ตอนที่ 130 ตัวเอกชายแบบนี้ก็มีด้วย

ตอนที่ 130 ตัวเอกชายแบบนี้ก็มีด้วย

“เจ้าคิดว่าข้าควรทำอย่างไรกับเจ้าดีล่ะ?” ‘เซียวเย่า’ เลิกสนใจยันต์กระดาษแล้วมองตี้เมิ่งเหยาด้วยรอยยิ้มคลุมเครือ

หัวใจของตี้เมิ่งเหยาจมสู่ก้นบึ้ง นางรู้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเป็นผู้ปลูกฝังมาร และไม่มีใครที่ไม่รู้ถึงความโหดร้ายของผู้ปลูกฝังมาร หากตกอยู่ในมือของผู้ปลูกฝังมารแล้วจุดจบจะน่าสังเวชยิ่งนัก

ไม่ต้องพูดถึงสถานะและรูปลักษณ์ของนางที่สูงส่ง นางสามารถจินตนาการได้ว่าจะได้รับการปฏิบัติอย่างไร

ต่อให้ต้องตาย นางก็ไม่ยอมโดนดูถูก

จิตใจของนางต่อต้านพลังแปลกๆ ที่ควบคุมร่างกายอยู่ด้วยความสิ้นหวัง นางเปิดใช้งานพลังเวทที่เหลืออยู่ในตันเถียนด้วยความไม่เต็มใจยอมแพ้

แม้ว่านางอาจไม่สามารถหลุดพ้นได้ แต่นางสามารถเลือกระเบิดตัวเองได้

แค่น่าเสียดายที่นางยังไม่ได้แก้แค้น!

นางยังไม่ได้ทำให้ซูอันอับอายต่อหน้าเยี่ยหลีเอ๋อร์เลย!

นังสารเลวนั่นโชคดีนัก!

นางหลับตาลง พลังเวทในตันเถียนเพิ่มขึ้นเงียบๆ

แต่ช้าก่อน!

ทันใดนั้นนางลืมตาขึ้นและจ้องมองไปที่ข้อมือของชายชุดคลุมดำตรงเบื้องหน้า มีกำไลข้อมือวงเล็กๆ สีขาวแวววาวซึ่งเป็นรูปแบบที่คุ้นเคยจนน่าประหลาดใจ

นางเคยเห็นมันมาก่อน

เมื่อมองรอยยิ้มชั่วร้ายที่โผล่ออกจากเสื้อคลุมดำนั้น อยู่ๆ ความปรารถนาที่จะตายของนางพลันหายไปโดยไม่รู้ตัว

จิตใจเลิกต่อต้านและปล่อยให้พลังประหลาดนั้นควบคุมร่างกายของตน

ปล่อยให้ศัตรูลงมือตามสบาย

นางหลับตาลงอีกครั้งเหมือนลูกแกะที่พร้อมถูกเชือด

“หืม” ซูอันรู้สึกประหลาดใจ เพราะเดิมทีเขากำลังวางแผนป้องกันไม่ให้ตี้เมิ่งเหยาระเบิดตัวเอง “ช่างเถอะ เจ้าไปได้!”

ซูอันนำฉินเทียนหมัวกลับมาแล้วเดินไปข้างหลังตี้เมิ่งเหยา จากนั้นผลักบั้นท้ายของนางโดยแรง

มีความเด้งสู้มือชะมัด

ในเวลาเดียวกัน พลังที่พันธนาการร่างกายของตี้เมิ่งเหยาถูกคลายออกและนางตกไปนอกสังเวียน แต่นางยังไม่มีเวลาได้ด่าเขา แสงสีขาวก็ฉายแวววาวแล้วพานางกลับไปยังพื้นที่สีขาวบริสุทธิ์ดั้งเดิม

ในเวลานี้มันเต็มไปด้วยผู้คนที่ตกรอบรวมถึงหยางบริสุทธิ์จากเผ่าปีศาจที่โชคไม่ดีพอจึงได้เผชิญหน้ากับหยางบริสุทธิ์ที่แข็งแกร่งจากเผ่าเดียวกัน

“ไม่เปลี่ยนเลย หยาบคายนัก...” ตี้เมิ่งเหยายกมือปิดบั้นท้าย ทั้งรู้สึกอับอายและโกรธจนกัดฟันกรอด

รอให้นางพร้อมกว่านี้ก่อนเถอะ!

นางสาบานว่าจะต้องจับซูอันมาขังไว้แล้วทรมานเขาทั้งวันทั้งคืน!

