ตอนที่ 286 จุดจบของเว่ยหยางไม่สวยเลย

ตอนที่ 286 จุดจบของเว่ยหยางไม่สวยเลย

“เข้ามา!” ซูอันตะโกนเรียกคนเข้ามา

ผู้คุมสองคนจากหน่วยวิหคดำจึงเดินเข้ามา

“ท่านโหว!”

ซูอันชี้ไปที่เว่ยหยางและยิ้มราวกับแสงแดดในต้นฤดูใบไม้ผลิ “ตัดแขนขาของคนผู้นี้ออก ควักลูกตาและตัดหู ทำให้เขามองไม่เห็นและไม่ได้ยิน อย่าลืมกรอกยาปิดสรรพเสียงให้ด้วย จากนั้นตัดลิ้นและโกนผมออก เมื่อกลายเป็นหมูแล้วให้โยนลงบ่อปุ๋ยเพื่อทรมาน”

“ขะ ขอรับ!” ผู้คุมทั้งสองสูดหายใจเข้าลึกเมื่อได้ยินคำสั่งนี้ พวกเขาถึงขั้นก้มหน้ามองพื้นด้วยความตระหนก “น้อมรับคำสั่งของท่านโหว!”

มีหลายวิธีในการทรมานผู้ต้องขังในเรือนจำหน่วยวิหคดำ แม้กระทั่งการทรมานวิญญาณ แต่ก็เป็นเพียงการทรมานชั่วคราวเท่านั้น

ทว่าตามความปรารถนาของท่านโหวคือคนผู้นี้จะต้องถูกทรมานชั่วชีวิต!

เว่ยหยางตกตะลึงทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปมาก

มนุษย์หมู! นี่จะทำให้เขากลายเป็นมนุษย์หมู!

การเป็นมนุษย์หมูนั้นแย่ยิ่งกว่าตาย!

หัวใจของเขาสั่นรุนแรงและความกลัวไม่มีที่สิ้นสุดกลายเป็นกระแสน้ำเข้าท่วมเขา

“ไม่ ไม่นะ ซูอัน ข้าจะไม่สู้กับเจ้าแล้ว!” เขาไม่สนใจหูข้างที่ถูกตัดทิ้งและคลานไปอยู่ข้างกายของซูอันโดยใช้ทั้งสองมือสองเท้ากอดต้นขาของซูอันไว้

ซูอันเตะคนน่ารังเกียจออกไป

แต่ตอนนี้เว่ยหยางเหมือนไม่รู้สึกเจ็บปวดแล้ว เขาลุกขึ้นอีกครั้งและมองซูอันด้วยสายตาอ้อนวอน “ไว้ชีวิตข้า ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด ข้าจะทำงานเป็นวัวเป็นม้าให้เจ้า ข้ายังมีความรู้มากมาย! โฮ่ง โฮ่ง! ข้าเป็นสุนัขให้เจ้าได้ โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!” เขาพูดตะกุกตะกัก

เมื่อเผชิญกับบทลงโทษเช่นนี้ เขาได้ละทิ้งอาจารย์ ไม่สนความชอบธรรมและการแก้แค้นทั้งหมด

ตอนนี้เขาไม่กล้าคิดเรื่องความเป็นเซียนด้วยซ้ำ เขาแค่ไม่อยากกลายเป็นมนุษย์หมู

ซูอันเลิกคิ้วและมีรอยยิ้มจางๆ ปรากฏที่มุมปาก “ใต้เท้าเว่ยอย่าโง่สิ ข้าก็บอกแล้วว่าจะไม่ฆ่าเจ้า”

ทันใดนั้นเหมือนว่าเขาจะคิดเรื่องหนึ่งได้จึงพูดด้วยความสนุก “จริงสิ เจ้าอยู่ในขอบเขตก่อกำเนิด ดังนั้นการมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกร้อยปีจึงไม่ใช่ปัญหา ขอให้สนุกกับชีวิตต่อจากนี้แล้วกัน”

เมื่อพูดจบแล้วเขาจึงหันหลังกลับและเดินออกจากห้องขัง

“ไม่นะ ได้โปรด...”

