ตอนที่ 195 ฝ่ามือปริศนา

ตอนที่ 195 ฝ่ามือปริศนา

หลังจากนั้นไม่นานความเกลียดชังที่รุนแรงในดวงตาของจางจวินสวินค่อยๆ หายไป เมื่อหยางเสินดับสิ้นคนก็ดับสูญ

[ติ๊ง! โฮสต์ใส่ร้ายตัวเอกชาย เยาะเย้ยถากถางและทำให้ตัวเอกชายจางจวินสวินโกรธจนตาย รับคะแนนตัวร้าย 1000]

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่สังหารตัวเอกสำเร็จ แย่งชิงสูตรโกง : การสัมผัสรับรู้หยวนเสิน]

หยางเสินของซูอันคล้ายจะเปลี่ยนไปเล็กน้อยเช่นกัน มันเต็มไปด้วยคุณสมบัติของพลังวิญญาณอีกสองสามชนิด

ยังมีประโยชน์อื่นๆ ที่แทรกซึมเข้ามาด้วย

“พี่จาง เจ้าตายอย่างน่าอนาถ!” ซูอันเก็บมรดกของจางจวินสวินและแสร้งทำเป็นเศร้าใจ

จากนั้นเขาหันไปมองหลงเอ้าพลางเอ่ย “เจ้าเป็นคนฆ่าพี่จางของข้าหรือ?”

หลงเอ้าหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า “เป็นข้าเอง ทำไม เจ้าอยากแก้แค้นแทนเขาหรือ?”

การเคลื่อนไหวของซูอันทั้งหมดถูกปกปิดไว้อย่างดีและหลงเอ้าไม่เห็นพิรุธจริงๆ เขาแค่คิดว่าการโจมตีของตนรุนแรงเกินไปจึงทำลายพลังชีวิตของจางจวินสวินโดยตรง

“พี่จางเป็นสหายที่ข้ารักที่สุด พี่ชาย ในเมื่อเจ้าฆ่าพี่ชายของข้า เช่นนั้นเจ้าก็ลงไปอยู่กับเขาเถอะ” ซูอันมองหลงเอ้าด้วยดวงตาที่สดใสแจ่มชัด

ตัวเอกชายอีกคนนี้ เขาสามารถใช้เพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของตัวเองได้

และเขายังไม่ได้ต่อสู้กับผู้ที่อยู่ในระดับเดียวกันเลยจริงๆ

“ฮ่าฮ่า ใครจะฆ่าข้าได้!” หลงเอ้าหัวเราะดังลั่น

ทันใดนั้นทั้งฟ้าและดินพลันมืดลง

ความรู้สึกของพลังกดดันที่น่าสะพรึงกลัวมาจากท้องฟ้าและทุกคนอดเงยหน้าขึ้นมองไม่ได้

ซูอันเลิกคิ้วมองด้วยความสงสัย เขายังไม่ได้เริ่มลงมือเลย แต่เมื่อเห็นเช่นนี้เขาจึงล้มเลิกความคิดที่จะลงมือและยืนมองไปก่อน

ท้องฟ้ามืดลง มืดลงทีละนิด ดวงอาทิตย์ที่ลุกโชนมีเงาปกคลุมอยู่และปรากฏฝ่ามือขนาดยักษ์ที่น่าสะพรึงกลัวลอยลงจากท้องฟ้า ฝ่ามือนั้นคล้ายประกอบด้วยดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์และดวงดาว สร้างเงาถนนให้มีลวดลายเหล่านี้ ฟ้าดินเปรียบเสมือนผิวหนัง กดไปทางหลงเอ้าด้วยความรู้สึกของการกดขี่มหาศาล

ฝ่ามือยักษ์ลอยลงมาด้วยความเชื่องช้า

แต่โซ่ศักดิ์สิทธิ์ได้ปิดกั้นพื้นที่ใต้ฝ่ามือยักษ์ไว้หมดแล้ว ต่อให้มันเคลื่อนลงมาช้าๆ ก็ไม่มีใครหลบหนีไปได้

“บังอาจ!” ดวงตาของหลงเอ้าเฉียบคมและเขาตวาดก้องฟ้า!

เขาชูหอกบรรพชนมังกร ทันใดนั้นแสงสีทองล้อมรอบเขาไว้ ปลายหอกกลายเป็นมังกรทองพุ่งขึ้นไป

กระนั้นฝ่ามือยักษ์แค่สั่นเล็กน้อย ก่อนที่มันจะบดขยี้มังกรทองตัวนั้นและกระแทกหลงเอ้าให้ล้มลงกับพื้น

“มดตัวจ้อย คุกเข่าลงซะ!” เสียงที่คล้ายเสียงสวรรค์ดังมาจากท้องฟ้า ดูเฉยเมยและห่างเหินราวกับจักรพรรดิสวรรค์ผู้สูงส่งกำลังมองดูมดตัวหนึ่ง

