ตอนที่ 198 หลงเอ้าเทพเจ้าแห่งโชคชะตา

ตอนที่ 198 หลงเอ้าเทพเจ้าแห่งโชคชะตา

ในยุคนั้นตำหนักเซียนมีอำนาจสูงสุด เต๋าจวินหลายองค์เข้ามาดูแลตำหนักเซียน คอยประสานงานทุกสิ่งในโลกและกำหนดลำดับของฟ้าดิน

ต่อมาเต๋าจวินทั้งหมดจากโลกนี้ไป ทำให้โลกเข้าสู่ยุคแห่งการแข่งขันระหว่างเผ่าพันธุ์นับร้อย

ในบันทึกของต้าซาง ปฐมจักรพรรดิได้รับมรดกจากเต๋าจวินแห่งตำหนักเซียนในอาณาจักรลับโบราณซิงหลิง

ซูอันบินตรงไปยังตำหนักเซียนโดยไม่ลังเลอีก

……

“ข้าหลงเอ้าเป็นเทพแห่งโชคชะตาโดยแท้!”

เมื่อมองไปที่ตำหนักเซียนเหนือศีรษะ หลงเอ้าจึงหัวเราะสะใจ

ความหดหู่ที่สะสมในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาได้จางหายไป

ลองคิดดูว่าเขายิ่งใหญ่แค่ไหนเมื่อมาถึงอาณาจักรลับโบราณซิงหลิงเป็นครั้งแรก

เขามีความทะเยอทะยานที่จะเอาชนะอัจฉริยะของทุกเผ่าพันธุ์และเผยแพร่ชื่อของหลงเอ้าไปทั่วโลก

ทว่าในช่วงเวลานี้ ไม่เพียงแต่สัตว์พาหนะของเขาตายเรียบ ผู้ติดตามของเขาทั้งหมดก็ถูกฆ่าตายเช่นกัน ตอนที่เขาเข้ามาครั้งแรกมีหลายร้อยคน แต่ตอนนี้เหลือเขาตัวคนเดียว

“เฟิ่งหลวนและไอ้มนุษย์นั่น!” แววตาดุเดือดชัดเจน “รอจนข้าบรรลุหยวนเสินก่อนเถอะ ข้าจะทำให้พวกเจ้าตายทั้งเป็น!”

เขาแทบรอไม่ไหวที่จะเข้าไปในตำหนักเซียน

ในเวลาเดียวกัน ผู้ฝึกตนที่ได้เห็นการกำเนิดของตำหนักเซียน ณ ใจกลางอาณาจักรลับโบราณซิงหลิงกำลังเร่งรีบมาทางนี้เช่นกัน

พวกเขาอาจไม่รู้ว่านี่คือสิ่งใด แต่พวกเขารู้ว่ามันต้องเป็นโอกาสที่ดี

“ไม่มีสิ่งใดขวางทางเข้าเลยหรือ” ร่างของซูอันปรากฏขึ้นที่หลังประตูทางเข้าตำหนักเซียน

แตกต่างจากที่เห็นภายนอก เพราะพื้นที่ภายในของตำหนักเซียนมีความเสถียรมาก เมฆหนาทึบและหมอกทำให้ผู้คนมองเห็นทิศทางได้ยาก แม้แต่ความความคิดศักดิ์สิทธิ์ก็ยากที่จะมองเห็น

การใช้ความคิดศักดิ์สิทธิ์ของหยางบริสุทธิ์กับที่นี่สามารถครอบคลุมได้เพียงไม่กี่หลี่เท่านั้น

อย่างไรก็ตาม เขาไม่จำเป็นต้องค้นหาสิ่งใดด้วยความคิดศักดิ์สิทธิ์ แค่เดินตามทิศทางของหลงเอ้าก็พอ

……

“ตำหนักเซียนเปิดแล้วหรือ?”

