ตอนที่ 170 ขึ้นชื่อว่าศัตรูไยต้องไว้ชีวิต

ตอนที่ 170 ขึ้นชื่อว่าศัตรูไยต้องไว้ชีวิต

“เอาล่ะ มันดึกแล้ว ข้าจะแสดงความใกล้ชิดกับเนี่ยนกูต่อ ถ้าเจ้าหมดธุระแล้วก็ออกไปก่อนเถอะ” ซูอันไล่คนออกไปและเขาเริ่มขยับมือสอดผ่านเสื้อผ้าของนาง

“ถ้าเช่นนั้น...ข้าน้อยขอตัวก่อน” ลู่เฉินก้มหน้าลงจนคางแทบชิดอกพลางก้าวถอยกลับออกไปพร้อมปิดประตูให้ด้วย

จากนั้นเขาก็ก้าวเร็วๆ กลับไปที่ห้อง ยามหันหลังให้แสงจันทร์แล้วสีหน้าของเขาไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจนในความมืด

จนกระทั่งประตูปิด ราวกับกระดูกสันหลังของร่างกายนั้นถูกพรากไปทันที เขาทรุดตัวลงด้วยความอ่อนแรงตั้งแต่ผนังจรดพื้น

ดวงตาที่สดใสแต่เดิมเต็มไปด้วยความแดงก่ำและดูน่ากลัวมาก

“เนี่ยนกู!”

เขาพูดชื่อนั้นออกมาด้วยความเจ็บปวดสุดแสน

เพราะเหตุใด ทั้งที่เขาได้กลับชาติมาเกิดใหม่ แต่ยังไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไปจากชาติก่อน

แม้จะอยู่ที่บ้านของเขาและอยู่ไม่ไกลจากห้องของเขา ทว่าโจรชั่วก็เข้าหาคู่หมั้นของเขาได้และเขาไม่กล้าที่จะขัดขวางด้วยซ้ำ

เจดีย์ขนาดเล็กในอ้อมแขนของเขาลื่นไถลลงมาบนพื้น มันส่งเสียงที่ชัดเจนมาก

“เจดีย์ปราบมารปาฮวง เจ้าเองก็หัวเราะเยาะข้าเหมือนกันหรือ?”

ทันใดนั้นหมัดของเขากำแน่น เล็บของเขาเจาะเข้าไปในเนื้อจนเลือดไหลลงมาตามนิ้ว

“ซู! อัน!”

ความเกลียดชังท่วมท้นสุมอยู่ในอก

“ฆ่าเจ้า ข้าจะต้องฆ่าเจ้าให้ได้!”

ตอนนี้เขาไม่เหลืออะไรแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่คือการแก้แค้นเท่านั้น!

……

“ญาติผู้น้อง เจ้า เจ้าชอบข้าจริงๆ หรือ?” หญิงสาวพูดติดอ่างและก้มหน้าลงแบบผิดปกติ

“จริงสิ ข้าตกหลุมรักพี่สะใภ้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเลย” ซูอันยอมรับด้วยความหนักแน่น แต่ความจริงเขาแค่ถูกใจนางและเรื่องทางกายยิ่งกระตุ้นให้ถูกใจมากขึ้น

“เจ้า เจ้ามีเจตนาชั่วร้ายมาตั้งนานแล้ว” ใบหน้าของซือเนี่ยนกูแดงปลั่ง นางไม่คิดว่าซูอันจะมีแผนการตั้งแต่แรก จากนั้นนางถอนหายใจอีกครั้ง “อย่าเรียกข้าว่าพี่สะใภ้อีกเลย เพราะข้าไม่ใช่คู่หมั้นของลู่เฉินแล้ว”

“แต่เรียกเจ้าว่าพี่สะใภ้น่าตื่นเต้นกว่า” ซูอันยิ้มเยาะและผลักหญิงสาวลงที่เตียง ปลายจมูกของทั้งสองห่างกันเพียงครึ่งนิ้ว “แล้วพี่สะใภ้ชอบข้าหรือเปล่า”

คนหน้าด้านอะไรเช่นนี้

ซือเนี่ยนกูมองซูอันด้วยความโกรธและหันหน้าไปทางอื่น “ไม่!”

“หืม?” มือของซูอันเลื่อนลงมาที่ต้นขาของหญิงสาวแล้วเลื่อนไปจนถึงบั้นท้ายของนางด้วยท่าทางคุกคาม “พี่สะใภ้ หากไม่พูดความจริงจะถูกลงโทษนะ”

“ก็...ก็นิดหน่อย” ซือเนี่ยนกูรู้สึกถึงอาการจั๊กจี้ตามร่างกาย ใบหน้าของนางยิ่งแดงก่ำและไม่กล้าสบตากับซูอัน “คราวนั้นที่ข้าอาบน้ำกับเจ้า ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดหัวใจข้าถึงเต้นเร็วขนาดนั้น แต่ข้าไม่เคยรู้สึกแบบนั้นเมื่ออยู่กับลู่เฉิน”

ตอนนั้นเองที่นางพบว่ามีความผิดปกติกับความรู้สึกที่มีต่อซูอัน

“ดี!”

