ตอนที่ 269 เป็นกลอุบายของลัทธิมาร

ตอนที่ 269 เป็นกลอุบายของลัทธิมาร

“เพิ่มอายุขัยได้มากที่สุดสองพันปี?”

ซูอันเลิกคิ้วไตร่ตรอง เขาคิดว่ามันน่าจะคล้ายกับผลโสม

สำหรับคนธรรมดา การเพิ่มอายุขัยอีกสองพันปีถือว่าล้ำค่ายิ่งนัก มันสามารถเพิ่มโอกาสที่หยางบริสุทธิ์จะบรรลุหยวนเสินได้ด้วย ถึงแม้ว่าจะไม่บรรลุหยวนเสิน กระนั้นพวกเขาก็ยังสามารถนั่งดูการเปลี่ยนแปลงในโลกต่อได้อีกนานสองพันปี

ไม่ว่าผู้ใดก็กลัวความตาย แม้แต่หยวนเสินผู้ยิ่งใหญ่ยังมีจุดจบของชีวิต ดังนั้นจะมีสักกี่คนในโลกที่หนีพ้นความตายได้

เพียงเพื่อยืดอายุขัยจึงไม่น่าแปลกใจที่จะมีการใช้วิชานอกรีตเช่นนี้

แต่มันกลับไร้ค่าสำหรับซูอันเพราะสูตรโกงที่เขาแย่งชิงมาได้ตั้งแต่แรกคือผลเต๋าอายุยืนซึ่งทำให้เขาอายุยืนยาวไม่รู้จบ

เขาได้รับความเป็นอมตะที่คนอื่นแสวงหานั้นแล้ว

และคนรอบกายเขาก็เช่นกัน เขามั่นใจว่าพวกนางจะกลายเป็นอัจฉริยะจากการถูกป้อนด้วยของเหลวหยก

ในอนาคตเขาจะพาพวกนางไปสู่ความเป็นอมตะ เหตุใดจะต้องใช้วิธีที่น่าขยะแขยงเหล่านี้ด้วย ทั้งยังไม่รู้ว่าจะมีผลข้างเคียงหรือเปล่า

“เช่นนั้นก็ทำลาย...ช้าก่อน”

เขากำลังจะปล่อยให้เซิ่งหนานทำลายต้นไม้ยักษ์ แต่แล้วซูอันหยุดพูดและสายตาเคลื่อนไหว จากนั้นพลังเวทพุ่งเข้าห่อหุ้มต้นผลไม้ทารกโลหิตและนำมันเข้าสู่โลกใบเล็กเพื่อให้ย่อยสลายต้นผลไม้ทารกโลหิต

ฟ้าดินมีความสามารถในการขัดเกลาทุกสิ่งและคืนสู่ต้นกำเนิดของมันโดยธรรมชาติ

เมื่อเผชิญกับพลังยิ่งใหญ่แห่งฟ้าดิน แม้แต่พืชวิญญาณที่พิเศษก็ไม่สามารถต้านทานโลกใบเล็กได้

ต้นผลไม้ทารกโลหิตสั่นไหวและผลไม้ที่ยังไม่สุกบนนั้นสั่นไหวไปด้วย มันส่งเสียงร้องไห้ราวกับเด็กทารก ชั่วครู่หนึ่งมีลมมืดมนเกิดขึ้นในโลกใบเล็ก แต่แล้วมันก็สลายหายไปด้วยกฎเกณฑ์ของโลกที่เฉพาะเจาะจงนี้

เสียงร้องและสายลมมืดมนหายไปสิ้น

ต้นไม้วิเศษที่ดูดซับสารอาหารจากทารกได้กลายเป็นสารอาหารให้โลกใบเล็กแผ่ขยายออกไปอีกเล็กน้อย

