ตอนที่ 191 อาณาจักรลับโบราณซิงหลิง

ตอนที่ 191 อาณาจักรลับโบราณซิงหลิง

เล่าลือกันว่าปฐมจักรพรรดิได้รับกระบี่ไท่หยวนจากอาณาจักรลับโบราณซิงหลิงเพื่อนำสันติสุขมาสู่โลก

แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าอาณาจักรลับแห่งนี้จะเปิดขึ้นมาในเวลานี้อีกครั้ง

“อืม~นายท่านจะไปด้วยหรือ?” อันหรันนอนซบร่างของซูอัน ใบหน้าที่เย็นชาของนางฝังอยู่ในอ้อมแขนของซูอันและปล่อยให้เขาเล่นกับนางเต็มที่

ร่างกายอันสูงส่งนี้ได้รับการศึกษาอย่างละเอียดโดยนายท่าน

หากผู้ที่ยำเกรงต่อจักรพรรดินีชิงได้เห็นท่าทางเชื่อฟังของนางเช่นนั้น เกรงว่าโพธิจิตของพวกเขาจะพังทลายและไม่อยากเชื่อเลยว่านี่คือฝ่าบาทของพวกตน

แต่ในความเป็นจริงนั้นไม่ใช่เลย

แม้ว่ามองจากภายนอกแล้วตี้ชิงเซียนยอมจำนนต่อซูอัน แต่นางตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่บรรลุถึงระดับของอันหรันเด็ดขาด

“แน่นอนอยู่แล้ว”

ซูอันไม่ได้ผลักอันหรันออกห่าง เขาลูบไล้มือไปจนสุดแผ่นหลังเนียนนุ่มราวกับว่ากำลังปลอบแมวน้อย ทำให้อันหรันครางรับด้วยความสบายใจ

แม้ว่าเขาไม่สนใจพวกสมบัติวิญญาณหรืออาวุธเวทในอาณาจักรลับ แต่สถานที่แบบนี้พวกตัวเอกมักโปรดปรานเป็นพิเศษนั่นเอง

ตัวร้ายซูอันต้องไม่พลาดเช่นกัน

“แต่ข้าคงไปด้วยไม่ได้” อันหรันพูดด้วยความไม่พอใจ

อาณาจักรลับโบราณซิงหลิง แค่ชื่อก็น่าสนุกแล้ว

โดยพื้นฐานแล้วนางเป็นสาวน้อยอายุสิบแปดปีที่เพิ่งสูญเสียความบริสุทธิ์ให้กับซูอันจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่นางจะยึดติดกับซูอัน

ซูอันแค่เลิกคิ้วมองแต่ไม่ได้พูดอันใด

อาณาจักรลับโบราณซิงหลิงจำกัดไว้สำหรับผู้ที่ต่ำกว่าระดับหยวนเสินและต้องผ่านการทดสอบก่อนจะเข้าไปได้

แต่ถ้าไม่มีเหตุเหนือความคาดฝันเกิดขึ้น โลกใบเล็กของเขาน่าจะบรรจุคนเข้าไปได้

เพราะถึงอย่างไรโลกใบเล็กของเขาก็เป็นอิสระจากโลกนี้โดยสิ้นเชิง มันเกือบจะเป็นพื้นที่เล็กๆ แห่งความโกลาหลและแม้แต่กลไกของอาณาจักรลับโบราณยังไม่สามารถตรวจจับได้

แต่ครั้งนี้ไม่จำเป็นต้องพาอันหรันไปด้วยจริงๆ

“ไม่ต้องรีบ เหลือเวลาอีกเจ็ดวันก่อนที่อาณาจักรลับโบราณซิงหลิงจะเปิด ระหว่างนี้ข้าจะอยู่กับเจ้าก่อน”

ซูอันไม่สนใจนิมิตบนท้องฟ้าอีกต่อไป เพราะตามบันทึกแล้วยังมีเวลาเตรียมตัวอีกเจ็ดวันก่อนที่อาณาจักรลับโบราณซิงหลิงจะเปิด

“ดีจังเลย!” อันหรันได้ยินแล้วมีพลังขึ้นมาทันที นางไม่ตะโกนว่าเหนื่อยอีกและลุกขึ้นสู้ใหม่

จากนั้นนางก็ถูกซูอันดึงขึ้นมา

“เจ้าสวมเสื้อคลุมก่อน”

อันหรันหน้าแดงด้วยความเขินอายทันที นางมองไปที่ซูอันโดยทำตามคำสั่งของเขาและสวมเสื้อคลุมจักรพรรดิผู้สูงศักดิ์ที่ปักด้วยลวดลายอีกาทอง ทำให้อารมณ์ที่ห่างเหิน เย็นชาและเย่อหยิ่งปรากฏขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ

หัวใจของนางสั่นไหว นางมองไปที่ซูอันด้วยความเคร่งขรึมและตะโกนว่า “เจ้ามนุษย์บังอาจ เห็นข้าแล้วยังไม่ทำความเคารพอีก!”

