ตอนที่ 224 ข่าวไม่ได้กรอง

ตอนที่ 224 ข่าวไม่ได้กรอง

ทุกคนเห็นชายร่างท้วมในชุดผ้าทอเนื้อดีคนหนึ่ง เขามีลักษณะดุร้าย สีหน้าเมามายและมีกลิ่นสุราลอยคลุ้ง เขาจึงกลายเป็นคนขี้เมา

เขาโยนถุงหินวิญญาณใส่หน้าซูอันแบบลวกๆ และเรอออกมาอีกครั้ง

“เจ้าหนู มอบศพศักดิ์สิทธิ์มาซะดีๆ”

เมื่อเห็นท่าทางเย่อหยิ่งของชายคนนี้แล้วตี้เมิ่งเหยากลับนึกเห็นใจขึ้นมา เพราะเขาหาเรื่องใครไม่หาแต่ดันมาหาเรื่องคนชั่วแบบซูอัน

ไม่ต้องเสียเวลาคิดก็รู้แล้วว่าเจ้าเตรียมตัวไปเกิดใหม่ได้เลย

เมื่อซูอันไม่ตอบ ชายคนนั้นจึงเดินโซเซและขู่ว่า “ข้าคือเจ้า...เจ้านิกายน้อยฮู่ซาน! เจ้าควรมอบศพศักดิ์สิทธิ์ให้ข้าอย่างเชื่อฟัง มิฉะนั้นข้าจะทำให้เจ้าออกไปจากที่นี่ไม่ได้ และ...สาวงามข้างกายเจ้าด้วย อึก เออะ ทิ้งนางไว้กับข้า”

ทันใดนั้นใบหน้าของตี้เมิ่งเหยามืดลง คนเช่นนี้สมควรตายอย่างสาสมแล้ว

ซูอันหันไปมองผู้อาวุโสหญิงด้วยความสับสน “ในชางโจวมีนิกายฮู่ซานด้วยหรือ?”

เหงื่อเย็นหยดจากหน้าผากของผู้อาวุโสหญิง นางก้มลงเล็กน้อยแล้วพูดด้วยความเฉียบขาดว่า “เรียนคุณชาย ในชางโจวไม่มีนิกายฮู่ซานแน่นอน!”

ทันใดนั้นชายที่ดูเหมือนองครักษ์ก็วิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก “เจ้านิกายน้อย เจ้านิกายน้อย” เขาคว้าแขนของชายขี้เมาเอาไว้ เมื่อเห็นสีหน้าเย็นชาของผู้อาวุโสหญิง เขายิ่งรู้สึกหนาวสะท้านในใจ

เจ้านิกายน้อยคนนี้เป็นทายาทเพียงคนเดียวของเจ้านิกายฮู่ซาน เขามักรังแกผู้ชายและข่มเหงผู้หญิงโดยมีนิกายคอยช่วยขจัดความยุ่งยากให้ โชคดีที่เจ้านิกายน้อยค่อนข้างมีไหวพริบจึงไม่ยุ่งกับคนที่ไม่ควรยุ่งด้วย นิกายฮู่ซานจึงสามารถจัดการกับผู้ฝึกตนธรรมดาเหล่านั้นได้

แต่วันนี้หลังจากดื่มสุราเทียนเซียนไปหนึ่งไหเขาก็ขุดเจอตอใหญ่เสียได้

จบเห่แล้วงานนี้ ต้องรีบกลับไปแจ้งให้เจ้านิกายทราบ

องครักษ์รีบลากชายขี้เมาออกไป แต่เขาไม่ได้สังเกตว่ามีร่างหลายร่างติดตามพวกเขาไปตั้งแต่เหมืองหินชางยวน

“น่าเบื่อจริงๆ กลับกันเถอะ” ซูอันเหลือบมองไปทางเซี่ยวเฮยและเดินออกจากเหมืองหินด้วยรอยยิ้ม

นักประมูลหินจำนวนมากที่มีเจตนาแอบแฝงได้แต่มองหน้ากันและแอบติดตามเขาจากระยะไกล ขณะเดียวกันก็เร่งแจ้งให้ผู้นำนิกายทราบโดยด่วน

ตี้เมิ่งเหยาสงสัย นางจึงขมวดคิ้วพลางเอ่ยถาม “ซูอัน เหตุใดท่านไม่ให้พี่เซิ่งหนานเปิดเผยพลังออกมาล่ะ”

ตราบใดที่รัศมีของหยวนเสินเปิดเผยออกมา ผู้ใดยังกล้ามีความคิดจะแย่งชิงศพศักดิ์สิทธิ์อีก

“เจ้าไม่รู้จักการตกปลาเอาเสียเลย” ซูอันเคาะศีรษะตี้เมิ่งเหยา “ลองคิดดูว่ากองกำลังท้องถิ่นเหล่านี้มีเหมืองหินกี่แห่งและทำเงินได้มากเพียงใดในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ดังนั้นรอให้พวกเขาลงมือก่อน ข้าจึงจะมีเหตุผลในการริบทรัพย์สินของพวกเขาและเหมืองหินเหล่านี้ทั้งหมดจะตกเป็นของข้าไม่ใช่หรือ?”