“มันแทบไม่พอ ถึงแม้ว่าจะมีมูลค่ายี่สิบล้านหินวิญญาณก็เถอะ” ซูอันเม้มริมฝีปาก

ทันใดนั้นกระแสตอบรับและข้อมูลบางชนิดที่มาจากโลกใบเล็กก็ทำให้ซูอันขมวดคิ้ว

ความจริงแล้วมีบางสิ่งซ่อนอยู่ในต้นผลไม้ทารกโลหิตซึ่งสามารถลักลอบถ่ายโอนวิญญาณที่ถูกดูดซับโดยต้นผลไม้ทารกโลหิตไปยังสถานที่ที่ไม่รู้จักได้

ขณะเดียวกันท้องฟ้าก็เปลี่ยนไป บังเกิดฟ้าร้องดังกึกก้องและสายฝนโปรยปรายลงมา

ซูอันเลิกคิ้วและมองดูท้องฟ้าอันกว้างใหญ่

“เจ้าจะสร้างปัญหาอีกแล้วหรือ”

เสียงฟ้าร้องดังขึ้นครู่หนึ่ง จากนั้นสลายไปอีกครั้งและฝนก็หยุดตก

ซูอันมองไปที่ศพและกองกระดูกที่ถูกฝังอยู่ในดินเปื้อนเลือดแล้วส่ายหัว “เผาศพซะเถอะ สถานที่แห่งนี้ดูอัปมงคลเกินไป”

กระดูกเหล่านี้เป็น ‘สินค้า’ จากแดนเหนือ แม้ว่าจะถูกนำออกไปก็ไม่มีครอบครัวใดอ้างสิทธิ์ความเป็นครอบครัวได้ แต่หากปล่อยไว้เฉยๆ วิญญาณร้ายบางดวงอาจแพร่พันธุ์ได้ดีและกลับคืนสู่ธรรมชาติ

หลังจากเปลี่ยนกระดูกให้เป็นขี้เถ้า ซูอันจึงมองถูเซิ่งหนานอีกครั้ง

“เซิ่งหนาน มีข้อมูลอื่นหรือไม่?”

ความตั้งใจเดิมของเขาคือการให้เซิ่งหนานพูดเรื่องคลังสมบัติที่ตระกูลโจวแอบซ่อนไว้ เนื่องจากความมั่งคั่งที่ได้มาโดยมิชอบนี้ไม่สามารถปล่อยให้กัดกร่อนจิตใจของผู้คนได้

แต่เซิ่งหนานเข้าใจผิดและรายงานประวัติของต้นผลไม้ทารกโลหิตต่อไป

เดิมทีปรมาจารย์ตระกูลโจวเป็นเพียงหยางบริสุทธิ์ธรรมดา แต่เขาบังเอิญได้รับเคล็ดวิชาลึกลับที่เรียกว่า ‘คัมภีร์สวรรค์บริสุทธิ์’ ณ ริมฝั่งแม่น้ำฉิน

มันกลืนกินวิญญาณของทารก สูดอากาศบริสุทธิ์แห่งฟ้าดิน ดึงดูดเจตจำนงที่แท้จริงของท้องฟ้าและกลายเป็นหยางเสิน

กล่าวโดยสรุปมันคือคัมภีร์ลับที่ช่วยให้ผู้ที่อยู่ในระดับหยางบริสุทธิ์บรรลุหยวนเสิน

แม้ว่าหยวนเสินที่ประสบความสำเร็จด้วยวิธีนี้จะเป็นหยวนเสินที่อ่อนแอมาก แต่หยวนเสินก็คือหยวนเสิน ดังนั้นปรมาจารย์ตระกูลโจวจะต้านทานการล่อลวงได้อย่างไร

หลังจากได้รับเคล็ดวิชาลับนี้แล้ว ปรมาจารย์ตระกูลโจวรู้สึกราวกับได้รับสมบัติ เขาศึกษามันอย่างหนักทั้งวันทั้งคืนและยังแอบติดต่อลัทธิมารวั่นโซ่วแห่งแดนเหนือเพื่อซื้อทารกจากการผสมเทียมมาเสริมการฝึกตน