เว่ยหยางอยากรีบไปขอความเมตตาจากซูอันแต่ถูกผู้คุมสองคนตรึงลงกับพื้นและไม่สามารถขยับได้

ซูอันหันกลับมาและไม่สนใจคำวิงวอนของเว่ยหยาง

เขาเตือนผู้คุม “อย่าลืมว่าห้ามปล่อยให้เขาตาย”

“ขอรับ!” ผู้คุมทั้งสองตอบด้วยความเคารพ

ตอนนี้พวกเขาสามารถพูดได้ว่ารู้สึกทึ่งในตัวท่านโหวซูคนนี้ถึงขีดสุด

ซูอันพยักหน้าและจากไปอย่างพึงพอใจ

เขาซูอันมีหัวใจของพระโพธิสัตว์และไม่เคยกระหายเลือด เช่นเดียวกับที่เขาเมตตาต่อเสิ่นไคซาน หลังจากที่ฉู่อี้เสียชีวิต เสิ่นไคซานก็ถูกจับกลับไปที่หอฮ่วนเยวี่ยและถูกบีบเค้นเอาคะแนนตัวร้ายที่เหลืออยู่ออกมาจนหมดแล้วถูกโยนทิ้งในบ่อปุ๋ยเช่นกัน

หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว เขาจึงหยิบไดอารีอีกเล่มออกมาแล้วเขียนว่า ‘เว่ยหยางไม่ถูกฆ่าตาย’

เมื่อมั่นใจแล้วซูอันจึงสั่งให้บุปผามรณะส่งผู้ใต้บังคับบัญชาไปเฝ้าเรือนจำหน่วยวิหคดำเพื่อติดตามสถานการณ์ชีวิตของเว่ยหยาง

โดยคำนึงถึงสภาพแวดล้อมในการทำงาน ซูอันคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เพิ่มเงินเดือนให้เจ้าหน้าที่คนนั้นเป็นสามเท่า”

“เจ้าค่ะ นายท่าน!”

……

หลังจัดการกับเว่ยหยางแล้วซูอันไม่ได้กลับไปที่จวนโหวแต่เดินทางตรงไปที่วังหลวง

วันนี้ประตูตำหนักไท่หยวนปิดลง ค่ายกลต่างๆ เปิดใช้งานและวิหคดำแห่งโชคปักหลักอยู่ด้านบน

องครักษ์กลุ่มหนึ่งเฝ้าอยู่ด้านนอก สำหรับฝั่งด้านหน้าตำหนักมีชิงหลิง หงเสาและหญิงชราใบหน้าใจดีอีกคนเฝ้าอยู่

“ผู้อาวุโสหลิง พี่ชิงหลิง พี่หงเสา” ซูอันทักทายพวกนางแล้วมองเข้าไปในตำหนัก “ฝ่าบาทกักตนหรือ?”

“ใช่” หงเสาถอนหายใจพลางเอ่ย “ฝ่าบาทได้พบโอกาสในการก้าวหน้า หากไม่มีความผิดพลาดพระองค์ควรจะบรรลุได้”

บรรลุหยวนเสินในอายุแค่ยี่สิบปี พรสวรรค์ของฝ่าบาทนั้นเพียงพอที่จะได้รับการยกย่องว่าน่าตกตะลึงตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน

ถ้านางไม่ได้เห็นฝ่าบาทเติบโตขึ้นมาเองกับตา เกรงว่านางจะนึกอิจฉาฝ่าบาทได้เลย

จากนั้นหงเสาหันมามองซูอัน นางดึงไหล่ของซูอันให้เข้ามาในอ้อมแขนและพูดด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวอันจื่อ ฝ่าบาทกักตน เจ้าจึงหาเรื่องนวดให้ฝ่าบาทไม่ได้แล้ว เช่นนั้นข้าจะให้เจ้ายืมชิงหลิงไปเล่นด้วยก่อนดีไหม”

“พี่หงเสา!” เสียงแห่งความอายของชิงหลิงดังขึ้นตามหลังและมือของนางจับฝักกระบี่แน่นขึ้น

โดยไม่คาดคิดว่าหงเสาจะโบกมือแล้วจับชิงหลิงมาไว้ในอ้อมแขนพลางมองด้วยความหยอกล้อ “หึหึ เสี่ยวชิงหลิงอย่าโกรธสิ เจ้าไม่อยากเล่นกับเสี่ยวอันจื่อหรือ? เจ้าไม่อยากเห็นเขาเขินอายอยู่ใต้ร่างหรือไร เจ้าไม่อยาก...อ่า ฮ่าฮ่าฮ่า อย่า อย่ากวน!”

ยังพูดไม่จบประโยค นางก็รู้สึกจั๊กจี้ที่ใต้รักแร้ ปรากฏว่าเป็นซูอันกำลังจั๊กจี้นาง

ชิงหลิงที่อยู่อีกด้านหนึ่งเห็นการกระทำของซูอัน หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งนางก็เลือกที่จะเลียนแบบเขาบ้าง

ทั้งสองจับมือของหงเสาทำให้นางไม่สามารถหลุดพ้นได้

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...เสี่ยวชิงหลิง หยุดนะ ฮ่าฮ่าฮ่า พี่สาวคนนี้กำลังทำเพื่อความสุขในอนาคตของเจ้าแท้ๆ ฮ่าฮ่าฮ่า” หงเสาหัวเราะขณะที่พูดและสองแขนยังดิ้นรนต่อไป

ผิวหนังใต้รักแร้ของนางบอบบางมาก เมื่อถูกโจมตีแบบเด็กๆ เช่นนี้นางจึงทำได้แค่หัวเราะแทบขาดใจ

“ฮ่าฮ่าฮ่า หากข้าไม่พูดก็ไม่เป็นไรหรอก ข้าจะไม่มีวันบอกว่าเจ้าแอบดูเสี่ยว ฮ่าฮ่าฮ่า...”

