ตอนที่ 168 เทพราชาถังชวน

ตอนที่ 168 เทพราชาถังชวน

เมื่อนอนอยู่ในอ้อมแขนของซูอันเช่นนี้ ซือเนี่ยนกูรู้สึกสบายใจจริงๆ

ใบหน้าของนางแดงเรื่อ แน่นอนว่านี่เป็นเพียงความใกล้ชิดตามปกติ

ทุกวันนี้ญาติผู้น้องมักจะมาอยู่เป็นเพื่อนนาง แถมญาติผู้น้องก็หล่อเหลาและหุ่นดีมากด้วย...

ไม่ได้ ไม่ได้ นางจะมีความคิดแบบนี้ไม่ได้

นางรีบระงับความคิดไม่ซื่อในใจ ญาติผู้น้องกำลังช่วยนางอยู่ นางจึงไม่ควรมีความคิดไร้ยางอายเช่นนี้

“ข้ารู้สึกละอายใจที่จะต้องพูดความจริง ตอนนั้นฝ่าบาทประสงค์ให้หน่วยวิหคดำสอบสวนกลุ่มคนทุจริตด้วยความละเอียดถี่ถ้วนและระดมทุนทางทหาร ญาติผู้พี่ของข้าริเริ่มของานนี้จากข้าเอง เดิมทีข้าสับสนมาก แต่สุดท้ายก็ยอมตามใจเขา เพียงแต่ไม่คิดว่าญาติผู้พี่จะจัดการครอบครัวของพี่สะใภ้ด้วย เฮ้อ คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจจริงๆ”

ซูอันพูดและส่ายหัวราวกับว่าเขามองคนผิดไป

“ไม่ มันไม่เกี่ยวกับเจ้าเลย” ซือเนี่ยนกูซบหน้าอกของซูอันแล้วจับมือเขาไว้แน่น “ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของลู่เฉิน ข้าต้องขอบคุณญาติผู้น้องมากกว่า ถ้าเจ้าไม่ช่วย ข้าก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องทำอย่างไร”

น้ำตาของหญิงสาวไหลรินอีกครั้ง นางเป็นสตรีเจ้าน้ำตาจริงๆ

ซูอันนึกทอดถอนใจ เช่นนั้นเขาจะเป็นซูอันเทพเจ้าแห่งความรักอันบริสุทธิ์ เขาจึงยื่นมือออกมาเช็ดน้ำตาของหญิงสาว

“เด็กดี หยุดร้องไห้ได้แล้ว เปลี่ยนจากพูดขอบคุณเป็นการกระทำดีกว่านะ”

“การกระทำ? ข้าสามารถทำทุกสิ่งที่ญาติผู้น้องต้องการ” นางมองซูอันด้วยดวงตาสีแดงแล้วตอบจริงจัง

“ถ้าเช่นนั้นก็ถอดเสื้อผ้าออกก่อนสิ” ซูอันระบุคำขอทันที

“หืม?!” หญิงสาวตกใจมาก

ตอนนี้ไม่ใช่เวลาอาบน้ำ ถ้านางถอดเสื้อผ้าออกจะไม่ได้หมายความว่านางสูญเสียความบริสุทธิ์ให้ญาติผู้น้องหรือ?

นางไม่คาดคิดว่าซูอันจะร้องขอเช่นนี้และนางรู้สึกสับสนมาก

ซูอันช่วยนางไว้มาก แต่ในฐานะสตรีหัวโบราณ การถอดเสื้อผ้าต่อหน้าผู้ชาย...

แต่น่าประหลาดใจที่นางไม่รู้สึกโกรธเลย

“พี่สะใภ้ไม่อยากขอบคุณข้าแล้วหรือ แน่นอนว่าควรแสดงความขอบคุณด้วยความจริงใจหน่อยสิ นี่เจ้าจริงใจแล้วใช่หรือไม่?”

มือของซูอันยกขึ้นลูบใบหน้าของซือเนี่ยนกูเบาๆ

“ความจริงใจ...” ความสับสนบนใบหน้าของหญิงสาวค่อยๆ หายไป “ใช่ ถ้าเป็นการขอบคุณก็ไม่มีข้อแม้”

การแสดงออกของนางดูเป็นธรรมชาติมากขึ้นและนางถอดเสื้อผ้าต่อหน้าซูอัน

เพรียวบางและนุ่มนวล ดวงตาที่งดงามนั้นสดใสราวกับคลื่นน้ำ

ภายใต้แสงสลัว ร่างกายของหญิงสาวให้ความรู้สึกที่งดงามพร่ามัว ราวกับม้วนภาพวาดของสตรีในเทพนิยาย