ทันใดนั้นริมฝีปากของนางก็ถูกกัดและลมหายใจของชายคนนั้นส่งผ่านมาทางปาก

ความเจ็บปวดนิดๆ ทำให้ดวงตาของนางพร่ามัว

ซูอันเงยหน้าขึ้นหลังจากทิ้งรอยกัดไว้เล็กน้อยเท่านั้น “พี่สะใภ้ นับจากนี้ไปเจ้าเป็นของข้าและเจ้าจะไม่ได้รับอนุญาตให้เอ่ยถึงลู่เฉินอีก เข้าใจไหม”

ใครเป็นของเจ้ากันล่ะ

ซือเนี่ยนกูต้องการหักล้าง แต่เมื่อเห็นภัยคุกคามที่ชัดเจนในสายตาของซูอัน นางจึงทำได้เพียงพึมพำในท้ายที่สุด “บ้าอำนาจจริงๆ”

……

ซือเนี่ยนกูและซูอันใกล้ชิดกันจนไม่ได้นอนทั้งคืนและนางทะลวงสู่จื่อฝู่โดยไม่รู้ตัวเช่นกัน

หลังจากดูดซับยาอายุวัฒนะแล้วนางก็ใกล้บรรลุจื่อฝู่ แต่เมื่อรวมกับความช่วยเหลือของการควบรวมอินหยางจึงทำให้เกิดความก้าวหน้าตามธรรมชาติ

อย่างไรก็ตาม ความก้าวหน้านี้ไม่สามารถเปลี่ยนความจริงที่ว่านางอ่อนแอได้ หลังจากการต่อสู้ในตอนเช้านางจึงผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนแรง

ลู่เฉินก็นอนไม่หลับทั้งคืน

ดวงตาที่แดงก่ำและผมสีขาวของเขาทำให้เขาดูแก่กว่าเดิมมาก

เขาสวมอาวุธธรรมหมวกเขียวเพื่อปกปิดการเปลี่ยนแปลงของเส้นผม จากนั้นใช้พลังเวทเพื่อบังคับดวงตาให้กลับสู่รูปลักษณ์ดั้งเดิม

เมื่อใดก็ตามที่มีโอกาสแม้จะเพียงเล็กน้อย เขาจะฆ่าซูอันทันที

เพียงแต่ยังไม่ใช่ตอนนี้

เขาต้องซ่อนเจตนาฆ่าไว้ในใจก่อน

การแก้แค้นซูอันกลายเป็นความหมกมุ่นที่ทำให้จิตวิญญาณของเขาไม่ล่มสลาย ตอนนี้ลู่เฉินเป็นเพียงลู่เฉินที่มีชีวิตอยู่เพื่อแก้แค้นเท่านั้น

ตราบใดที่เขาสามารถแก้แค้นได้ เขาไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น!

แม้ต้องเป็นสุนัขรับใช้ก็ตาม

แววตาของเขามั่นคงมาก ระหว่างเป้าหมายและศักดิ์ศรี เขาเลือกเด็ดขาดเพียงทางเดียวเท่านั้น

ลู่เฉินหยิบสัญญาวิญญาณที่เตรียมไว้แล้วเดินออกไป

ราวกับว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เขาได้จำนองสัญญาวิญญาณทั้งหมดที่อยู่ในมือและนั่นคือทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลลู่

มีการแลกเปลี่ยนหินวิญญาณได้ทั้งหมด 4 ล้านก้อนบวกกับเงินออมบางส่วนจากครอบครัวรวมเป็น 4.5 ล้านก้อน

นอกเหนือจากการชดเชยสองล้านให้ซูอันแล้ว เขายังมีหินวิญญาณเหลืออีก 2.5 ล้านก้อน

“เจดีย์น้อย ดูดซับซะ!”

ทันใดนั้น หินวิญญาณหนึ่งล้านก้อนก็กลายเป็นผุยผงและเจดีย์ปราบมารปาฮวงชั้นแรกสว่างขึ้น

ต้องใช้หินวิญญาณห้าล้านก้อนในการเปิดเจดีย์ปราบมารปาฮวงชั้นสอง ใช้ 10 ล้านสำหรับชั้นสามและ 50 ล้านสำหรับชั้นสี่

ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่เขาสามารถทำได้ในตอนนี้

ลู่เฉินเคยคิดว่าจะแอบยักยอกหินวิญญาณในบัญชีของหน่วยวิหคดำได้หรือเปล่า หากสามารถเปิดชั้นสามหรือสี่ได้และสามารถอัญเชิญมารระดับหยางบริสุทธิ์ได้ การฆ่าซูอันย่อมมีโอกาส

แต่เขายักยอกไม่ได้เลย

แม้ว่าซูอันจะฝากเรื่องยึดทรัพย์ไว้กับเขา แต่ไม่ว่าจะเป็นกระบวนการรื้อค้นหรือเรื่องในคลังยังมีคนหลายคนได้รับมอบหมายให้ดูแลมัน

