ตอนที่ 246 นางโลมระดับจื่อฝู่

ตอนที่ 246 นางโลมระดับจื่อฝู่

“ไม่จริงนะ” เสี่ยวไป๋ส่ายหัว ดวงตาสีแดงกะพริบปริบๆ ใส่ซูอัน “แต่เจ้ามีกลิ่นหอมมาก ดูน่าอร่อยกว่ายาเหล่านั้นเสียอีก”

ขณะที่พูดนางก็เริ่มเลียคอของซูอัน

แต่นางไม่ได้อยากกัดกินเขาจริงๆ ความมีเหตุผลของสาวน้อยยังคงอยู่

เพียงเลียเบาๆ ราวกับว่ากำลังกินไอศกรีม ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

เจ้ามังกรน้อยเล่นอยู่กับลำคอของซูอัน

กระแสลมหายใจที่นุ่มนวลทำให้เกิดความรู้สึกจั๊กจี้รวมกับสัมผัสที่ชื้นขึ้น

เรื่องนี้ทำให้ใครบางคนมีอารมณ์!

มือของซูอันจับบั้นท้ายของนางและอดขยับไม่ได้

ร่างเล็กๆ ของนางถูกคลำไปทั่ว

เสียงของซูอันเริ่มแหบแห้ง “เสี่ยวไป๋ เจ้าอยากกินของอร่อยกว่านี้หรือไม่?”

“หืม~ของอร่อยกว่านี้หรือ?” ดวงตาของเสี่ยวไป๋เป็นประกาย นางปล่อยคอของซูอันแล้วพูดอย่างตื่นเต้น “เร็ว รีบส่งมาให้ข้าเร็วเข้า!”

“ถ้าเช่นนั้นเจ้าต้องเชื่อฟัง” ซูอันกอดเสี่ยวไป๋แล้วก้าวเข้าไปในห้องด้านใน

เมื่อมองไปที่เตียงขนาดใหญ่ที่จัดอย่างประณีต เสี่ยวไป๋ก็รู้สึกงุนงง

“ของอร่อยอยู่ที่ใด?”

ซูอันยกร่างเล็กขึ้น นัยน์ตาสีเข้มของเขาเผยให้เห็นความชั่วร้าย “ของอร่อยอยู่ที่นี่ เจ้าแค่ต้องทำงานหนักเพื่อให้ได้มา”

ในฐานะสัตว์เลี้ยงตัวน้อย นางกินดื่มเปล่าๆ มาเป็นเวลานาน ถึงเวลาปฏิบัติหน้าที่จริงๆ เสียที

ใบหน้าของเสี่ยวไป๋เปลี่ยนไปเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติ

นางมองซูอันและพูดตะกุกตะกัก “เจ้า เจ้าต้องการ ข้า ราชันองค์นี้...ไม่รอจนกว่าข้าจะเปลี่ยนร่างกายก่อนล่ะ”

ไม่ใช่ว่านางได้กินยาอายุวัฒนะคุณภาพดีที่สุดแล้วไม่ก้าวหน้า เช่น การควบคุมร่างกายให้ดูเหมือนหญิงสาวสูง 1.9 เมตรนั้นไม่ใช่ปัญหา

ทว่าเมื่อนางคิดทำเช่นนั้น พลังเวทของนางมักจะถูกขัดจังหวะโดยซูอันทันทีที่มันเริ่มก่อตัว

“ไม่ต้องรีบ ยังมีเวลาอีกนาน ตอนนี้พวกเรามาใช้เวลาด้วยกันก่อนเถอะ” ซูอันมองสาวน้อยตัวเล็กที่น่าเอ็นดูบนเตียง เขากุมฝ่ามือของนางไว้และแสดงรอยยิ้มที่ชั่วร้าย “เสี่ยวไป๋ไป๋ ให้พี่ชายพาไปกินของอร่อยดีกว่า...”

เสี่ยวไป๋มองซูอันด้วยความกลัว จากนั้นแตะส่วนที่อ่อนไหวของตนพลางกลืนน้ำลายลงคอ “อืม...ถ้าเช่นนั้นช่วยอ่อนโยนหน่อยแล้วกัน”

……

ย้อนมองหิมะโปรยปราย ขึ้นเตียงกกกอดไหมนุ่ม

เป็ดแมนดารินเริงระบำ หยกอุ่นกลายเป็นร้อน

คิ้วเขินอายริมฝีปากแดงฉ่ำ อบอุ่นกลมกลืนสอดประสาน

อากาศแจ่มใสหอมกรุ่น ผิวหยกชุ่มชื้นอิ่มเอิบ

……

จากสาวน้อยตัวเล็กกลายเป็นหญิงสาวเต็มตัว

การเปลี่ยนแปลงของขนาดร่างกายทำให้ซูอันได้รับประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยม

