ตอนที่ 213 เซี่ยวเฮยจื่อคนนี้มีพิรุธ

ตอนที่ 213 เซี่ยวเฮยจื่อคนนี้มีพิรุธ

เมื่อประตูห้องฝึกตนตรงหน้าเปิดออกจึงปรากฏร่างที่แข็งแกร่งเดินออกมาและไม่ต้องสงสัยเลยว่าคือถูเซิ่งหนาน

ภายใต้แสงสลัว นางดูคล้ายปีศาจที่เดินออกจากความสับสนวุ่นวาย

ความมืดกลืนไปกับสีเสื้อผ้าของนางและแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวคือดวงตา

ทุกลมหายใจทำให้ทุกสิ่งเคลื่อนไหวตาม

‘คัมภีร์วชิระมังกรคชสาร’ ได้รับการขัดเกลาจนถึงขีดสุด นางกลายร่างเป็นเทพมารมังกรคชสารผู้ทรงพลัง ทุกการเคลื่อนไหวเต็มเปี่ยมด้วยพลังของมังกรคชสารและไม่มีใครในโลกสามารถหยุดยั้งได้

“คุณชาย” เซิ่งหนานมีสีหน้ายินดีแบบไม่โจ่งแจ้ง นางคุกเข่าลงต่อหน้าซูอันพลางก้มศีรษะลงเล็กน้อย

ความแข็งแกร่งของหยวนเสินซึ่งสามารถกล่าวได้ว่าดีที่สุดในโลก ณ ขณะนี้ ไม่ได้ทำให้เซิ่งหนานมีความคิดกบฏเลยแม้แต่น้อย

จะเห็นได้ว่าเมื่อเปรียบเทียบกับขุนนางกบฏอย่างซูอันแล้ว เซิ่งหนานมีความภักดีแท้จริง

เมื่อเป็นเช่นนี้ความสูงของเซิ่งหนานจึงเพิ่มขึ้นอีก

แม้ว่านางจะคุกเข่าลงข้างหนึ่งก็ยังสูงเกือบเท่าซูอันที่ยืนอยู่

จากการประเมินด้วยสายตา เซิ่งหนานน่าจะสูง 2.6 เมตรแล้ว รูปร่างของนางยังคงแข็งแกร่งแต่ให้ความรู้สึกสมบูรณ์แบบเพิ่มขึ้น

แข็งแรงแต่ไม่บวม ตรงกันข้ามคือดูสมส่วนมาก

“อืม เซิ่งหนาน ลุกขึ้นเถอะ” ซูอันยกมือขึ้นอย่างสงวนท่าทีและตบไหล่เซิ่งหนาน

หลังจากที่เซิ่งหนานบรรลุหยวนเสิน พลังขององครักษ์ที่คอยปกป้องเขาจะแข็งแกร่งขึ้นมาก

ข้ามีพลเอกเซิ่งหนานแล้วใครจะทำร้ายข้าได้!

ซูอันเอื้อมมือออกไปบีบแขนของเซิ่งหนานจึงพบว่าผิวหนังที่ตึงแน่นนั้นมีพลังไม่สิ้นสุดเต็มเปี่ยม

ให้ความรู้สึกปลอดภัยมาก!

“ท่านโหว แย่แล้วเจ้าค่ะ!”

ขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้น เสียงของป้าถังก็ดังมาจากนอกลานบ้าน

“เกิดอะไรขึ้น?” ซูอันขมวดคิ้วเพราะป้าถังไม่ควรเป็นคนที่ตื่นตูมขนาดนี้

“ท่านโหว ท่านโหว กิจการของเราถูกทำลายแล้วเจ้าค่ะ...”

ป้าถังสงบลงและพยายามควบคุมอารมณ์ เมื่อปรับน้ำเสียงให้สงบแล้วในที่สุดนางจึงเล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้นได้

บอกว่าถูกทำลายคงไม่ถูก

ช่วงนี้นางได้พบกับนักขุดหินวิญญาณในชางโจว เขาบ่นว่ามีนักขุดหินหน้าใหม่ที่ชื่อเซี่ยวเฮยจื่อเข้ามาขุดหินตัดหน้าไปหมด

เซี่ยวเฮยจื่อได้หินดีๆ ไปหลายร้อยก้อนภายในไม่กี่วันและทำเงินได้มากมาย เมื่อเขาเข้าไปในเหมืองหินวิญญาณนั้นๆ แล้ว เขามีสายตาเฉียบคมมากจึงคัดหินวิญญาณดีๆ ไปหมด จากนั้นเขาก็จากไปโดยเหลือเพียงเศษหิน ทำให้ธุรกิจของคนอื่นๆ ดิ่งลง

สิ่งสำคัญกว่านั้นคือเซี่ยวเฮยจื่อทำเช่นนี้กับเหมืองหินทุกแห่งในชางโจว ทำให้นักขุดหินคนอื่นเสียเวลาเปล่า

