ตอนที่ 259 เตรียมกำจัดโจวหลิน

ตอนที่ 259 เตรียมกำจัดโจวหลิน

แต่หลังจากที่ตี้เมิ่งเหยาหลับตา ร่างของซูอันกลับชัดเจนขึ้นในใจของนาง

ทุกการเคลื่อนไหว ทุกคำพูดและทุกการกระทำของซูอันหรือแม้แต่รอยยิ้มที่ชั่วร้ายนั้นยังสะท้อนอยู่ในความทรงจำของนางชนิดที่ไม่สามารถแยกออกได้เลย

ยังมีเสียงหัวเราะที่ยั่วยุของญาติผู้พี่

ดูเหมือนนางจะกลายเป็นตัวตลกที่กำลังแอบมองผ่านรอยแตกของประตู

ความโกรธ ความคับข้องใจและไฟแห่งความชั่วร้ายพัวพันกัน

“หึ นี่คือบทลงโทษที่เจ้าไร้จรรยาบรรณในการต่อสู้!” หลังจากตบตีร่างกายของตี้เมิ่งเหยาอย่างหนักแล้ว เยี่ยหลีเอ๋อร์กลั้นสายตาอิจฉาและรีบวิ่งไปหาซูอันอย่างมีความสุข “พี่อัน ข้าก็อยากฝึกเหมือนกัน!”

เมื่อได้ยินว่าเยี่ยหลีเอ๋อร์หยุดสนใจแล้ว ตี้เมิ่งเหยาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกจึงลืมตาขึ้น

ในขณะนี้นางกำลังได้เห็นความจริงขั้นสุดท้ายของการควบรวมอินหยาง

ฉากที่ดึงดูดสายตานี้เกือบจะทำให้ดวงตาของนางเบิกกว้างและพลังสีชมพูค่อยๆ ปรากฏออกมา

นี่คือ...

เส้นทางอันยิ่งใหญ่!

อยาก อยากได้บ้าง...

นางกัดริมฝีปากและระงับความปรารถนาตามสัญชาตญาณของร่างกายที่มีต่อเส้นทางยิ่งใหญ่

แต่เมื่อมองทั้งสามคนตรงหน้า ดวงตาของนางเริ่มพร่ามัว

ทำไม ทำไมนางถึงยังต้องทนทุกข์กับบาปนี้แม้ว่านางจะเกิดใหม่แล้ว!

นับตั้งแต่วินาทีที่ซูอันเปิดเผยตัวตนของนาง ตี้เมิ่งเหยารู้ว่าไม่เคยรอดพ้นจากการควบคุมของซูอันเลย!

ผู้ชายคนนี้เป็นเหมือนคำสาปสำหรับนาง

แม้นางคิดว่าตัวเองหนีออกจากห้องลับได้แล้ว แต่ความจริงนางอยู่ใน ‘ห้องลับ’ ของซูอันมาโดยตลอด

ไม่สำคัญว่าจะอยู่ในห้องลับหรือเปล่า

เพราะไม่ว่าอยู่ที่ใดนางก็ยังได้แค่ดู แต่กินไม่ได้!

นี่เป็นการเกิดใหม่ที่เสียเปล่าหรือไม่?

ภายใต้อิทธิพลของสมบัติวิญญาณทำให้ความรู้สึกว่างเปล่าในร่างกายนั้นเลวร้ายยิ่งกว่าชาติก่อน

หญิงสาวกำหมัดจนกลายเป็นสีชมพู

เหมือนว่าพลังของสมบัติวิญญาณจะถูกเพิ่มอีกหนึ่งระดับแล้ว

……

เวลาผ่านไปนานเพียงใดไม่อาจรู้

เหงื่อบนร่างกายของตี้เมิ่งเหยาไหลลงมาตามขาหยกเรียวยาวและทำให้พื้นด้านล่างเปียกชุ่ม

แต่นางก็ยังอยู่ในสภาพถูกผูกติดอยู่บนไม้กางเขน

ราวกับนักบุญหญิงที่กำลังจะถูกเผา

พลังของสมบัติวิญญาณทำให้นางไปถึงจุดสูงสุดไม่ได้ ในทางกลับกันมันกระตุ้นจิตวิญญาณของนางให้หดหู่มากขึ้น

และที่นั่น ซูเสวี่ยจู๋นอนเป็นอัมพาตไปแล้วเพราะหมดแรง

สำหรับนังสารเลวเยี่ยหลีเอ๋อร์เกรงว่าเพราะโลภเกินไป

หลังจากกินของเหลวหยกไปมากมาย นางจึงใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้เพื่อยุบพลังเวททั้งหมดให้รวมกันเป็นหนึ่งเดียวและรวมพลังวิญญาณเพื่อบรรลุมิ่งตานในคราวเดียว