อย่ามองว่าเจ้าหน้าที่หน่วยวิหคดำเหล่านั้นเหมือนจะเชื่อฟังเขา

แต่ตราบใดที่เขากล้าแตะหินวิญญาณ คนเหล่านั้นก็กล้าฆ่าเขาทันที

เขาเป็นนายกองที่อยู่ในขอบเขตก่อกำเนิดจึงไม่มีความมั่นใจในการบงการคนเหล่านั้นแน่นอน

ลู่เฉินวางหินวิญญาณที่เหลือพลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเดินไปยังหน่วยวิหคดำ

เขาเสียสละคู่หมั้น มอบหินวิญญาณให้และกลายเป็นสุนัขรับใช้ แต่ตราบใดที่เขาได้รับความไว้วางใจจากซูอัน ทุกสิ่งนี้จะคุ้มค่า!

จะต้องคุ้มแน่!

อีกด้านหนึ่งซูอันก็ตื่นขึ้นมา แม้ว่าเขาจะต่อสู้อย่างหนักตลอดทั้งคืน แต่เขายังเต็มไปด้วยพลังและความสดชื่น

นับตั้งแต่ติดตั้งคัมภีร์ลับเหอฮวน สำหรับเขาแล้วการควบรวมอินหยางสามารถทดแทนการฝึกตนและการนอนหลับได้

เว้นแต่ว่าเขาจะถูกบดขยี้ด้วยความแข็งแกร่งของมู่หนิงเจิน นอกเหนือจากนั้นเขาไม่เคยแพ้

ในทางตรงกันข้ามนั้นร่างกายของซือเนี่ยนกูเปราะบางและไม่สามารถรับศึกหนักได้

หากจะบอกว่าไม่มีความบอบช้ำก็โกหกแล้ว

อย่างไรก็ตาม ด้วยความช่วยเหลือของซูอันจึงทำให้หญิงสาวบรรลุความปรารถนาและกลายเป็นจื่อฝู่

หลังจากจัดให้สตรีหน่วยบุปผามรณะที่อยู่ในระดับมิ่งตานอยู่คุ้มครองซือเนี่ยนกูที่ตระกูลลู่ ซูอันก็รีบเดินทางไปที่หน่วยวิหคดำ

เขายังคงรอให้ลู่เฉินมาพบ

……

ซูอันมาที่ห้องคลังของหน่วยวิหคดำอีกครั้ง

ลู่เฉินติดตามซูอันด้วยท่าทีเคารพและถ่อมตัว ไม่มีร่องรอยของความขุ่นเคืองในดวงตาของเขาเลย

“ลู่เฉิน ข้าเด็ดลูกพลัมเขียวของเจ้าไปแล้ว เจ้าอยากตำหนิหรือไม่?” ซูอันถามเขา

“ข้าน้อยจะคิดเช่นนั้นได้อย่างไร” ลู่เฉินคุกเข่าลงกับพื้นด้วยสีหน้าค่อนข้างโง่งม “เนี่ยนกูเป็นแค่คนรักในวัยเยาว์ของข้าน้อย ความสัมพันธ์ระหว่างเราส่วนใหญ่เหมือนพี่ชายและน้องสาว เดิมทีข้าน้อยกำลังวางแผนที่จะหาโอกาสถอนหมั้นอยู่แล้ว ตอนนี้นางสามารถรับใช้ท่านโหวได้ก็เป็นเกียรติของนางและข้าน้อยที่สุด มีท่านโหวเต็มใจดูแลเนี่ยนกู สำหรับข้าน้อยถือเป็นของขวัญที่ยอดเยี่ยมด้วยซ้ำ ข้าน้อยรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง!”

แต่พลังงานสีดำที่แผ่ออกจากร่างกายของเขารุนแรงขึ้น ในขณะที่การแสดงออกของเขาดูจริงใจมากเช่นกัน

ซูอันเลิกคิ้ว ความเกลียดชังนี้ลึกซึ้งยิ่งกว่าตัวเอกคนก่อนมาก

เขาสังหารอาจารย์ของเซียวเย่าและทำลายตระกูลเซียว ทว่าเซียวเย่าก็ไม่ได้เกลียดเขามากเท่านี้ แต่ลู่เฉินเกลียดเขาสุดหัวใจและยังสามารถทำตัวเหมือนสุนัขที่ซื่อสัตย์ได้

ช่างมีความสามารถ!

แต่น่าเสียดายที่ยิ่งมีความสามารถมากเท่าไร ซูอันยิ่งต้องการฆ่าเขามากขึ้นเท่านั้น

ในชาติก่อนมีเรื่องราวของหานซิ่นลอดหว่างขาและโกวเจี้ยนนอนกองฟืนกินดีหมี ในตอนนี้เขากำลังเจอกับลู่เฉินที่สละคู่หมั้นแลกความไว้วางใจ

แต่เขาไม่ใช่ฟูช่า

มนุษย์ทุกคนล้วนมีศัตรูและไม่ว่าศัตรูต้องการแก้แค้นหรือเปล่า ไยจะต้องไว้ชีวิต