เข่าของหลงเอ้างอลงแบบที่ควบคุมไม่ได้และเส้นเลือดปูดออกมาทั่วร่างกาย

ในบรรดาเก้ามังกรที่เป็นสัตว์พาหนะของเขา ตัวที่อ่อนแอทั้งแปดถูกพลังนี้บดขยี้จนตาย เหลือเพียงตัวสุดท้ายที่คุกเข่าอยู่บนพื้นและยังดิ้นรนเพื่อพยุงตัวเองขึ้น

“อ๊ากกก! ไม่มีผู้ใดคู่ควรให้ข้าหลงเอ้าคุกเข่า” หลงเอ้าเงยหน้าขึ้นสู้กับท้องฟ้าแล้วคำรามด้วยสีหน้าไม่ยอมแพ้ “ข้าเกิดมาเพื่อเป็นราชาและครองโลกใบนี้ แม้ว่าฟ้าดินจะถูกพลิกกลับ ยุคสมัยถูกโค่นล้ม ชื่อของข้าหลงเอ้ายังเกรียงไกรทุกยุคสมัย!” ขณะที่เขาพูดเช่นนี้ แม้ว่าพื้นที่ใต้เท้าของเขาจะแตกและจมลง แต่เข่าของเขายังต้านทานแรงกดดันและพยายามลุกขึ้นอีกครั้ง

“คุกเข่า!” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้งและพลังเพิ่มขึ้นด้วย

ปัง!

เข่าของหลงเอ้าถูกฝังอยู่ในดิน เขาจำต้องคุกเข่าทั้งแบบนี้โดยศีรษะหันไปทางซูอัน

สำหรับมังกรที่เหลือเพียงตัวเดียวนั้น มันถูกปกคลุมไปด้วยเลือดและเกล็ดของมันหลุดจนสิ้น

“เจ้ากล้าดีอย่าง...” ดวงตาของหลงเอ้าแดงก่ำ

ปัง!

ทันใดนั้นฝ่ามือยักษ์กดลงมาอีก ฝุ่นควันลอยคลุ้งไปทุกที่ ฟ้าดินไร้สีสัน ภูเขาพังทลายแผ่นดินแตกร้าว แม้แต่ซูอันยังรู้สึกสั่นรุนแรงด้วย

เหลือเพียงหลุมขนาดใหญ่หลุมหนึ่ง

“นายท่าน!”

“ใต้เท้าหลงเอ้า!”

ผู้ติดตามทั้งหมดตะโกนด้วยความตกตะลึง “เป็นไปไม่ได้ ใต้เท้าหลงเอ้า มันเป็นไปไม่ได้!”

“แต่นายท่านอยู่ยงคงกระพัน!”

บางคนถึงขั้นทรุดตัวลงคุกเข่าราวกับว่าไม่อยากจะเชื่อความจริงข้อนี้

“อ๊ากกก บังอาจดูถูกข้า!” ทันใดนั้นร่างของหลงเอ้าบินออกจากหลุม เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่น ดวงตาสีทองเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือด

ตั้งแต่เกิด เขามีทุกสิ่งที่ต้องการและเขาจะได้สิ่งที่ต้องการเสมอ ไม่เคยได้รับความอัปยศอดสูเช่นนี้มาก่อน

ม่านพลังเวทสีทองอ่อนปกป้องร่างกายของเขา มันเปล่งประกายพลังแห่งหยวนเสิน เห็นได้ชัดว่าเป็นสิ่งของจากเผ่ามังกรที่ช่วยชีวิตเขาไว้

“เก้ากระบวนเทพมังกร!” หลงเอ้าคำรามด้วยความโกรธและกลายร่างเป็นมังกรทองซึ่งคือร่างจริงของเขา

ร่างของมังกรยักษ์นั้นดุร้ายและสง่างาม ทุกเกล็ดเปล่งแสงสีทองเจิดจ้าและพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความโกรธมหาศาล

ฉากนี้เหมือนกับมังกรยักษ์ที่พยายามกบฏต่อสวรรค์

“นายท่านปลอดภัยดี!” ผู้ติดตามบางคนร้องไห้ด้วยความดีใจ

“ข้าบอกแล้วว่านายท่านเป็นผู้ที่สวรรค์ส่งลงมา เขาจะไม่พ่ายแพ้!”

“นายท่านแค่ประมาทไปบ้าง แต่คราวนี้ต้องสอนบทเรียนให้กับโจรชั่วที่ลอบโจมตีแน่นอน” กลุ่มผู้ติดตามมองท้องฟ้าด้วยสายตาดุเดือด

“ใต้เท้าหลงเอ้าอยู่ยงคงกระพัน!”

เมื่อเห็นว่าหลงเอ้าปลอดภัยดี ผู้ติดตามจึงกวาดล้างความอับอายก่อนหน้านี้ทิ้งไปทันที

เพียงแต่พวกเขาลืมไปว่าฝ่ามือยักษ์ไม่ได้ลงมือเพียงครั้งเดียว

บูม ฝ่ามือยักษ์ประทับลงมาอีกครั้ง

หลงเอ้าโดนทับอีกแล้ว

หลังจากนั้นทันที ฝ่ามือยักษ์กดลงไปในหลุมครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่หยุดชะงัก

ครึ่งเค่อต่อมาทุกอย่างจึงสงบ

นับไม่ถูกว่าตบลงไปกี่ครั้งแล้ว แต่หลุมเกิดความลึกสุดๆ

ใบหน้าของผู้ติดตามทั้งหลายหมองคล้ำมาก

“ใต้เท้า...หลงเอ้า”

ฟิ้ว!