ด้วยกายอินบริสุทธิ์ ดูเหมือนว่านางจะมีพลังพิเศษในการดูดซับความวิเศษจากของเหลวหยก

นางสวมชุดสีขาวที่ทำจากน้ำโดยนั่งขัดสมาธิอยู่กลางอากาศและใช้ทักษะด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เช่นเดียวกับพระโพธิสัตว์หญิงที่เพิ่งบริจาคร่างกายอันบริสุทธิ์ของนางให้กับซูอันเสร็จแล้ว

ราวกับเทพธิดาที่ตกสู่โลกมนุษย์และร่างกายแปดเปื้อนมลทิน

ความก้าวหน้าครั้งนี้เกิดขึ้นได้ไม่นาน หลังจากนั้นครู่หนึ่งเยี่ยหลีเอ๋อร์จึงลืมตาขึ้นอีกครั้งพร้อมกับแววตาที่ตื่นเต้น

“พี่อัน ข้าก้าวหน้าแล้ว!”

ตั้งแต่วันนี้ไป เยี่ยหลีเอ๋อร์คือปรมาจารย์มิ่งตานที่ทรงพลัง

เมื่อลอยลงมาที่พื้น เยี่ยหลีเอ๋อร์จึงพุ่งไปที่ซูอันด้วยความแม่นยำ

ขาที่เรียวงามของนางเกี่ยวรอบเอวของซูอัน ตอนนี้นางต้องฝึกควบรวมอินหยางเพื่อให้พลังเสถียร

ดวงตากลมโตคู่หนึ่งมองไปทางตี้เมิ่งเหยา จากนั้นดวงตากลิ้งกลอกและดูเหมือนคิดวิธีการเล่นแบบใหม่ได้

“พี่อัน ข้าเหนื่อยขนาดนี้ พวกเราหาที่พิงสักหน่อยดีไหม” นางพูด

เพื่อสั่งสอนตี้เมิ่งเหยาแล้วซูอันจึงไม่ปฏิเสธโดยธรรมชาติ

ตี้เมิ่งเหยาคนนี้ดื้อรั้นเกินไป อยากจะยืนหยัดและครอบงำเขาอยู่เสมอ นางต้องได้รับการฝึกฝนและขัดเกลาอย่างหนัก

เยี่ยหลีเอ๋อร์วางมือบนไหล่ของตี้เมิ่งเหยาพร้อมกับรอยยิ้มชั่วร้าย

“หึหึ เจ้าอยากได้มากใช่ไหม? แต่ข้าไม่ให้เจ้าหรอก สักนิดก็ไม่ให้! อะ อืม~คนเลวที่เหิมเกริมแบบเจ้าสมควรถูกลงโทษ!”

แขนของนางกดไหล่ตี้เมิ่งเหยาพร้อมกับโถมร่างกายเข้าใส่โดยถือว่าองค์รัชทายาทเปรียบเสมือนที่จับยึด

ทั้งยังจงใจแสดงใบหน้าภาคภูมิใส่ตี้เมิ่งเหยาอีกด้วย

“พี่อันแข็งแรงสุดยอดไปเลย! หึหึ เจ้าไม่สามารถสนุกได้หรอกนะนายหญิง!”

แม้ว่าอยู่ใกล้มาก แต่เยี่ยหลีเอ๋อร์จงใจพูดเสียงดังเป็นพิเศษ

ตี้เมิ่งเหยากำลังกักเก็บความรู้สึกที่ไม่ดีไว้

การดูซูอันช่วยเยี่ยหลีเอ๋อร์จัดเรียงเส้นลมปราณและทำให้พลังวิญญาณเสถียร ทั้งยังต้องมองเยี่ยหลีเอ๋อร์แสดงท่าทางเย้ยหยัน

กระนั้นอิทธิพลของอาวุธเวทที่มีต่อนางยังคงดำเนินต่อไป ความคิดชั่วร้ายของตี้เมิ่งเหยาจึงไม่สามารถถูกปล่อยออกมาได้เลย

ในที่สุดนางก็แตกสลาย!

ตี้เมิ่งเหยาก้มศีรษะลง

“ฮือฮือฮือ ข้าผิดไปแล้ว”

องค์รัชทายาทผู้เย่อหยิ่งของเผ่าปีศาจกำลังหลั่งน้ำตาร้องไห้อย่างหนัก

คิดถึงประสบการณ์ชีวิตในอดีตแล้วนึกถึงประสบการณ์ชีวิตปัจจุบันของตน

เหตุใดชีวิตของนางถึงเศร้าหมองขนาดนี้

“ข้าไม่กล้าอีกแล้ว ฮือฮือฮือ”

เมื่อเห็นผู้หญิงที่หยิ่งยโสยอมรับความผิด เยี่ยหลีเอ๋อร์จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกและความไม่พอใจที่ถูกตี้เมิ่งเหยารังแกถูกลบล้างไป

“ใครคือนายหญิง?”

