ตอนที่ 133 จอมมารยึดร่าง ‘เซียวเย่า’

ตอนที่ 133 จอมมารยึดร่าง ‘เซียวเย่า’

โลกภายนอก

การแสดงออกของจอมมารอูเซียงและจอมมารวั่นฮว่าที่กำลังแสร้งพูดคุยสนุกสนานกับหยวนเสินอื่นๆ พลันเปลี่ยนไป

พวกเขาแสดงท่าทางเจ็บปวดและดิ้นรน จากนั้นร่างสลายไปทีละนิ้ว

ภายใต้สายตาของหยวนเสินที่จับจ้องมา จอมมารทั้งสองกลายเป็นหมอกสีเทาแล้วหายวับไปทันตา ทำให้หยวนเสินคนอื่นๆ ตื่นตระหนก

ผู้ปลูกฝังมารบางส่วนที่ไม่กล้าเข้าไปในอาณาจักรลับและซ่อนตัวอยู่ข้างนอกได้เห็นภาพนี้แล้วถึงขั้นเบิกตากว้าง

จอมมารที่ครองแดนเหนือทั้งสองหายไปไหนแล้ว

เหตุใดจึงหายวับไปกับตา?

“สหายเต๋า มันเกิดขึ้นได้อย่างไร!” ทันใดนั้นมังกรแดงลุกขึ้นและกลายร่างเป็นมังกร เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง

บรรดาหยวนเสินเริ่มตึงเครียดขนาดนี้ได้อย่างไร

แต่เป็นความจริงที่ว่าหยวนเสินหายตัวไปก่อนจะมองเห็นศัตรูด้วยซ้ำ

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” หลิงเหล่าเต้าเจ้าสำนักปราบมารดูสับสนมึนงง

แม้ว่าเขาและจอมมารอูเซียงเป็นศัตรูเก่าแก่ต่อกัน เขาต้องการส่งศัตรูคนนี้ไปสู่ความตายโดยตลอด แต่วิธีการตายของจอมมารอูเซียงแปลกมาก ทำให้เขารู้สึกสั่นสะท้านในใจ

เปรียะ เปรียะ!

เสียงแตกร้าวดังมาจากอาณาจักรลับและดึงดูดความสนใจของทุกคน

ผู้ที่ทรงพลังหน่อยจะใช้พลังเวทห่อหุ้มผู้เยาว์ของตนและหลบหนีออกจากทางเข้าอาณาจักรลับด้วยความสิ้นหวัง ราวกับว่ามีความหวาดกลัวครั้งใหญ่ไล่ตามพวกเขาอยู่

หยวนเสินทั้งหลายก็พร้อมที่จะช่วยเหลือผู้เยาว์ทันที

เฉิงจู่เห็นซูอันถูกถูเซิ่งหนานอุ้มหนีออกมา เขาจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ผู้เยาว์ที่โดดเด่นของเขาไม่สามารถติดอยู่ในอาณาจักรลับได้

ต้าซาง เผ่าปีศาจ สำนักปราบมารและแม้แต่ผู้ปลูกฝังมารระดับหยางบริสุทธิ์รีบวิ่งออกมากันอุตลุด

“สมาชิกเผ่ามังกรของข้าอยู่ที่ใด!” ดวงตาของมังกรแดงเบิกกว้างและจ้องมองไปยังทางเข้าอาณาจักรลับด้วยความร้อนรน

ในที่สุดเขาก็เห็นมังกรทองระดับมิ่งตานยื่นหัวออกจากทางเข้าอาณาจักรลับ เมื่อเห็นใบหน้าของมังกรแดงแล้ว มังกรทองแสดงความดีใจพลางรีบวิ่งมาหามังกรแดงด้วยความบ้าคลั่ง

“นั่นคือหลงจั้น!” มังกรแดงกำลังจะตะโกนถามต่อ

แต่แล้วมือใหญ่ที่เต็มไปด้วยพลังมารก็บีบมังกรทองไว้ในมือราวกับถือปลาหนีชิวไว้

“ผู้อาวุโสช่วยข้าด้วย! ปล่อยข้านะ พี่ชายของข้าคือหลงเอ้า เจ้าฆ่าข้าไม่ได้!” มังกรทองไม่ลังเลที่จะพูด

“เฮอะ”

มือมารบีบเพียงเบาๆ มังกรทองก็กลายเป็นโคลนสีทอง

สำหรับซากศพมังกรระดับหยางบริสุทธิ์อื่นๆ ยังคงกองอยู่ในตำหนักเซียนไท่ซวี

“บังอาจ กล้าดีอย่างไรมาฆ่าทายาทเผ่ามังกร!” มังกรแดงโกรธมาก เขาจ้องมองไปที่มือมารด้วยความแค้น

หลงจั้นเป็นอัจฉริยะอันดับต้นๆ ของเผ่ามังกรและเป็นทายาทของเผ่ามังกรผู้มีรูปลักษณ์ของหยวนเสินดึกดำบรรพ์ เป็นน้องชายคนเดียวของหลงเอ้าซึ่งเป็นอัจฉริยะมังกรในรอบหลายล้านปี แต่หลงจั้นถูกฆ่าตายต่อหน้าเขาง่ายๆ เช่นนี้

จะให้มังกรแดงเอาหน้าไปไว้ที่ใด!