ซูอันยืนขึ้นแล้วมองตรงไปยังฝ่าบาทผู้สูงศักดิ์ เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “ฝ่าบาท พระองค์เป็นนักโทษของกระหม่อมแล้ว ดังนั้นในฐานะนักโทษ พระองค์ควรปรับทัศนคติด้วย”

อันหรันสวมบทบาทและยังแสดงความเย่อหยิ่ง “มนุษย์ไร้ยางอาย! ถ้าไม่ใช่เพราะการลอบโจมตีของเจ้าแล้วจะทำให้ข้าแพ้ได้อย่างไร หากสู้กันซึ่งหน้า ข้าสามารถปราบเจ้าได้ด้วยมือเดียวแน่นอน!”

“ไม่เลวนี่ ตามที่คาดไว้ว่าฝ่าบาทยังคงเย่อหยิ่งแม้กลายเป็นนักโทษแล้วก็ตาม เช่นนั้นให้กระหม่อมสอนวิธีเป็นสตรีที่เชื่อฟังแก่ฝ่าบาทแล้วกัน” ซูอันจับคางมนที่สูงส่งนั้นพร้อมยิ้มดุร้าย “มานี่สิ มามัดจักรพรรดินีชิงผู้สูงศักดิ์ให้ข้าได้เล่นสนุกกับหน่อย”

ซูอันปรบมือและบุปผามรณะเดินออกจากความมืด

แม้ว่าใบหน้าของนางถูกปกปิดด้วยหน้ากาก แต่ยังคงเห็นความอึดอัดและติ่งหูที่แดงเรื่อของนางได้

บุปผามรณะทำตามคำสั่งและหยิบเชือกออกมามัดข้อมือของอันหรันกับเท้าดอกบัวสีขาวนวลสองข้าง จากนั้นผูกไว้กับเสาเตียง

แม้ว่าอันหรันจะประหลาดใจกับการปรากฏตัวโดยกะทันหันของผู้หญิงคนนี้ แต่นางก็รู้ว่าอีกฝ่ายควรเป็นองครักษ์ของซูอัน ดังนั้นนางจึงไม่ได้ต่อต้านจริงๆ

“บังอาจ! เจ้าคิดทำอะไร รีบปล่อยข้านะ!” ใบหน้าอันสูงส่งของฝ่าบาทแสดงความหวาดกลัวออกมา

“จักรพรรดินีชิงมีรูปร่างและรูปลักษณ์ที่หาผู้ใดเปรียบไม่ได้จริงๆ” มือของซูอันลูบไล้ไปบนร่างที่ได้สัดส่วนนั้น

“ไปให้พ้น อย่าแตะต้องข้านะ เจ้ามนุษย์ชั่วน่ารังเกียจ!” อันหรันพยายามดิ้นรนและบิดร่างกายหนี ใบหน้าของนางแดงก่ำและดุด่าซูอันด้วยความโกรธ

แต่ซูอันยังไม่สะทกสะท้านและกระทำการที่น่ารังเกียจต่อไป

“อย่านะ อย่าถอดเสื้อคลุมจักรพรรดิของข้าออก!”

“เหอะเหอะ ฝ่าบาท หยุดดิ้นรนได้แล้ว แค่เชื่อฟังข้าก็พอ”

เนื้อเรื่องต่อจากนี้...

จักรพรรดินีแห่งเผ่าปีศาจถูกท่านโหวหนุ่มจับตัวไปและกลายเป็นเอกสิทธิ์ของเขาโดยสมบูรณ์...

……

ห้าวันผ่านไปในชั่วพริบตาและเผ่าปีศาจได้จัดประชุมราชสำนักขึ้น

จางจวินสวินที่เตรียมตัวมาอย่างดีได้ลุกขึ้นยืน “ทูลฝ่าบาท กระหม่อมต้องการไปยังอาณาจักรลับโบราณซิงหลิงและหวังว่าฝ่าบาทจะประทานอนุญาต”

เขามองขึ้นไปยังตี้ชิงเซียนด้วยสายตาที่มีความรักซ่อนอยู่

แต่เมื่อมองเห็นชายที่อยู่ข้างกายตี้ชิงเซียน สายตาของเขากลับกลายเป็นศัตรูทันที

คนที่นั่งข้างบัลลังก์ของจักรพรรดินีชิงคือซูอัน แม้ว่าจะไม่สอดคล้องกับมารยาท เพราะแม้แต่องค์รัชทายาทยังยืนอยู่เบื้องล่างแล้วทูตมนุษย์จะกล้านั่งเสมอจักรพรรดิได้อย่างไร

แต่ฝ่าบาทอนุญาตเอง พวกเขาซึ่งเป็นขุนนางจึงไม่มีที่ว่างให้คัดค้าน

“อนุญาต” อันหรันพยักหน้า

“ขอบพระทัยฝ่าบาท” จางจวินสวินโค้งคำนับอีกครั้งแล้วถอยกลับไป

นอกจากจางจวินสวินแล้วยังมีอีกไม่กี่คนทูลขออนุญาต แต่ขุนนางส่วนใหญ่ไม่มีความคิดนั้น

