลูกฝังมารเหล่านั้นถูกต้าซางส่งไป แต่ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อสถานการณ์โดยรวม

เพราะผู้ที่สามารถแก้ปัญหาผู้ปลูกฝังมารได้ถูกกำหนดให้มีเพียงต้าซางเท่านั้น