……

“ผ่านการทดสอบสู่ด่านต่อไป...ไต่ถามจิตมาร”

ลานประลองที่ซูอันยืนอยู่พังทลายลงและสถานที่ของเขาถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นจักรวาลที่มืดมิด

มีแสงสว่างเล็กๆ น้อยๆ ในความมืดและความว่างเปล่านั้นเวิ้งว้างยากบรรยาย มันมืดมิดจนทำให้ผู้คนรู้สึกขนลุก

“ไต่ถามจิตมาร?”

ฟังดูไร้สาระไปหน่อยไหม?

เมื่อมองสัตว์ประหลาดยักษ์ที่วิ่งออกมาจากความมืดจำนวนมาก ซูอันขมวดคิ้ว พวกมันเหมือนสัตว์ประหลาดแห่งความมืดจากโลกภายนอก เพียงแต่เป็น็ร็เวอร์ชันปรับปรุงแล้ว

เขายกมือขึ้นและทุบสัตว์ประหลาดยักษ์ออกเป็นชิ้นๆ แต่ยังไม่ค่อยเข้าใจว่าการไต่ถามคืออะไร

สัตว์ประหลาดยักษ์แต่ละตัวมีรูปร่างที่แปลกประหลาด บ้างมีหนวดแปดหนวด บ้างมีเก้าหัว ราวกับว่าพวกมันเกิดจากการปะติดปะต่อไปเรื่อย สิ่งเดียวที่พวกมันมีเหมือนกันคือร่างกายสีดำ

ร่างที่พังทลายของสัตว์ประหลาดยักษ์กลายเป็นจุดแสงสีดำแล้วไหลเข้าสู่ร่างกายของซูอัน

มันเหมือนกับการกินยาชูกำลังที่ทำให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้น ให้ความรู้สึกคล้ายตอนที่กลืนกินสัตว์ประหลาดนอกหลุมดำเหล่านั้น แต่ปริมาณเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย

ในเวลาเดียวกัน หมอกเทาๆ หม่นๆ เข้าปกคลุมจิตใจของเขา

สิ่งนี้ชัดเจนมากในการรับรู้ของ ‘คัมภีร์ปลูกฝังมาร’

จิตใจของซูอันสั่นสะเทือนและพลังมารที่บริสุทธิ์ทั้งยังเลวร้ายยิ่งกว่าสัตว์ประหลาดยักษ์เหล่านั้นปรากฏออกมา หมอกสีเทาหดตัวเป็นลูกบอลราวกับว่ามันได้พบราชา จากนั้นหมอกเทาในจิตใจถูกกวาดออกไปและจุดแสงสีดำกลายเป็นสารอาหาร

“น่าสนใจดี”

ดวงตาของซูอันเคลื่อนไหว

ประตูสู่ความวิเศษปรากฏอในมือ แสงแห่งเทพส่องไปยังสัตว์ประหลาดยักษ์เหล่านั้น

จากนั้นตำหนักเซียนไท่ซวีตั้งรกรากอยู่ในพื้นที่ทดสอบ

กรุบ กรุบ!

มีเสียงเคี้ยวแปลกๆ ดังขึ้น พลังมารอันน่าสะพรึงกลัวทำให้ซูอันชั่วร้ายยิ่งกว่าสัตว์ประหลาดยักษ์

ราวกับว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผิวหนังที่สมบูรณ์แบบนี้ไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นเทพผู้ดุร้าย

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในความมืดมิดนี้ ถือเป็นงานรื่นเริงสำหรับซูอัน

หนึ่งเค่อต่อมา สัตว์ประหลาดยักษ์หลายร้อยตัวซ่อนตัวอยู่ในความมืดมิด เพราะแม้แต่สัตว์ประหลาดยักษ์ที่มีความแข็งแกร่งเทียบเท่าหยางบริสุทธิ์ยังถูกซูอันกลืนกิน

ร่างกายที่ได้สัดส่วนดูเหมือนจะมีพลังมากขึ้นอีก

เพียงแค่ฝ่ามือเดียวก็สร้างระลอกคลื่นในอวกาศได้แล้ว

ซูอันรู้สึกว่าด้วยรูปร่างปัจจุบันนี้สามารถต่อสู้กับเซิ่งหนานได้สักพักหนึ่ง

อืม ภายใต้เงื่อนไขที่เซิ่งหนานออมมือให้นะ

“รสชาติค่อนข้างดี” ซูอันเลียมุมปากและแสดงสีหน้าเสียดายเพราะยังไม่พอแต่ต้องไปต่อ เขายืดร่างกายขึ้นและความมืดมิดแตกสลายทันที

ความผันผวนในอวกาศเกิดขึ้นและซูอันไม่ได้ต่อต้าน

……

สักแห่งหนึ่งในความเงียบงัน มีร่างหลายร่างยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว

“เป็นเขา!”