เพราะบททดสอบของอาณาจักรลับคือการเอาชนะศัตรูสองคนในระดับเดียวกันโดยห้ามใช้อาวุธเวท ยิ่งระดับสูงขึ้นเท่าไรยิ่งยากขึ้นเท่านั้น เมื่อเข้าไปแล้วอันตรายข้างในมีไม่น้อยกว่าข้างนอกเลย ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์โบราณพบว่าอัตราการเสียชีวิตในอาณาจักรลับโบราณซิงหลิงนั้นสูงมาก

ขุนนางเหล่านี้มีอายุมากแล้ว ศักยภาพของพวกเขาเกือบจะหมดลงเช่นกัน พวกเขาไม่มีความทะเยอทะยานที่จะสู้จนตัวตายอีกแล้ว

“ทุกคนคือเสาหลักของเผ่าปีศาจ ดังนั้นควรระวังในการเดินทางครั้งนี้และอย่ากลัวปัญหา เผ่าปีศาจจะเป็นผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเจ้า!” อันหรันโบกมือเพื่อให้กำลังใจทุกคน

ซูอันวางมือของเขาบนหลังมือเล็กๆ ที่บอบบางของนางแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

“ฝ่าบาทโปรดอย่ากังวล ครานี้กระหม่อมจะเดินทางเข้าอาณาจักรลับโบราณซิงหลิงเช่นกัน หากเจอพวกเขาแล้วกระหม่อมจะดูแลให้เอง”

เมื่อพวกขุนนางที่อยู่ด้านล่างได้ยินดังนั้นจึงก้มหน้าลงด้วยความอับอาย

พวกเขาสามารถมองเห็นว่าฝ่าบาทประทับใจจริงๆ ดูเหมือนท่านโหวจากต้าซางคนนี้จะได้เป็นสามีของจักรพรรดินีแน่นอน

โชคดีที่องค์รัชทายาทถูกวางตัวไว้แล้วอีกทั้งมีความก้าวหน้าขึ้นทุกวันจึงไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องของผู้สืบทอดบัลลังก์

มีเพียงจางจวินสวินที่มองต่างออกไป เขาเห็นว่าโจรชั่วคนนี้กำลังหลอกใช้ชิงเซียน

เขาบังคับตัวเองให้ก้มศีรษะลงและซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางเหล่าขุนนางโดยมีไอสังหารพุ่งสูงขึ้นในใจ

หลังจากรู้ว่าตี้ชิงเซียนมีเหตุผลให้กระทำเช่นนั้น ความเกลียดชังทั้งหมดจึงถูกโอนย้ายไปยังซูอันคนเดียว ในเวลานี้จึงเป็นเรื่องปกติที่เขาจะคิดว่าซูอันข่มขู่ตี้ชิงเซียนอีกครั้งและหวังว่าตัวเองจะสามารถฆ่าโจรชั่วได้ทันทีและช่วยเหลือคู่หมั้นที่น่าสงสารของตน

“ซูอัน! รอก่อนเถอะ เมื่อเข้าสู่อาณาจักรลับโบราณซิงหลิงแล้วข้าจะดูแลเจ้าให้ดีเลย!”

……

หลังการประชุมราชสำนักเสร็จสิ้นแล้วซูอันยังคงเล่นสนุกกับอันหรันจนเต็มอิ่ม จากนั้นเขาจึงกลับไปที่ตำหนักรับรอง

เขารวบรวมจักรพรรดินีชิงเซียน เยี่ยหลีเอ๋อร์และพวกถูเซิ่งหนานเข้าสู่โลกใบเล็ก

ตามบันทึกแล้วหลังจากเข้าสู่อาณาจักรลับโบราณซิงหลิง ทุกคนอาจถูกจับแยกไปคนละพื้นที่ได้ง่าย ดังนั้นการรวมตัวไว้ที่เดียวเพื่อเข้าไปพร้อมกันจะช่วยประหยัดเวลาในการตามหากันได้มาก

หลังจากนั้นซูอันเดินตามแสงดาวตกไปอย่างมีสติ

ลำแสงสีทองปกคลุมซูอันและเขาหายตัวไปทันที

ในพื้นที่สีทองลวงตานั้นมีเงาสองเงาจากระดับหยางบริสุทธิ์กำลังโจมตีซูอัน

ทั้งสองเงาล้วนเป็นหยางบริสุทธิ์ในขั้นต้น จึงไม่สามารถพูดได้ว่าโดดเด่นและอาจแย่กว่าผู้นำของตระกูลเซียวในตอนนั้นด้วยซ้ำ

ซูอันไม่กังวล

“ฝ่ามือเด็ดดารา!”

ความว่างเปล่าระเบิดและฝ่ามือยักษ์ที่ใหญ่โตราวกับดาราจักรกวาดไปทั่ว

เงาทั้งสองกลายเป็นเหมือนของเล่นบนฝ่ามือที่สลายไปอย่างง่ายดาย