ทางตะวันออกของอาณาจักรลับโบราณซิงหลิง สตรีนางหนึ่งโบกมือสังหารซิงหลิงระดับหยางบริสุทธิ์แบบสบายๆ

ดวงตาหงส์มองไปยังลำแสงที่ปรากฏขึ้น

ด้วยการโบกมือเพียงครั้งเดียว พื้นที่ตรงหน้านางก็สะอาดเหมือนกระดาษเปล่า

จากนั้นนางก้าวไปข้างหน้าและไปปรากฏตัวบนตำหนักเซียน

หากผู้ฝึกตนคนใดเห็นฉากนี้ พวกเขาคงคิดว่ามีความผิดปกติกับอาณาจักรลับโบราณซิงหลิง เพราะมีเพียงผู้ฝึกตนระดับต่ำกว่าหยวนเสินเท่านั้นจึงจะสามารถเข้าสู่อาณาจักรลับโบราณซิงหลิงได้

แต่มันเป็นไปไม่ได้เลยที่หยางบริสุทธิ์จะฉีกช่องว่างทางอากาศได้ในระยะทางไกลเช่นนี้

แต่สตรีนางนี้ดูผ่อนคลายราวกับเดินเล่น

“เมื่อเทียบกับโลกภายนอกแล้วที่นี่ยังสะดวกสบายกว่า” นางถอนหายใจ จากนั้นก้มศีรษะลงและมองไปยังตำหนักเซียน นางเห็นร่างหนึ่งเดินผ่านเมฆหมอกนี้ไป “เห็นแบบนี้แล้วค่อยหมดห่วง”

……

ในตำหนักเซียน

หลงเอ้าก้าวไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ

เขามีพรสวรรค์ด้านนี้มาตั้งแต่เด็ก ตราบใดที่ทำตามความรู้สึกในใจก็จะพบโอกาส บางทีอาจไม่ใช่พรสวรรค์แต่เป็นชะตาลิขิต

ดังนั้นโอกาสที่คนธรรมดาหาไม่ได้จึงเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเขา

เขาเชื่อมาโดยตลอดว่าเกิดมาเพราะถูกสวรรค์ลิขิตไว้และถูกกำหนดให้เป็นราชาในโลกนี้ เขาจึงโชคดีมาก

ครั้งนี้เขาก็ไม่ผิดหวังเพราะประตูเซียนปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาเขา มันสูงตระหง่าน ดูเป็นอมตะท่ามกลางเมฆหมอก

แต่สิ่งที่แตกต่างกว่าในความคิดคือหลังประตูเซียนที่เปล่งแสงเซียนแห่งนี้มีเพียงความว่างเปล่า ไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้ชัดเจนซึ่งดูเหมือนกำลังกลืนกินทุกสิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัว

เขาหยุดและจ้องมองที่ประตูเซียนตรงเบื้องหน้าที่คล้ายจะแฝงความอันตรายอยู่ลึกๆ แต่เขาไม่ตื่นตระหนกเลย

“อันตรายทั้งปวง ข้าหลงเอ้าจะทำลายด้วยหมัดเดียว!”

ดวงตาของหลงเอ้ามั่นคงและมั่นใจ เขาก้าวเข้าไปในประตูเซียนทันที

พื้นที่ทับซ้อนกันและความรู้สึกสับสนเกิดขึ้นราวกับว่าเขากำลังผ่านระลอกคลื่น

ภาพที่มีแต่หมอกตรงหน้าค่อยๆ ชัดเจนขึ้น

หลังประตูเซียนบานนี้มีโลกใบเล็กอยู่

เท้าของหลงเอ้าเหยียบพื้นและดวงตามองไปรอบๆ

มี ‘สือตวน’ (บล็อกหินแกะสลักใช้เป็นที่นั่ง) นับไม่ถ้วนวางอยู่บนที่ราบอันโดดเดี่ยว ไกลออกไปจะเห็นเงาของตำหนักเซียนปรากฏขึ้นที่ปลายสายตา ดูเหมือนไกลแต่ยังใกล้

ตำหนักเซียนอันเงียบสงบแห่งนี้คล้ายถูกแยกออกจากโลกใบเล็ก ดูเป็นอิสระโดยสิ้นเชิง

ไม่สิ! ไม่ถูกต้อง!