เมื่อเห็นการปรากฏตัวโดยกะทันหันของร่างในชุดคลุมดำจึงทำให้หยางบริสุทธิ์ทั้งสองของเผ่ามังกรดูประหลาดใจที่หัวขโมยสมบัติวิญญาณกู่ฉินก็สามารถผ่านด่านมาได้

“เซียวเย่า!” ใบหน้าของมู่ฉยงอีเย็นชาขึ้นอีก

ชายที่แข็งแกร่งเช่นนี้ปลอมตัวและแฝงตัวอยู่ในสถาบันปราบมาร ถ้าคุณชายซูไม่จับได้โดยบังเอิญ นางก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต

แต่นางเหลือบมองผู้แข็งแกร่งจากสำนักปราบมารที่อยู่ข้างๆ นางแค่มีความกังวลใจแต่ไม่ได้ลงมือทำสิ่งใด

ซูอันมองไปรอบๆ จึงพบว่ามันแตกต่างจากท้องฟ้าของโลกภายนอก เพราะที่นี่มีท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว ทว่าใต้ฝ่าเท้าเป็นดาวเคราะห์ที่ตายแล้ว ไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิตในดินสีเทาดำนี้เลย

สิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวที่อยู่ในนี้คือพวกที่ผ่านด่านมาเช่นกัน

สองปรมาจารย์หยางบริสุทธิ์จากเผ่ามังกร มู่ฉยงอีนักบุญหญิงกับผู้อาวุโสของสำนักปราบมาร อีกคนคือเสวียนเจี้ยน

แต่ยกเว้นมู่ฉยงอีแล้วคนที่เหลือเหมือนว่าจะไม่ถูกต้อง

ดวงตาของเขามืดมน ราวกับว่าถูกปกคลุมไปด้วยหมอกจางๆ แต่อีกฝ่ายไม่ได้สังเกตเห็น

ไม่นานนักก็มีร่างอีกหลายร่างลอยลงมาหยุดบนดาวเคราะห์ดวงนี้

หนึ่งหยางบริสุทธิ์จากเผ่าปีศาจและสามผู้ปลูกฝังมาร

“ปรมาจารย์ลัทธิเซวี่ยเหอ” ซูอันจำร่างที่สวมชุดคลุมสีเลือดได้ว่าเป็นหนึ่งในบรรดาห้าผู้ปลูกฝังมารที่วิ่งหนีไปในศึกครั้งนั้น

รวมตัวเขาเอง ตอนนี้จึงมีทั้งหมดสิบคน

ในอาณาจักรลับมารโบราณแห่งนี้มีสิ่งใดกันแน่

“ด่านสุดท้าย แย่งชิงมรดก!”

แผ่นหยกแห่งวิทยายุทธเสินทงและวิธีการต่างๆ ที่เคยปรากฏบนเสาแสงลอยอยู่ในอากาศทีละแผ่น มันเผยแพร่นิมิตทุกประเภท

“มรดกหลักอยู่ในนี้ พวกเจ้ารีบมาคว้ามันซะ ยิ่งคว้าได้มากเท่าไรก็ยิ่งมีโอกาสสืบทอดมากขึ้นเท่านั้น ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

เสียงนั้นไม่ได้รักษาความเป็นเสียงจักรกลอีกต่อไป แต่คำพูดเต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาท

ใครๆ ก็สามารถรู้สึกได้ว่ามีความผิดปกติ ณ จุดนี้

แต่หยางบริสุทธิ์จากเผ่าปีศาจรีบวิ่งเข้าไปก่อนใคร “คว้ามันไว้!”

จากนั้นรวมถึงเสวียนเจี้ยนด้วย หยางบริสุทธิ์ทั้งเจ็ดไม่ต่างจากคนหมกมุ่นแล้วเริ่มคว้าแผ่นหยกในอากาศโดยไม่สนใจสถานการณ์

ตามคาด...

ซูอันนึกถึงหมอกสีเทาที่บดบังจิตใจของเขาในด่านก่อนหน้านี้

แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือยกเว้นมู่ฉยงอีแล้วเจ้าลัทธิเซวี่ยเหอยังยืนอยู่ที่นั่นโดยไม่ขยับ

เมื่อเขาลองเพ่งมองด้วยสายตาที่เฉียบคมจึงเห็นสัญลักษณ์โชคลาภสีทองลอยอยู่เหนือศีรษะของอีกฝ่าย

บ้าไปแล้ว! ตาเฒ่ากลายเป็นตัวเอกชายตั้งแต่เมื่อใด