“อืม~ท่านเลวมากจริงๆ” ตี้เมิ่งเหยายกมือกุมหัว ซูอันเป็นคนชั่วมากและรู้วิธีหลอกคนอื่นนับไม่ถ้วน

ทันใดนั้นนางก็จำสิ่งที่เกิดขึ้นบนเรือเซียนได้ ตอนนั้นซูอันแสร้งทำเป็นถูกควบคุมโดยนางแล้วเขาก็หาข้ออ้างมาลงโทษนางอย่างรุนแรง นี่ก็เป็นวิธีที่คล้ายกัน...หึ! คนเหล่านี้ตกหลุมพรางของซูอันหมดแล้ว

ก่อนที่ตี้เมิ่งเหยาจะเข้าใจได้ ซูอันยังพูดต่อไปว่า “หนึ่งหรือสองคนในกลุ่มคนพวกนี้จะต้องมีเบื้องหลังที่ทำเรื่องสกปรกมากมาย ข้าแค่ลงโทษคนชั่วและส่งเสริมคุณธรรมเท่านั้น”

ตี้เมิ่งเหยาได้ยินแล้วอดพึมพำไม่ได้ “เรื่องที่พวกเขาทำชั่วน่ะเทียบไม่ได้กับที่ท่านทำหรอก”

“หืม?” ดวงตาของซูอันหรี่ลงโดยมีแสงอันตรายอยู่ในนั้น “เมิ่งเหยา เจ้าทำให้ข้าไม่พอใจมาก!”

เมื่อซูอันมองนางแบบนี้ ตี้เมิ่งเหยาก็รู้สึกว่าบั้นท้ายของนางต้องเจ็บอีกครั้ง นางจึงรีบเปลี่ยนคำพูด “ข้าจะบอกว่าท่านเป็นคนดีต่างหาก”

นางมองซูอันด้วยความจริงใจและพูดเสียงหนักแน่น “ข้าพูดจริงนะ เมื่อท่านโหวมาเยือน ชางโจวจะมีแต่ความสงบสุขภายใต้ท้องฟ้าสีคราม!”

“เจ้าตัวแสบ” ซูอันมองนางอย่างช่วยไม่ได้ หลังจากถูกปราบพยศแล้วองค์รัชทายาทเมิ่งเหยากลายเป็นเช่นนี้เสียได้

เขายังเดินไปข้างหน้าโดยเล่นกับแหวนแห่งความว่างเปล่าที่เพิ่งได้มาใหม่ เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบที่ให้คะแนนตัวร้าย 700 มุมปากของเขาจึงโค้งขึ้น

เซี่ยวเฮยมีมูลค่าดีมาก!

มีสิ่งของดีๆ อยู่ในตัวตั้งมากมายด้วย

แหวนแห่งความว่างเปล่าตกมาอยู่ในมือของเขาขณะที่ฝูงชนกำลังตกตะลึงกับการเปิดหินดิบ กล่าวอีกนัยคือพลังของกำไลวัชระนั้นสูงส่งแต่สงบนิ่ง

กลุ่มของซูอันเดินออกจากเหมืองหินด้วยความเพลิดเพลิน จากนั้นใช้วิธีบินไปยังนอกเมืองโบราณหลิงยวนด้วยความเร็วสูง

ในสายตาของใครบางคนเห็นเหมือนว่าพวกเขากำลังหอบสมบัติล้ำค่าหนีไป

กระนั้นมองจากภายนอกเหมือนว่าพวกเขาจะบินเร็วมาก แต่ในความเป็นจริงแล้วมันเทียบเท่ากับความเร็วของพวกมิ่งตานเท่านั้น แม้แต่ผู้อาวุโสหญิงก็ยังอยู่ในเหมืองหินและไม่ได้ติดตามออกมาด้วย

เมื่อมาถึงพื้นที่ราบนอกเมืองโบราณ คนทั้งหลายจึงหยุดลง

แต่ทันใดนั้นพื้นที่โดยรอบกลายเป็นน้ำแข็งทันที

“สหายน้อย ส่งศพศักดิ์สิทธิ์นั่นมาซะ!” ชายชราท่าทางใจดีปรากฏตัวขึ้นด้านบนและมองคนทั้งหลายด้วยรอยยิ้ม

ซูอันดูหวาดกลัวและตื่นตระหนก “ผู้อาวุโส ผู้อาวุโสฮวาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ชางยวนเป็นสหายของอาจารย์ข้าและอาจารย์ของข้าอยู่ในระดับหยางบริสุทธิ์เช่นกัน”

เขาทำตัวเหมือนลูกศิษย์ที่เพิ่งออกจากนิกายมาเจอโลกภายนอก

“เฮอะ เฮอะ ดูเหมือนว่าสหายน้อยไม่รู้กาลเทศะเลย!” ชายชรายิ้มพร้อมไอสังหารในดวงตา

ไม่ต้องอ้างชื่อของผู้อาวุโสฮวา แม้ว่าเทพศักดิ์สิทธิ์ชางยวนจะมาเองก็ไร้ประโยชน์ เพราะนี่คือโอกาสสัมผัสหยวนเสิน!