ชิงหลิงซึ่งเดิมทีกำลังจะหยุดจึงกลับมามืดมนด้วยแววตามุ่งมั่นและเพิ่มความเข้มข้นขึ้นทันที

แน่นอนว่าไม่อาจปล่อยพี่หงเสาผู้นี้ไปง่ายๆ

ด้วยมีค่ายกลกั้นเอาไว้จึงทำให้เสียงของหลายคนไม่ได้รบกวนความก้าวหน้าของซูรั่วซี

หญิงชราที่อยู่ด้านข้างมองไปที่การเล่นสนุกของทั้งสามคนและนางอดหวนนึกถึงความหลังไม่ได้

วัยเยาว์นั้นดีที่สุด!

ตอนที่นางอายุห้าร้อยปีก็ได้กลายเป็นหยวนเสินและออกท่องเที่ยวรอบโลกด้วยจิตวิญญาณอันสูงส่ง ครั้งหนึ่งนางเคยเป็นที่รู้จักในนามเทพธิดาลงมาจุติเป็นมนุษย์ ชื่อเสียงของนางแพร่กระจายไปทั่วและมีเพื่อนสนิทสองสามคนเช่นนี้

น่าเสียดายที่ตอนนี้พวกนางทุกคนแก่มากแล้ว

หากหยวนเสินต้องการก็สามารถรักษารูปลักษณ์อ่อนเยาว์ของพวกตนไว้ได้

เพียงแต่ว่าหัวใจแก่แล้ว รูปร่างหน้าตาจึงแก่ลงเช่นกัน

……

การกักตนของจักรพรรดินีจะไม่สิ้นสุดในเวลาอันสั้น

ซูอันอยู่หน้าตำหนักไท่หยวนสักพัก หลังจากเล่นสนุกกับพวกพี่หงเสาแล้วเขาจึงไปที่ตำหนักฉือหนิง

ไปหาหมู่โฮ่วก่อน

ทันทีที่ซูอันจากไป หงเสาก็ดึงชิงหลิงออกไปด้วย

หลังจากมองไปรอบๆ สักพัก นางจึงหยิบขวดหยกออกจากอ้อมแขนด้วยท่าทางลึกลับ

ชิงหลิงขยับไปด้านข้าง ดวงตาของนางหวาดระแวง “พี่หงเสาจะทำอะไร?”

หงเสาเหลือบมองระยะห่างระหว่างทั้งสองและพูดด้วยความโมโห “ต้องขยับไปไกลขนาดนั้นเชียว คิดว่าข้าจะทำร้ายเจ้าหรือ?”

ชิงหลิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งและพยักหน้ายืนยัน

หงเสาถึงขั้นกลอกตาใส่และเคาะศีรษะของชิงหลิง “เจตนาที่ดีกลายเป็นเครื่องในของลาไปแล้ว (มีเจตนาที่ดีแต่อีกฝ่ายกลับเข้าใจผิดว่านี่คือเจตนาร้าย) ข้ามีสิ่งดีๆ จะมอบให้เจ้าแท้ๆ”

หลังจากดึงชิงหลิงมาอยู่ด้านข้างแรงๆ แล้ว หงเสาจึงเปิดขวดหยก

ข้างในมียาสีขาวน้ำนมเหลืออยู่ปริมาณหนึ่ง

มีลักษณะขุ่นแต่เรืองแสงและมีกลิ่นหอมสดชื่น

นางยัดขวดยาใส่มือของชิงหลิงแล้วกระซิบว่า “นี่คือยาวิเศษแห่งการฝึกตน ให้ถือว่านี่เป็นคำขอโทษของข้าแล้วกัน!”

“นี่คือยาชนิดใด?” ชิงหลิงขมวดคิ้วดูสับสน

นางเคยเห็นยาวิเศษมาบ้างแล้ว แต่ยาชนิดนี้มองไม่เห็นถึงแก่นแท้จริงๆ

นางแค่รู้สึกว่ากลิ่นที่ลอยออกจากขวดค่อนข้างคล้ายกับกลิ่นของเสี่ยวอันจื่อ