ตอนที่ 142 รักฝังใจลึกซึ้ง

ตอนที่ 142 รักฝังใจลึกซึ้ง

“อาจารย์ ข้ามีวิธี!” เจ้าอ้วนกลอกตาใช้ความคิด

“หืม? เจ้ามีวิธีหรือ?” หวังต้ากังกลับมาสงบสติอารมณ์อีกครั้งและมองเจ้าอ้วน ความจริงแล้วเจ้าอ้วนคนนี้มีความคิดที่ชาญฉลาดและเจ้าเล่ห์ บางทีอาจมีวิธีจริงๆ

“ฮิฮิ ไม่รู้ว่าอาจารย์เคยได้ยินหรือเปล่า วิธีลืมความสัมพันธ์ที่ดีที่สุดคือการเริ่มต้นใหม่” เจ้าอ้วนหัวเราะด้วยความเจ้าเล่ห์ ดวงตาของเขาหรี่ลง เมื่ออยู่บนใบหน้าอวบอ้วนของเขามันเหมือนเป็นแค่รอยกรีด ดูหยาบคายยิ่งนัก

“ในหออี๋หงมีแม่นางน้อยช่างเอาใจมากมาย บางทีพวกนางอาจช่วยให้พี่ชวนหลุดพ้นจากหมอกควันได้”

“นี่…” หวังต้ากังลังเล เขาไม่ได้คาดหวังว่าเจ้าอ้วนจะเสนอวิธีนี้ แต่ถังชวนบริสุทธิ์ผุดผ่องแล้วจะยอมทำจริงหรือ?

“อาจารย์ ถ้าอาการหนักต้องกินยาแรง!” เมื่อเจ้าอ้วนเห็นท่าทางลังเลของอาจารย์ เขาจึงเริ่มเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง

“...ตกลง ข้าจะฝากเรื่องนี้ไว้กับเจ้าแล้วกัน” หวังต้ากังไตร่ตรองและไม่สามารถหาวิธีอื่นได้ เขาจึงตบไหล่เจ้าอ้วนและฝากฝัง

ถ้าฝากเรื่องนี้ไว้กับเจ้าอ้วน แม้ว่าเสี่ยวชวนจะโกรธก็ไม่สามารถตำหนิเขาได้

“คือว่าอาจารย์” เจ้าอ้วนลูบฝ่ามือแล้วพูดด้วยความเขินอาย “เมื่อวานข้าใช้เงินไปจนหมด ตอนนี้ข้าไม่มีเงินแล้ว...อาจารย์ให้เงินด้วยเถอะ”

หวังต้ากังขมวดคิ้ว เขารักษาแนวทางของตัวเองเสมอมา เขาไม่เคยสนใจที่จะทำงานเหมือนที่พวกผู้ฝึกตนระดับต่ำและโง่เขลาเหล่านั้นกระทำ เขามักจะพึ่งพาเรื่องการเงินจากสหายและไม่มีเงินเหลือมากนัก

แต่สุดท้ายเพื่อลูกศิษย์ของเขาเอง เขาจึงหยิบหินวิญญาณถุงเล็กออกมาด้วยความไม่เต็มใจแล้วโยนใส่มือของเจ้าอ้วน

นี่เป็นเงินออมชนิดเดียวของเขาที่เหลืออยู่

“อาจารย์ แค่นี้ยังไม่พอ” เจ้าอ้วนชั่งน้ำหนักหินวิญญาณในมือและพูดด้วยสีหน้าหนักใจ “ราคาในเมืองหลวงนั้นสูงมาก แม่นางที่ค่าตัวถูกที่สุดมีราคาเจ็ดสิบเก้าหินวิญญาณไปแล้ว”

“เจ็ดสิบเก้า? มันแพงขนาดนั้นเชียว!” ดวงตาของหวังต้ากังเบิกกว้าง

หินวิญญาณเจ็ดสิบเก้าก้อนสามารถใช้ซื้ออาวุธธรรมชำรุดได้ หรือว่าสตรีที่นี่สร้างจากคริสตัลวิญญาณและต้องจ่ายมากในคราเดียว

“ข้าได้สอบถามหมดแล้ว ราคาในเมืองหลวงก็เป็นเช่นนี้มาโดยตลอด นอกจากนี้สาวๆ ในหออี๋หงยังหาไม่ได้ทั่วไป”