นัยน์ตาของหลงเอ้าหดเกร็ง

ตำหนักเซียนเป็นแก่นแท้ของโลกใบเล็กนี้เลยมากกว่า

ตำหนักเซียนปรากฏอยู่เหนือกาลเวลาและพื้นที่ มันมองลงมาราวกับสวรรค์อันเป็นนิรันดร์และมีโลกใบเล็กวิวัฒนาการอยู่รอบตัว

โอกาสอยู่ที่ตำหนักเซียนแห่งนี้!

หลงเอ้าดีใจมากและเดินไปทีตำหนักเซียนทันที

ณ ขณะนี้

ครืน ครืน!

หลงเอ้าได้ยินเสียงสั่นสะเทือนและสือตวนที่ตั้งเรียงรายเคลื่อนตัวเข้ามาล้อมรอบหลงเอ้าทันที

ที่แท้สือตวนเหล่านี้คือหุ่นเชิดที่กำลังนั่งก้มหัวอยู่ ในเวลานี้พวกมันรู้สึกถึงลมหายใจของคนแปลกหน้าจึงตื่นขึ้นมา

หุ่นเชิดระดับมิ่งตานหลายร้อยตัวเช่นนี้ แม้แต่หยางบริสุทธิ์ธรรมดาได้เห็นก็ยังรู้สึกตกตะลึง

มิหนำซ้ำยังมีรัศมีหยางบริสุทธิ์ปะปนอยู่ด้วย

นี่คืออันตรายที่หลงเอ้าไม่เคยกลัว

เมื่อเห็นหุ่นเชิดที่เข้ามาเหล่านี้ หลงเอ้ายังไม่สั่นสะท้าน

“แค่หุ่นเชิด มีสิ่งใดให้กลัว!”

เขาส่งเสียงคำรามยาวนานและเรียกหอกบรรพชนมังกรออกมาเผชิญหน้ากับศัตรู แต่ทันใดนั้นเขาเพิ่งจำได้ว่าหอกบรรพชนมังกรของเขาได้หนีตามหอกเพศผู้ไปแล้ว

ใบหน้าของเขามืดลงทันใด “แม้ไม่มีหอกบรรพชนมังกรแล้ว ข้ายังสามารถทำลายล้างหุ่นเชิดเหล่านี้ได้!”

“เก้ากระบวนเทพมังกร!”

เขาได้เจอโอกาสที่ซ่อนอยู่ตรงหน้าแล้ว แน่นอนว่าเขาไม่สามารถถอยกลับได้

แม้ไม่มีหอกบรรพชนมังกร แต่ร่างกายของมังกรก็เทียบเท่ากับอาวุธเวทที่ได้รับการขัดเกลามานับพันครั้งซึ่งเป็นอาวุธสังหาร

จึงไม่มีปัญหาในการจัดการกับหุ่นเชิดหลายร้อยตัว

ครึ่งชั่วยามต่อมา

หลงเอ้ากระอักเลือดออกมาเต็มปากและเหยียบย่ำหุ่นเชิดหยางบริสุทธิ์ตัวสุดท้าย ใบหน้าของเขาช้ำและบวม กระนั้นยังเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

“หากข้าไม่สูญเสียหอกบรรพชนมังกรไป พวกเจ้าไม่มีทางได้เย่อหยิ่งขนาดนี้!”