ในตอนนั้นปรมาจารย์ตระกูลโจวมีอายุขัยเกือบสามพันปีและอายุขัยของเขากำลังจะหมดลง

ดังนั้นเขาต้องหาสิ่งที่ยืดอายุขัยให้แก่หยางบริสุทธิ์ได้

เพื่อยืดอายุขัย เขาจึงได้รวมสองวิถีดีและชั่วเข้าด้วยกันโดยร่วมมือกับลัทธิมารวั่นโซ่วและในที่สุดจึงปลูกต้นไม้วิญญาณที่สามารถใช้ยืดอายุขัยได้ นั่นคือ...ต้นผลไม้ทารกโลหิต

เดิมทีบรรพบุรุษตระกูลโจวเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการกลั่นยาอายุวัฒนะจึงมีความเชี่ยวชาญในด้านการขัดเกลาคุณสมบัติของพืชวิญญาณต่างๆ

เมื่อได้รับพลังจาก ‘คัมภีร์สวรรค์บริสุทธิ์’ จากนั้นจึงปลูกต้นผลไม้ทารกโลหิตสำเร็จ

ผลไม้ทารกโลหิตที่เกิดจากต้นไม้นี้ไม่เพียงแต่สามารถยืดอายุขัยได้ แต่ยังช่วยในการฝึกฝน ‘คัมภีร์สวรรค์บริสุทธิ์’

จากนั้นเขาก็ฝึกฝนอย่างหนักเป็นเวลาหลายร้อยปีและในที่สุดได้เข้าใกล้หยวนเสิน

ปรมาจารย์ตระกูลโจววางแผนดีมาก แม้ว่าเขาจะสมรู้ร่วมคิดกับผู้ปลูกฝังมาร แต่อาชญากรรมนี้เมื่อเทียบกับการที่เขาบรรลุหยวนเสินได้สำเร็จยังถือว่าเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะถูกค้นพบโดยราชสำนัก เขาก็ไม่ต้องรับผิดชอบหนักเกินไป

เหตุผลหลักคือเขาไม่ได้ใช้วัตถุดิบจากต้าซางเลย

แต่ใครจะคิดว่าก่อนที่เขาจะบรรลุหยวนเสินได้ ตระกูลโจวทั้งหมดถูกซูอันใช้เป็นตัวหมากและกำจัดจนสิ้น

“กลอุบาย ที่แท้มันคือกลอุบายของลัทธิมาร”

เมื่อฟังเรื่องราวของปรมาจารย์ตระกูลโจวแล้วซูอันจึงถอนหายใจเพราะนึกถึงเซี่ยวเฮยขึ้นมา

แต่เขาคงคิดมากไปเอง นี่คงเป็นกลอุบายเล็กๆ น้อยๆ ของสุนัขบางตัวเท่านั้น

สิ่งที่เรียกว่า ‘คัมภีร์สวรรค์บริสุทธิ์’ และต้นผลไม้ทารกโลหิตน่าจะเป็นฝีมือของ ‘สวรรค์’

แท้จริงแล้ว ‘คัมภีร์สวรรค์บริสุทธิ์’ ไม่ได้ดีไปกว่า ‘ร่างหุ่นเชิดมาร’ ของเขาและสารอาหารของต้นผลไม้ทารกโลหิตถูกดูดซับไปแบบลับๆ เช่นกัน

ปรมาจารย์ตระกูลโจวแค่หลงคิดว่าตัวเองได้รับโอกาสยอดเยี่ยมที่สุด

กล่าวได้ว่าวันที่ปรมาจารย์ตระกูลโจวก้าวเข้าสู่หยวนเสินคือวันที่เขากลายเป็นหุ่นเชิดมาร

ดูเหมือนว่าลัทธิมารวั่นโซ่วนี้จะต้องได้รับการแก้ไข เพียงทำตามเส้นทางนี้แล้วจับผีเสื้อกลางคืนที่ซ่อนอยู่ออกมา

“จริงสิ คลังสมบัติของตระกูลโจวอยู่ที่ใด?”