ปรากฏแสงสีทองบินออกจากหลุมลึก แสงนั้นปกป้องร่างมังกรทองที่หมดสภาพและหลบหนีด้วยความเร็วสูงข้ามมิติแล้วหายตัวไปทันที

ในฐานะความหวังของเผ่ามังกร เขาจึงมีไพ่เด็ดมากมายที่เผ่ามังกรมอบให้

สิ่งนี้ทำให้เขารอดจากการโจมตีที่รุนแรงเช่นนี้ไปได้

ส่วนฝ่ามือยักษ์ไม่ได้ลงมือต่อเช่นกัน

ผู้ติดตามกลุ่มหนึ่งไล่ตามหลงเอ้าไปในทิศทางที่เขาหลบหนีและร้องไห้ราวกับหลงเอ้าเป็นพ่อแม่ด้วยซ้ำ

“ข้าแค่เป็นผู้ชมหรือเนี่ย” ซูอันยกมือแตะคางพลางคิดอยู่ครู่หนึ่งและในที่สุดก็มองไปที่ร่างของจางจวินสวิน

ฝ่ามือขนาดยักษ์ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อจางจวินสวิน ดังนั้นร่างจึงยังคงสภาพสมบูรณ์...อย่างน้อยก็มีแขนขาอยู่

ท้ายที่สุดแล้วตัวเอกชายคนนี้ถูกเขาฆ่าด้วยตัวเอง

และเขารู้สึกว่าลักษณะของฝ่ามือยักษ์นั้นมีความเกี่ยวข้องกับเขาด้วย

น่าเสียดายที่คราวนี้เขาไม่ได้ทดสอบความแข็งแกร่งของตน

หลังจากที่หลงเอ้าจากไปแล้ว ผู้ที่ชมการต่อสู้จึงแยกย้ายกันไปด้วยความกลัว ซูอันไม่อยู่นานและเผาศพจางจวินสวินจนไม่เหลือแม้ผุยผง ทำให้ไม่มีทางกลับมาเกิดใหม่ได้อีกแน่

……

เวลาในอาณาจักรลับโบราณซิงหลิงใกล้เคียงกับเวลาของโลกภายนอก

เป็นเวลาครึ่งเดือนแล้วที่หลงเอ้าถูกโจมตี

ในช่วงเวลานี้ ซูอันยังรวบรวมวัตถุทางจิตวิญญาณและแกนดารามากมาย แต่เขาไม่ได้รับสิ่งที่มีประโยชน์จริงๆ

หากไม่รวมกับสิ่งที่ได้จากการปล้น เขายังไม่พบยาอายุวัฒนะที่ดีกว่านี้เลย

“หรือข้าจะโชคร้ายเกินไป?”

ซูอันเริ่มสงสัยในตัวเอง ต้องทราบก่อนว่าในบันทึกไม่ได้ระบุว่าอาณาจักรลับโบราณซิงหลิงมีมรดกอยู่ทั่วทุกแห่งก็จริง แต่มันถูกสร้างขึ้นโดยปรมาจารย์บรรลุวิถี มันจึงมีมรดกโบราณจำนวนมากมายอยู่ดี

ในรัชสมัยของปฐมจักรพรรดิซาง อัจฉริยะผู้ทรงพลังเกือบทั้งหมดได้รับมรดกตกทอดของอาณาจักรลับโบราณซิงหลิงแห่งนี้

จากนั้นเขาก็ส่ายหัวอีกครั้ง “เป็นไปไม่ได้!”

คนแบบเขาจะโชคร้ายขนาดนี้ได้หรือ ต้องเป็นมรดกทั้งหมดในโลกนี้ไม่มีบุญสัมพันธ์กับเขาเองต่างหาก

หลังจากปฏิเสธความคิดนี้อย่างหนักแน่น ซูอันกลับมารู้สึกเสียดายอีกครั้ง “ถ้ารู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ ข้าไม่ควรฆ่าจางจวินสวินทันทีและปั่นคะแนนตัวร้ายอีกหน่อย!”

“พี่จาง เจ้าตายอย่างน่าอนาถ!” เขาเช็ดน้ำตาจระเข้ซึ่งเป็นการแสดงความเห็นอกเห็นใจจอมปลอม

ทันใดนั้นถูเซิ่งหนานที่อยู่ข้างๆ ก็เริ่มตื่นตัว

พลังงานและเลือดทั่วร่างกายไหลเวียนเงียบๆ และรัศมีที่น่าสะพรึงกลัวถูกบีบอัดในร่างกายของนางซึ่งพร้อมลงมือได้ตลอดเวลา