หากจัดอันดับคงต้องได้รางวัลห้าดาว

ซูอันลูบสาวน้อยที่มีน้ำตาปริ่มแล้วอุ้มนางไว้ในอ้อมแขน

เหมือนหมอนใบเล็กที่นุ่มและหอม กอดได้สบายมาก

“ฮือฮือ เจ้าเป็นคนไม่ดี เจ้าทำให้ข้าเจ็บ” เสี่ยวไป๋ทุบหน้าอกของซูอัน

ร่างหญิงสาวตัวโตเป็นเพียงรูปร่างชั่วคราวของนางและจำเป็นต้องได้รับการดูแลด้วยพลังเวท

และซูอันทำบางอย่างกับกลีบบุปผาอีก การกระตุ้นทางจิตที่เกิดขึ้นนั้นมากเกินไปทำให้เสี่ยวไป๋ต้องออกจากร่างพี่สาวทันที

ตอนที่นางนั่งบนตัวซูอัน ขนาดตัวของนางพลันหดลง

ซูอันบอกได้แค่ว่าไม่เคยสัมผัสความรู้สึกนี้มาก่อน

“ครั้งหน้าไม่อยากกินของอร่อยแล้วหรือ?” ซูอันหยิกแก้มป่องๆ ของสาวน้อยแล้วยิ้มเอ่ย

“ฮือฮือ ไม่ใช่แบบนั้น!” เสี่ยวไป๋ทุบหน้าอกของซูอันอีกครั้ง หมัดเล็กๆ ไม่ได้ใช้แรงมากนักจึงเหมือนกับการนวดมากกว่า “ข้ายังอยากกินของอร่อย”

ความเจ็บปวดกลายเป็นความสุข...

ความจริงแล้วมันไม่ได้เจ็บมากนัก ยังเจ็บน้อยกว่าตอนต่อสู้ในอาณาจักรลับตอนที่นางยังเป็นสัตว์อสูรตัวน้อย

กว่าจะกลายเป็นราชันอสูรต้องฝ่าฟันมามากเช่นกัน

แต่เห็นได้ชัดว่าในอดีตนางสามารถรักษาสีหน้าให้เย่อหยิ่งได้ ทว่าตอนนี้ต่อหน้าซูอัน นางกลับกลายเป็นคนขี้แย

นางกลายเป็นคนอ่อนแอขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใด

“เอาล่ะ เอาล่ะ คราวหน้าข้าจะอ่อนโยนกว่านี้และไม่ให้เจ้าคืนสู่ร่างเล็กๆ นี้โดยกะทันหันอีก ข้าจะรับใช้เสี่ยวไป๋ให้สบายแน่นอน”

ซูอันลูบไล้ผิวที่บอบบางอย่างอ่อนโยน

ฝ่ามือของเขาลูบบั้นท้ายของเสี่ยวไป๋เบาๆ และพลังเวทที่อ่อนโยนช่วยบรรเทาความเจ็บปวดให้นาง

“...ไม่ต้อง!” เสี่ยวไป๋ส่ายหัวอีกครั้งและคว้ามือใหญ่ของซูอัน “คราวหน้าลองใหม่ หากชินแล้วจะไม่เจ็บ” สาวน้อยพูดอย่างจริงจัง

“ได้ ได้ เชื่อฟังเจ้า” ซูอันลูบแก้มเนียนละเอียดของสาวน้อย จากนั้นอดใจไม่ไหวจึงก้มลงหอมแก้มนาง

แม้ว่านางจะอายุหลายร้อยปีและยังสามารถแปลงร่างเป็นพี่สาวได้ แต่พออยู่ในร่างขนาดเล็กนี้นางยังทำตัวเหมือนเด็กหญิงเกือบตลอดเวลาและชอบทำตัวออดอ้อนเสมอ

“อือ~” เสี่ยวไป๋กางแขนออกและเข้าไปพัวพันกับซูอัน

แต่สุดท้ายก็ถูกงูตัวใหญ่ของซูอันสร้างความหายนะที่นั่น

หลังจากอยู่ในอ้อมแขนของซูอันได้สักพัก สาวน้อยก็จากไปอย่างมีความสุขพร้อมของเหลวหยกหนึ่งขวด

ตามที่เสี่ยวไป๋กล่าวไว้ว่าการย่อยในคราวเดียวนั้นจะสิ้นเปลืองเกินไปจึงควรนำกลับไปชิมช้าๆ

“ยาหยกขาว...” ซูอันมองดูตรงนั้นของตน จากนั้นมุมปากของเขางอขึ้นราวกับว่าคิดวิธีเล่นที่น่าสนใจได้

เขาหยิบผ้าไหมสีขาวคู่หนึ่งออกจากแหวนจัดเก็บซึ่งให้ความรู้สึกละเอียดอ่อนราวกับผิวหนังและยังมีกลิ่นหอมของฝ่าบาทอีกด้วย