เมื่อนึกถึงความอ่อนโยนของสตรีเมื่อคืนนี้ หัวใจของเจ้าอ้วนร้อนผ่าวและเขาพูดถึงหออี๋หงด้วยสายตาเพ้อฝัน จากนั้นเขามองไปที่หวังต้ากัง

“อาจารย์ ท่านเป็นอาจารย์มาหลายปีแล้วน่าจะมีเงินไม่ใช่หรือ”

เขาจำได้ว่าอาจารย์สอนที่สถาบันลู่ผีไกว้นานกว่าสิบปีและเงินเดือนอาจารย์ก็สูงมาก

ใบหน้าของหวังต้ากังมืดมนและเขาหยิบอาวุธธรรมออกมาอีกชิ้น “เอาสิ่งนี้ไปแลก”

แม้ว่าเขาจะเป็นอาจารย์ แต่นักเรียนขยะที่ไม่สามารถประสบความสำเร็จในระดับจื่อฝู่เหล่านั้นไม่ควรค่าจะได้ฟังบรรยายจากเขา ดังนั้นเขาจึงไม่เคยบรรยายพิเศษให้กับนักเรียนเหล่านั้นเลย

ส่วนหินวิญญาณที่เป็นเงินเดือนของทางสถาบันจะพอกินหรือ เขาอยู่รอดได้ทุกวันนี้เพราะสหายอธิการบดีช่วยเหลือล้วนๆ

“ขอรับอาจารย์ ท่านรอข่าวดีจากข้าได้เลย!” เจ้าอ้วนหยิบอาวุธธรรมขึ้นมาแล้วเดินออกไปด้วยความสุข

เวลาผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม เจ้าอ้วนไม่กลับมาแต่กลายเป็นสตรีนางหนึ่งที่สวมหูกระต่ายและเสื้อผ้าแบบนุ่งน้อยห่มน้อยเดินเข้ามาแทน

“นี่คงเป็นท่านอาจารย์ แล้วพี่ชวนอยู่ที่ใดเจ้าคะ?” สตรีนางนั้นยืนบิดตัวพลางมองผู้อาวุโสด้วยท่าทางเย้ายวน

หวังต้ากังรีบเบือนหน้าหนีและระงับความตระหนกในใจ เขาไม่สามารถสูญเสียรูปลักษณ์การเป็นอาจารย์ผู้ทรงเกียรติได้ “อะแฮ่ม เขาอยู่ในห้องที่สามชั้นสาม”

“ขอบคุณที่บอกทางเจ้าค่ะ” นางเดินขึ้นบันไดด้วยช่วงเอวที่ส่ายไปมาน่ามอง

อาจารย์แอบมองตามหลังของสตรีนางนั้นแล้วรีบมองไปทางอื่นอีกครั้ง

บั้นท้ายแน่นมาก!

แต่ต้องยอมรับว่านางโลมที่เจ้าอ้วนหามานั้นดูค่อนข้างคล้ายกับเสี่ยวปาจริงๆ

ก๊อก ก๊อก!

มีเสียงเคาะประตู แต่ไม่มีเสียงตอบรับจากข้างใน

เมื่อนึกถึงคำสั่งจากลูกค้า นางเพียงผลักประตูให้เปิดออกแล้วเดินเข้าไป ขาขาวเนียนคู่หนึ่งก้าวผ่านประตูแล้วพูดว่า “พี่ชวน~ข้ากลับมาหาท่านแล้ว ข้าคิดถึงท่านมากเหลือเกิน”

เมื่อได้ยินแล้วดวงตาของถังชวนเคลื่อนไหวโดยไม่รู้ตัว

หูกระต่ายคู่หนึ่งปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา

“เสี่ยวปา เป็นเจ้าใช่ไหมเสี่ยวปา!”

ความหวังฉายในดวงตาของเขา จิตสำนึกที่ค่อนข้างพร่ามัวทำให้เขารีบวิ่งไปข้างหน้าทั้งที่ยังไม่เห็นตัวคนชัดเจนและกอดนางไว้แน่น

“อืม พี่ชวน ข้าคือเสี่ยวปา” ถึงแม้ว่านางถูกกอดแน่นจนเจ็บ แต่นางยังมีความเป็นมืออาชีพสูงมาก

“ไม่ ไม่ใช่ เจ้าไม่ใช่เสี่ยวปา!”