ตูม!

อาณาจักรลับถูกฉีกออก ร่างมารขนาดใหญ่สูงเสียดฟ้าเดินออกจากพื้นที่ที่แตกสลาย

ร่างมารขนาดมหึมาเปล่งรัศมีที่คงอยู่ชั่วนิรันดร์ ราวกับว่ามันเป็นเทพมารที่อยู่มาก่อนโลกถือกำเนิด ในเวลานี้กำลังเดินบนสายน้ำแห่งกาลเวลาและอวกาศซึ่งเชื่อมต่อกับโลกและตรงมาหาพวกเขา

เมื่ออยู่ต่อหน้าร่างมารที่น่าสะพรึงกลัวนี้ แม้แต่ร่างมังกรแดงขนาดใหญ่ก็ดูเหมือนปลาหนีชิวตัวเล็กๆ เท่านั้น

“บัดซบ นี่มันตัวอะไร!” มังกรแดงที่กำลังพุ่งไปข้างหน้าต้องถอยกลับทันที

“เจ้าสำนัก มันคือจอมมารสวรรค์ มันยึดร่างของเซียวเย่าไปแล้ว!” มู่ฉยงอียกมือกุมอกและเดินโซเซไปข้างหลังหลิงเหล่าเต้า

หลังจากที่นางหลุดพ้นจากพันธนาการของโซ่ตรวนแล้ว นางจึงเปิดการโจมตีเซียวเย่าที่ถูก ‘ยึดร่าง’

แต่พลังมารนั้นเกินกว่าจินตนาการของนางและเขาซัดนางกระเด็นในฝ่ามือเดียว ตอนนี้นางยังคงรู้สึกแน่นหน้าอกไม่หาย

“แค่ปลาหนีชิวเฒ่า!” เสียงหัวเราะของจอมมารดังขึ้น หมัดของเทพมารที่ใหญ่เท่ากับภูเขาโจมตีมังกรแดงทันที

หมัดนี้ขยายใหญ่ขึ้นในดวงตาของมังกรแดงราวกับสามารถครองโลกได้ทั้งใบ

เสมือนอาณาจักรมารทั้งอาณาจักรกำลังพุ่งมาหาพร้อมด้วยคำสาปมารทั้งหมด ราวกับว่าจะลากมังกรแดงเข้าสู่อาณาจักรมารและกักขังไว้ตลอดกาล

“ข้าเป็นมังกร!” มังกรแดงเงยหน้าขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้วคำรามลั่น

ตั้งแต่สมัยโบราณ มังกรเป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์ชั้นนำของโลก ถูกเรียกว่าสัตว์ร้ายโบราณและแม้กระทั่งแข่งขันกับมนุษย์เพื่อแย่งชิงดินแดน

กระทั่งตอนนี้ แม้ถูกต้าซางปราบปรามจึงทำให้เผ่ามังกรหนีไปรวมตัวอยู่ในทะเลจีนตะวันออก กระนั้นไม่มีใครสามารถปฏิเสธพลังของเผ่ามังกรได้

ช่วงเวลานี้ มังกรที่ซ่อนตัวได้แสดงพลังแท้จริงออกมา

มังกรแดงคำราม ขณะที่หมัดมารทุบลงมา

กลุ่มผู้ที่จ้องมองอยู่อดไม่ได้ที่จะกลั้นหายใจเมื่อเห็นภาพนี้

การต่อสู้ระหว่างผู้แข็งแกร่งเช่นนี้จะต้องเป็นการต่อสู้ระหว่างมังกรและพยัคฆ์! หากสามารถเรียนรู้แก่นแท้ได้คงเป็นประโยชน์ต่อตัวเองในอนาคต

หลังจากนั้นทันทีก็มีเสียงดังสนั่น

มังกรแดงถูกต่อยอัดกับพื้น ทิ้งหลุมที่ไม่มีก้นเหวไว้บนพื้น ส่งผลให้ผู้มองเหตุการณ์จำนวนมากในบริเวณใกล้เคียงถูกกระแทกลงกับพื้นไปด้วย

ต้องขอบคุณที่โลกใบนี้ยังแข็งแกร่งพอ

ถ้าเป็นดาวเคราะห์ที่ตายแล้วจากโลกภายใน เกรงว่ามันคงถูกทำลายด้วยหมัดนี้ไปแล้ว

จากนั้นมือยักษ์บีบหางมังกรแดงแล้วยกขึ้นมา

“ปลาหนีชิวชั้นดี ดูเหมือนว่าคืนนี้จะได้กินอาหารเสริม!”