ไม่รู้ว่าเมื่อใดที่ซูอันก็ยืนอยู่ในห้องด้วยร่างกายเปลือยเปล่าเช่นกัน

“พี่สะใภ้ ข้ายังอยาก...เข้าใกล้เจ้าให้มากขึ้น”

ซูอันเดินไปที่ข้างกายซือเนี่ยนกูแล้วช้อนอุ้มนางขึ้นมา น้ำเสียงของเขาทุ้มลึก

ครั้งล่าสุดที่อาบน้ำด้วยกันในอ่าง ซูอันช่วยให้ซือเนี่ยนกูดูดซับพลังของยาแต่ไม่ได้ล่วงล้ำเข้าไป

แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป

“ขะ เข้าใกล้ให้มากขึ้นอย่างไร?” เสียงของซือเนี่ยนกูสั่นเทา

นางไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แต่หัวใจนางรู้สึกกลัวหน่อยๆ ขณะเดียวกันยังมีความคาดหวังว่าจะเป็นเพียงความใกล้ชิดธรรมดาเท่านั้น

“ข้าสงสัยว่าพี่สะใภ้เคยได้ยินเรื่องการฝึกฝนภรรยาใหม่หรือเปล่า” ซูอันวางซือเนี่ยนกูไว้บนเตียงพลางกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของนาง “ให้ข้าสอนวิธีเป็นภรรยาที่สมบูรณ์แบบแก่เจ้าเถอะ”

ติ่งหูที่ละเอียดอ่อนของหญิงสาวไวต่อสัมผัสเสมอ เพียงรู้สึกถึงรัศมีที่ลุกเป็นไฟของชายหนุ่มก็ทำให้นางหน้าแดงแล้ว

นางอ้าปากอยากจะพูด แต่ถูกขัดขวางในอึดใจต่อมาทันที

เหมันต์ผ่านพ้น วสันต์แทนที่ ดอกเหมยผลิบาน เมื่อคิมหันต์สิ้นสุด ใบไม้ร่วงอวลกลิ่นเบญจมาศ

หยดสีแดงแต้มบนผ้าไหมสีขาวที่รองไว้และซือเนี่ยนกูค่อยๆ ดื่มด่ำกับความอ่อนโยนของซูอัน

ชัดเจนว่าเป็นเพียงการฝึกฝน แต่นางกลับรู้สึกมากกว่านั้น...

จิตใจของนางว่างเปล่าและสูญเสียความสามารถในการคิดวิเคราะห์

......

ในเวลานี้ลู่เฉินยังอยู่ที่หน่วยวิหคดำ

เมื่อการยึดทรัพย์สิ้นสุดลงแล้วยังมีอีกหลายสิ่งที่ต้องจัดการเพิ่มเติมในอนาคต

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือตอนนี้เขายังไม่อยากเผชิญหน้ากับเนี่ยนกู

เขาจึงได้แต่ทุ่มเทกับงานเท่านั้น

“ใต้เท้าลู่ การชำระบัญชีทั้งหมดเสร็จสิ้นแล้ว” ลูกน้องบางส่วนมารายงานพร้อมสมุดบัญชีของตน

เมื่อเห็นว่าหมวกบนศีรษะของลู่เฉินส่องแสงสีเขียว แต่ไม่ทราบด้วยเหตุผลใด พวกลูกน้องรู้สึกว่าหมวกเขียวของนายกองลู่สว่างกว่าเมื่อก่อนมาก

“วางไว้ตรงนั้นแหละ” ลู่เฉินขยับหมวกเขียวแล้วพยักหน้า

เขาสวมหมวกอาวุธธรรมนี้ตั้งแต่ซูอันมอบให้ สำหรับผู้ใต้บังคับบัญชาที่ภักดีจะถือว่าสิ่งที่เจ้านายมอบให้นั้นเป็นเกียรติของชีวิต

เขาเล่นละครได้ดีมาก

และสีเขียวก็มีความหมายที่ดีอีกด้วย เขาจึงค่อนข้างชอบหมวกใบนี้

“ข้าต้องกลับไปขายทรัพย์สินบ้าง...เฮ้อ ช่างเถอะ ค่อยกลับไปทีหลัง”

……

ในหุบเหวมรณะ มีร่างหนึ่งที่เปล่งรัศมีสีเลือดออกมาช้าๆ และกำลังเดินออกจากหุบเหว

ร่างนั้นมีใบหน้าธรรมดา แต่มีรัศมีที่ค่อนข้างเย่อหยิ่ง

รอยแดงเลือดจากหว่างคิ้วของเขาหายไปในพริบตา

วันนี้เทพราชาถังชวนได้เดินสู่เส้นทางแห่งเทพเจ้าอีกครั้ง

ไม่มีใครรู้ว่าแท้จริงหุบเหวมรณะแห่งนี้ไม่ใช่สถานที่สิ้นชีพของหยวนเสิน แต่เป็นสถานที่แห่งมรดกที่ก่อตั้งโดยเผ่าเทพเสมือนซึ่งเป็นเผ่าพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์