เมื่อสังเกตได้ถึงน้ำเสียงที่แตกต่างไปจากเสี่ยวปาโดยสิ้นเชิง ถังชวนจึงได้สติและผลักผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมแขนออกไป

หลังจากที่เขามองเห็นรูปร่างหน้าตาของหญิงสาวชัดเจนแล้ว เขายิ่งโกรธและสายตาเย็นชามากขึ้น

“กล้าดีอย่างไรมาปลอมเป็นเสี่ยวปาของข้า เจ้าเบื่อชีวิตแล้วหรือ!”

เขาเอื้อมมือไปคว้าคอของสตรีนางนั้น ดวงตาเต็มไปด้วยรังสีสังหาร

“ไม่...อึก อึก...ปล่อยข้านะ!”

……

เมื่อหวังต้ากังเดินเข้ามาในห้องอีกครั้งเพื่อดูสถานการณ์ เขาเห็นเพียงศพผู้หญิงนอนอยู่ข้างประตู

“สะ เสี่ยวชาง เจ้าฆ่านางหรือ!” เสียงของหวังต้ากังสั่นสะท้าน

“อาจารย์ นางปลอมตัวเป็นเสี่ยวปาของข้าและแตะต้องร่างกายที่บริสุทธิ์ของข้า แค่ตายยังน้อยไปด้วยซ้ำ!” ถังชวนมองไปที่ศพหญิงสาวด้วยความรังเกียจ

“เจ้า...” หวังต้ากังชี้ไปที่ถังชวนแต่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอยู่นานสองนาน

เขาไม่ได้โกรธที่ถังชวนฆ่าคน แต่การฆ่าคนในเมืองหลวงนั้นมีแนวโน้มที่จะนำไปสู่การถูกสอบสวนโดยราชสำนักและมันจะส่งผลต่อเส้นทางในอนาคต

“เสี่ยวชวน เจ้าเลอะเลือนเกินไปแล้ว!” เขาต่อยกรอบประตูด้วยความโมโห “เอาล่ะ เสี่ยวชวน พวกเราออกจากเมืองหลวงก่อนเถอะ เราจะไม่เข้าร่วมการประลองครั้งนี้แล้ว”

ถ้าถังชวนถูกจับ ไม่ต้องพูดถึงการร่วมงานประลองไม่ได้ เพราะพ่อของถังชวนต้องมาสร้างปัญหาให้เขาเช่นกัน

ดังนั้นรีบออกจากเมืองหลวงก่อนดีกว่า จากนั้นก็รอเวลาให้ถังชวนบรรลุหยางผู้บริสุทธิ์ เขาก็จะมีชื่อเสียงไปทั่วโลกได้เช่นกัน

“ข้าไม่ไป” ถังชวนส่ายหัว “เสี่ยวปาหายไปที่นี่ ข้าจะรอให้เสี่ยวปากลับมาหา”

“ผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว เจ้ายังไม่รู้อีกหรือว่าเสี่ยวปาไม่ใช่เสี่ยวปา!” หวังต้ากังโกรธมากจนคว้ามือของถังชวนแล้วอยากลากออกไป

แสงเย็นวาบในดวงตาของถังชวนและพลังเวทก่อตัวที่มือขวาของเขา

ทันใดนั้นมีร่างหลายร่างเดินขึ้นมาที่ชั้นสาม

“พี่ชวน พวกท่านทำอะไรกันอยู่?”

พวกเจ้าอ้วนกลับมาแล้วนั่นเอง

พลังเวทในมือของถังชวนจึงค่อยๆ หายไป

กล้าดูถูกคนรักของเขา บทลงโทษคือความตายเท่านั้น

เห็นแก่ที่อีกฝ่ายเป็นอาจารย์ ครั้งนี้เขาจะไว้ชีวิตสักครั้ง

“ไม่นึกเลยว่าเสี่ยวชวนจะมีความรู้สึกลึกซึ้งกับกระต่ายตัวนั้น”

ในความมืดมิดที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ปรากฏร่างหนึ่งถือค้อน แต่งกายเหมือนชุดผ้าขี้ริ้วและมีใบหน้าหยาบกร้านเลอะเทอะแอบมองอยู่เงียบๆ

“อาจิน ข้าไม่อยากให้ลูกของเราเจริญรอยตามข้า แต่ข้าทำผิดไปหรือ”

ดวงตาของเขาขุ่นมัว เผยให้เห็นความทรุดโทรมอย่างมาก

เขาปล่อยกระต่ายไปเอง เหตุผลคือไม่อยากให้กระต่ายถ่วงความก้าวหน้าของถังชวน

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาคิดผิด

……