“เจ้าคือนายหญิง ฮือฮือฮือ” ตี้เมิ่งเหยาเหมือนกลายเป็นคนที่ถูกรังแกพร้อมน้ำตาคลอเบ้า

“ใครสมควรได้ยืนมองที่ปลายเตียงเท่านั้น?”

“ข้า ฮือฮือ ข้าสมควรยืนมองที่ปลายเตียงเท่านั้น”

หลังจากการขอโทษอย่างจริงใจ เยี่ยหลีเอ๋อร์ซึ่งยืนไม่มั่นคงอยู่แล้วจึงแสดงการให้อภัย

“จบเกม!”

จากนั้นซูอันเอื้อมมือไปเอากระดิ่งเหอฮวนกลับมา

เมื่อไม่มีการปราบปรามของสมบัติวิญญาณ ในที่สุดความคิดชั่วร้ายที่ระงับมานานของตี้เมิ่งเหยาก็ถูกปลดปล่อยออกมา

ในขณะนี้องค์รัชทายาทบนไม้กางเขนได้รับการปลดปล่อยและวิญญาณขึ้นสู่สวรรค์

“นัง นัง...” นางหมดสติไป

ในวินาทีสุดท้ายก่อนที่นางจะหมดสติ นางยังคงใคร่ครวญถึงแผนการที่จะลุกขึ้นและเหยียบย่ำเยี่ยหลีเอ๋อร์

ด้วยความอดทนสุดขีดนับไม่ถ้วนในชีวิตก่อนหน้านี้ นางจะยอมจำนนง่ายๆ ได้หรือ

มันเป็นเพียงการถูกบังคับให้แสร้งยอมจำนนและเมื่อถึงเวลานั้นเยี่ยหลีเอ๋อร์หัวเราะไม่ออกแน่!

การลงโทษสิ้นสุดลงแล้วจึงต้องกำจัดสิ่งตกค้างบนร่างของสตรีทั้งสาม

จากนั้นซูอันพาพวกนางออกจากห้องลับทีละคนและวางไว้บนเตียง

ในช่วงเวลานี้ซูเสวี่ยจู๋ยังคงไม่เต็มใจนัก นางกอดซูอันแน่นและดูเหมือนอยากเกาะติดเขาอีกครั้ง แต่นางอ่อนแอเกินกว่าจะยึดไหว

ซูอันจึงทำได้เพียงช่วยประคองนางและให้รางวัลนางด้วยวิธีอื่น

……

“เสร็จเสียที!”

ในลานที่ว่างเปล่า ฉู่อี้มองลวดลายที่วาดด้วยเลือดตรงเบื้องหน้าแล้วยิ้ม

จากนั้นเขาขยับร่างกายที่ค่อนข้างแข็งตึง

อาจเป็นเพราะมีการใช้เลือดจำนวนมาก แม้หลังการกินยาบำรุงเลือดแล้วศีรษะของเขายังคงรู้สึกหนักราวกับว่าสวมหมวกหนาๆ อยู่

“โจวหลิน คราวนี้ไม่มีใครสามารถปกป้องเจ้าได้!”

หลังจัดการกับศัตรูรายนี้เสร็จแล้วเขาก็สามารถมุ่งความสนใจไปที่การฟื้นฟูความแข็งแกร่งของตัวเองได้

แล้วอาศัยความแข็งแกร่งเพื่อบรรลุชื่อเสียงสูงสุดในโลกนี้ เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะไล่ตามรั่วเสวี่ยอย่างเปิดเผยและทำให้รั่วเสวี่ยตกหลุมรักเขา!

ลองจินตนาการภาพที่ตัวเองเปล่งประกายสดใสและไปเยือนจวนหย่งเวยปั๋วพร้อมของขวัญล้ำค่าที่สุดในโลกเพื่อขอรั่วเสวี่ยแต่งงาน

แค่นี้เขาก็รู้สึกตื่นเต้นแล้ว

เมื่อถึงเวลานั้นแม้แต่ผู้หญิงที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสาเช่นรั่วเสวี่ยจะต้องรู้สึกประทับใจในตัวเขา

นึกได้เช่นนี้รอยยิ้มโง่ๆ จึงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

แต่เขายังไม่รู้ว่าคนที่ตัวเองปล่อยวางไม่ได้กำลังถูกซูอันผลักดันอย่างหนัก

มันยากที่เขาจะหลุดออกจากจินตนาการ

เขามองลวดลายโลหิตที่อยู่ตรงหน้าและมุมปากของเขาก็ขดขึ้น

อาคมคร่าวิญญาณบาป เป็นอาคมเสริมที่เขาได้รับโดยบังเอิญจากมารนอกโลกในชีวิตก่อน