“เหมืองหินวิญญาณ?” ซูอันคิดอยู่พักหนึ่งและในที่สุดก็คิดออก

นั่นคือของขวัญที่เขาได้รับตอนบุกยึดทรัพย์

โดยธรรมชาติแล้วเขาจะไม่ละทิ้งอุตสาหกรรมที่ทำกำไรได้เช่นเหมืองหินวิญญาณ

ในบรรดาทรัพย์สินที่ตระกูลจี้และแม้แต่ตระกูลลู่ถูกยึดไว้ก่อนหน้านี้ มีเหมืองหินวิญญาณหลายแห่งและทั้งหมดถูกควบคุมภายใต้คำสั่งของเขา

ชางโจวเป็นเมืองขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจีน เนื่องจากมีหินหยาบจำนวนมากทางตะวันตกของจีน การขุดหินจึงเป็นที่นิยมมากและยังมีผู้คนไปในพื้นที่ต้องห้ามเพื่อเสี่ยงโชคและขุดหินหยาบอีกด้วย

รายรับประจำเดือนส่วนใหญ่ของจวนโหวมาจากผลกำไรของเหมืองหินวิญญาณเหล่านี้

นี่คือการเอื้อมมือมาสัมผัสคลังสมบัติของเขา

“รนหาที่ตาย เซี่ยวเฮยจื่อคนนี้กล้ามายุ่งกับกิจการของข้า!”

ซูอันโบกมือพร้อมจะส่งคนไปดำเนินการส่งเซี่ยวเฮยจื่อไปเลี้ยงสัตว์ประหลาดเพื่อที่นักขุดหินคนนี้จะได้มีความทรงจำยาวนานถึงชีวิตหน้า

แต่ก่อนที่คำพูดจะหลุดออกจากปาก เขาก็หยุดไว้ในลำคอ

มันผิดปกติ รูปแบบที่ไร้การควบคุมนี้ให้ความรู้สึกผิดปกติ

“บุปผามรณะ จงรวบรวมข่าวสารล่าสุดจากชางโจวมาให้ข้า โดยเฉพาะเรื่องของเซี่ยวเฮยจื่อคนนั้น ภายในหนึ่งวัน ข้าต้องได้รู้ข่าวทั้งหมดเกี่ยวกับเซี่ยวเฮยจื่อ!”

“เจ้าค่ะ นายท่าน!” ไม่ได้เห็นตัว ได้ยินเพียงคำตอบของนางเท่านั้น

หน่วยบุปผามรณะมีความสามารถด้านข่าวกรองที่ไม่ธรรมดา หลังจากปราบสำนักหลงหวังแล้วนางก็ก้าวไปอีกขั้น

แม้แต่ในชางโจว พลังของหน่วยบุปผามรณะยังแทรกซึมในทุกด้าน

หากต้องการส่งข้อความ ตราบใดที่ไม่ได้อยู่ในอาณาจักรลับหรือถูกปิดกั้นโดยเจตนาก็สามารถเข้าถึงกันได้ทันที

หลังจากเล็งเห็นว่าเซี่ยวเฮยจื่อเป็นเป้าหมายสำคัญแล้ว ซูอันจึงเริ่มใช้ชีวิตแบบสบายๆ และมีความสุข

เช้า : ตรวจสอบร่างกายของเซิ่งหนาน จากนั้นฝึกควบรวมอินหยางกับเยี่ยหลีเอ๋อร์

เที่ยง : เพลิดเพลินกับการนวดผ่อนคลายจากอันหรันและฝึกควบรวบอินหยางกับเยี่ยหลีเอ๋อร์

ช่วงบ่าย : ฝึกควบรวมอินหยางกับซือเนี่ยนกู หลี่จื่อซวงและเยี่ยหลีเอ๋อร์

ตกเย็น ซูอันยุติการฝึกควบรวมประจำวันไว้ชั่วคราวและป้าถังเข้ามาทำความสะอาดพร้อมจัดห้อง

“ท่านโหว เตรียมอ่างน้ำไว้พร้อมแล้วเจ้าค่ะ”

ป้าถังยืนอยู่ข้างเตียงแล้วก้มศีรษะลงโดยไม่กล้ามองไปรอบกาย

“อืม” ซูอันพยักหน้า

ด้วยความแข็งแกร่งของเขาในปัจจุบัน การอาบน้ำจึงเป็นแค่ความเคยชินหรือความสนุกเท่านั้น

เพราะความจริงแล้วทันทีที่พลังเวทในร่างกายไหลเวียน สิ่งสกปรกทั้งหมดจะถูกขับออกไป

ซูอันลุกจากเตียงโดยอุ้มเยี่ยหลีเอ๋อร์ที่ยังเกาะเหมือนลูกลิง

“รอก่อน ป้าถังอย่าเพิ่งออกไป” เขาหยุดป้าถังที่กำลังก้มศีรษะเตรียมจะจากไปโดยวางมือไว้บนไหล่ของนาง

ร่างกายอวบอัดหยุดชะงักและยืนแข็งทื่อ “ทะ ท่านโหว...”