เมื่อมาเยือนแล้วต้องได้รับของที่ระลึกก่อนออกเดินทางกลับ

……

เมื่อซูอันออกจากคลังสมบัติตระกูลโจวที่ว่างเปล่าแล้ว ฉู่อี้ได้หนีกลับไปที่ลานชิงหลินเช่นกัน

ด้วยการใช้ความคิดศักดิ์สิทธิ์กวาดมอง เขาคว้าฉู่ซานที่ซ่อนอยู่หลังก้อนหินและบินไปทางนอกเมืองหลวงโดยไม่หันกลับมามองอีก

“บอกทางสิว่าซือซืออยู่ที่ใด” ใบหน้าของฉู่อี้ซีดเผือด พลังในร่างกายของเขายังค่อยๆ ลดลง

“พะ พี่อี้” เมื่อมองร่างที่มีรัศมีแตกต่างจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง ฉู่ซานจึงกลืนน้ำลายและพูดด้วยความกล้าหาญ “พี่อี้ ข้าเจ็บตรงนั้นจนแทบทนไม่ไหวแล้ว ท่านช่วยรักษาให้ข้าก่อนเถอะ”

เมื่อมองฉู่ซานที่กำลังต่อรองอยู่ ฉู่อี้รู้สึกขยะแขยงในสายตา หากความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขาไม่อาจค้นหาซือซือได้เอง ป่านนี้ฉู่ซานคงจะตายไปแล้ว

พลังเวทแปลกๆ ออกมาจากมือของเขาและพุ่งเข้าหาร่างกายท่อนล่างของฉู่ซาน

แรกเริ่มคือความชา แต่ภายในชั่วขณะหนึ่งฉู่ซานก็รู้สึกได้

เขาเอามือคลำแล้วดูมีความสุข “งอกแล้ว งอกออกมาแล้ว!”

ในที่สุดลูกรักของเขาก็เติบโตขึ้น

สวรรค์รู้ดีว่ามันรู้สึกเจ็บปวดเพียงใดที่อวัยวะเพศหดลงสู่ช่องท้อง ไม่ใช่แค่ความเจ็บปวดทางกายเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความเจ็บปวดทางจิตใจด้วย

“หยุดพูดเหลวไหลแล้วพาข้าไปที่นั่นเดี๋ยวนี้!” เสียงของฉู่อี้เย็นลงอีก

เขาไม่เหลือเวลาให้เสียอีก

เมื่อเห็นสายตาที่แสนเย็นชาของฉู่อี้ ทำให้กระดูกสันหลังของฉู่ซานสั่นสะท้านและเขาไม่กล้าที่จะปิดบังอีก

“พี่อี้ ไปทางนั้น”

ฉู่อี้หิ้วฉู่ซานแล้วกลายเป็นลำแสงบินไปในทิศทางนั้นทันที

ระหว่างทาง พลังงานของเขาลดลงจากระดับมิ่งตานไปสู่จื่อฝู่ จากนั้นเหลือเพียงขอบเขตก่อกำเนิด

ในที่สุดเขาก็ซวนเซเมื่อลงเหยียบพื้นของลานบ้านที่มีทิวทัศน์สวยงามแห่งหนึ่ง

ดังที่ฉู่ซานกล่าวไว้ว่าสถานที่แห่งนี้ลึกลับดีพอ

มันค่อนข้างเงียบสงบในป่าภูเขาขนาดเล็ก ไม่รู้ว่าฉู่ซานมีความคิดที่จะสร้างบ้านที่นี่ได้อย่างไร

ทว่าเหตุใดมันถึงเต็มไปด้วยเสียงวุ่นวาย

เขาขมวดคิ้วแน่นและมีความรู้สึกไม่ดีในใจ เขาจึงเดินไปที่ห้องโดยไม่มีเวลาชำระบัญชีกับฉู่ซาน

“ไม่นึกเลยว่าพวกเราพี่น้องจะได้เชยชมสุดยอดนางโลมอันดับหนึ่ง มิหนำซ้ำยังเป็นถึงจื่อฝู่ด้วย ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” มันคือเสียงหยาบคายผสมกับเสียงตบที่ดังมาจากในห้อง