“มันยาวถึงต้นขาเท่านั้น ยังสั้นอยู่หน่อย คราวหน้าลองเปลี่ยนสีอื่นถวายฝ่าบาทหรืออาจถวายของกินบ้าง”

ซูอันเริ่มคิดถึงความเป็นไปได้ที่จะหลอกลวงฝ่าบาท

……

หอฮ่วนเยวี่ย

หนึ่งในหอนางโลมชั้นนำของเมืองหลวง

แต่มีน้อยคนที่รู้ว่านี่คือสมบัติของอู่ซ่วนโหวซูอัน

เดิมทีหอทิงเฟิงได้รับความนิยมเหนือหออื่นๆ หลายแห่ง แต่หลังจากที่เฟิงหร่านหายตัวไป หอทิงเฟิงก็สูญเสียแขกประจำส่วนใหญ่ไปด้วย นอกจากนี้ใต้เท้าซ่งผู้อยู่เบื้องหลังหอทิงเฟิงได้จ่ายค่าชดใช้แก่ซูอันเป็นหินวิญญาณจำนวนมหาศาล ทำให้ตอนนี้หอทิงเฟิงหล่นอันดับไปไกลโข

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาหอฮ่วนเยวี่ยมีแม่นางน้อยคนใหม่ชื่อเสิ่นซือซือ

นางไม่เพียงแต่มีความงามและมีเสน่ห์น่าทึ่งเท่านั้น แต่นางยังมีความเชี่ยวชาญในด้านกู่ฉิน หมากล้อม การเขียนอักษรและการวาดพู่กัน กล่าวกันว่านางคือผู้ฝึกตนในระดับจื่อฝู่ด้วยซ้ำ

แม้ว่าจริงๆ แล้วจื่อฝู่ไม่ได้มีความสำคัญมากเมื่ออยู่ในเมืองหลวง แต่ก็เป็นเรื่องยากที่จื่อฝู่จะมาอยู่ในหอนางโลมเพื่อรับแขก

นอกจากนี้เสิ่นซือซือยังสวยกว่าเฟิงหร่านมากๆ นางเต็มไปด้วยรัศมีของเทพธิดาที่เหนือธรรมชาติและยังเต็มใจที่จะเล่นสกปรกกับแขกอีกด้วย

ในเวลาชั่วพริบตา หอฮ่วนเยวี่ยจึงเต็มไปด้วยผู้คน

แม้แต่คุณชายหลายคนจากตระกูลขุนนางก็ตั้งใจมาที่นี่เพื่อเจอสาวงามหน้าตาโดดเด่นคนนี้

แม้ว่าหอฮ่วนเยวี่ยจะขึ้นราคาเป็นหนึ่งพันหินวิญญาณต่อครั้ง แต่ก็ยังมีผู้คนมากมายมาเข้าแถวรอที่หอฮ่วนเยวี่ยแบบไม่เห็นหางแถว

เพียงจินตนาการภาพของจื่อฝู่หญิงกำลังครวญครางอยู่ใต้ร่างของตน ใครเล่าจะทนความรู้สึกนี้ไหว

นอกจากนี้หอฮ่วนเยวี่ยยังรับแขกแบบกลุ่มอีกด้วย

เป็นผลให้เสิ่นซือซือผู้มาใหม่มีกระแสลูกค้าสูงสุดในวันนั้นและยังสร้างสถิติรับแขกได้ 100 คนภายในคืนเดียวด้วย

เรียกได้ว่าเป็นอันดับหนึ่งและคนๆ เดียวผลักดันยอดขายของหอฮ่วนเยวี่ยทั้งหมด

แต่มีบางคนสังเกตได้ว่าเสิ่นซือซือเหมือนจะไม่เต็มใจ แม้แต่พลังวิญญาณของนางก็ถูกผนึกไว้ ความเศร้าโศกในดวงตาของนางทำให้คนมองรู้สึกใจสลาย แต่เห็นแล้วจะทำอย่างไรได้

เพราะผู้ที่สามารถเปิดหอนางโลมในเมืองหลวงได้ต้องเป็นผู้มีอำนาจและมีน้อยคนที่เต็มใจจะบาดหมางด้วย

ที่ชั้นสองของหอฮ่วนเยวี่ย พี่น้องตระกูลฉู่นั่งอยู่ด้วยกัน

“พี่อี้ ข้าจะไม่พูดขอบคุณอีกต่อไป ให้สุราจอกนี้แทนคำพูดเถอะ!” ฉู่ซานจิบสุราพลางมองฉู่อี้ด้วยความซาบซึ้ง

“เฮ้ ไม่ต้องมากพิธีหรอก” ฉู่อี้ดูหมดหนทาง

เขาแค่ช่วยรักษารากที่ถูกตอนให้น้องชายคนนี้ แต่อีกฝ่ายยืนกรานที่จะลากเขามายังหอนางโลมเพื่อตอบแทนเสียได้