เสียงของป้าถังสั่นเครือ

“ข้าจำได้ว่าเจ้ายังบริสุทธิ์”

มือของซูอันเลื่อนไปตามคอเสื้อของป้าถังแล้วค่อยๆ สำรวจเข้าไปข้างใน

เขามองหญิงวัยผู้ใหญ่ที่ยืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้า

เมื่อรู้สึกถึงความไม่สบายใจของร่างกายนี้ เขาจึงดึงมือกลับและดมกลิ่นเบาๆ ด้วยปลายนิ้วใต้จมูกจึงสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของความบริสุทธิ์และกลิ่นหอมของผู้หญิงวัยผู้ใหญ่

รูปร่างที่เป็นผู้ใหญ่นี้แตกต่างจากความอ่อนเยาว์ของสาวน้อยจริงๆ

เหมือนลูกท้อที่สุกงอมแล้วแต่ยังไม่ถูกเด็ด ราวกับว่าสามารถดูดชิมน้ำผลไม้ได้ด้วยการจิบเพียงครั้งเดียว

“…ใช่ ใช่แล้วท่านโหว” ป้าถังก้มศีรษะลงอีกและตอบด้วยน้ำเสียงที่อึดอัดใจ

แม้ว่านางจะพอทราบเรื่องความเหลวไหลของท่านโหว แต่นางไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งเรื่องเหลวไหลนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเอง

“คืนนี้เจ้าช่วยข้าอาบน้ำ” มือของซูอันวางไว้ที่ลำคอหยกสีขาวและเลื่อนมาหยุดบนแก้มเนียนครู่หนึ่ง

บริเวณที่ถูกสัมผัสนั้นร้อนราวกับไฟและนัยน์ตาของป้าถังหดลงทันที

นางไม่เคยคิดเรื่องแบบนี้มาก่อน!

หลังจากที่ตระกูลถังรับเลี้ยงนางเอาไว้ นางก็ถูกฝึกฝนให้เป็นองครักษ์ของถังซืออวิ๋น ต่อมานางได้ติดตามคุณหนูมาที่จวนโหวและกลายเป็นหัวหน้าแม่บ้านของจวน

นางยังทำงานด้วยความขยันขันแข็งและเรียนรู้วิธีจัดการจวนโหวเหมือนแม่เฒ่าที่จัดการทุกอย่าง

นางมักจะกระตุ้นให้คุณหนูกระตือรือร้นบ้าง แต่ไม่คิดว่าตัวเอง...

แบบนี้มันไม่น่าจะเกิดขึ้นได้

แต่เมื่อคิดถึงร่างกายของท่านโหวที่งดงาม ใบหน้าที่เหมือนเทพสวรรค์และ...

ป้าถังเหลือบมองบางสิ่งจากหางตาและแก้มของนางแดงเรื่อทันที

ในฐานะผู้ดูแลจวนโหว นางจึงไม่มีความตั้งใจที่จะแต่งงานและดูเหมือนว่าการรับใช้ท่านโหวคือชีวิตของนางเสียแล้ว

และนางไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เห็นได้ชัดว่าซูอันเพียงแจ้งให้นางรับรู้ไว้เท่านั้น

ในกรณีนี้...นางทำอะไรไม่ได้เลย

คุณหนู ขอโทษด้วย ข้าเองก็ถูกบังคับเหมือนกัน

“บ่าว บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

เสียงแผ่วเบาราวกับเสียงยุงดังขึ้นและใบหน้าของป้าถังแดงขึ้นอีก

……

หมอกบางๆ ปกคลุมทั่วห้องอาบน้ำ

ป้าถังที่อยู่ภายใต้ชุดคลุมอาบน้ำยังคงดูเขินอาย

แต่แล้วร่างหนึ่งก็ทาบทับจากด้านหลังของนาง

มือใหญ่สอดเข้าไปในชุดคลุมแล้วสัมผัสร่างอวบอัดโดยตรง

“ซูจวิน...ช่างเถอะ ข้าเรียกเจ้าว่าป้าถังดีกว่า”

ชื่อจริงของป้าถังคือถังซูจวินซึ่งเป็นชื่อที่ค่อนข้างสง่างาม ทว่าซูอันเคยชินกับการเรียกนางว่าป้าถัง หากต้องการเปลี่ยนมันจริงๆ เขาไม่ชินเลย

“ตะ ตามใจท่านโหวเจ้าค่ะ” ป้าถังกัดริมฝีปากเบาๆ นางทั้งรู้สึกกังวลและตื่นเต้นไปพร้อมกัน

เมื่อมองร่างกายที่มีพลังของท่านโหว นางก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นวัวแก่กินหญ้าอ่อนอย่างไรอย่างนั้น

แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่วัวแก่ตัวนี้ได้กินหญ้าอ่อนก็ตาม