ฟึบ!

“พี่หวง อย่ารังแกเด็กสิ”

มีกระแสแสงอีกหลายสายลอยลงที่พื้นราบนี้ คือชายสองหญิงหนึ่งซึ่งล้วนเป็นหยางบริสุทธิ์

ผู้หญิงคนนั้นมองซูอันด้วยสีหน้าที่สดใสเพราะเขาเป็นผู้ชายที่หล่อเหลามาก “คุณชายน้อย ตราบใดที่เจ้ามอบศพศักดิ์สิทธิ์ให้เรา ข้าสัญญาว่าจะไม่ลงมือกับเจ้าแน่นอน แต่...” นางยกมือปิดหน้าอกพลางขยิบตาให้ซูอัน “ถ้าค้างคืนด้วยกันก็ไม่เป็นไรนะ”

“ลี่เม่ย สำรวมหน่อย” ชายชราคนแรกเอ่ยตำหนิ สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นชั่วร้ายทันที “เด็กน้อย รีบส่งศพศักดิ์สิทธิ์มาเดี๋ยวนี้!”

“ช้าก่อน เราจะแบ่งศพศักดิ์สิทธิ์นี้อย่างไรล่ะ เราไม่สามารถปล่อยให้เหล่าหวงครอบครองคนเดียวหรอกนะ” ชายอีกคนพูด

พวกเขาทั้งหมดเป็นหยางบริสุทธิ์จึงปรารถนาในการบรรลุหยวนเสินทั้งนั้น

“รอให้ได้ศพศักดิ์สิทธิ์ก่อนแล้วค่อยหารือเรื่องอื่นทีหลัง”

“ตกลง!”

สายตาของทุกคนจึงหันไปจับจ้องซูอัน

“มากันครบแล้วสินะ” ซูอันแค่ปรายตามองคนสามสี่คนด้วยรอยยิ้ม เขาดูไม่ตื่นตระหนกเหมือนเดิมแล้ว

หัวใจของเหล่าหวงเต้นรัว “เจ้าเสแสร้งหรือ!”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร!” ทันใดนั้นผู้หญิงที่ชื่อลี่เม่ยก็รู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ไม่ดี

“หมายความว่า...ไม่มีใครรอดชีวิตไปได้” ซูอันฉีกยิ้มแสดงฟันหน้าขาวๆ ทั้งแปดซี่

ตูม!

มีเพียงเสียงที่ดังสนั่นเสียงหนึ่งพร้อมกับเหล่าหวงที่ระเบิดเป็นหมอกโลหิต

เซิ่งหนานยืนขวางหน้าซูอันไว้และรัศมีอันน่าสะพรึงกลัวของหยวนเสินแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ จากนั้นหยางบริสุทธิ์ที่เหลืออีกสามคนถูกบดขยี้ลงกับพื้นทันที

ซูอันยิ้มใจดี “ขอโทษที บังเอิญว่าข้าไม่ชอบเงยหน้าคุยกับใคร”

จากนั้นเซิ่งหนานแค่นเสียงเย็นชาและร่างที่หมดทางสู้อีกห้าร่างร่วงหล่นมาจากความว่างเปล่า พวกเขาทั้งหมดล้วนอยู่ในระดับหยางบริสุทธิ์

“เข้าใจผิด เข้าใจผิดแล้ว!”

“นายท่าน พวกเราอยู่ฝ่ายเดียวกัน!”

“พวกเรา คือพวกเรามาช่วยใต้เท้า!”

“ใต้เท้าโปรดไว้ชีวิตด้วย!”

คนเหล่านั้นมองถูเซิ่งหนานและซูอันด้วยความกลัวพร้อมกับพูดเอาตัวรอด

หยวนเสินผู้ยิ่งใหญ่ถึงขั้นปกปิดพลังวิญญาณเพื่อปกป้องหยางบริสุทธิ์คนหนึ่ง?

เอากฎสวรรค์ไปไว้ที่ใด?

หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ แม้ว่าให้ยืมความกล้าหาญจากพวกเขาอีกสิบคนก็ไม่กล้ามา!

ข่าวที่พวกเขาได้รับคือคนกลุ่มนี้เป็นแค่มิ่งตานไม่กี่คน ไอ้พวกลูกศิษย์ในนิกายกำลังหาที่ตายให้พวกเขาแล้ว!