ในบรรดาหุ่นเชิดเหล่านี้ไม่มีตัวใดที่จัดการได้ง่ายและหุ่นเชิดหยางบริสุทธิ์หลายตัวยังรู้จักรูปแบบการโจมตีแบบค่ายกลอีกด้วย โชคดีที่เขาบรรลุจุดสูงสุดของหยางบริสุทธิ์ขั้นปลายโดยบังเอิญจึงทำลายค่ายกลนั้นได้สำเร็จ มิฉะนั้นเขาจะถูกค่ายกลกำราบจนตายแน่นอน

หลังจากบรรลุจุดสูงสุดของหยางบริสุทธิ์ขั้นปลายแล้วความมั่นใจของเขายิ่งเพิ่มขึ้น แม้ว่าเขาจะเผชิญกับมนุษย์คนนั้นอีกครั้ง เขาก็มั่นใจว่าจะบดขยี้อีกฝ่ายจนตายโดยไม่ต้องพึ่งหอกบรรพชนมังกร

เมื่อบดขยี้แกนกลางของหุ่นเชิดเหล่านั้นด้วยการกระทืบเพียงครั้งเดียว หลงเอ้าจึงกินยาอายุวัฒนะแล้วเดินหน้าต่อ

ฝั่งตรงข้ามของที่ราบนั้นยังเห็นตำหนักเซียนอยู่สุดสายตาและมีข้อห้ามศักดิ์สิทธิ์หลายชุดบนถนนข้างหน้า

ความประมาทเพียงเล็กน้อยอาจทำให้เกิดการโจมตีหรือแม้แต่การผนึกจากข้อห้ามศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้

ถนนสู่ตำหนักเซียนดูเหมือนอยู่ไม่ไกล แต่มีบททดสอบมากมาย หลงเอ้าผ่านอุปสรรคทั้งหมดและในที่สุดก็ผ่านการทดสอบจนมาถึงหน้าตำหนักเซียนจริงๆ

“ตำหนักไท่เวย!”

จารึกศักดิ์สิทธิ์แสนเรียบง่ายอยู่เหนือตำหนักเซียนและร่องรอยของอากาศที่วุ่นวายปรากฏออกมา

รูปลักษณ์ที่มีความสุขปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลงเอ้า เผ่ามังกรบันทึกว่าเจ้าแห่งตำหนักไท่เวยได้รับการขนานนามว่าเป็นจักรพรรดิสวรรค์ไท่เวยและดำรงอยู่ในระดับบรรลุวิถี ดังนั้นที่นี่คือมรดกจากจักรพรรดิสวรรค์ไท่เวย

แน่นอนว่ามรดกชั้นยอดประเภทนี้คือสิ่งที่อัจฉริยะเช่นเขาสมควรได้รับ

“จักรพรรดิสวรรค์ไท่เวย...ข้าหลงเอ้าอยู่เหนือกว่าทุกคนที่เคยมาเยือนทั้งหมด ข้าจะครองโลก ก่อตั้งตำหนักเซียนมังกรและก้าวสู่ระดับบรรลุวิถี!”

หลงเอ้าแสดงความเย่อหยิ่งพลางเดินเข้าตำหนักไท่เวย

ตำหนักทั้งหลังราวกับถูกแกะสลักจากหยกล้ำค่าหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว

เสารองรับโดม ด้านบนสลักลวดลายสรรพชีวิตทุกเผ่าพันธุ์ที่เสมือนจริง

ตำหนักทั้งหมดเต็มไปด้วยแสงแห่งเซียนและสมบัติที่ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แต่ดวงตาของหลงเอ้าเพ่งความสนใจไปที่บัลลังก์ทั้งสองด้านบนซึ่งมีตราแผ่นดินหยกสองชิ้นใหญ่และเล็กวางไว้

ขณะที่อากาศบริสุทธิ์ไหลเวียน พลังของตราแผ่นดินหยกปรากฏขึ้นราวกับว่ามันสามารถกำราบสวรรค์ได้

ดูเหมือนเป็นตัวแทนของอำนาจจักรพรรดิสวรรค์ด้วย แค่ได้กลิ่นอายก็ทำให้ผู้คนอยากสักการะ