“ฝันไปเถอะ!” ม่านตาของมังกรแดงเปิดออกทันที ความโกรธเผาไหม้ในดวงตานั้น

ทันใดนั้นหางมังกรหลุดออกและครึ่งหนึ่งของร่างกายกลายเป็นกระแสแสงบินหนีไปในระยะไกล

“ฝากไว้ก่อนเถอะ เผ่ามังกรของข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!”

เสียงนั้นดังมาจากที่ไกลโพ้นและร่างของมังกรแดงหนีไปด้วยความเร็วแสง เหลือเพียงหางที่หล่นอยู่บนมือของซูอัน

มารตนนี้แข็งแกร่งมาก

ต้องวางแผนแก้แค้นให้ดี!

ผู้เฝ้ามองทั้งหมดก็ตกตะลึง มังกรแดงระดับหยวนเสินวิ่งหนีไปทั้งแบบนี้หรือ?

ยอมตัดหางเพื่อหนีเอาชีวิตรอด!

ผู้ฝึกตนส่วนใหญ่ดูหวาดกลัวและกังวล ในขณะที่ผู้ปลูกฝังมารดูมีความสุขและตื่นเต้น พวกเขารู้สึกว่าจอมมารโบราณคืนสู่โลกแล้ว ยุครุ่งเรืองของวิถีมารกำลังมาเยือน

“เฮ้อ~โชคดีที่ข้าวิ่งเร็ว!”

ในจุดที่ห่างไกลออกไป ร่างที่อยู่ในชุดสีเลือดยกมือลูบอกและแอบดีใจ

หลังจากที่เขาถูกพันธนาการไว้ วงล้อแห่งการกลับชาติมาเกิดในใจของเขามีการเคลื่อนไหวและช่วยให้เขาหลุดพ้นจากโซ่ตรวน

จากนั้นเขาตัดสินใจหนีออกจากอาณาจักรลับทันที

น่ากลัวเกินไปแล้ว ทั้งหมดนี้กลายเป็นแผนการชั่วร้ายของจอมมารและโชคดีที่เขาหลบหนีออกมาได้

โชคดีที่คนผู้นั้นถูกจอมมารยึดร่างไป แต่ถ้าจอมมารโผล่ออกมาจับร่างเขาไว้แทนล่ะ

“ไม่ได้การ ข้าอยู่แดนเหนือไม่ได้อีกแล้ว ต้องรีบกลับบ้านเกิดโดยเร็วที่สุด”

เมื่อไตร่ตรองได้เช่นนี้ เขาจึงตัดสินใจเลิกชมการต่อสู้ครั้งต่อไปแล้วกลายเป็นเลือด จากนั้นวิ่งไปยังสถานที่จอดเรือเซียนของลัทธิเซวี่ยเหอ

รังของตัวเองย่อมปลอดภัยที่สุด

“อาหญิง พวกเรารีบไปกันเถอะ จอมมารตนนี้อยู่ยงคงกระพัน เผ่าปีศาจไม่ควรขัดแย้งด้วย” ตี้เมิ่งเหยาจับมือของตี้ชิงเซียน นางไม่อยากให้อาหญิงไปลุยน้ำโคลนนี้

“อืม” ตี้ชิงเซียนไม่ลังเลใจ ตอนนี้มีต้าซางขวางกั้นระหว่างเผ่าปีศาจของนางและแดนเหนือไว้ เมื่อคิดดูแล้วจอมมารตนนี้ไม่สามารถลงไปรังแกเผ่าปีศาจของนางได้

เทพมารเพิกเฉยต่อเผ่าปีศาจที่จากไปและโจมตีป่าไม้ภูเขาในทุกทิศทาง ในสายตาของคนที่เฝ้ามองนั้นเหมือนว่าจอมมารกำลังระเบิดความสุขที่ได้เกิดมา

แต่มันทำให้ผู้ปลูกฝังมารเหล่านั้นหวาดกลัว ทั้งที่เดิมทีพวกเขามีความสุขต่อการกำเนิดของจอมมาร พวกเขาหนีตายกันจ้าละหวั่น ผู้ปลูกฝังมารที่โชคร้ายได้รับผลกระทบโดยตรงและล้มตายจำนวนมาก

“ธิดาแห่งพุทธะ แล้วพวกเรา...”

ณ ฐานที่มั่นของนิกายพระพุทธศาสนา พระภิกษุเฒ่ารูปหนึ่งเอ่ยถาม