และทุกคนที่ผ่านการทดสอบการฆ่าจะเป็นตัวแทนของการมีรากฐานสืบทอดบัลลังก์ศักดิ์สิทธิ์และได้รับเลือกให้เป็นผู้สืบทอดโดยเผ่าเทพเสมือน

และเทพราชาก็เปรียบได้กับมหาอำนาจระดับสูงในระดับหยวนเสิน ผู้นำของเผ่าเทพเสมือน

เผ่าเทพเสมือนเป็นเผ่าพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ที่มีเทพสามองค์สถิตอยู่ อาณาจักรเทพเสมือนเป็นโลกขนาดเล็กที่ติดอยู่กับโลกจริงนี้และมีปฏิสัมพันธ์กับต้าซางน้อยมาก

ในชาติที่แล้ว หลังจากที่ถังชวนกำจัดผู้เห็นต่าง เขาก็ได้นำเผ่าเทพเสมือนเข้ามาในโลกนี้

“ด้วยความทรงจำในชีวิตก่อน ข้าจะสามารถไปถึงระดับที่สูงขึ้นในชีวิตนี้ได้แน่!”

ถังชวนมีแววตามั่นใจมาก จากนี้ไปเขาเพียงต้องตามหาเสี่ยวปาแล้วไปยังสถานที่มรดกของเทพแห่งทะเลคราม เขาจึงจะสามารถเงยหน้ามองฟ้าได้โดยเร็ว

“เสี่ยวปา เมื่อถึงเวลานั้นพวกเรา...”

ตูม!

ขนทั่วร่างกายของเขาลุกชันและเสียงระฆังดังขึ้นในหัวใจของถังชวน ทันใดนั้นเขาไม่ลังเลและเปิดใช้กู่ของภรรยาที่ตายไปแล้วเก้าหนในร่างกายของเขาโดยตรง

หลังจากนั้นทันที การโจมตีจำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งเข้าหาถังชวน

“โจรชั่ว กล้าดีอย่างไรบุกเข้าหุบเหวมรณะ!”

คนจากหน่วยวิหคดำรออยู่ที่ประตูมาเป็นเวลานาน เมื่อเห็นถังชวนออกมา พวกเขาจึงหงุดหงิดมากแน่นอน

การโจมตีครั้งแล้วครั้งเล่าทำให้ถังชวนเกือบจะรับไม่ไหว

หลังจากนั้นไม่นาน หยางบริสุทธิ์โบกมือเพื่อส่งสัญญาณให้ทุกคนหยุด จากนั้นเขาใช้ความคิดศักดิ์สิทธิ์กวาดไปรอบๆ จึงพบว่าเหลือเศษเสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชิ้นตกอยู่ตรงนั้น

เขาขมวดคิ้วเอ่ย “หนีไปแล้วจริงๆ”

……

แสงสีครามกะพริบไปทั่วบริเวณ

ในป่าเล็กๆ สักแห่ง ถังชวนกำลังยืนพิงต้นไม้ใหญ่พลางหอบหายใจถี่และใบหน้าซีดเซียว

ความเย่อหยิ่งหายไปจากใบหน้าของเขา เหลือแต่ความไม่เชื่อเท่านั้น

เหตุใดจึงมีการซุ่มโจมตีนอกหุบเหวมรณะ

ไม่ใช่ท่านพ่อที่มารับเขาหรอกหรือ?

เหตุใดความเป็นจริงจึงแตกต่างจากอดีตในความทรงจำ

เกือบแล้ว เกือบไปแล้ว!

เทพราชาผู้ยิ่งใหญ่เช่นเขาเกือบตายอยู่นอกหุบเหวมรณะเนื่องจากความประมาท

การโจมตีนี้เกิดขึ้นโดยกะทันหันเกินไปและความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขาอยู่ที่จื่อฝู่เท่านั้น เขาจึงต้องใช้กู่ของภรรยาที่ตายไปแล้วเก้าหนเพื่อปกป้องตัวเองและเขาสามารถหลบหนีได้โดยใช้อายุขัยและต้นกำเนิดของเขาในการเปิดใช้ทักษะของเทพแห่งทะเลครามแต่ก็แทบจะหลบหนีไม่ทัน